Haloween zelfs op universiteit van de Revolutie

De hogere technische opleiding in Havana Cujae staat bekend om zijn grote aanhankelijkheid aan de Revolutie en Fidel Castro. Castro opende deze opleiding op 9 december 1964. In het kader van het 50-jarig bestaan van deze technische universiteit wordt vanavond een Haloweenfeest georganiseerd, bij uitstek een Amerikaanse vinding. De digitale nieuwskrant 14ymedio schreef over dit yumaplezier in de Universiteit, die 50 jaar geleden werd opgericht door Fidel Castro. Yuma is een bijnaam voor alles en iedereen uit de VS.*

 Affiche bij de ingang van de faculteit voor ingenieurs


Affiche bij de ingang van de faculteit voor ingenieurs

‘U bent verplicht zich te verkleden,’ staat er te lezen op de website van de polytechnische universiteit van Havana. Het Instituto Superior Politécnico José Antonio Echeverría, door iedereen Cujae genoemd, geeft ook adviezen. Volgens de berichtgeving kan men slechts verkleed het feest betreden. Daarom plaatste de Recreatiecommissie van de Cujae 15 telefoonnummers van particulieren op de site waar men kleding kan huren. De prijzen variëren, maar alle prijzen staan vermeld in convertibele peso’s of CUC’s en beneden de 10 CUC is niks te huur. Het feest is dus behalve flink yuma ook gewoon duur. Volgens de site wordt men zonder een dergelijke vermomming niet toegelaten.

Booming
Voor Briseida is Haloween booming business. Zij verhuurt kleding en heeft nog nauwelijks kleding over. De vampierpakken vlogen de deur uit en voor 5 CUC extra leverde ze ook de schmink voor zombies. Zij is tevreden want de dagen voor Haloween waren topdagen. Steeds meer Cubanen – vooral jongeren – trekken opvallende kleren aan, maken zich op om de Nacht van de Heksen te vieren. Het lijkt paradoxaal want Halloween is een importproduct uit de VS. In Cuba gingen tijden voorbij waarbij dit soort zaken, zoals bv. ook het dragen van jeans, beschouwd werden als ‘ideologische afwijkingen’, en dus een slecht idee. Alle kleding die riekte naar Noord-Amerika leidde tot problemen bij het dragen ervan, alsof het ging om een ziekte of een vreselijk besmetting. De Cujae, opgericht door Fidel Castro zelf, was een van die instituten waar de intolerantie en het extreme nationalisme hoogtij vierden. Een kunstwerk van de kortgeleden overleden architect Mario Coyula verwijst nog naar die zwarte periode uit de geschiedenis van de Cujae.

Instituto Superior Politécnico José Antonio Echeverría 2 december 1964

Fidel Castro bezoekt het Instituto Superior Politécnico José Antonio Echeverría, waarschijnlijk bij de opening op 2 december 1964

Paradox
Dat is gelukkig allemaal erg veranderd, hoewel de vorm waarin de veranderingen plaatsvinden nogal dubbelzinnig zijn. Van de ene kant integreert met een Yumafeest, maar dat doet men niet met die andere buitenlandse traditie uit Yumaland, die men democratie noemt. Wanneer deze vrijdag de zalen van club 1830 – La Chorrera zich vullen met monsters, muziek en bier, zullen weinigen nog verbaasd zijn over dit spektakel. Het lijkt erop dat in Cuba alles mogelijk is, zelf een feest in een oud Spaans fort in de meest pure stijl van Noord-Amerika om het 50-jarig bestaan te vieren van een de pijlers van het revolutionair regime uit 1959.

