Ecured blijkt bij nader onderzoek veel minder open dan Wikipedia hoewel beiden dezelfde software gebruiken. Wikipedia telt miljoenen artikelen in 12 talen en het veel jongere Ecured telt 78.438 artikelen. Iedereen kan de thema’s van Ecured raadplegen, maar enkel personen die een account aanmaken, kunnen de inhoud van bijdragen ter discussie stellen of nieuwe thema’s aanvoeren. De blogger Larry maakte twee nieuwe accounts aan onder verschillende namen, maar beide werden zonder reden geweigerd.

Geen collectieve samenwerking
Opvallend verschil is dat de artikelen van Wikipedia zich ontwikkelen in een proces van open samenwerking tussen willekeurige auteurs terwijl de artikelen op Ecured worden geschreven door individuele auteurs. Blogger Larry zocht bijvoorbeeld het thema Onderzeese glasvezelkabel tussen Cuba en Venezuela op. Het artikel begint met algemene gegevens over de kabel die we al kennen uit de wereldpers. In vele opzichten lijkt het op een algemeen artikel dat ook op Wikipedia had kunnen verschijnen. Maar Wikipedia heeft discussiepagina’s en artikelen kunnen worden voorzien van alternatieve feiten en inzichten. En dan komen de verschillen. De discussiepagina van Ecured is leeg; er is blijkbaar geen discussie. De redactionele pagina’s zijn nog verrassender. Het originele artikel (10.000 bytes) is blijkbaar in één keer geplaatst op 27 januari 2011 door Arian Perez. Op 3 februari voegt hij er nog een 1.000 bytes aan toe. De enige verandering sinds dat moment zijn van redactionele aard en op 30 juli worden nog 4 technische tekeningen toegevoegd. De laatste redactionele bijdrage dateert van 1 augustus 2011. Elke verwijzing naar de aanleg van de glasvezelkabel in Cuba zelf ontbreekt evenals de berichten over corruptie rond het project. Het artikel was dus al zo goed als klaar toen het in januari werd geplaatst en slechts twee personen hebben in de loop van het jaar marginale opmerkingen gemaakt. Bij Wikipedia wordt vaak begonnen met een eerste bijdrage die qua lengte kan variëren van een aantal zinnen tot 1.600 woorden en weer onderverdeeld wordt in drie belangrijke hoofdstukken en drie minder belangrijke hoofdstukken. Het is mogelijk dat meer dan 1.000 auteurs bijdragen aan de vervolmaking van het artikel.

Abajao el Blogeo! (Weg met de weblogs!) is een parafrase op de bekende kreet van de Cubaanse revolutie Abajo el Bloqeo / Weg met de Blokkade van de VS. De collage is van Guama .

Onveranderlijke teksten
Wie het profiel van Perez checkt, ontdekt dat hij 139 thema’s plaatste en verbeteringen aanbracht bij 19 andere thema’s. Ecured is ruim een jaar oud en dat betekent dat hij fulltime werkzaam is voor deze site. Perez is lid van de Jeugd Computer Clubs. Hij schreef ook een pagina over Yoani Sánchez. Het artikel draagt de titel: Yoani Sánchez. Cyberhuurling en Cubaans blogger en beschrijft haar vooral als een contrarevolutionaire, die steun krijgt van dubieuze organisaties. Perez eerste posting over Sánchez was 21.041 bytes groot en werd op 5 april 2011 geplaatst. Sindsdien zijn er 11 kleine veranderingen door Perez en vier andere personen doorgevoerd en nam de omvang van het artikel toe tot 21.221 bytes. Wie kijkt naar de posting over Yoani Sánchez bij Wikipedia ziet dat deze begon op 6 mei 2008 met 701 bytes, een artikel met drie zinnen, een verwijzing en een link naar haar blog. Sinds die datum hebben 117 personen 302 marginale en 504 belangrijke redactionele bijdragen toegevoegd en groeide het artikel uit tot een omvang van 44.475 bytes, onderverdeeld in zeven belangrijke delen en zeven minder belangrijke onderdelen.

