Ebolaconferentie in Havana: ‘De plicht roept’

Vandaag begint in Havana de speciale conferentie van de Alba-landen over de bestrijding van het ebolavirus. Bij zijn aankomst in Havana gisteren roemde de Venezolaanse president Maduro de inspanningen van Cuba in de strijd tegen ebola. Hij zei: ‘Cuba staat altijd in de voorhoede van het humanisme, de solidariteit en de diepgewortelde steun aan de volken van de wereld.’ Eerder had de Amerikaanse Minister van Buitenlandse Zaken, John Kerry, Cuba al ten voorbeeld gesteld aan de wereld vanwege de inzet bij de ebolabestrijding.

Maduro gisteren bij zijn aankomst in Havana

Maduro gisteren bij zijn aankomst in Havana

Kerry onderstreepte dat Cuba ‘een land met nog geen 11 miljoen inwoners 165 gezondheidsmedewerkers stuurt en van plan is nog 300 mensen meer naar West-Afrika te sturen ter bestrijding van deze ziekte.’ De Cubaanse oud-leider Fidel Castro heeft de Verenigde Staten de hulp van zijn land aangeboden in de strijd tegen ebola. Dat meldde zaterdag het Cubaanse dagblad Granma, de officiële krant van de Communistische Partij. In een brief die Granma heeft gepubliceerd, schrijft de 88-jarige Castro dat ‘wij graag samenwerken met het Amerikaanse personeel aan deze taak’. Cuba wil bijna 300 man medisch personeel naar West-Afrika sturen. Sinds begin van de maand zijn er al 165 Cubaanse gezondheidszorgmedewerkers in Sierra Leone.

Partijkrant Granma van vandaag kondigt conferentie aan

Partijkrant Granma van vandaag kondigt conferentie aan

Link
* Engelstalige tekst Fidel Castro, 18 oktober 2014 getiteld De plicht roept

Bronnen
* 14ymedio en Cubadebate

Noot
* De ALBA (Alianza Bolivariana para los Pueblos de nuestra América – De Bolivariaanse Alliantie voor de Volkeren van ons Amerika) is een samenwerkingsverband van negen Latijns-Amerikaanse landen, destijds o.a. opgericht op initiatief van de Venezolaanse president Hugo Chávez. De landen zijn Venezuela, Cuba, Bolivia, Nicaragua, Dominica, Antigua y Barbados, Ecuador, San Vicente en de Grenadines, San Cristóbal en Nieves plus Santa Lucía. Haití neemt als ‘permanente uitgenodigde’ ook aan de conferentie deel.

CubaTips: Bert Koenders, San Lazaro, Wereldomroeptrainingen, Aruán Ortiz Orbiting Quartet, Herrie in de sport en Descarga

Afgelopen vrijdag is Bert Koenders aangetreden als de nieuwe Nederlandse Minister van Buitenlandse Zaken. Hij toonde in het verleden een grote bezorgdheid over de situatie van de mensenrechten in Cuba. CubaTips van vandaag besteedt er aandacht aan.

In de VS is recent een forse discussie losgebarsten over het Amerikaans embargo tegen Cuba. Voor- en tegenstanders van herstel van de diplomatieke betrekkingen tussen beide landen komen aan het woord. Zelfs Fidel Castro mengde zich in de discussie die in de kolommen van de New York Times begon.

In dit nummer zijn er ook weer mooie muzikale noten aangekondigd, namelijk een Descarga in Amersfoort en het Aruán Ortiz Orbiting Quartet in Amsterdam.

cubatips logoINHOUD VAN DEZE NIEUWE NIEUWSBRIEF
1. Van de redactie
2. Cubanen kunnen trainingen Wereldomroep volgen
3. Bert Koenders en Cuba
4. Bedevaartsoord San Lazaro vernieuwd
5. Meer Amerikaanse toeristen naar Cuba
6. Herrie in de Cubaanse sportbond
7. Concert Latin Jazz Descarga in Amersfoort
8. Aruán Ortiz Orbiting Quartet in Amsterdam
9. Culturele Cuba Agenda
10.Het laatste nieuws

Nieuwe nummers vanaf nu
Wilt u alle nieuwe nummers vanaf nu in uw mailbox ontvangen? Geef u hier op voor een gratis abonnement! Ruim 900 geïnteresseerden gingen u al voor!