Bron:
* Website 14ymedio

Affiche van een latere remake van 3:10 to Yuma

Affiche van een latere remake van 3:10 to Yuma

Noot
* In het Cubaanse slang betekent yuma buitenlander en in het bijzonder een persoon uit de VS. Als je iemand vraagt waar zijn broer is gebleven, kan het antwoord luiden: ‘Se fue pa’ la yuma / Hij is naar de VS’. En als toerist kan iemand je na roepen:’¡Oye, yuma! ¡Ven acá!/ Luister Amerikaan, Kom hier’. Het woord komt enkel voor in het Cubaanse Spaans. De term gaat terug naar de  Amerikaanse cowboyfilm 3:10 to Yuma van Glenn Ford, die rond 1957 ook de bioscopen in Havana aandeed en populair werd vanwege de spanning en de scherpe zwart-wit cinematografie. 

De Cubaanse staat als manusje-van-alles

‘Er vond op grote en systematische schaal diefstal van de Staat plaats. Het waren echte criminele bendes die goed waren georganiseerd en die op grote schaal risicovol opereerden. Daar waren managers en bedrijfsleiders bij betrokken die verliezen of schade creëerden terwijl er in werkelijkheid sprake was van het wegsluizen naar een ondergrondse economie. Het was een geaccepteerde praktijk dat in de staatswinkels verkopers en managers de duurste producten apart legden met het doel veel meer geld dan de normale prijs op de legale markt te krijgen.’ Hoewel deze opmerkingen lijken te slaan op de situatie in Cuba, komt dit commentaar uit de Sovjet Unie, kort voor de ineenstorting van dit communistisch systeem. De uitspraken zijn afkomstig van Gregory Grossman, een van de kenners van de ‘tweede economie’ in dit land.

Veel kleine bedrijven in de dienstverlening veranderen van staatsbedrijf in een coöperatie. Dit ontslaat de staat van de plicht nog langer kapsalons, cafés en andere kleine bedrijven te managen.

Veel kleine bedrijven in de dienstverlening veranderen van staatsbedrijf in een coöperatie. Dit ontslaat de staat van de plicht nog langer kapsalons, cafés en andere kleine bedrijven te managen.

Om een idee te krijgen van de betekenis van deze parallelle industrie in een socialistisch land, is het voldoende vast te stellen dat er in 1988 219 miljard roebels aan salarissen werd uitbetaald terwijl de bevolking 718 miljard roebel, drie maal zoveel, uitgaf en spaarde. Net zoals in de Sovjet Unie is de parallelle economie slecht onderzocht ondanks de aanzienlijke economische effecten.En bekend is dat onbekende problemen die niet worden opgelost, in je gezicht kunnen exploderen.

Corruptie
De economische problemen van Cuba hebben diverse oorzaken; de toestand als onderontwikkeld land, het gekozen socialistisch model, de fouten die de regering beging, de blokkade van de VS en de binnenlandse corruptie waar de zwarte markt uitdrukking van is. Er kan niet veel tegen dit soort aspecten worden gedaan omdat ze samenhangen met de historische werkelijkheid van het land of omdat ze samenhangen met de wil van anderen. Maar sommige aspecten liggen binnen de mogelijkheden van de regering en kunnen veranderen zoals de verandering van het model en de strijd tegen de corruptie. De zoektocht naar een nieuw economisch model en de strijd tegen corruptie gaan hand in hand omdat het huidige model juist het gesjoemel aanmoedigt, zoals dat geldt voor elke centralistische Staat, die tevergeefs probeert elke economische mechanisme in het land te controleren. De chaos die daarop volgt is de voedingsbodem voor corrupte functionarissen die middelen van de staat misbruiken ten eigen voordeel. Zij zijn de ‘grossiers’ die de zwarte markt, de tweede economie van het land, bevoorraden.