Kritische linken functioneren niet
Het meest bizarre van de pagina’s over de dissidentie zijn nog de verwijzingen met linken. Bij Yoani wordt verwezen naar haar eigen website, persbureau Reuters, de Ortega y Gasset Prijs, Sacharov en de website Periodismo Digital of de krant El Nuevo Herald. Wie klinkt op deze linken, krijgt de mededeling: deze pagina bestaat niet. Wie op de link van de Spaanse krant El Pais klikt, komt niet bij de krant, maar bij scherp veroordelende teksten over El Pais uit de Cubaanse staatsmedia terecht. Ecured is kortom een zwak aftreksel van het door kritiek en samenwerking opgebouwde Wikipedia en maakt vooral de angst van Cubaanse autoriteiten zichtbaar voor afwijkende meningen en de mogelijke invloed ervan op de burgers.

Linken
* Larry Press, hoogleraar Informatica, heeft een weblog over internet in Cuba
* De Ecuredpagina over Yoani Sanchez (1)
Video
* Telemundo 51 over Ecured, 1 minuut

Muurschildering Chávez in Caracas

Bij de 57-jarige Chávez werd in juni een tumor verwijderd. Aan welk type kanker de Venezolaanse leider lijdt, is niet bekendgemaakt. Chávez gaf verder geen details over wanneer hij weer onder het mes gaat, alleen dat het ‘in de komende dagen’ gaat gebeuren. Hij ontkende geruchten dat de kanker is uitgezaaid: ‘Ik ontken met klem de geruchten die de ronde doen, dat er sprake is van uitzaaiing in mijn lever, dat de kanker overal in mijn lichaam zit en dat ik terminaal ben.’

Verkiezingen oktober
Chávez verzekerde de Venezolaanse bevolking dat hij in staat is mee te doen aan de aanstaande presidentsverkiezingen in oktober. De president neemt het op tegen de 39-jarige gouverneur Henrique Capriles.

Bronnen
* NRC, Trouw en AD
Link
* Het NOS Journaal van zondag

Adel Izquierdo (links) en Murillo tijdens een bijeenkomst in augustus 2011

Yzquierdo (66) is jong
Yzquierdo is met zijn 66 jaren relatief jong; Raúl Castro is 80 en zijn beide naaste collega’s zijn 81 en 79. Yzquierdo werd geboren in 1945 en begon zijn loopbaan als gewoon soldaat in het Cubaanse leger; hij studeerde mechanisch engineering in de voormalige Sovjet Unie. De afgelopen jaren speelde hij een steeds belangrijker worden rol in de op militaire leest geschoeide ondernemingen, die door de toenmalige Ministerie van Defensie en Raúl Castro waren opgezet. In maart 2011 werd Izquierdo benoemd tot Minister van Economische Zaken en volgde Marino Murillo (51) op, die promotie maakte in de Raad van Ministers en belast werd met de uitvoering van de economische hervormingen, die president Castro presenteerde en die de langlopende economische problemen van het land moeten oplossen. Yzquierdo blijft minister van Economische Zaken en Planning. Izquierdo, ook lid van het Politburo van de Cubaanse Communistische Partij, wordt de achtste vicevoorzitter van de ministerraad naast José Ramón Machado Ventura, Ramiro Valdés Menéndez, José Ramón Fernández Álvarez, Ricardo Cabrisas Ruíz, Ulises Rosales del Toro, Antonio Enrique Lussón Battle en Marino Alberto Murillo Jorge. Raúl Castro zit de ministerraad voor. Vijf van de acht vicevoorzitters zijn ouder dan 80 jaar.

Bron
* Associated Press, Diario de Cuba

Link
* De officiële mededeling in partijkrant Granma

De beeldjes van de Vrigin de Caridad die in El Cobre aan toeristen te koop worden aageboden

In onderschepte sms’je van leden van de politieke politie in Cuba blijkt dat deze waren voorbereid op arrestaties met geweld en dat buschauffeurs werden bedreigd en geen passagiers mochten vervoeren naar de bedevaartsplaats. Daar kwamen wel twee bussen vol paramilitairen, aldus een boodschap van Tania Montoya Vázquez, een lid van de Damas de Blanco die dreigde een hongerstaking voor de kerk te willen beginnen. Een andere Damas de Blanco die in El Cobre was, deelde mee dat de aartsbisschop van Santiago de Cuba tussenbeide kwam bij de autoriteiten en twee busjes stuurde waardoor de vrouwen in El Cobre naar hun woningen werden gebracht.

