Over Informatie Cuba

Deze blog bevat dagelijks actueel nieuws uit en over Cuba en wordt verzorgd door de Stichting Glasnost in Cuba. De Stichting is opgericht in 1989 en steunt de vreedzame mensenrechtenbeweging in Cuba. Het e-mail-magazine 'CubaTips' verschijnt wekelijks en is een aanvulling op deze Cuba-weblog. Nadere contactgegevens: Stichting Glasnost in Cuba, Sint Willibrordusstraat 52, 1073 VC Amsterdam, tel. 06 10 80 83 33 of 020 679 02 89; Banknummer: NL45 INGB 0006 1317 44 van Stichting Glasnost in Cuba; E-mail: glasnostincuba@upcmail.nl , Weblog: http://informatiecuba.wordpress.com

Klachtenregen over nieuwe maatregelen Cubaanse douane

Zowel de geschreven als de digitale media in Cuba zijn de afgelopen weken overspoeld met klachten van Cubaanse burgers over de nieuwe beperkingen die de douane reizigers oplegt. De maatregel gaat 1 september in en beperkt de mogelijkheid voor bezoekers aan Cuba artikelen in te voeren of als vrachtpost te verzenden. Zelfs in de partijkrant Granma, noemen bezoekers van de website de maatregel ‘onbegrijpelijk’ en ‘onrechtvaardig’ en wordt gewaarschuwd voor ‘nog meer corruptie.’

De drie belangrijkste kranten van de Cubaanse staat vertonen een grote voorspelbaarheid. De reacties op de websites van de kranten zijn opmerkelijk kritisch maar worden ook vaak verwijderd.

De drie belangrijkste kranten van de Cubaanse staat (Granma, Juventud Rebelde en Trabajadores) vertonen een grote voorspelbaarheid. De reacties op de websites van de kranten zijn opmerkelijk kritisch, maar worden ook vaak snel verwijderd. Collage van Yusnaby Pérez.

Een lezer met de naam Manuel Frómeta Lores schrijft dat we ‘met deze maatregel een stap achteruitzetten in relatie met de opening en de afgekondigde actualisering van het economisch model. Het is zeker revolutionair als er redelijke belastingen worden geheven (niet extreem hoog) en gebaseerd op de hoeveelheid goederen die worden ingevoerd. De huidige maatregel ademt meer de sfeer uit van verbieden dan van te reguleren en te helpen.’
En Manuel voegt er aan toe: ‘De goederen die worden geïmporteerd, vullen de gaten die ontstaan door tekorten, vervullen specifieke noden en komen tegemoet aan bepaalde wensen en voorkeuren van delen van de bevolking. Op dit terrein heeft het Ministerie van Buitenlandse Handel en Investeringen MINCEX totaal gefaald door steeds het fenomeen van het embargo van de VS op te voeren.’

De 'mulas'hebben hun paketten ingeladen voor vervoer van de luchthaven naar de stad Havana of elders

De ‘mulas’hebben hun paketten ingeladen voor vervoer van de luchthaven naar de stad Havana of elders

Auto-embargo
Volgens Manuel is hier sprake van een auto-embargo (zelf opgelegd embargo) ‘waaronder ons volk al jarenlang leeft.’ (…) Teru schrijft in Granma: ‘Kijk naar andere mogelijkheden. Iedereen hier weet dat hogere instanties de wet kunnen intrekken als zij dat willen. Het is kinderlijk de douane als zondebok aan te wijzen. Zij voeren slechts uit. Dat er onvoldoende invoer van goederen is, dat de salarissen niet toereikend zijn en de prijzen de pan uit vliegen, is niet de schuld van de douane.’ Een andere lezer die zich FG noemt, signaleert dat de maatregel ook gevolgen heeft voor de reizigers maar ook voor hen die enkel spullen meenemen voor hun familie. ‘Ik neem alleen mijn 30 kilo mee en wat medicijnen. Als ik een televisie (32 cm) wil invoeren voor mijn moeder kost me dat nu geen 150 CUC maar 250 en het verschil van 100 CUC is veel geld. Toen ik 150 CUC betaalde, was dat al bijna het dubbele van de prijs en nu deze tv 250 CUC kost wordt het me onmogelijk gemaakt want de salarissen in het buitenland zijn niet zo hoog en er heerst een economisch crisis. Met 150 CUC is de douane goed betaald en het is extreem om dat bedrag te verhogen.’