13.000 eetgelegenheden in particuliere handen

Ruim 13.000 eetgelegenheden en restaurants zullen ‘voortvarend’ worden overgedragen aan kleine ondernemers of cuentapropistas. Dat kondigde de Minister van Binnenlandse Handel, Mary Blanca Ortega, afgelopen donderdag in Sancti Spíritus aan.

Rijst met gebakken eieren

Rijst met gebakken eieren

Volgens Mary Blanca Ortega moet ‘de invoeging van de gastronomie in de niet-staatssector bijdragen tot kwaliteitsverbetering van het aanbod en de dienstverlening.’ Tot nu toe waren alle restaurants in Cuba in handen van de staat. Zij moesten de laatste jaren concurreren met de particuliere eethuisjes (paladares) die een gevarieerder en aantrekkelijker aanbod hebben. In een onderhoud tussen leiders in deze sector, zei de minister dat ‘condities gecreëerd zullen worden voor de herstructurering van het ondernemerschap, de vakscholing en de verhuur van lokalen die nu zijn gesloten omdat ze in slechte staat verkeren.’

Hoofdrol Staat
Zij voegde er aan toe dat ‘de Staat niet het eigendom zal verliezen over de fundamentele productiesectoren van het land die een hoofdrol blijven spelen en waar de staat hoge eisen aan zal blijven stellen.’ Cuba telt ongeveer 13.000 van dergelijke gastronomische instellingen en toeleveringsbedrijven waar 130.000 arbeiders werkzaam zijn.

Bron
* Diario de Cuba
Link
* Meer Spaanstalige details website Cubadebate

Fidel Castro over aanslag op Oswaldo Payá: ‘goedkope laster’

In het commentaar van de New York Times (12 oktober) over het herstel van de relaties tussen de VS en Cuba,  wordt opgemerkt dat ‘deze autoritaire regering doorgaat met het vervolgen en vastzetten van dissidenten. Havana heeft ook nooit de verdachte omstandigheden belicht rond de dood van de politieke activist Oswaldo Payá.’ In een commentaar noemt ex-president Fidel Castro deze kritiek ‘goedkope laster’. Het is de eerste maal dat een zo’n hoge vertegenwoordiger van het regime ingaat op de schuldvraag over het auto-ongeluk op 22 juli 2012 bij Bayamo waarbij Oswaldo Payá samen met zijn collega Harold Cepero, overleed.

Oswaldo Payá en Fidel Castro (montage)

Oswaldo Payá en Fidel Castro (montage)

De dictator citeert ook verschillende fragmenten uit het commentaar van de New York Times waaronder die over de onwil van de Cubaanse machthebbers de dood van Oswaldo Payá op te helderen. De Cubaanse media hebben nooit bericht gedaan van de diverse aanklachten van de familie Payá en de Movimiento Cristiano Liberación, waarin zij het regime aanwijzen als de eerste verantwoordelijke voor de ‘moord’ op hun vader en echtgenoot. Het regime heeft altijd gesproken over een ‘auto-ongeluk’ waarvoor de Spaanse chauffeur Ángel Carromero werd veroordeeld tot 4 jaar gevangenisstraf. Eind 2012 mocht hij wegens een afspraak tussen Havana en Madrid naar Spanje terugkeren. Bij terugkeer zei hij dat zijn auto de hele dag werd achtervolgd door een wagen van de overheid en klem werd gereden. In het artikel bekritiseert Fidel Castro de tekst van het commentaar in de New York Times ook omdat ‘de krant vooral de goede kanten belicht van de Noord-Amerikaanse politiek’ hoewel Fidel ook vaststelt dat de krant de hoge graad van scholing erkent, ‘maar nalaat deze te vergelijken met de situatie in Cuba voor 1959′ toen het land geleid werd door ‘de bondgenoot van de VS en grote plunderaar Fulgencio Batista,’ aldus Fidel.