Spontane abortus
Volgens José Daniel Ferrer, coördinator van de  Unión Patriótica de Cuba / Patriottische Eenheid van Cuba (UNPACU), onderging een de van vrouwen, Taimí Vega Biscet, ten gevolge van het gebruikte geweld bij haar arrestatie, tijdens haar gevangenschap een spontane abortus. Vega was 6 maanden zwanger.

Fidel Castro zei onlangs dat niet getwijfeld kan worden aan de integriteit en de moraal van de Revolutie. 'Meer dan een halve eeuw hebben we daar voor gestreden,' aldus de ex-leider. (Cartoon van Garrincha)

Arrestaties in Holguín
Een tiental vrouwen werd het afgelopen weekend in diverse buurten van Holguín gearresteerd, aldus A Caridad Caballero Batista. ‘De repressie tegen de Damas de Blanco is totaal en mijn eigen huis wordt volledig omsingeld door de politieke politie, zei hij zaterdag tegen de website Diario de Cuba. Batista is de afgelopen weken diverse malen kortstondig aangehouden omdat hij een zondagsmis wilde bijwonen. Hij wordt voortdurend door anonieme personen gebeld die hem, zijn vrouw en zoon uitschelden en obscene taal gebruiken. Ook ontvangt hij doodsbedreigingen. Een lid van de politieke politie heeft zijn vrouw gezegd dat men hem een kogel door het hoofd zal jagen en dat men hem zal doden. Afgelopen week werd Batista verboden een bezoek aan het kantoor van het bisdom in Holguín af te leggen waar hij de lokale kerkelijke autoriteiten wilde informeren over de gebeurtenissen.

Seksuele intimidatie
Mensenrechtenactivist Ferrer zegt ook dat de vrouwen die in de afgelopen weken zijn aangehouden door leden van de staatsveiligheid, seksueel agressief werden benaderd. Bij het fouilleren op zoek naar mobiele telefoons, kaarten voor camera’s en andere zaken, werden de geslachtsorganen onderzocht, werden de vrouwen grof betast en werden obscene kreten geuit. Ook vanuit andere plaatsten in Cuba komen berichten over seksuele agressie van de zijde van de politie. Begin van deze maand organiseerden de Coalición Central Opositora/ Centrale Oppositie Coalite en de Movimiento Femenino Rosa Parks / Feministische Beweging Rosa Parks een protest in Santa Clara en ook daar werden vrouwen door politieagenten intensief lichamelijk betast op zoek naar verborgen mobiele telefoons.

Bronnen:
* Website Cubaencuentro en Diario de Cuba

Link
* De weblog Hablalo Sin miedo/ Ik spreek zonder angst stuurde de afgelopen dagen diverse tweets over de gebeurtenissen in Santiago en andere plaatsen.

Gratis abonnement

Ook vandaag ontvangen alle abonnees weer (gratis) een flink aantal gevarieerde CubaTips. Met informatie over fietsvakanties in Cuba, een Top tien van bekende Cubaanse eethuisjes of paladares in Havana en de voorliefde van een Turkse familie én van de fans van voetbalclub Standaard Luik voor ‘El Che’. Maar ook de opvattingen van de Nederlandse ambassadeur in Cuba over de (economische) relaties met Nederland en de eerste berichten over het aanstaande bezoek van de paus aan Cuba. Die zijn helaas minder positief: woningen van armen worden afgebroken.

Inhoud
De volledige inhoud van deze nieuwste CubaTips:
 1. Gevarieerde tips
 2. Nederlandse ambassadeur: ‘Nederland geen kleine handelspartner’
 3. Top 10 paladares in Havana
 4. Fietsboek: Vuelta de Cuba
 5. Huiskamerconcert Ramon Valle Trio en Jesse van Ruller
 6. Cubaans koor zingt Haïtiaans
 7. Che Guevara held van fanatieke supporters Standard Luik
 8. WK onderwaterfotografie in Cuba en Zeeland
 9. Cubaanse sigarenrollers luisteren naar Shakespeare
10. Luis Diaz in Capelle
11. Turkse baby heet Che Guevara
12. Fietstocht: ‘We hebben de wegen voor ons zelf’
13. Casa particular plus Taalcursus in Remedios
14. Culturele Cuba-Agenda
15. Laatste nieuws uit Cuba

Op de hoogte
Wilt u volledig op de hoogte blijven van alles rond Cuba. Klik hier en neem een gratis abonnement op de wekelijkse CubaTips.