De controle van de staat was in Cuba zo enorm dat zelfs de straatverkoper onderdeel uitmaakte van genationaliseerde bedrijf

De controle van de staat was in Cuba zo enorm dat zelfs de straatverkoper onderdeel uitmaakte van een genationaliseerde bedrijf

Wie zijn corrupt?
Dankzij het werk van de Cubaanse Rekenkamer, weten we nu dat er verschillende ministers, viceministers, buitenlandse ondernemers, Cubaanse importeurs, voorraad controleurs, administratoren en presidenten van bedrijven corrupt waren. We hebben te maken met een nieuwe sociale klasse die zijn rijkdom steelt van het land en ieder corrumpeert die zaken met hen doet, en hen verandert in medeplichtigen. Het is een parasitaire klasse die de grootse vijand van het land geworden is. En zij vermenigvuldigen zich snel. Ze worden naar de gevangenis gestuurd en drie maanden later doen hun opvolgers hetzelfde. Hun opvolgers lijken alleen te hebben geleerd wat slimmer te opereren en controles van de regering te voorkomen. Net als in de Sovjet Unie zijn deze ‘grossiers’ het resultaat van een economisch model dat alle macht en controle in hun landen legt en het onmogelijk is hun activiteiten rigoureus te controleren. Cuba zou er mee gediend zijn als de regering vaststelde welke productiemiddelen fundamenteel zijn (die moeten blijven voortbestaan als gemeenschapseigendom) zodat andere sectoren geopend worden voor coöperaties, particuliere en zelfs buitenlands management.

Belangrijke sectoren van de Cubaanse economie zoals die van de energie moeten door de Staat geleid worden

Belangrijke sectoren van de Cubaanse economie zoals die van de energie moeten door de Staat geleid worden

Open economie
De stap die eerder werd gezet met het toestaan van ‘eigen bazen’ of coöperaties in sectoren als haarverzorging, transport en recent de eetgelegenheden, wijzen in een richting die ook kan leiden tot opening van andere sectoren van de economie van het land. Waarom moet de Staat leiding blijven geven aan bedrijven die voortdurend door managers en ambtenaren worden geplunderd, waar altijd een tekort aan producten is of waar elke controle van waren ontbreekt? De Staat moet ophouden met dit soort futiliteiten en de aandacht richten op fatsoenlijk management en controles van banken, toerisme, de energiesector, de nikkelproductie, oliewinning, tabaksproductie en belangrijke sectoren als opvoeding en gezondheid.

Kasten van functionarissen
De Sovjets wilden een staat organiseren waar alles werd gecontroleerd door de staat en waar een eigen soort ondernemers ontstond; een kaste die alle productiemiddelen van het land in eigen handen hield. Zeker, zij kenden geen José Marti die hen kon waarschuwen dat ‘met elke nieuwe functie, ook een nieuwe kaste van functionarissen opduikt’ en dat het later erg moeilijk is ‘deze functionarissen zo verbonden met gemeenschappelijk belangen te confronteren met veranderingen’.

Bron
* Bovenstaand artikel verscheen op de website van Fernando Ravsberg, voorheen BBC-correspondent in Havana. De BBC maakte begin dit jaar een einde aan zijn contract en sinds dien opereert hij op dezelfde journalistieke basis maar nu als eigen baas met zijn website Cartas desde Cuba
Cuba Photos by Linda KlippNoot

 * De in Havana woonachtige publicist Fernando Dámaso (1938) publiceerde een analyse op zijn blog Mermelade en komt onder de titel: ‘Is de stagnatie teruggekeerd’? tot vergelijkbare conclusies als in bovenstaand artikel van Ravsberg. Hij noemt dit fenomeen ‘een constante in het Cubaans socialisme, dat evenzeer typerend was voor Oost-Europa.’ Damaso schrijft dat rond 2006 een einde kwam aan de lethargie waarin het land en de bevolking zolang gedompeld waren en men geloofde dat de jaren van mislukte experimenten en permanente improvisatie voorbij waren. Ook leek er hoop te ontstaan op betere salarissen en pensioenen. Na 7 jaar concludeert Damaso dat er maar weinig is veranderd en verre van ingrijpend. Hij geeft een opsomming; de landbouw slaagt er niet in tegen schappelijke prijzen voedsel te produceren voor de meeste burgers, de veefok stagneert, de productie van melk is ver beneden de vraag, gezondheidsdiensten en onderwijs worden met de dag slechter en de hygiëne is ver te zoeken in het publiek domein en bedreigt de gezondheid. Hij concludeert dat de Staat in de afgelopen 56 jaar zijn onvermogen op al deze terreinen heeft bewezen nadat zij eerst in de beginjaren van de revolutie toen deze sectoren functioneerden, alles radicaal nationaliseerde. Zolang de staat ‘in naam van het Volk’ de absolute eigenaar blijft van alles en de gewone Cubaan geen toestemming krijgt particulier ondernemer te worden, zal niets functioneren,’ aldus Damaso.