Miliatire leiders op De dag van de Strijdkrachten

Miliatire leiders op De dag van de Strijdkrachten

Monopolie militairen
Evaristo schrijft dat ‘al deze maatregelen bedoeld zijn om het monopolie te beschermen van de TRD’s*, de staatswinkels die producten verkopen van slechte kwaliteit en tegen exorbitante prijzen. Dat is al eens eerder aan de orde gesteld en zou nu ook openhartig genoemd moeten worden. Neem die oorzaak weg zodat men kan zien dat bezoekers dollars binnen brengen, zoals dat overal ter wereld gebeurd. De enige die reizen als muilezels, zijn de Cubanen. Geef vergunningen aan anderen om goederen in te voeren, hef daar belasting over en het probleem is opgelost. En verder: behandel ons niet als dwazen want deze maatregelen worden afgekondigd door dezelfde die het monopolie willen handhaven. De douane heeft deze maatregelen niet zelf bedacht. De overtredingen zullen doorgaan en de protesten gaan het ene oor in en het andere oor uit. Wanneer komt er een einde aan deze arrogantie?’ Een Cubaanse met de naam Moncada zegt dat zij ‘heeft besloten niet terug te keren zolang ze ‘als een tweede-klas-burger wordt behandeld in het land waar ik werd geboren en dat ik zonder ophouden liefheb, maar ik kan de onrechtvaardigheid en het wangedrag door ‘mijn mensen’ niet meer verdragen.’ Manuel Barrueta, ook een lezer van Granma, spreekt over ‘weer een ommezwaai van de douane van de Republiek. Iedere keer zijn er nieuwe maatregelen. Het is duidelijk dat er geen land in waar zo met importen wordt omgegaan. Het is vanzelfsprekend dat men koopt en verkoopt op bestaande markten in het land, maar het is ook een feit dat men geen rekening houdt met de tegenvallende kwaliteit en de enorm hoge prijzen, soms het viervoudige, van de producten die worden aangeboden. Het hoofdprincipe van het revolutionair proces in Cuba zou het welzijn van de bevolking moeten zijn. Ik geloof niet dat deze maatregelen daartoe bijdragen.’ ​En Víctor schrijft: ‘Dank aan Granma voor de aandacht en de informatie die het aan de lezers en het hele volk verstrekt. De maatregelen zijn afgekondigd en niemand gaat ze veranderen. Wat pijnlijk dat onze instituten opnieuw aan geloofwaardigheid verliezen. Nogmaals dank.’

logo granmaReacties verwijderd
Of de dank aan het adres van de partijkrant gerechtvaardigd is, trekt Humberto in een reactie op de site van Granma in twijfel. Hij schrijft; ‘Waar zijn de honderden reacties gebleven die gisteren hier werden geplaatst?’

Reactie douane
De onderdirecteuren van de Cubaanse douane Idalmis Rosales Milanés Miguel Núñez, zeggen in een interview met de krant dat het hun opdracht is het overtreden van de regels over de invoer van producten te controleren en dat deze publieke instelling niet de taak heeft om ‘allerlei activiteiten van niet-statelijke bedrijven als de cuentapropistas mogelijk te maken en hen van voorraden te voorzien. Daarvoor zou men moeten denken aan een vorm of een norm die de import mogelijk maakt van commercieel karakter.’ Het persbureau AFP wijst erop dat de maatregel van de douane erop is gericht ‘de groei van een florerende informele sector af te remmen die bloeit door de tekorten en de hoge prijzen in de staatswinkels, waar de prijzen drie tot vier keer hoger liggen dan in andere landen. De staatswinkels zijn de enigen die toestemming hebben om goederen in te voeren voor commerciële doeleinden,’ aldus dit Amerikaanse persbureau.

Bron
* Martínoticias, AFP, Cubanet en Granma

Noot
* TRD Caribe S.A of Tiendas de Recuparación de Divisas, een winkelketen waarvan de Cubaanse strijdkrachten eigenaar zijn en waar de klanten in CUC’s of deviezen betalen.
* De lijst met maatregelen en tariefverhogingen (Spaanstalig)

* Reacties in de partijkrant Granma
* Reacties op de website van Juventud Rebelde, het blad van de communistische jeugdbeweging.

Parlementsvoorzitter Lazo: ‘Dit land is geen bodemloze put’

Parlementsvoorzitter Esteban Lazo klaagde het afgelopen weekend over ‘de sociale lasten’ voor het regime en wees erop dat het land ‘geen bodemloze put’ is. Zoals andere functionarissen de afgelopen weken ook steeds deden, benadrukte hij dat de monetaire eenwording* de situatie in het land niet zal verbeteren.

Rechts Esteban Lazo hier met eerste premier Castro

Rechts Esteban Lazo hier met eerste premier Castro

Esteban Lazo, voorzitter van de Asamblea Nacional del Poder Popular, zei in Sancti Spíritus, dat ‘deze monetaire eenwording een groot probleem zal oplossen maar dat dit alleen niet zal leiden tot meer maatschappelijke ontwikkeling; wat leidt tot meer ontwikkeling is de verhoging van de productie, de efficiëntie en het sparen.’ Hij voegde er aan toe dat ‘het land geen zak zonder bodem is’ en wees daarbij op de uitgaven voor de sociale lasten die ‘gecontroleerd’ moeten worden. Hoewel de regering van Raúl Castro subsidies heeft teruggedraaid, wordt nog 67% van de overheidsbegroting, aldus Lazo, ‘uitgegeven aan onderwijs- en gezondheidsprogramma’s, sociale zekerheid, cultuur en sport.‘ De meeste Cubanen werken nog in dienst van de staat en hebben een gemiddeld maandsalaris van 20 dollar. De overheid neemt het grootste deel van de rijkdom die wordt geproduceerd maar deze factor wordt nooit genoemd wanneer de overheid spreekt over ‘subsidies’. Lazo kwam bijeen in Sancti Spíritus met kader uit de politiek en de administratie en riep hen op ‘alle plannen uit te voeren, effectief de verspilling en de ongedisciplineerdheid te bestrijden om zo met de arbeid vooruit te komen’ (…) ‘en de werkzaamheden van supervisie te vergroten,’ aldus de partijkrant Granma. ‘We moeten rennen anders overkomen ons problemen’, sprak Lazo op bestraffende toon.

Bron
* Diario de Cuba, 21 juli 2014
Noot
* Al enkele maanden wordt in Cuba gezinspeeld op een eenwordingsproces van de beide munten die nu nog circuleren. Op die dag, door autoriteiten omschreven als Dag Zero, verdwijnt de convertibele CUC ten gunste van de nationale peso.
Link
* De partijkrant Granma (20 juli) doet verslag van de uitspraken van Lazo.

