Wie bepaalt de toekomst van de Cubaanse film? (2)

icaic2009-50jaarPublicist en BBC-correspondent Fernando Ravsberg laat Cubaanse filmmakers aan het woord die ontevreden zijn over de koers van de officiele filmbond ICAIC. Zij constateren o.a. dat ‘het ICAIC nu een groot bureaucratisch instituut is met een ingezakte productie en voor de eerste maal geleid door mensen die niets met film te maken hebben’. De critici willen ‘dat de filmmakers zelf hun opvattingen naar voren brengen, of ze nu wel of niet aangesloten zijn bij ICAIC.’

Alfredo Guevara voorkom 'de invasie van de barbaren'

ICAIC-directeur Alfredo Guevara voorkwam ‘de invasie van de barbaren’. Hij overleed enkele maanden geleden.

In feite bepleiten de filmmakers dat hun vertegenwoordigers, die deel uitmaken van de overheidscommissie die de koers van de nationale film gaan uitmaken, democratisch worden gekozen, zodat gegarandeerd wordt dat zij die werken in deze sector recht hebben om zelf te spreken en om te kiezen. Onder de voorstellen die circuleren, is een van de belangrijkste dat de ICAIC een richtinggevende organisatie is, maar niet langer het monopolie heeft en dat films ook gemaakt kunnen worden via andere instituties, onafhankelijke kanalen, coproducties met derden of andere mengvormen. Ook willen de filmmakers een Wet op de Film, die wordt ontwikkeld met raadpleging van alle betrokkenen en die het artistieke werk van de sector economisch moet beschermen en de rechten van audiovisuele kunstenaars erkent. Ook wil men een Filmfonds opzetten waar alle producenten op gelijkwaardige voet en onder gelijke condities deelnemen en waar open en onafhankelijk een oordeel wordt gegeven over mogelijke uitvoering van filmprojecten.

Juan de los Muertos (Juan van de Doden 2012) was de eerste in Cuba zelf gemaakte horrorfilm. Filmmaker Alejandro Brugués mocht overal in Havana opnamen maken, behalve op het Plein van de Revolutie. Cubaanse staatsinstellingen zoals het filminstituut ICAIC waren niet bij de productie betrokken; de film kostte drie miljoen dollar en dat geld kwam uit Spanje.

Juan de los Muertos (Juan van de Doden 2012) was de eerste in Cuba zelf gemaakte horrorfilm. Filmmaker Alejandro Brugués mocht overal in Havana opnamen maken, behalve op het Plein van de Revolutie. Cubaanse staatsinstellingen zoals het filminstituut ICAIC waren niet bij de productie betrokken; de film kostte drie miljoen dollar en dat geld kwam uit Spanje.

Democratisch
Gewoonlijk beweren de Cubaanse autoriteiten dat de democratie niet alleen wordt gepraktiseerd tijdens de verkiezingen, maar tijdens voortdurende raadplegingen onder de bevolking over thema’s van nationaal belang. In dit geval, aldus Ravsberg, hebben zij het gemakkelijk want de filmmakers hebben zich al verenigd, hebben enkele belangrijke voorstellen gemeenschappelijk geformuleerd en kozen al een commissie die hen moet vertegenwoordigen. Men moet nu alleen nog de deur openen en naar hen luisteren. Op het spel staat op dit moment de toekomst van de Cubaanse film, een van de meeste uitgesproken en populairste artistieke expressie op het eiland. Een plaats die zij veroverde door de esthetische kwaliteit van het werk en de moed waarmee men thema’s die in de samenleving spelen, aan de orde stelde. Maar het ICAIC heeft sinds de oprichting ook veel irritaties opgewekt vooral door degenen van een ‘blind socialisme.’ Verschillende malen heeft men geprobeerd het instituut in handen te nemen, maar mensen als Alfredo Guevara konden ‘de invasies van barbaren’ voorkomen. Nu is dit zwaargewicht overleden, maar er is een nieuwe generatie filmmakers die in de moeilijkste omstandigheden moet opereren. Zij zijn het die het recht en de plicht opeisen de Cubaanse film verder te ontwikkelen. En zij lijken een ideale tegenkracht tegen een bepaald spoort functionarissen.

Bron
* BBC Mundo, 13 juni 2013, tekst Ravsberg,
Link
pamela-kalkman Pamela Kalkman (links) onderzocht vorig jaar de ontwikkeling van de Cubaanse filmindustrie en het recente ontstaan van een onafhankelijke filmbeweging in Cuba die vaak uitermate kritisch staat tegenover het regime en ontwikkelingen in Cuba. De Engelstalige masterthese van Pamela Kalkman beschrijft de rol van het ICAIC, de strijd tussen socialisme en surrealisme in het huidige Cuba en bevat een analyse van de Cubaanse onafhankelijke cinema.

Advertenties

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s