Link
* Volledige tekst van Damaso in het Engels

Overweldigende meerderheid VN verwerpt embargo tegen Cuba

VN-embargo-2014De Algemene Vergadering van de Verenigde Naties heeft gisteren met een overweldigende meerderheid – 188 van de 193 leden van de VN – een resolutie aangenomen waarin het economisch, commercieel en financieel embargo van de VS tegen Cuba werd veroordeeld. Alleen Israël en de VS zelf stemden tegen. Palau, Micronesië en de Marshalleilanden onthielden zich van stemming.

Nieuwe kerkgebouwen in Oost- en West-Cuba

Voor het eerst sinds een revolutie Cuba 55 jaar geleden omvormde tot een communistische staat heeft Havana toestemming gegeven om een nieuwe kerk te bouwen. Dat heeft de katholieke kerk van Cuba maandag laten weten. Volgens deskundigen is het nieuws een teken dat de betrekkingen tussen de leiding van de katholieke kerk en de leiders van Cuba verbeteren. In juni had de aartsbisschop van Santiago al de bouw aangekondigd van twee nieuwe kerken in zijn diocees.

De verwoeste kerk van San Antonio María Claret in Santiago de Cuba

De verwoeste kerk van San Antonio María Claret in Santiago de Cuba

De bouw van de nieuwe kerk wordt gefinancierd door katholieken uit de Amerikaanse stad Tampa in Florida. Het kerkgebouw zal verrijzen in het stadje Sandino, in de westelijke provincie Pinar del Río, een stad met 37.000 inwoners waar nooit eerder een kerkgebouw was. Er kunnen zo’n tweehonderd mensen in.

Relaties verbeterd
De relaties tussen de Cubaanse Communistische Partij PCC en de katholieke kerk zijn rond de jaren negentig langzaam verbeterd. Zo besloot het Congres van de PCC in 1995 dat Cuba niet langer een atheïstische staat was, werd de partij toegankelijk voor gelovigen, konden partijleden hun kinderen weer laten dopen en werd het kerstfeest op 25 december weer een officiële vrije dag. In die omstandigheden vond in 1998 ook het bezoek plaats van paus Johannes Paulus II aan Cuba, toen nog geleid door Fidel Castro. Later bezocht ook zijn opvolger Benedictus XVI het eiland.

Media en kerkelijke plechtigheden
Ook de staatsmedia bieden meer ruimte aan kerkelijke initiatieven rond Pasen of schenken aandacht aan de Kruiswegprocessie op Goede Vrijdag. Bij gelegenheid van grote kerkelijke feesten krijgt de kardinaal van Havana de gelegenheid via de staatstelevisie het woord te voeren.

Kritiek niet geduld
De controle van de staat op de activiteiten van de kerk blijft echter onverminderd groot. Kritiek van priesters en voorgangers op de onvrijheid in Cuba en de vervolging van dissidenten worden niet geduld.