Cubaanse televisie verliest strijd met ‘Paquete’

Eind juni presenteerde de Cubaanse televisie een zomerprogramma dat vooral bestaat uit populaire series en films van buitenlandse televisiekanalen, allemaal piratenproducties. Op die wijze gaat het officiële Cubaanse televisiebestel de strijd aan met El Paquete, een televisie-aanbod dat via de informele markt via usb-sticks aan de Cubaanse consument wordt aangeboden. Het particuliere initiatief is een reactie op het slaapverwekkende en gepolitiseerde aanbod van de vijf officiele Cubaanse televisiekanalen. Volgens de journalist Ravsberg zou er jaarlijks tien miljoen dollar omgaan met deze Cubaanse Youtube.

PaqueteEl Paquete bevat een selectie van films, sport, soaps en andere afgetapte producties via de in Cuba verboden schotelantenne. De leiding van de Cubaanse televisie (ICRT) zet daar voor de komende weken 600 films tegenover, nieuwe en herhalingen, 20 series uit het voorbije seizoen en 19 musicals alsmede een speciale programmering voor kinderen. Het grootste deel van de films en series die de ICRT uitzendt is illegaal omdat er geen rechten voor worden betaald; het is gestolen waar van buitenlandse televisieproducenten en op de plaats waar de naam van de producent staat, ziet de kijker dan ook een zwart balkje. Maar de strijd met El Paquete lijkt bij voorbaat verloren. De veelgehoorde kritiek op de ICRT-programma’s luidt dat deze slaapverwekkend zijn, veel herhalingen bevatten, en buitengewoon veel politieke ideologie en bovendien beschikt de ICRT niet over voldoende geld om eigen producties te maken. ‘Het meeste dat de Cubaanse televisie aanbiedt, heb ik al gezien,’ zegt Anabel Puig, een jonge vrouw die naar het illegale Paquete kijkt. De Cubanen zijn goed en up-to-date geïnformeerd over buitenlandse films en zijn niet langer ‘gedwee kijkerspubliek’ van de officiële televisie.  Via de schotelantenne beschikt de kijker over een groter aanbod en hoewel bezit van een schotelantenne strafbaar is, is het gebruik vooral in de hoofdstad Havana sterk gegroeid. Vooral in de wijken Centro Habana, Cerro, Habana Vieja en Diez de Octubre lijkt de bevolking ‘verslaafd aan de kabel’. Elk gezin kan zich voor 10 CUC (dollarpeso) abonneren op een programmapakket dat vooral uit Florida afkomstig is. Voor een kwart dollar krijgt de klant 1 gigabyte aan inhoud.

‘Vuilnis’
Het aanbod van El Paquete roept de woede op van een deel van de partijgetrouwe intellectuelen. De voormalige minister van Cultuur, Abel Prieto, omschreef het aanbod als ‘vuilnis’ en beklemtoont dat ‘de Yankees op schaamteloze wijze een invasie uitvoeren’. Hij bepleitte op een recent congres van de officiële kunstenaarsbond dat ‘we de strijd met El Paquete moeten aangaan en dit moeten afbreken. We moeten El Paquete ontmantelen in het aangezicht van het volk omdat het volk begrijpt dat ze wordt bedrogen.’ Prieto, die nog wordt beschouwd als een vertrouweling van Fidel Castro, sprak echter niet over een verbod.

Aanwinst

: Een jonge Cubaan pakt usb-stick om het laatste aanbod van Paquete e kunnen zien. Discretie tussen distribudterus en gebruikers is bij deze activiteit van groot belang

Een jonge Cubaan pakt een usb-stick om het laatste aanbod van El Paquete kunnen zien. Discretie tussen distributeurs en gebruikers is bij deze activiteit van groot belang.

El Paquete heeft een netwerk van verkooppunten meestal in particuliere woningen. De prijs varieert van 1 tot 5 dollar, afhankelijk van het volume; sticks in Havana hebben een klein vermogen. Alfredo, een 45-jarige Cubaan woonachtig in de wijk La Vibora: ‘Ik betaal 2 convertibele peso’s (2 dollar) en elke donderdag wordt het bij me thuis afgeleverd.’ José is distributeur en heeft 12 klanten in Havana. Hij zegt dat het Paquete niets slechts bevat, geen pornografie en geen politieke zaken, noch andere zaken die door de Cubaanse autoriteiten worden vervolgd. En María Teresa, een 48-jarige huismoeder bezoekt elke week de woning van een verkoper in Holguín, 730 kilometer ten oosten van Havana, waar ze voor 5 Cubaanse peso’s (20 dollarcents) voor 4 gigabytes soaps, series en muziek krijgt. Daniel, een 22-jarige rechtenstudent in Holguín, heeft precieze wensen: ‘Behalve films, series en musicals, zoek ik ook nieuwe software voor mijn anti-virusprogramma om de computer te beschermen.’ En Graciela, een verpleegster uit Las Tunas, 660 kilometer van Havana: ‘Ik kijk weinig televisie, de Cubaanse soaps zijn slecht en de Braziliaanse (Avenida Brasil) zijn zo traag en vervelen me. Dus koop ik voor vijf peso’s mijn Paquete en word ik vermaakt.’ (…) ‘Ik hoop dat men het niet gaat verbieden of dat iemand er kwaad mee wil. Het is een rustige manier van vermaak in je eigen huis en je doet er niemand kwaad mee, ‘zegt Marcos, een 50-jarige schilder in Havana.