Lidia Arrazola en haar jongste dochter

De regering had opdracht gegeven tot afbraak van de (illegale) woning, die vijf meter van de weg verwijderd ligt en zichtbaar is vanaf de weg die de paus zal gebruiken om het heiligdom van de Caridad del Cobre te bereiken. Bij de afbraak waren, volgens Arrazola, de vertegenwoordiger van de Poder Popular, de voorzitter van de Wijkraad en de chef planning van de gemeente aanwezig.
Lidia Arrazola: ‘Ik heb geen werk, probeer mijn leven zo goed mogelijk te leiden. Ik woon hier al 12 jaar en heb ondertussen iedereen geschreven, van de overleden Vilma Espín (de overleden echtgenote van Raúl Castro) tot en met de Staatsraad. Het enige wat ik merkte, waren de boetes die ze me oplegden.’  Arrazola zou een ruimte zijn beloofd in een melkfabriek, maar daar gelooft ze niet in. Op dit moment krijgt ze enkel de steun van een buurman. Volgens Prudencio Villalón, activist van de mensenrechtengroep Unión Patriótica de Cuba / Patriottische Eenheid van Cuba (UNPACU), heeft de regering opdracht gegeven ‘de illegale woningen’ te ontmantelen. De legale woningen die er slecht aan toe zijn, worden opgeknapt.

Meer uitzettingen
Ook de woning van de 54-jarige Alberto del Rosario Vázquez, veefokker, die al 15 jaar in een houten woning met zinkplaten woont, wordt bedreigd. Hij woont er met zijn 52-jarige vrouw en 2 kinderen. Op 31 januari kreeg hij een boete van 500 peso’s omdat hij er illegaal woonde. Volgens Villalón zijn nog vier gezinnen in de regio bedreigd met uitzetting. Zij leven ook in de illegaliteit, in Cuba beter bekend als llega y pon-buurten, wijken waar men komt en gaat zitten. Ondertussen is in El Cobre voor de paus een nieuw gastenverblijf gebouwd.

Het gastenverblijf van de paus dat bijna klaar is

Feiten onderzoeken
Woordvoerders van de katholieke kerk hebben tegen de redactie van de website Diario de Cuba gezegd, naar meer feiten over de situatie op zoek te gaan. De priester Jorge Palma, van de parochie van het heiligdom zegt de feiten te willen verifiëren en de aartsbisschop van Santiago daarover te zullen informeren.  Vanuit Pinar del Río zegt de lekenactivist Dagoberto Valdés dat de weg die loopt naar het heiligdom ‘een teken van de eenheid van het volk is, gebaseerd op de Maagd  van Barmhartigheid en de liefde. Het wegjagen van gezinnen is totaal in strijd met deze gedachte, zeker omdat het om de meest kwetsbare mensen gaat.’ Valdés – ook de uitgever van het tijdschrift Vitral – wijst erop dat de afbraak van deze woningen in strijd is met de gedachten van deze paus over de volledige waardigheid van de mens.

Bron:  Michel Suárez in Madrid

Link
*  Video Telemundo 51 o.a. met interviews met personen die hun woning verloren, 2, 49 minuten

De Cubaanse communisten trekken zich blijkbaar niet veel aan van de werkelijkheid op straat; op iedere hoek van de straat van dit eiland ontvlammen voortdurend de meest uiteenlopende discussies. Over honkbal of over de kwaliteit van het brood. Over het falen van overheidsdienaren of over de hoeveelheid aanwezige gerantsoeneerde eieren en bonen. Hoewel de democratie niet bloeit, ontrolt zich een debat waar de volksvertegenwoordigers in de Nationale Assemblee jaloers op zouden kunnen zijn.

Martí en de Eenheid
Tijdens de discussie over een mogelijke herformulering van Artikel 42, hoort en ziet men op televisie hoe er voorzichtig gereageerd wordt op een voorstel van Raúl Castro’s dochter, Mariela. Het was haar bedoeling om het citaat (waar wordt gesproken over de non-discriminatie om redenen van ras, sekse, nationaliteit en religie) aangevuld zou worden met de toevoeging ‘genderidentiteit’. De reacties van parlementsvoorzitter Alarcón en Eusebio Leal, lid van het Politburo, gaan volstrekt voorbij aan deze wenselijke toevoeging aan de grondwet. Zij citeren Martí en spreken over Eenheid. Esteban Lazo is de gespreksleider en breekt het debat af, de televisie doet hetzelfde en vervolgens zien we hoe op magische wijze ‘allen’ de hand opheffen en er unaniem wordt ingestemd.

