Yoani Sánchez: De donkere zijde van het festival

Affiche Internationaal Filmfestival van de Nieuwe Latijns-Amerikaanse Film 2011

December was altijd de maand waar het meest naar werd uitgekeken. Vanwege de kou mochten we onze gewatteerde jassen weer tevoorschijn halen en er werden films getoond in het kader van het Internationaal Festival van de Nieuwe Latijns-Amerikaanse Film. Ik herinner me vooral een middag in 1992 toen de ramen van de Acapulco bioscoop aan diggelen gingen door het dringen van honderden belangstellenden voor de Argentijnse film De Donkere Zijde van het Hart. Ons enthousiasme was niet overdreven, want alleen in de laatste maand van het jaar konden we genieten van iets anders dan Sovjetcinema en iets smaakvoller dan de Amerikaanse thrillers op de nationale televisie. Bijna niemand had destijds een videorecorder en de magie van de donkere zaal met een snorrende projector achterin was nog bijna intact.

Illegaal circuit
Maar het Festival, dat nu al zijn 33ste editie beleeft, heeft haar bepalende rol in het culturele leven van Havana verloren. Aan de ene kant omdat men liever thuis blijft om te genieten van illegale kopieën van series, soaps en andere Hollywoodproducties via de dvd-speler of de verboden schotelantenne. Het helpt ook niet dat tientallen wijkbioscopen de deuren hebben gesloten, zoals de comfortabele Bayamo uit mijn jeugd, de majestueuze Rex y Duplex of de Cuba in het centrum. Maar het belangrijkste filmfestijn van Zuid-Amerika heeft ook andere tegenvallers moeten verwerken die van binnenuit komen, beperkingen die ontstaan uit haar eigen structuur.

Censuur
Censuur, het wegdrukken van bepaalde films in de programmering, films die geweigerd worden wegens het ‘overschrijden’ van de sociale of politieke normen, het zijn slechts enkele incidenten waardoor de kwaliteit van het getoonde achteruit is gehold. De gecentraliseerde besluitvorming, gepersonifieerd in de figuur van Alfredo Guevara, heeft hetzelfde effect op het festival als de excessief verticaal opgebouwde regering heeft op ons land. Met zoveel antecedenten, zou de uitsluiting van – in dit geval – de film Vinci, van regisseur Eduardo del Llano, ons niet meer moeten verbazen. In antwoord op de protestbrief van de maker van korte films als Monte Rouge en Exit, wist de hoge directie van het Festival slechts een beroep te doen op thematische overwegingen. Maar de meesten van ons weten wat er echt speelt: Del Llano is een kritische filmmaker en zijn producties worden knarsetandend geaccepteerd omdat ze raken aan de wonden van een realiteit die de officiële retoriek probeert te maskeren. Met een beetje geluk zenden dezelfde illegale kanalen die Braziliaanse soaps programmeren misschien ook een keer de afgewezen film uit. Als dat gebeurt, hoeven we alleen maar het licht te dimmen in onze kamer en op onze afstandbediening te drukken om de voorstelling te laten beginnen, een private show waar niemand ons kan vertellen wat we mogen zien en wat niet.

 Linken
De teksten van blogger Yoani Sánchez verschijnen ook in het Nederlands
De film van Del Llano wordt van deelname aan het festival uitgesloten
*  De reactie van filmmaker Del Llano op zijn website over de uitsluiting van zijn film
De website van het festival

Geef een reactie

Gelieve met een van deze methodes in te loggen om je reactie te plaatsen:

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s