logo14ymedioPolitisering
Maar de dissidente blogger Yoani Sánchez die recent haar digitale oppositiekrant 14ymedio lanceerde, suggereerde kortgeleden dat deze publicatie ook onderdeel van El Paquete zou kunnen uitmaken. Haar krant wordt nu al verspreid via mobiele telefoons en usb-sticks, dvd’s en cd’s. Het antwoord van het officiële Cuba liet niet lang op zich wachten. De blogger Yohandry, die opvattingen van het regime verspreidt, schreef dat hij zijn vrienden in de buurt die gebruik malen van El Paquete dit liet weten en zij vrezen dat het dan gedaan zou zijn met dit fenomeen want ‘alles wat Yoani Sánchez aanraakt, maakt ze kapot, dat verzeker ik je.’

Bronnen
* 14ymedio: Rosa López El Paquete Web, 27 juni 2014
* AFP, Carlos Batista, 21 april 2014
Links
* Fernando Ravsberg: The Cuban Youtube
* Yohandry’s blog

Villa Clara: risicogebied dengue en cholera

In de Cubaanse provincie Villa Clara neemt de onrust toe over de groei van dengue (knokkelkoorts) en cholera. De oorzaak voor de snelle verspreiding wordt vooral gezocht in de extreem hoge zomertemperatuur in deze regio en menselijke nalatigheid. Vooral de woonwijken aan de randen van de stad zoals Capiro, Santa Catalina, Bengochea, Camacho, Macuca, Reparto Pedagógico, Base Aérea, worden tot de risicowijken gerekend. Aan het Universitair Hospitaal zijn kamers vrijgemaakt om de slachtoffers van deze ziekten op te vangen.

Vuilnis in een buitenwijk van Santa Clara

Vuilnis in een buitenwijk van Santa Clara

Volgens bronnen bij de provinciale gezondheidsautoriteiten zal het dorpje Cascajal in de gemeente Santo Domingo in quarantaine worden gebracht als het aantal gevallen van diarree en andere symptomen van deze ziekten blijven stijgen. De sanitaire autoriteiten hebben controleposten in gebruik genomen op plaatsen waar het risico van de epidemie het grootst lijkt. Begin juli meldde de directeur voor Gezondheid en Epidemiologie in Villa Clara, Orlando Lázaro Díaz Gómez, dat ‘in 55,2% van de gezondheidsregio gevallen van cholera waren gemeld.’

Slechte watertoevoer
De verspreiding van de Aedes aegypti-mug wordt versterkt door de slechte staat van de riolering en de opslag van water door de bevolking zelf. Daarnaast hopen de vuilnisbergen zich in buitenwijken op en zelfs het centrum van Santa Clara is er niet vrij van. Als eenmaal in een hoek van de straat vuilnis ligt, groeit deze snel uit tot een vuilnishoop. Ook de preventie en de controle laten te wensen over. Het leger is ingezet maar de manschappen zijn onervaren en vaak onbetrouwbaar. Medewerkers aan deze anti-infectiecampagne veranderen cijfers omdat ze anders niet kloppen met de taken die hen zijn opgedragen. Eén van hen zegt: ‘Wij gaan soms meerdere malen naar woningen en andere keren laten we het bij een formulier dat snel ondertekend wordt,’ aldus een gezondheidsinspecteur die anoniem wil blijven.’(…) ‘Soms willen de bewoners van het huis niet dat er binnen gespoten wordt, dan doen we dan ook niet en daar blijft het bij.’

Vuilnisdienst schiet tekort
In 2009 werden 4.000 mensen in de stad Santa Clara gemobiliseerd om puin en vuilnis te verzamelen aan de randen van de rivieren Bélico en Cubanicay om zo de verdere verspreiding van Aedes aegypti te voorkomen maar deze zomer zijn zelfs de hopen vuil in de centraal gelegen delen van de stad Santa Clara niet schoongemaakt. Wijken als Vigía Sur, Escambray, Capiro, Reparto Centro en de universiteitsbuurt liggen vol vuil maar de vuilnisautoriteiten van de provincie negeren dit.

Bron
*  Hector Reyes op de website Cubanet, 17 juli 2014

provincie-las villas- santa-claraNoot
*  Een bezoeker van de website voegt er in een reactie nog aan toe dat ook in Havana risicowijken voor dengue en cholera bestaan, maar dat de autoriteiten erover zwijgen. Buurten als Cerro, Santos Suarez, Vedado, Habana Vieja en Centro Habana, Luyano, San Miguel del Padron, San Agustin en Guanabacoa worden met name genoemd.

Fidel Castro kent schuldige vliegramp

Oud-president Fidel Castro heeft de schuldige van de ramp met de Boeing 777 van Malaysia Airlines aangewezen. In een tekst getiteld Ongewone provocatie schrijft de voormalige Cubaanse leider dat het de regering in Kiev is die het vliegtuig met bijna 300 mensen aan boord, vanaf de grond naar beneden haalde.

Fidel ontmoette Putin op 11 juli jongstleden

Fidel ontmoette Putin op 11 juli jongstleden

‘Cuba (…) kan de actie van deze anti-Russische, pro-imperialistische en anti- Oekraïense krachten slechts veroordelen.’ Castro’s beschuldiging kan worden beschouwd als een snelle steunbetuiging aan de regering van Vladimir Putin, die ervan wordt beschuldigd de pro-Russische rebellen te hebben bewapend. Tijdens zijn bezoek vorige week aan Cuba, ontmoette Putin ook Fidel Castro.