Vriendjespolitiek
Het is nogal in tegenstelling met een andere fenomeen waar aandacht voor was. In Commissie Nr.1 wordt, aldus de partijkrant van 1 februari, gedebatteerd over het intern functioneren van de partij. Het is de bedoeling een einde te maken aan het mandonismo (cliëntelisme of vriendjespolitiek) en het entrometimiento of te wel het gebruik maken van de partij en haar leidinggevenden om iets gedaan te krijgen op financieel of economisch gebied. Maar een advies vanuit de werkgroep luidt dat ‘de rol van de partij en de mogelijkheden van de partijcomités in de bedrijven, versterkt moeten worden worden…’. Iedere Cubaan weet welk overwicht de partijfunctionarissen op gemeentelijk niveau hebben, om maar niet te spreken over bezoekende vertegenwoordigers van de partij op provinciaal niveau. De simpele aankondiging van hun bezoeken, brengt de hele gemeente in actie; werkplannen worden herzien, de vuilniscontainers in de straten worden geschilderd en het gastronomisch aanbod is plotseling veel rijker.

De Cubaanse Minister van Cultuur, Abel Prieto, presenteerde afgelopen week tijdens de boekenbeurs van Havana, zijn nieuwste roman, Viajes de Miguel de Luna. Het boek van de minister kon rekenen op positieve recensies in de partijmedia.

Het gelijk van de partijgangers
Recente televisiebeelden van Abel Prieto, Minister van Cultuur en het hoofd van de Cubaanse Radio en Televisie over ‘hun strijd tegen de slechte smaak’ geven aan hoe er op dat niveau gedacht wordt. Minister Prieto verwijst naar de artistieke carrièremakers in de provincie die met platte humor en flauwe grappen, aldus de twee functionarissen, flink verdienen aan theater, kunst en vermaak van ‘mindere kwaliteit en met geringe esthetische kwaliteiten.’ Het is duidelijk dat verantwoorde kunst van niveau slechts in goede handen is bij deze twee partijgangers. De tweedeling die er bestaat tussen wat men aanbiedt op artistiek niveau en wat de mensen willen, blijft echter een twistappel die niet wordt opgelost in een commissie van stalinisten. De huidige televisiedynamiek is één ding en de indoctrinatie die men via verantwoorde soaps en documentaires Cubanen oplegt, is een geheel andere zaak. * Het deelnemen aan de samenleving en de politiek is blijkbaar enkel mogelijk via de communistische denkwereld en de geprezen ‘eenheid van alle Cubanen.’

Gesloten deuren
Debatten achter gesloten deuren zoals tijdens de Nationale Conferentie, waarvan de resultaten later worden geredigeerd en gepresenteerd als recept bij uitstek, zijn het voorbeeld van de eenheidspartij. Voor mij is het duidelijk dat wat niet wordt bediscussieerd of via televisie wordt uitgezonden, vele malen interessanter is dan de saaie teksten die deze week werden gepubliceerd in de partijmedia. President Raúl Castro begon zijn slottoespraak tijdens de Conferentie over de onmogelijkheden van een meerpartijensysteem in Cuba. Je zou toch denken dat deze zaak op zijn minst op de agenda stond van de gesprekken in de werkgroepen. Maar nee, geen enkele afgevaardigde had er het woord over gevoerd. De Cubaanse Communistisch Partij blijft een partij en een partij die uitsluit. Zij wil voor in de eeuwigheid een systeem bestendigen dat veroordeeld is te mislukken.

* Luis Felipe Rojas is onafhankelijk journalist in Holguin en redacteur van de weblog Achter Prikkeldraad / Cruzar las Alambradas
Spaanstalig
Engelstalig

• De discussie over ‘de goede smaak’  raakt in Cuba vooral de actualiteit in verband met muzikale uitingen van jongeren en hun rap-  en regguetonmuziek. De vaak zeer expliciet erotische clips en optredens, verheugen zich in een grote populariteit onder de jongeren in Cuba  en de communistische partij heeft er geen goed antwoord op.