Carromero tijdens de persconferentie

Carromero tijdens de persconferentie

Aanslag
Deze week presenteerde Ángel Carromero, politiek leider van de jongerenorganisatie van de Partido Popular (PP), zijn boek Muerte bajo sospecha / Dood onder verdachte omstandigheden in Miami en herhaalde hij dat de dood van Oswaldo Payá ‘geen ongeluk, maar een aanslag’ was. Tijdens een persconferentie waarbij ook de vrouw en dochter, Ofelia Acevedo Maura y Rosa María Payá Acevedo van Payá aanwezig waren, presenteerde Carromero een serie officiële foto’s waarmee hij aantoonde dat er sprake was van manipulatie van bewijzen. Op een van de foto’s is de achterbumper geheel intact terwijl op andere foto’s dezelfde bumper half afgebroken lijkt en in het gras hangt. Ook de voorbumper en een wiel zitten op foto’s op andere plaatsen. Over zijn eerste verklaring die hij enkele dagen na het ongeluk in Havana aflegde en toen zei geen enkele auto te hebben gezien, zegt hij dat deze onder zware druk werd afgenomen en dat hij ‘hier niet zou zitten’ als hij de verklaring niet had afgelegd. Volgens Carromero is het duidelijk dat de Cubaanse regering achter de dood van deze twee dissidenten zit (‘ze reden ons van de weg’) en hij eist dan ook, samen met de familie een internationaal onderzoek.

handtekening-fidelLinken
* That which never can be forgotten, het commentaar (Engelstalig) van Fidel Castro, 13 oktober 2014
* De persconferentie van Ángel Carromero, Spaans TV-kanaal  in de VS, 8 minuten.

Iván García: ‘Embargo is eerder absurd dan onrechtvaardig’

Eerder deze week publiceerden we de bijdragen van twee Amerikaanse Cuba-deskundigen over de suggestie in de New York Times aan het adres van president Obama om de diplomatieke relaties met Cuba te herstellen. Onafhankelijk journalist Iván García, woonachtig in Havana, stelt dat veel dissidenten tegen het Amerikaans embargo zijn, maar ‘de lobby van Cubaans-Amerikaanse miljonairs en opiniemakers onder invloed van de Cubaanse regering die in de VS wonen, hebben zich van deze discussie meester gemaakt.’ Hier volgt de tekst van Iván García die op 14 oktober op de website Diario de Cuba werd geplaatst; het embargo noemt hij ‘dom en dwaas.’

John F. Kennedy en zijn vrouw Jacky begroeten in december 1962 vrijgelaten Cubaanse-Amerikanen die deelnamen aan de mislukte inval in de Varkensbaai. Kennedy kondigde hetzelfde jaar ook een volledig emnargo af.

John F. Kennedy en zijn vrouw Jacky begroeten in december 1962 door Fidel Castro vrijgelaten Cubaanse-Amerikanen die deel hadden genomen aan de mislukte inval in de Varkensbaai. Kennedy kondigde hetzelfde jaar ook een volledig embargo tegen Cuba af.