De verwoeste huiskerk cvan Esmir Torreblanco

De verwoeste huiskerk van Esmir Torreblanco

Dat ondervonden de evangelische voorganger Esmir Torreblanca en diens gezin in Santiago de Cuba toen de overheid in juni van dit jaar hun huis tevens kerk, vernietigden. Een kleine groep dominees wil niet aan de leiband van de partij lopen; zij verwijten hun kerkleiders de revolutie kritiekloos te volgen.

Nog twee kerken
In juni maakte de bisschop van Santiago de Cuba, García Ibánez, bekend dat in het bisdom Santiago de Cuba nieuwe kerken zullen worden gebouwd, namelijk in de wijk Reparto Sueño en een tweede in Reparto Abel Santamaría. In de eerste buurt is de kerk San Antonio Maria Claret in oktober tijdens de orkaan Sandy (october 2012) geheel vernield (zie foto boven). Bisschop García Ibánez zei bij die gelegenheid dat de Cubaanse regering steeds vaker de bouw en renovatie van kerken toestaat: ‘Niet enkel aan katholieke, maar ook aan protestantse kerken. Dat is zeer positief.‘

Bronnen
* Diario de Cuba, Novum

Link
* Groot Nieuws Radio: interview met Kees van Kortenhof (van Glasnost in Cuba): ga naar 8 uur en 10 minuten.

Vandaag Radio 1: Cuba en de strijd tegen ebola

ebola afrika cubaAls er één land is dat massaal inzet op het bestrijden van ebola is het wel Cuba. Waarom eigenlijk?

Vorige week kwamen er al vijftig Cubaanse artsen aan in Liberia. Gaat dat allemaal vrijwillig? En waarom profileert juist Cuba zich als bestrijder van de ziekte? Het land van Fidel Castro heeft de Verenigde Staten zelfs hulp aangeboden bij de bestrijding van de ziekte in West-Afrika. Brengt ebola de twee aartsrivalen elkaar samen?

EenVandaag
In het radioprogramma EenVandaag ging Latijns-Amerika deskundige Edwin Koopman dieper in op diverse aspecten van de relatie tussen Cuba en ebola zoals de gezondheidszorg in Cuba, de medische activiteiten van Cuba in het buitenland, de deserties van Cubaanse artsen in Venezuela, de inkomsten van Cuba uit medische missies, de verdiensten van de gemiddelde Cubaanse arts en het waarom van deze activiteiten van Cuba in het buitenland.

Link
* Radio 1, EenVandaag 27 oktober 2014, 14. 39 uur.

CubaTips: Worstelen, Kennedy, Addys Mercedes, Casa de Particular, slavernij en Estudiantina Ensemble

Worstelen in Cuba is populair, vooral onder de jeugd. Veroorzaker van deze hype is de vijfvoudig wereldkampioen Mijaín López. De NRC publiceert een prachtige fotoreportage van zijn volgelingen die trainen op pleinen en in parken van Havana. U vindt een link hiernaar in de nieuwste CubaTips van vandaag. tips

Ook informatie in deze CubaTips over muziek, o.a. van het Estudiantina Ensemble en van Addys Mercedes.

Cuba is sinds 1961 slachtoffer van het Amerikaans embargo dat door president Eisenhower werd afgekondigd. Maar er is ook de ‘quarantaine’ van Cuba uit 1962 toen er Sovjetraketten op het eiland bleken te zijn en president Kennedy maatregelen nam. CubaTips bericht erover.

Kortom, deze nieuwe uitgave van CubaTips is informatief en gevarieerd als vanouds. Veel plezier ermee.

INHOUD VAN DEZE NIEUWE NIEUWSBRIEF

  1. Van de redactie
  2. Spaanse minister van Buitenlandse Zaken naar Cuba
  3. Kennedy doet Cuba in de ban (22 oktober 1962)
  4. Addys Mercedes – Locomotora A Cuba
  5. Worstelcarrière begint voor kinderen in park Havana
  6. Estudiantina Ensemble in Gorinchem
  7. Tips over Casa de Particular
  8. Slavernij en Pim de la Parra op Filmweek Havana
  9. Culturele Cuba Agenda
  10. Het laatste nieuws

Nieuwe nummers vanaf nu gratis
Wilt u alle nieuwe nummers vanaf nu gratis in uw mailbox ontvangen? Geef u hier op voor een gratis abonnement! Ruim 900 geïnteresseerden gingen u al voor!