Alarcón (links) met Murillo, de man die de economie moet hervormen

De parlementsvoorzitter duidde op de rapporten van de CIA over de economische situatie van het eiland die hij ‘zeer serieus’ noemde. De uitspraken werd uitgezonden door de Cubaanse televisie in een serie over de conclusies die de Nationale Conferentie van de Cubaanse Communistische Partij (op 28 en 29 januari) trok.

De feiten van de CIA
Woensdag werden enkele interventies uit de Werkgroep 2 (Politieke arbeid en ideologie) uitgezonden. De werkgroep werd voorgezeten door de vicevoorzitter van de Staatsraad, Esteban Lazo. O.a. stond de rol van de pers en de informatieverschaffing centraal. Alarcón nam het woord om het recht van de Cubaanse bevolking te belichten, informatie uit buitenlandse bronnen te raadplegen die moet dienen om het officiële standpunt over de werkelijkheid op het eiland, te ondersteunen. Hij legde uit dat er sprake is van een systematische campagne tegen Cuba in de internationale media over het thema van het gemiddelde inkomen op het eiland. Toen richtte hij zich tot Marino Murillo, de voorman van de economische hervormingen, die juist  met zijn duim in zijn linkeroor zat. (foto)  ‘Hoe zit dat met het Bruto Intern Product (BIP) in relatie met het PPA (de koopkracht) … dat is ook zo’n warboel,’ aldus de 74-jarige parlementariër. Alarcón verwees vervolgens naar het jaarlijkse handboek van de CIA waar het inkomen per hoofd van de bevolking in Cuba op 9.900 dollar wordt geschat, een van de hoogste inkomens in Latijns Amerika en slechts door Brazilië voorbijgestreefd. ‘De Cubaan verdient dus meer dan al die anderen in Latijns Amerika en hun koopkracht is hoog…..de CIA  zegt het en die zijn zeer serieus,’ onderstreepte hij.

De juiste informatie van de CIA
Alarcón bekritiseerde de berichtgeving van wetenschappers en journalisten, die herhalen dat de Cubanen moeten leven van 20 dollar per maand. Meestal wordt gesproken over een maandsalaris van 448 nationale peso’s; dat is 18 dollar. De Cubaanse regering wijst de internationaal geaccepteerde berekeningswijze over het inkomen per hoofd van de bevolking, gebaseerd op het inkomen, namelijk af. Zij wijst erop dat de burgers ook gesubsidieerde voedselproducten krijgen en van gratis voorzieningen als onderwijs en medicijnen genieten. ‘Mensen hebben er recht op om informatie van buiten te krijgen die uitlegt dat niet alles slecht is……niet alles van de CIA is slecht,’  benadrukt Alarcón. De media van de staat zijn er volgens hem niet altijd in geslaagd ‘de leugens te weerleggen’, en dat kun je zelfs doen met de informatie van de CIA.

Reacties
Op de website van Cafe Fuerte verschenen diverse reacties. Een van de reacties (van Oscar) luidt:
‘In 1991 liet ik Raúl en een hoge bevelhebber van het leger vanuit een database in Zwitserland gegevens uit het World Fact Book van de CIA lezen. Ze waren verbaasd over de juiste selectie van de indicatoren en de precisie van de cijfers. Over het aantal treinstellen zei generaal Casas Regueiro dat ‘zij meer weten dan wij.’ Ik herinner me dat ze verrast waren over de exacte gegevens uit een andere database met militaire informatie. De exacte samenstelling van de Cubaanse marine trof hen. Raúl vroeg het later de opperbevelhebber van de marine en deze zei dat de gegevens juist waren. Het was een ontdekking voor hen en ze vroegen zich af hoe men aan de informatie was geraakt en hoe het mogelijk was dat deze openbaar was.´

En Maraca schrijft: ´Alarcón heeft gemakkelijk praten. Hij leeft er goed van en liet recent nog een nieuwe woning bouwen in Miramar, zo´n honderd meter van de benzinepomp bij de rotonde. Hij, zijn zoon en schoondochter leven daar als rijken. Zij zullen wel 9.000 CUC verdienen. Elke maand levert een auto de boodschappen met vlees, ham, kaas, tonijn in blik, etc., etc.

Linken
* De website Cafe Fuerte
*  CIA The World Factbook
*  Het verslag in de partijkrant Granma over  Werkgroep 2: Politieke arbeid en Ideologie
*  Verslagen van de werkgroepen en de adviezen van de Nationale Conferentie van de PCC.