Link
* De tekst van Fidel Castro in de staatsmedia van vandaag

Yoani Sánchez: Alamar en hiphop

Laten we naar Alamar gaan! Dat zei mijn moeder en wij gingen op pad om enkele familieleden te bezoeken die in dat zogenaamde “Siberië” woonden. We kwamen aan in een wijk met lelijke gebouwen, onafgewerkt en neergeplempt in een grasveld zonder enige orde of samenhang. Wij speelden met andere kinderen tussen die betonnen blokken en het hoge gras dat eromheen groeide. Het rook er naar zee en ook naar verveling. Het had de stad van de “nieuwe mens” moeten zijn, maar er bleef nauwelijks meer over dan een mislukt architectonisch experiment.

iphop-magia-lopez-left-and-alexey-rodiguez-right-of-the-cuban-hip-hop-groupobsesion-credit-ori

Magia López en Alexey Rodiguez (rechts) van de hiphopformatie Obsesión

Rebelse teksten
Alamar is, ondanks haar urbanistische tekortkomingen, een kweekvijver geweest voor een levendige en non-conformistische muziekstroming: de hiphop. In haar amfitheater werden enkele van de meest gedenkwaardige alternatieve concerten gegeven die het eiland ooit heft gezien. Harde liedjes, gemaakt met de taal van alledag en de poëzie van de straat. Rapwedstrijden waarin geen wapens of vuistslagen voorkwamen, maar een uitwisseling van woorden en rijm. Hoe komt het dat die “laboratoriumstad” eindigde als een couveuse voor rebelse teksten? Wat gebeurde er met de overwinningshymnes dat ze het aflegden tegen de ondermijnende lyrics van de overlevingskunst?
Wat er gebeurde, was dat de werkelijkheid zich opdrong. Alamar werd van alle wijken in Havana het hardst getroffen door de economische teloorgang van de Speciale Periode. Ze zag duizenden inwoners vertrekken tijdens bootvluchtelingencrisis van 1994 en leed onder zeer lange periodes zonder elektriciteit vergezeld door overvallen en andere gewelddadigheden. De Russische technici vertrokken, krakers bezetten de leegstaande huizen en het merendeel van de Chileense ballingen, die daar woonden, keerden terug naar hun land.

Geen onderdanigheid
Vervolgens kwamen de immigranten uit de oostelijke provincies, illegale bouwwerken schoten als paddenstoelen uit de grond en de politie labelde die slaapstad als “gevaarlijk zone”. Een “warenhuis van mensen”, bedacht door gedisciplineerde en gehoorzame mensen, toonde maar weer eens aan dat jongleren met sociale en constructieve alchemie zelden leidt tot de gewenste resultaten. Te midden van het grijze cement, de kleine kamertjes en de verveling, heeft de hiphop zich ontwikkeld tot het geluid van het dagelijks leven. Alamar is erin geslaagd haar eigen ritme te vinden. Een cadans die in het hoofd beukt, zoals de golven beuken tegen de zeewering van die wijk. Zoals de heipalen op de grond dreunden op een fundering te leggen voor een schematische en onderdanige toekomst die nooit kwam.

Bron
* Blog Generación Y van Yoani Sánchez
Link
* Documentaire over de buurt Alamar

Rusland gaat Sovjetsatellieten op Cuba weer gebruiken

Satellieten op Cuba die door de Sovjet-Unie werden gebruikt, mogen opnieuw worden gebruikt door Rusland. Cuba en Rusland hebben daarover een overeenkomst bereikt, meldt de Russische krant Kommersant op basis van bronnen. De satellieten kunnen gebruikt worden voor het verzamelen van inlichtingen.

CUBA-RUSSIA-RADAR STATION

Bezoek Poetin.
Rusland is volgens de krant enkele jaren geleden begonnen met onderhandelingen over de ingebruikname van het satellietcentrum dat in 2002 de deuren sloot. De twee landen bereikten een overeenkomst tijdens het bezoek van de Russische president Vladimir Poetin aan Cuba enkele dagen geleden.

Extra geld
Reden voor het heropenen van de basis zijn volgens de krant extra geld dat Moskou tot zijn beschikking heeft en de verkoelde relatie met de Verenigde Staten. De satellieten kunnen informatie via radiogolven van een behoorlijk deel van de Amerikaanse continenten onderscheppen.

Wijk van Havana
Het satellietcentrum werd in 1967 op het eiland gebouwd, in een wijk van Havana, en stond onder controle van de Sovjet-Unie. Nadat de Sovjet-Unie ophield te bestaan, viel de basis onder beheer van Rusland. Die besloot in 2001 het project stil te leggen vanwege een tekort aan geld voor onderhoud en een aantal verplichtingen jegens de Verenigde Staten.

Bronnen: ANP, Nu.nl, KPN-Vandaag

Laatste nieuws:
Poetin heeft bovenstaande plannen vandaag ontkend. (17-07-2014)

Cubaanse handdruk voor CIA-agent

Een voormalige CIA-agent heeft onthuld dat de Cubaanse regering vanaf 1998 de VS van inlichtingen voorzag om te helpen burgers van de VS op te sporen die verdwenen waren tijdens de Koude Oorlog. Chip Beck, een gepensioneerde agent van de CIA en voormalig official van het Ministerie van Buitenlandse Zaken, onthulde dat hij tussen 1998 en 2001 officieel vijf keer naar Cuba was gereisd op zoek naar informatie betreffende burgers van de VS die tijdens missies in Indo-China, Afrika en Midden-Amerika waren verdwenen in de jaren van confrontatie tussen het westen en het communistisch blok onder de Sovjet- Unie.