Op een dag zal men, als de geheime archieven van het Castroregime zijn geopend, ontdekken dat er grote hoeveelheden geld uit de schatkist van de Castro’s zijn gegaan naar forse campagnes, gericht op de afschaffing van het embargo. De geschiedenis van de ‘blokkade’ zoals men deze officieel noemt, wordt door elke Cubaan gekend, maar wordt ook overdreven. Hoewel het juist is dat Cubaanse bedrijven vanwege het embargo geen medicijnen van de jongste generatie kunnen kopen om kinderkanker te bestrijden, er onderdelen ontbreken om de bussen van General Motors te doen rijden, kunnen bij transnationale bedrijven in heel Latijns-Amerika dergelijke onderdelen en producten met Amerikaanse patenten worden gekocht. Het embargo vloeit voort uit de confiscatie van goederen van Amerikaanse burgers zonder compensatie door de regering van Fidel Castro. Dat is een thema dat in de toekomst deel zal uitmaken van onderhandelingen. Het embargo werd in 1960 gedeeltelijk opgelegd door de administratie van president Eisenhower en op 3 februari 1962 door de regering Kennedy uitgebreid. Vervolgens hebben opeenvolgende bewoners van het Witte Huis dit embargo met de wet in de hand gehandhaafd.

blokkade-ketting-vs en cubaMythes
Het embargo is niet populair, niet onder de meeste Cubanen op het eiland, maar ook niet op de wereld. Maar er is veel aandacht voor de mythes eromheen en weinig oog voor de werkelijkheid van het embargo. Niemand begrijpt hoe, ondanks het ‘verstikkende embargo’ het mogelijk is in Havana een gamma aan elektrotechnische apparatuur te kopen van Black & Decker, RCA of Westinghouse, zo Amerikaans als de pompoenpudding van Halloween. Als men zich wil verfrissen vanwege de tropische hitte, kan men een pauze maken met Coca Cola en ondertussen Malborough roken. Ook kun je een HP-printer kopen, een fles Jack Daniel afkomstig uit de staat Tennessee of saus van Del Monte bij uw spaghetti voegen. Van sommige producten waar de staatsbedrijven sinds 55 jaar gebruik van maken is bekend dat men hiervoor het embargo doorbreekt. Ondanks de verboden wordt op 95% van alle computers bij staatsbedrijven of bij officiële Cubaanse instanties, Windows gebruikt.

Olijfgroene propaganda
De parallelle handel tussen Cubanen aan de ene kant van de Golf van Florida en de andere kant, leidt jaarlijks tot een stroom van 3 miljard dollars naar Cuba. Op dit moment zijn de overmakingen van Cubaanse familieleden naar Cubanen op het eiland de tweede inkomstenbron, na de export van medische diensten. Daarom lijkt het embargo mij eerder absurd dan onrechtvaardig. Als men er de illegale confiscaties van Fidel Castro mee wilde afstraffen, of de dwaze militaire acties in Latijns Amerika en het sturen van troepen naar Afrika, is het middel volkomen mis. Het is slechts bruikbaar als olijfgroene propaganda. Met dollars in de hand kan de Cubaanse regering voedsel en medicijnen in de VS kopen. Het eerste schip dat afgelopen januari de feestelijk versierde en pas geopende haven van Mariel binnenvoer, was een Amerikaans schip vol kip. Toen de Braziliaanse president Dilma Rousseff en generaal Raúl Castro toespraken hielden bij de ingebruikname van de vrijhaven Mariel, losten de zware kranen tonnen aan bevroren kip uit de VS. De grote vraag is dan ook: als het embargo meer gaten dan een kaas heeft en een meerderheid in de internationale gemeenschap het embargo veroordeelt, wat is dan het politieke voordeel voor de VS om het embargo te handhaven?

