Solidariteit of propaganda?

Bernardo Álvarez, voorzitter van de ALBA – het samenwerkingsverband van landen als Venezuela, Cuba, Ecuador en Bolivia – noemt de beslissing van Cuba om 165 artsen in te zetten in de strijd tegen ebola in Sierra Leone ‘heldhaftig’. En VN-secretaris-generaal Ban Ki-moon dankte Cuba voor de snelle reactie van het land op zijn oproep tot hulp. Ook de Cubaanse staatsmedia staan vol lof en waardering voor het initiatief. De digitale nieuwskrant 14ymedio laat een ander geluid horen klinken. Onafhankelijk publicist Fernando Dámaso, historicus en oud-televisiemaker, wijst op het grote zwijgen binnen Cuba over de snelle achteruitgang in de gezondheidszorg. Daar ontbreekt ‘een snelle reactie’, aldus Dámaso.

ebola-symptomenIk zou blij geweest moeten zijn over de snelle reactie van de Cubaanse regering toen de Wereld-gezondheidsorganisatie WHO en de secretaris-generaal van de VN een oproep deden, de strijd tegen ebola te ondersteunen. Maar ik kan het niet als ik zie hoe de situatie in onze ziekenhuizen verslechtert: het gebrek aan hygiëne, de armoedige verzorging meestal door studenten omdat artsen ontbreken, het gebrek aan medicijnen en andere problemen. Ik heb het natuurlijk over de gemiddelde ziekenhuizen waar de gewone Cubaan zorg krijgt. Niet over de ziekenhuizen waarin de leiders en illustere gasten worden verzorgd die hun behandeling in dollars (het equivalent van de CUC) betalen.

Gratis publiciteit
Een zelfde snelle reactie zou ook gepast zijn om de ernstige problemen op te lossen waarmee onze gezondheidszorg al jarenlang kamp. Het is kwalijk alle problemen van de wereld te willen oplossen, zonder zich druk te maken over die in het eigen land. Het lijkt wel een goede investering want de snelle reactie van Cuba leverde veel gratis publiciteit en propaganda op. Niemand die spreekt en schrijft over het prachtig gezondheidssysteem in Cuba, laat zichzelf noch zijn familieleden, behandelen in een gemiddeld Cubaans ziekenhuis. En zeker, heel veel belangrijke Cubaanse persoonlijkheden laten zich behandelen in andere landen, zelfs in het land van ‘de vijand.’

De Cubaanse Minister van Gezondheid, Roberto Morales en de directeur-generaal van de WHO, Margaret Chan

De Cubaanse Minister van Gezondheid, Roberto Morales en de directeur-generaal van de WHO, Margaret Chan vrijdag tijdens de persconferentie

Inkomsten
Tijdens de persconferentie in Genève, sprak de Cubaanse Minister van Gezondheidszorg, Morales natuurlijk ook over de verworvenheden, en herhaalde opnieuw hoeveel Cubanen deelnamen en deelnemen in projecten in andere landen. Hij sprak over de duizenden medewerkers zonder duidelijk te maken hoeveel miljoenen dollars Cuba in ruil voor deze dienstverlening krijgt. Het is zelfs op dit moment een van de belangrijkste inkomstenbronnen van het land.* Hij zei ook niet dat het grootste deel van de inkomsten niet naar artsen, verplegers of andere medewerkers gaat, maar naar de Cubaanse staat. Tijdens deze conferentie zei de minister ook dat de revolutie niet de ontwikkeling van een eigen gezondheidssysteem heeft afgewacht om hulp te bieden aan andere volken. Hij vergat erbij te zeggen dat Cuba in 1959 al bovenaan de lijst van landen stond – in Latijns Amerika maar ook binnen de Ibero-amerikaanse wereld – als het ging om de kwaliteit van de gezondheidszorg. Men hoeft slechts de officiële statistieken van de internationale organisaties uit die tijd te raadplegen. Ik trek de conclusie dat er hier meer sprake is van propaganda dan van solidariteit.

Bron:
* De in Havana woonachtige publicist Fernando Dámaso publiceerde bijgaand artikel in de digitale nieuwskrant 14ymedio op 14 september 2014 en eerder op zijn weblog Mermelade. Link
* Weblog van Fernando Dámaso
Noot

* De meeste Cubaanse artsen en verplegers werken in Venezuela en Brazilië. Volgens Diario de Caracas zouden 11.157 artsen in het kader van het samenwerkingsprogramma tussen Brazilië en Cuba werkzaam zijn. De Cubanen ontvangen hiervoor in ruil 700 miljoen dollar per jaar, aldus berekeningen van The Economist. Het aantal Cubaanse artsen dat in Venezuela werkzaam is, wordt geheim gehouden, maar wordt geschat op 30 tot 40.000 personen. Venezuela zou Cuba daarvoor in de afgelopen 10 jaar 13,5 miljard dollar hebben betaald. Dat zou betekenen dat Venezuela per Cubaanse arts 135.800 dollar per jaar betaalt, dat is 27 maal het gemiddelde salaris van de Venezolaanse arts.
Bron: Diario de Caracas, 15 september 2014

Ziekenhuis Maternidad Obrera in Havana

Ziekenhuis Maternidad Obrera in Havana

* De Cubaanse gezondheidszorg kon in 1959 – toen de revolutie van Castro begon – de vergelijking met andere landen in Latijns-Amerika met gemak doorstaan. Cuba stond op de elfde plaats van de wereldranglijst van artsen per 1.000 inwoners. In Latijns-Amerika waren alleen Brazilië en Uruguay hoger geplaatst. Als er al verschillen waren dan golden die niet de hoofdstad Havana en de provincies: Matanzas had meer artsen dan Zweden, Las Villas en Camagüey hadden er meer dan Chili of Venezuela. Veel medici werkten in loondienst bij zogeheten mutualiteiten of ziekenfondsen verbonden met de Cubaanse vakbeweging of opgericht door Spaanse immigranten. Het 1.300 bedden tellende Galixto Garcia Hospital in Havana bood alle behandelingen aan voor lagere inkomens tegen een betaling van 2 dollar 50 per maand en zwangere arbeidersvrouwen konden voor 1959 ook al gratis bevallen in het nu nog bestaande Maternidad Obrera-hospitaal in Havana. Het is de grote verdienste van de revolutie én Fidel Castro geweest dat de medische zorg ook werd gevestigd in de meest afgelegen gebieden en vaak ook de armste streken van het land. Bron: Leuchtfeuer in der Karibik door Sam Dolgoff

Geef een reactie

Gelieve met een van deze methodes in te loggen om je reactie te plaatsen:

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s