Beck wordt beschouwd als een topexpert op het gebied van contra-inlichtingendienst, internationaal terrorisme en oproerbestrijding, drugshandel en nationale veiligheid. Verder is hij nog een bekend redacteur, schrijver en fotograaf. Hij spreekt vloeiend Spaans, Frans en Portugees en kan zich goed redden in Swahili, Arabisch, Laotiaans, Thais, Russisch en Japans.

Chip Beck

Chip Beck

Tijdens een vraag- en antwoordsessie van het sociaal netwerk Wikistrat, een bekende geopolitieke en strategische inlichtingendienstsite, beschreef Beck hoe hij op zijn tochten naar het eiland ontmoetingen had met vertegenwoordigers van de Cubaanse Inlichtingendienst en toegang had tot uitvoerige documentatie betreffende zijn onderzoek. Volgens Beck wist de Cubaanse Inlichtingendienst dat hij een commandant van de mariniers en CIA-agent was geweest, maar hij vond dat hij Cubaanse soldaten en agenten correct had behandeld tijdens zijn missies naar Indo-China en landen in Afrika en Midden-Amerika.

Geen spionage
vscubavlaggenBeck maakte duidelijk dat hij absoluut geen bedoelingen had gehad om te spioneren of te deserteren en dat hij louter en alleen geïnteresseerd was in het verkrijgen van geclassificeerde informatie om duidelijkheid te kunnen verschaffen over de situatie van de Amerikaanse burgers die in het buitenland verdwenen waren ten gevolge van de operaties van de Koude Oorlog, zonder daarmee de belangen van de Cubaanse Inlichtingendienst te ondermijnen. De Inlichtingendienst vroeg Beck wat de tegenprestatie voor Cuba was voor de medewerking en Beck antwoordde dat hij alleen maar zou vermelden dat zij bij zijn onderzoek hadden geholpen bij de journalistieke stukken. Beck erkent dat hij meer hulp had gekregen dan hij had verwacht aangezien hij originele documenten mocht lezen en zelfs agenten en medewerkers van de inlichtingendienst mocht ondervragen die er mee instemden opgenomen en gefilmd te worden.

Conflict VS en Cuba
Beck had ook ontmoetingen met Cubaanse regeringsambtenaren waarbij onvermijdelijk ook de verhoudingen tussen de VS en Cuba ter sprake kwamen. Het conflict tussen de VS en Cuba kwam duidelijk ter sprake tijdens de Wikistratsessie, waarbij Beck zijn steun uitsprak voor de normalisering van de betrekkingen tussen de twee landen: ‘De status quo werkt voor geen van beide zijden; het is een onnodig overblijfsel van de Koude Oorlog dat opgeruimd zou moeten worden.’ De kern van het betoog van Beck is dat het nog steeds voortdurend conflict met Havana zinloos is, aangezien Washington diplomatieke betrekkingen onderhoudt met Moskou, Beijing en Hanoi. ‘Ingewijden in Washington zouden het besterven als Noord-Korea ze dezelfde openingen zou aanbieden die Havana mij zo’n tien jaar geleden bood’, merkte Beck op die vindt dat men op de verkeerde weg zit om te wachten tot Fidel en Raúl Castro overleden zijn met het inslaan van een nieuwe weg in de bilaterale betrekkingen. ‘Dat is net zoals je iemand zegt dat je niet zijn vriend kunt zijn tot dat zijn vader en moeder dood zijn. Nu is het de tijd de zaken te repareren en niet op zo’n slecht bepaald ‘later tijdstip’, verzekerde de analist die in 1993 bij de CIA wegging.

De baai van Havana
malecon10122010Beck ondersteunde zijn argumenten met twee anekdotes. Toen hij over de baai van Havana uitkeek zei een Cubaanse marineofficier tegen hem: ‘Waar wachten jullie op? Laten we vrienden zijn en kom terug’. En een afgestudeerde aan de universiteit zei tegen hem: ‘Als je een Cubaan zegt wat hij moet doen zal hij precies het tegenovergestelde doen om je te dwarsbomen. Als jullie (Amerikanen) er mee ophouden ons te zeggen wat we moeten doen zal alles precies zo gaan als jullie willen.‘ In 2010 ging Beck met pensioen nadat hij vijf jaar lang als coórdinator voor de Africa Counterintelligence Operations Task Assistance (ACOTA), had gewerkt.

Bron
* Miguel Fernández Díaz (Cafe Fuerte , 2 juli 2014)

Link
* Het volledige relaas van Chip Beck op Wikistrat

Fidel’s limousine als taxi in Havana?

Het bericht dat de limousines uit de Sovjet-Unie die ooit werden gebruikt door Fidel Castro, nu rond rijden in Havana als taxi’s, is onwaar. Volgens Fidel’s voormalige lijfwacht Juan Reinaldo Sánchez is hier sprake van een knappe publiciteitsstunt van het staatsbedrijf CubaTaxi om toeristen te verleiden extra dollars uit te geven.