Herdenkingsplaat in Havana voor de eerste telefoongesprekken in die stad op 31 oktober 1877

 Het weegt zwaarder dan een “slecht huwelijk”, zei mijn oma altijd over die enorme zwarte telefoon die in het huis van de buren stond. Het had een heel kort kabeltje en wanneer ik gebeld had, zat mijn wijsvinger vol met stof van onder de draaischijf. Nog altijd verwachtte ik gespannen de kreet die aankondigde dat mijn moeder werd gebeld vanaf haar werk of vanuit een van de provincies. Dan stormden we de trappen op om de hoorn tegen ons oor te drukken en te luisteren naar wat een haast metaalachtige stem aan de andere kant zei. Onder de bijna tien gezinnen die in dat complex woonden, waren er maar twee met een telefoonlijn. Zodat ruzie met de eigenaren van zo’n belangrijk apparaat gelijk stond aan eenzaam zijn en afgesneden van de buitenwereld.

1,2 miljoen prepaidbellers
Als Raúl Castro zich in maart 2008 de rol van de mobiele telefonie in de opkomende Cubaanse burgermaatschappij had kunnen indenken, dan zou hij waarschijnlijk nooit het gebruik ervan hebben vrijgegeven. Vóór die datum moesten de Cubanen een buitenlander zien te vinden om het contract voor mobiel bellen af te sluiten en hun daarna toe te staan van de dienst gebruik te maken. De begeerde SIM kaart kon alleen verkregen worden door dezelfde mensen die gebruik konden maken van hotelkamers en huurauto’s, dus door mensen die niet op dit Eiland geboren waren. Gelukkig is er bijna vier jaar geleden een eind gekomen aan die apartheid en tot nu toe hebben meer dan 1,2 miljoen gebruikers een contract voor prepaid bellen bij Cubacel. We zouden niet eens blij moeten zijn met zo’n cijfer, want we lopen nog mijlenver achter bij de rest van de Latijns-Amerikaanse landen.

Sociaal gereedschap
Ondanks de beperkingen van hoge kosten, de slechte dekking in veel gebieden van het land en het tijdelijk buiten bedrijf zijn van de dienst voor ‘lastige’ klanten, heeft de mobiele telefoon uiteindelijk ons leven veranderd. In de huidige tijd heeft de mogelijkheid om tekstberichten te versturen en te ontvangen het contact tussen burgers versterkt, het uitwisselen van nieuwtjes gestimuleerd en ons de onschatbare mogelijkheid verschaft om tweets te versturen zonder toegang tot internet te hebben. Een paar dagen geleden is de prijs van binnenlandse sms’jes verlaagd met 44%, hoewel we nog steeds lichtjaren verwijderd zijn van de prijzen die gelden in de rest van de wereld. Als het de bedoeling is van de enige telefoonmaatschappij in het land om zo meer klanten te trekken en daardoor meer winst te behalen, dan zal ze ook de bijkomende effecten van het vrijgeven van informatie en communicatie dat dit met zich brengt moeten accepteren. Cubacel berekent de economische opbrengsten, maar is niet in staat om de ware potentie te zien van het machtige sociale gereedschap, dat we nu in onze zak dragen.

De teksten van blogger Yoani Sánchez verschijnen op de weblog Generación Y, ook in het Nederlands 

‘Niet alleen Russische, Chinese, Mexicaanse en Venezolaanse toeristen kopen de messen omdat de prijzen lager zijn dan in eigen land, maar ook de Cubanen die een paladar (privé-restaurantje) hebben, ’ zegt een medewerker tegen het persbureau AFP. De winkel verkoopt messen en andere artikelen voor prijzen die variëren van 4 tot 100 dollar. Het is geen geïsoleerd fenomeen in een land waar mensen klagen dat er ‘geen geld is’, omdat niemand tot het eind van de maand kan rondkomen met zijn salaris, ondanks het feit dat onderwijs en gezondheidszorg gratis zijn en er nog subsidie bestaat voor enkele voedselproducten.