Yoani Sánchez: technologie creëert ‘ondergrondse’ revolutie in Cuba

De bekende Cubaanse blogster Yoani Sánchez maakt graag grappen over de oprichting van een fictief monument voor de vrijheid in de periode na de Castro’s. Sánchez denkt behalve aan een standbeeld ter ere van een democratisch leider of beelden van anonieme personen die de vrijheid begeerden en de tirannen weerstonden, vooral aan een monument in de vorm van een gigantische usb-stick. Deze kleine technologische uitvinding heeft de gehele Cubaanse samenleving in beweging gezet.

Yoani Sánchez

Yoani Sánchez

Sánchez: ‘Tientallen jaren konden de Cubanen enkel in kiosken van de staat kranten vinden, maar de usb-stick doorbrak het monopolie dat de regering bezat over alle soorten informatie,’ zegt Sánchez tijdens een lezing De ondergrondse revolutie in Cuba tijdens het Forum van de Vrijheid, dat afgelopen week in Oslo plaatsvond. Ondanks een minimale verspreiding van internet in Cuba (zelfs het arme Haïti heeft meer aansluitingen dan Cuba), verbinden sociale media dissidenten met elkaar en dragen zij bij aan de verspreiding van hun boodschap zoals nooit tevoren gebeurde. Yoani geeft het voorbeeld van de Cubaanse dissident Guillermo Fariñas die een veteraan is in de dissidentenbeweging, maar wiens ideeën nu pas circuleren in de straten van Havana en andere grote steden.

Reikwijdte
De oudere generatie van dissidenten had nooit zo’n groot bereik. Neem bijvoorbeeld de overleden dissident Oswaldo Payá, de voorvechter van het Varela Project, dat opriep tot het houden van een referendum maar zijn campagne bleef voor de meesten in Cuba onopgemerkt. ‘Wij hadden zeer waardevolle dissidenten die veel opofferden maar hun activiteiten hadden een beperkte reikwijdte om de nodige aandacht te krijgen voor hun programma’s en projecten.’ Haar generatie heeft de groei van de sociale media mogen meemaken en er gebruik van gemaakt. Zij noemt het triest veel dissidenten gekend te hebben die inmiddels zijn overleden maar nooit de mogelijkheid hadden hun werk op internet te plaatsen of op zijn minst beluisterd te worden door grote groepen op de wereld via internet.
Sánchez: ‘Ik kan wel zeggen dat ik geen enkele politieke opposant ken die geen mobiele telefoon, twitter, een blog of een facebook-account heeft,’ zegt zij. Internet heeft in Cuba echter zijn beperkingen. Cubanen kunnen enkel op 118 plaatsen door de overheid bepaald, gebruik maken van internet. Particuliere internetverbindingen zijn er alleen voor de belangrijkste leden van de Cubaanse Communistische Partij of de strijdkrachten. Maar Yoani en haar dissidente collega’s ontdekten een manier om onder deze beperkingen uit te komen. Hun strategie wordt ‘het boemerang effect’ genoemd. Op die manier bereikt de onafhankelijke informatie via een bericht op Twitter de buitenwereld en komt weer terug naar het eiland via diverse communicatiekanalen.

Afgelopen week stortte een woning aan Calle Concordia in het centrum van Havana in. Met dank aan Ernesto Garcia.

Afgelopen week stortte een woning aan Calle Concordia in het centrum van Havana in. Met dank aan Ernesto Garcia.