De ZIL 115 werd door de Ooost-Duitse dictator Honecker gebruikt

De ZIL 115 werd door de Oost-Duitse dictator Honecker gebruikt

Juan Reinaldo Sánchez zegt dat dit bericht dat eind juni werd verspreid, onjuist is en ontkent categorisch dat de limousine ZIL 115 nu in Havana rondrijdt en dat toeristen $100 tot $140 neerleggen om in de vermeende wagens van Fidel Castro rond te rijden. Hij wijst op de grote verschillen tussen de limousines die nu voor toeristen in Havana worden gebruikt en het model waarin Fidel Castro werd rondgereden. Citaat: ‘De wagens die nu worden verhuurd door CubaTaxi maakten deel uit van de vloot die het Ministerie van Buitenlandse Zaken gebruikte voor recepties en protocollaire aangelegenheden. Maar ze zijn nooit gebruikt door de dienst die verantwoordelijk was voor de Persoonlijke Veiligheid van de Cubaanse leider.’ (* zie noot 2)

In deze auto werd Fidel Castro gereden bijvoorbeeld bij zijn bezoek aan het Centrum voor Kindercardiologie William Soler in Havana. De man rechts in het groene uniform is Juan Reynaldo Sánchez.

In deze auto werd Fidel Castro gereden bijvoorbeeld bij zijn bezoek aan het Centrum voor Kindercardiologie William Soler in Havana. De man rechts in het groene uniform is Juan Reynaldo Sánchez.

Zoals je kunt zien hebben de auto’s waarin Castro reed, allerlei nikkelen onderdelen en het voorfront van de auto verschilt volledig van de auto’s die nu door toeristen worden gehuurd. Castro had drie van deze auto’s, de ZIL-115 met voor elke auto een eigen chauffeur: René Vizcaino Cruz, Angel Figueroa Peraza en Jesús Castellanos Benítez. Deze wagens waren gepantserd tot de cabine en de ruiten toe.

Dit zijn de limousines die tegenwoordig door Cuba Taxi worden gebruikt

Dit zijn de limousines die tegenwoordig door Cuba Taxi worden gebruikt

De Sovjet Unie begon in 1972 met de productie ervan en stopte deze in 1988; daarna gebruikte Castro wagens van Mercedes Benz. De ZIL is ongeveer 6 meter lang, twee meter breed, heeft een V-8 engine 7.6 liters en weegt 3.6 ton. De wagen kan in 13 seconden een snelheid van 60 km bereiken.

 

Geschenk Nikita Chroesjtsjov
auto-zil111Er is ook nog een ander ZIL (model 111), met open dak en grijsgroen, die werd vooral gebruikt voor de ontvangst van presidenten. Het was een geschenk van de Russische leider Nikita Chroesjtsjov aan Fidel Castro. Deze werd alleen gebruikt voor protocollaire activiteiten. Toen Fidel Castro besloot geen gebruik meer te maken van auto’s uit Rusland, ondermeer omdat ze niet meer werden gefabriceerd, ging de hele vloot naar de werkplaatsen van de afdeling Persoonlijke Veiligheid, waar ze werden opgeslagen. Daar staan ook alle andere wagens die Fidel Castro tijdens zijn leven heeft gebruikt zoals de Oldsmobile uit de jaren zestig, de drie Alfa Romeo’s die hij daarna reed en de reeds genoemde ZIL’s. Ook worden daar de auto’s bewaard van Celia Sánchez, Camilo Cienfuegos en Ernesto Che Guevara. Sánchez stelt zich de vraag wie het verhaal in de wereld bracht dat dollartoeristen zouden kunnen rondrijden in de auto die Fidel Castro en zijn entourage ooit heeft gebruikt: ‘Ik reed heel wat jaren in deze ZIL-limousines rond, begeleidde Castro op al zijn reizen door het land en ben bekend met het kleinste detail van deze wagens. Deze auto’s huren met de gedachte dat zij ooit het bezit waren van de voormalige machthebber is hetzelfde als het kopen van een valse kaart tegen een veel te hoge prijs.’

Noot
coverla-vie-cachee-de-fidel-castro_4904605* Juan Reinaldo Sánchez was tussen 1968 en 1994 bodyguard van Fidel Castro. Hij was kolonel, maar werd ontslagen en zat enige tijd in een Cubaanse gevangenis. Hij slaagde erin te ontsnappen en woont nu in Miami. Zijn ervaringen tekende hij op samen met de journalist Axel Gylden, in een recent verschenen boek La vida oculta de Fidel Castro. Zie ook de Cuba weblog van 23 mei 2014.

Noot
*   Een bezoeker van de website Cafe Fuerte voegt er nog aan toe dat het eerder om een afgeleid model van de ZIL gaat. Dit model stond bekend als Chaika en werd gebruikt door medewerkers van de Cubaanse geheime dienst.

Bronnen
Website Cafe Fuerte met de uitspraken van Juan Reinaldo Sánchez
*  Op stap in een limousine van Fidel, ABC, 24 juni 2014

34 jaar na het bloedbad van Canímar

Vorige week zondag was het 34 jaar geleden dat op de Canímarivier, niet ver van de stranden van Varadero, een bloedbad plaatsvond. Op 6 juli 1980 kaapten drie jongeren de XX Aniversario, een vaartuig met een capaciteit voor 100 passagiers dat excursies maakte op deze rivier. De broers Silvio en Sergio Águila Yanes, 18 en 19 jaar oud, kaapten samen met de 15-jarige Ramón Cabeiro de boot met de bedoeling om naar de VS te vluchten. Sergio die vanwege zijn dienstplicht in het leger zat, had voor deze vlucht vuurwapens ontvreemd.