Luxe merken
Net als andere hoofdsteden heeft Havana tegenwoordig filialen binnen zijn grenzen van bedrijven als Mango, Benetton, Adidas en Victorinox en staatswinkels met een groot aanbod van elektronische artikelen en huishoudelijke apparaten. Net zoals restaurants met meer dan 100 stoelen zoals Castropol,  een bedrijf met eigenaren van Spaanse afkomst of het Palenque. Beide restaurants zitten meestal vol mensen en in tegenstelling tot eerdere jaren, vooral met Cubanen.

Mangoverkoopsters (1998) in Santiago de Cuba, toen de straathandel nog aan banden lag en economische van weinig betekenis was.

Meer consumptie
Menig econoom die nog maar kort in Cuba is, is stomverbaasd; volgens officiële cijfers bedroegen de inkomsten van Cubanen in 2010 39.500 miljoen peso’s ($1.600 miljoen dollar) en werd er net wat meer uitgegeven. De economische hervormingen van president Raúl Castro, die in 2006 zijn zieke broer Fidel opvolgde, hebben ruimte geschapen voor particuliere ondernemingen waardoor de inkomsten en de consumptie van veel gezinnen groter werd. Daarbij komen een soepeler politiek van de VS, die het mogelijk maakt dat Cubaans-Amerikaanse families meer geld overmaken en de inkomsten van de ontelbare artsen en verplegers die in het buitenland werkzaam zijn en in deviezen worden betaald. In 2011 waren de Cubanen na de Canadezen, de grootste groep bezoekers van de toeristenhotels, met een omzet van 41 miljoen dollar in het eerste kwartaal. En in 2010 overnachtten drie miljoen Cubanen in hotels; 93.400 in 5-sterrenhotels waar een kamer meer kost dan vijf maal het gemiddeld maandsalaris en 465.000 in 4-sterren hotels.

Bouwactiviteit in Oud Havana

Meer verschillen
De belangrijkste econoom van het land, Ariel Terrero, zegt dat er ‘sectoren worden gevormd in het land’ op basis van de verschillen in inkomsten tussen Cubaanse gezinnen, na vijftig jaar van een politiek van gelijkheid en egalitarisme. Hij onderscheidt vier groepen: ‘Eén groep die weinig inkomsten heeft, één die er gemiddelde inkomsten op nahoudt, de betere middenklasse en de allerhoogste groep qua inkomen.’ Terrero zei donderdag jl. op de staatstelevisie dat op basis van deze vier niveaus er marktstructuren en prijsontwikkelingen in de markt zullen ontstaan. Raúl gaf de verkoop van huizen en auto’s vrij, maar ook de in- en verkoop van bouwmaterialen, de uitgifte van kredieten door banken en hij gaf subsidies voor de renovatie van woningen waardoor de dynamiek in de bouwwereld toegenomen is. In sommige buitenwijken veranderen ruïnes weer in woningen. Metselaars duwen karretjes met stenen en cement door de vervallen straten van Oud Havana voort en bewoners zien tot hun verrassing dat het aantal opgelapte huizen snel groeit.

Herverdeling
Een deel van de middelen om het consumptieniveau te verhogen komen uit het buitenland. Cuba ontving in 2010 twee miljard dollar door de overmakingen van Cubaanse- Amerikanen, aldus de Economische Commissie voor Latijns Amerika en de Cariben (CEPAL). ‘Zo zie je een langzame herverdeling van de rijkdom ontstaan. Zelfstandigen die moeten leven van een karig loon, verkopen hun auto uit de Sovjet Unie en krijgen snel 8.000 tot 10.000 CUC in handen. Onmiddellijk knappen ze hun eigen huis op, kopen voedsel en vieren bescheiden de verjaardagen,’ aldus een officiële econoom tegen het persbureau AFP. Hij wil niet met naam worden genoemd.

Ook buiten de hoofdstad
In de provincie Las Tunas knapt de gepensioneerde Griselda Velasco haar woning op met spaargeld van haar dochter, die enkele jaren op een internationale missie in Venezuela werkte. In Ciego de Avila heeft Juna Rodríguez een eigen huis gekocht van opgespaarde fooien als barman in een hotel.  En verder zijn er de musici en de schilders die worden beschouwd als mensen met een goed inkomen, maar ook anderen beschikken over meer geld door de hervormingen. Er is beweging in de samenleving gekomen hoewel de meeste Cubanen nog verkeren in de marge van het nieuwe consumentisme.

Bron
* Carlos Batista, werkzaam bij het persbureau AFP