Snelle communicatie
Een dissident verzendt bijvoorbeeld een tweet over een ingestort huis in Havana naar de buitenwereld en beschrijft de exacte locatie van de ruïne. Dan leest iemand uit de Cubaanse ballingengemeenschap – drie miljoen mensen groot – deze boodschap en belt zijn vrienden of bekenden die dicht bij die plek wonen om te horen wat er precies is gebeurd. Zo verspreidt dit nieuws dat door de officiële media met opzet wordt verzwegen, zich door de buurt en verder.
Daarnaast geeft de technologie dissidenten het gereedschap om het repressieve apparaat van het Castro-regime te omzeilen of op zijn minst de onstuitbare propaganda te bestrijden en te reageren op de voortdurende vervolging. Als een politieagent iemand op straat in elkaar slaat, kan een inwoner dit via zijn mobiele telefoon vastleggen. Zeker, het aantal smartphones in Cuba is, gezien de beperkte omvang toegang tot internet, tot nu toe nog heel laag. Er zijn hooguit 2 miljoen van deze toestellen in omloop in een land met 11 miljoen mensen. Maar de mogelijkheid om  geweldsexplosies vast te leggen, weerspreekt het verhaal van de regering dat zulk geweld en machtsmisbruik niet bestaan.

Pan vol soep
Yoani vergelijkt de Cubaanse samenleving van dit moment graag met een pan vol soep. Hoofdingrediënt van deze ‘soep’ is de technologie die burgers heeft geholpen zichzelf te uiten. Tien jaar geleden waren de dissidenten een kleine groep van politieke activisten, maar de situatie is nu dramatisch veranderd. ‘Nu zijn we allemaal dissidenten, Er zijn bloggers, makers van videogames, hiphopartiesten, activisten die vechten voor de rechten van gays en lesbo’s en anderen die strijden voor raciale gelijkheid. Het is chaotisch, rommelig, nog steeds gefragmenteerd, maar het is ook een explosie van burgerinitiatieven.’

raulcastroapril2009Nieuwe dictators?
De vraag is of Cubanen, gesterkt door vrije en niet-gecensureerde informatie, zullen opstaan tegen het regiem. Kunnen ze de straat opgaan om van de Castro’s te eisen de macht over te dragen? Mirta Ojito, auteur en voormalig docent aan de Columbia University in New York, vreest dat Cuba een dictatuur zal blijven ook als de Castro’s van het toneel zijn verdwenen. ‘Ik ben bang dat de Cubanen op het eiland, ook als de Castro’s verdwenen zijn een nieuwe dictator of autocraat zullen tolereren omwille van meer economische vrijheden,’ zei Mirta die in 1980 Cuba ontvluchtte en deze regimes omschrijft als ‘bananenrepublieken’. Yoani neemt de waarnemingen van Ojito serieus, maar ze gelooft dat het Castroregime in elkaar stort na de dood van de Castrobroeders. ‘Het Castroregime kan na de dood van de twee broers niet worden voortgezet. De Castro’s hebben altijd een sterk personalistisch bewind gevoerd, een systeem van hypnose veroorzaakt door deze man. Zonder hem, kan het regime niet overleven,’ zegt Yoani en zij voorspelt dat Raúl Castro over vijf jaar niet meer in staat is te regeren. Yoani Sánchez is ervan overtuigd dat de gebroeders Castro de strijd tegen de usb-stick hebben verloren. Tijdens haar lezing in Oslo zei ze dat  deze technologische revolutie verschilt van de revolutie van de Castro’s in 1959. ‘Deze ‘kleine’ technologische revolutie leidt niet tot dictatuur maar tot democratie. Ik heb geen wapens maar usb-sticks. Ik heb geen soldaten maar volwassen burgers.’

Bron
* Eduard Freisler, El Nuevo Herald, 24 oktober 2014
Link

* Interview met Yoani Sánchez in het Spaans met Engelse ondertitels, Oslo Forum, 2010, 13 minuten