Een toeristenboot op de plek van het onheil op de Canímarrivier

Een toeristenboot op de plek van het onheil op de Canímarivier

Toen ze de boot bezetten riepen de drie Naar Miami, waar veel verbaasde passagiers luid mee instemden. Een van de bewakers bood weerstand en schoot op de jongeren. Hij werd gewond toen zij het vuur beantwoordden. Bezorgd over de situatie van de bewaker lieten de drie een bootje zakken zodat hij aan land kon worden gebracht samen met een andere passagier die niet weg wilde vluchten. De XX Aniversario voer naar zee en de twee kwamen aan land en waarschuwde de autoriteiten.

Poging tot zinken
Julián Rizo Álvarez, partijsecretaris van de communistische partij van de provincie Matanzas, werd belast met de jacht op het schip. Zoals Norberto Fuentes, een oud-medewerker en vriend van de Castro’s in zijn boek Los hijos del enemigo beschrijft, werd een lokaal restaurant ingericht als commandopost met directe telefoonverbindingen met het hoofdkwartier van de Cubaanse Communistische Partij en met Fidel Castro, die opdracht gaf dat het schip in geen geval mocht ontsnappen. Twee snelle patrouillevaartuigen van de marine kregen order de vlucht te voorkomen en eventueel het vaartuig zo nodig te laten zinken. De beide vaartuigen openden het vuur dat door de drie jongens op de XX Aniversario werd beantwoord. Het bleek moeilijk het schip tot zinken te brengen en de patrouilleboten trokken zich terug. Enkele passagiers bleven dood of gewond achter. Vervolgens kwam een toestel van de luchtmacht overgevlogen. Enkele ouders hielden hun kinderen in de lucht in de hoop een aanval uit de lucht te voorkomen, maar het toestel keerde terug en opende het vuur waardoor er mensen werden gedood en gewond.

Moord of zelfmoord
Toen dook er een enorm vrachtschip op die de XX Aniversario ramde. Vlak voor het schip internationale wateren had bereikt probeerden de aanvallers het schip te doen zinken en bleven schieten op de overlevenden die in zee waren gevallen. Er naderden haaien die op de geur van het bloed afkwamen. Silvio Águila Yanes sprong in het water om de overlevenden te helpen die dreigden te verdrinken. Volgens verzamelde informatie overleefden slechts 10 personen de slag in zee. Er is twijfel over het lot van Sergio Águila. Volgens Norberto Fuentes pleeegde hij zelfmoord nadat hij had geroepen: ‘Die communisten krijgen me levend nooit in handen.’ Maar andere bronnen melden dat de bemanning van de marinevaartuigen hem, wellicht nog levend, in het water gooiden. Silvio Águila en Ramón Cabeiro kregen 30-jaar gevangenis en zaten deze lange straf uit in de Combinado del Este-gevangenis in Havana. Medegevangenen getuigden dat ze gemarteld werden en psychotropicale drugs werden toegediend. Na lange tijd werden beiden vrijgelaten en ze wonen nu in het buitenland. De drie jongeren die wisten van het plan of hadden meegewerkt aan de vlucht kregen straffen van twee tot drie jaar cel. Alle goederen en middelen van bestaan werden de vijf jongens afgenomen.

Het gezonken schip XX Aniversario was vernoemd naar de herdenkiong in 1976 van de landing in 1956 van de Granma met aan boord Fidel Castro en zijn volgelingen

Het gezonken schip de XX Aniversario was vernoemd naar de herdenking in 1976 van de landing in 1956 van de Granma met aan boord Fidel Castro en zijn volgelingen

Geen stoffelijke resten
De Cubaanse regering houdt vol dat het tot zinken brengen van de boot een ongeluk was omdat de boot door het geweld van de golven tegen een ander groot schip botste. Er is niets bekend over de lichamen die werden geborgen want geen enkel stoffelijk overschot werd aan de nabestaanden overgedragen. Het enige slachtoffer dat een begrafenis kreeg was de bewaker die gedood werd door de kapers. In totaal kwamen 56 personen om het leven, maar ook over het aantal hebben de autoriteiten zich nooit uitgelaten. Onder de kinderen die werden vermoord bevonden zich Lilian González López (3 jaar), Marisol Martínez Aragonés (17 jaar), Osmanly Rosales Valdés (9 jaar) en Marisel San Juan Aragonés (11 jaar).

Zwijgplicht
De overlevenden werd opgedragen te zwijgen en ook werd het hen verboden elkaar te ontmoeten en met elkaar te spreken. Wanneer ze dat wel zouden doen, zouden ze van medeplichtigheid worden beschuldigd. Jarenlang werden hun activiteiten door leden van de geheime dienst in de gaten gehouden. Ook kregen ze televisietoestellen en andere huishoudelijke apparaten aangeboden die over het algemeen slechts door overheidsfunctionarissen in bezit zijn.

Bron
* Dit artikel verscheen eerder in de digitale krant 14ymedio.
* ArchivoCuba.org Cuba: Masacre en el Río Canímar op 6 juli 1980

Noot
remolcador-13-de-marzo-1994* Op 13 juli 1994 deed zich een vergelijkbaar gewelddadig treffen voor toen de veerboot Remolcador 13 de Marzo werd gekaapt. De passagiers wilden ook naar de VS te vluchten. Vier schepen met hogedrukspuiten lieten de veerboot met 72 passagiers aan boord in de haven van Havana zinken. Daarbij kwamen 41 personen om het leven waaronder 10 jonge kinderen. De lichamen van de meeste personen werden nooit geborgen.