embargo - cuba-vs-bloqueoMensenrechten
Ik heb het niet over mensenrechten. Dat is oud nieuws. China en Vietnam zijn evengoed autoritair, straffen dissidenten en onderdrukken de vrijheid van meningsuiting, van vereniging en de rechten van arbeiders. 55.000 Amerikaanse soldaten stierven in de Vietnamese jungle. Dat vormde enkele jaren geleden geen belemmering voor het Congres om het land te accepteren als volwaardige partner. China, waar arbeiders werken in condities slechter dan in het kapitalisme met miserabele salarissen, staan kantoren van duizenden bedrijven uit de VS, de belangrijkste crediteur van de Amerikaanse schatkist. Men zou kunnen zeggen dat China en Vietnam, door zijn miljoenenbevolking, een potentiële groeimarkt is voor Amerikaanse bedrijven. Maar de politiek mag niet alleen bepaald worden door business. De democratie van de VS, met zijn indrukwekkende Constitutie en de waarden die er uit voortvloeien, zijn in de loop van de tijd vervaagd. Het pragmatisme van de regeringen is spreekwoordelijk. De politiek is de kunst van het mogelijke. Het is duidelijk dat het Cubaans regime gebruik moet maken van clandestiene kanalen voor haar handel. Maar dat heeft haar er niet van weerhouden honderden miljoenen dollars op persoonlijke rekeningen te vergaren en grillig consumentengedrag te bevredigen door Hummerjeeps of computers te kopen. De Cubanen leven niet slecht of eten weinig vanwege het embargo. Oorzaak is de beroerde wijze waarop de regering, op allerlei niveaus, opereert. Maar het embargo is een perfect voorwendsel om de economische mislukkingen te rechtvaardigen.

Carlos Saladrigas

Carlos Saladrigas

Anti-embargolobby
Veel dissidenten zijn tegen het Amerikaans embargo, maar ‘de lobby van Cubaans-Amerikaanse miljonairs en opiniemakers onder invloed van de Cubaanse regering die in de VS wonen, hebben zich van deze discussie meester gemaakt. Toen Carlos Saladrigas nog een anti-Castro hardliner was (nu bezoekt hij Cuba om economische mogelijkheden voor het bedrijfsleven te onderzoeken e.d.), eiste de vervolgde oppositie in Cuba al het einde van het embargo. De Castro’s hebben nooit willen erkennen dat niet alle dissidenten het embargo steunden. Zij onderhandelen liever met Noord-Amerikaanse functionarissen of met de anti-embargolobby verbonden met de VS. Het is een van de redenen waarom enkele dissidenten hun standpunt over het embargo veranderden – en verhardden – en tegenwoordig handhaving van het embargo eisen. Maar het regime blijft hen negeren. De antilobbycampagne houdt ook geen rekening met hen en heeft hen op cynische wijze hun verhaal ontfutseld. Dit politieke spel aan beide zijden van de Straat van Florida brengt een macabere tactiek aan de oppervlakte namelijk het uitschakelen van de dissidentie. Zonder universitaire titels, geld en bedrijven te bezitten, hebben deze dissidenten de pijn gevoeld van de gevangenissen, de slaag en de repressie of zij hebben hun oppositie betaald met ballingschap of smaad. Men kan onderhandelen over de opheffing van het embargo, ondoelmatig en dwaas, maar vertel wel alle kanten van het verhaal en niet slechts een. Cuba is vooreerst van alle Cubanen, ongeacht zijn portemonnee of zijn ideologie.

Bron
* Diario de Cuba, 14 oktober 2014

Frank Calzon: ‘Geen legitimatie van Cubaanse dictators’

Begin deze week schonken we aandacht aan een commentaar in de New York Times over het herstel van de diplomatieke betrekkingen tussen Cuba en de VS. Gisteren reageerde de Cuba-specialist Ted Henken met instemming op dit betoog. Vandaag is het woord aan Frank Calzon die van mening is dat we Cubaanse dictators niet moeten legitimeren. Frank Calzon is directeur van het Center for a Free Cuba in Washington.

amerikashandmetcubasgeketendehandEr is geen enkele doel gediend met de legitimering van Castro’s dictatuur in Cuba en het zou internationaal een propagandaoverwinning zijn voor dit land en andere dictators op de wereld aanmoedigen. Het Cubabeleid van de VS is sinds 1960 dramatisch gewijzigd toen Havana Amerikaanse eigendommen onteigende ter waarde van $1.8 miljard dollar. Op dit moment zijn er vertegenwoordigingen van beide landen (Interest sections) in beide hoofdsteden geopend. Cuba koopt jaarlijks voor honderden miljoenen dollars aan Amerikaans voedsel. De Amerikaanse embargowetgeving eist dat het land cash betaalt, omdat Cuba nog miljarden dollars aan schulden heeft bij o.a. Europese landen die het land ooit handelskredieten leverden. De campagne om de diplomatieke relaties te ‘normaliseren’ zou erop neerkomen dat er kredieten aan Havana worden verleend en dat de Noordamerikaanse burger daardoor verplicht wordt het regime te subsidiëren. Maar waarom zou je dat doen? Het Cubaanse volk levert dit geen enkel voordeel op. Buitenlandse handel en investeringen zijn in Cuba strikt het terrein van de Castroregering. Er bestaat geen rechtstaat waardoor meningsverschillen worden opgelost, schulden kunnen worden betaald en investeerders beschermd worden tegen confiscatie of willekeurige gevangenneming.

Normalisering
De 15-jaren cel waartoe een Amerikaanse hulpverlener, Alan Gross, werd veroordeeld omdat hij een satelliettelefoon en een laptop aan een joodse groep had geschonken, moeten een waarschuwing zijn voor iedereen die denkt dat de relaties met Cuba kunnen worden ‘genormaliseerd’. Gross zat een jaar gevangen voordat de Castroregering een aanklacht tegen hem formuleerde. Nu proberen de Castro’s hem de vrijheid te geven in ruil voor de vrijlating van drie Cubaanse spionnen die op een militaire basis in Florida spioneerden. (één van hen kreeg toestemming om zijn zieke moeder in Cuba te bezoeken, maar het regime wees het verzoek van Gross om zijn stervende moeder in de VS te bezoeken, af).

Amerikaanse suiker in Cubaanse winkel

Amerikaanse suiker in Cubaanse winkel

Terrorisme
Er zijn goede redenen waarom het Ministerie van Buitenlandse Zaken Cuba handhaaft op de lijst met namen van staten die het internationaal terrorisme aanmoedigen. Cuba heeft terroristen getraind, strijders geleverd aan marxistische revolutionairen in Latijns Amerika en Afrika en Afrika is een belangrijke deelnemer aan de anti-Israelcoalitie in de VN en elders op de wereld. Vorig jaar werd Cuba betrapt vanwege de smokkel van twee oorlogsvliegtuigen en raketonderdelen naar Noord-Korea. Dat is strijdig met afspraken van de VN. Vandaag zijn de Castro’s intieme vrienden van de dictators in Syrië en Iran. De terroristische bedoelingen van Cuba zijn niet te ontkennen en Havana is even repressief als altijd.

Link
* New York Times, 12 oktober 2014 met tevens een Spaanstalige vertaling van de tekst van Frank Calzon

Ted Henken: ‘Betrokkenheid VS met Cuba is een risico waard’

Ted Henken is hoogleraar sociologie en Latijns-Amerika studies aan het Baruch College (New York), hij is mede-uitgever van Cuba in Focus en mede-auteur van Ondernemend Cuba: het veranderend politiek landschap. Hij bestudeerde ook het fenomeen van bloggers en blogs in Cuba en sprak daarbij met dissidente en staatsbloggers. Voor een tweede bezoek aan Cuba kreeg hij destijds geen toestemming van de Cubaanse autoriteiten.

Ted Henken in gesprek met blogger en journaliste Yoani Sanchez

Ted Henken in gesprek met blogger en journaliste Yoani Sánchez

In maart 2013 vertelde de Cubaanse blogger Yoani Sánchez mij dat ze onder de indruk was van de steun door president Obama voor het recht van de Cubanen om zelf hun toekomst te bepalen, de uitbreiding van familiebezoeken en de culturele uitwisseling in het kader van zogeheten ‘people to people’ reizen naar het eiland. Vervolgens vergeleek ze half grappend de hints van Obama naar een ‘veranderende VS-beleid tegenover Cuba’ met de pogingen van Raúl Castro’s het functioneren van de Cubaanse economie te ‘hervormen.’ Net als de pogingen van Raúl Castro, zijn de maatregelen van Obama niet voldoende dapper om ons daar te krijgen waar we naar toe willen.

Brein
Inderdaad, gezien Cuba’s sombere staat van dienst op mensenrechtengebied en de weerbarstige problematiek om de buitenlandse politiek van de VS, zo verbonden met de binnenlandse verhoudingen, te veranderen, kan men concluderen dat ondanks de goede bedoelingen van Obama, dit makkelijker gezegd dan gedaan is. Maar een simpel besluitvormingsspel waar ik recent aan deel nam, zou Amerikaanse besluitvormers kunnen helpen het raadsel op te lossen. Als je een belangrijke beslissing overweegt gebruik je je B.R.A.I.N. (brein) en denk na over de Benefits (voordelen), Risks (risico’s) en Alternatives (alternatieven), vertrouw op je Intuition (Intuïtie) en vraag jezelf af wat er gebeurt als we Nothing (niks) doen.

Steun zelfstandigen
Een voordeel van een groter engagement met Cuba is dat de VS in staat zouden worden gesteld om de economische vooruitgang en de autonomie van Cubaanse ondernemers te vergroten. Toegegeven, daar ligt ook een risico omdat de betrokkenheid met Cuba het Castroregime zou kunnen versterken ten koste van de mensen. Maar mijn intuïtie zegt dat het beter is om de bevolking krachtig te maken en het mogelijk bijkomende voordeel voor het regime voor lief te nemen dan het huidige doe-maar-niks-beleid voort te zetten dat beoogt de Cubaanse regering te ondermijnen terwijl de bijkomende schade voor de bevolking wordt geaccepteerd.

Demonstratie van Cubaanse scholieren (september 2014) voor de vrijlating van drie Cubaanse gevangenen in de VS

Demonstratie van Cubaanse scholieren (september 2014) voor de vrijlating van drie Cubaanse gevangenen in de VS.

Alternatieven
Veranderen van beleid is geen zaak van alles of niks. Gezien Obama’s commentaar vorig jaar dat de VS ‘creatief’ moeten zijn bij de benadering van Cuba, is hij zich zeer bewust dat er diverse alternatieven zijn voor óf het intrekken van het embargo óf de versterking ervan. Deze alternatieven bestaan uit vertrouwenwekkende bilaterale maatregelen op het gebied van milieu, migratie en medische samenwerking; een verdere versterking van familiebezoeken en educatieve en culturele uitwisseling; en nieuwe mogelijkheden in telecomzaken en financiering en steun aan de snelgroeiende sector van kleine zelfstandige ondernemers in Cuba. Deze alternatieven uitproberen maakt het gemakkelijker om meer gevoelige thema’s zoals de voortdurende gevangenschap van Alan Gross in Cuba, de drie Cubaanse agenten in de VS, de schendingen van mensenrechten in Cuba en het Amerikaans embargo, aan de orde te stellen.

Politiek pragmatisme
Recente ontwikkelingen op het eiland, alsmede opiniepeilingen onder Cubaanse – Amerikanen, maken duidelijk dat een groeiende meerderheid van hen van mening is dat hun diep gekoesterde principes beter worden vertolkt door politiek pragmatisme en engagement. Noch gepassioneerde retoriek, noch verouderde ideologie dienen de belangen van Washington of helpen de versterking van de Cubaanse mens. Met de komende top (in 2015) in Panama, hebben de VS de mogelijkheid hun B.R.A.I.N. te gebruiken en kunnen zij beleid lanceren van pragmatisme en principieel engagement met de Cubaanse werkelijkheid, dat zowel de Amerikaanse belangen dient als de Cubanen in staat stelt gemakkelijker de architecten te worden van hun eigen toekomst.

Bron
* New York Times, 12 oktober 2014
Link
* Facebook Ted Henken