Cubaanse migranten passeren 8 landen om in VS te komen (deel 2)

Op zoek naar kansen voor zichzelf en hun familie vlogen ze per vliegtuig, reden door bossen, op een paard, reisden met de bus, per vrachtwagen, per sloep en per speedboot. De reis in Zuid-Amerika begon met een reis per auto vanuit de hoofdstad van Ecuador naar Tulcan, op de grens met Colombia. Daar bereikten zij de Carchirivier, staken die over en kwamen in Ipiales aan. ‘Het was de dag van de verkiezingen, de grens was gesloten. Het werd zoeken naar een alternatief en de coyotes leidden ons naar een paar immense heuvels. Wij kwamen bij  een rivier, we bestegen een paard en ontweken zo de hindernissen en de controles aan de grens, ’ legt Mario uit. We hielden ons twee dagen verborgen in een hostel in Ipiales, konden onze kamers niet verlaten en wachtten op groen licht om verder te gaan.

emigratie-Pasto, en Colombia, es una de ciudades por la que suelen pasar los migrantes cubanos

Pasto aan de grens van Colombia is een van de plekken waar Cubaanse reizigers moeten passeren.

Toen ze de reis konden hervatten, begonnen de moeilijkheden met de politie. Ze reisden met een vrachtwagen vol fruit en groenten op weg naar Pasto, ongeveer 80 kilometer verderop. Daar werden ze bij een wegversperring aangehouden en werd ieder van hen 2000 Amerikaanse dollar gevraagd. Zo niet, dan zouden de agenten hen afleveren bij het bureau migratie of hen arresteren. Uiteindelijk konden ze voor 15 dollar elk de reis voortzetten. In Pasto verloren ze hun contactpersoon uit het oog. Ze voelden zich als blinden en waren gedwongen vertrouwen te schenken aan hen die opdoken. Ze wisten niet meer wat te doen.‘Het was een kritiek moment. We begonnen na te denken over een plan B’, zegt Aníbal. De uren verstreken en er gebeurde niets. Tot om een uur of één ’s morgens er een vrachtwagen voor het hotel  opdook en ze vermoedden dat die voor hen kwam. Zo zouden 400 kilometer verderop geraken in Cali. ‘De bestuurder had haast,’ zegt Javier. ‘Ik zal maar niet zeggen hoe hard hij reed. Wij besloten te slapen. Als we dood zouden gaan dan maar liever in onze slaap.’

emigratie-cubaan-aan-de-grens-met-colombia

Cubanen proberen de VS te bereiken op zoek naar betere mogelijkheden voor zichzelf en hun familieleden

In Cali werden we ondergebracht in een woning in de hoerenbuurt maar we waren er nog maar een paar uur en we werden ’s morgens vroeg wakker gemaakt. ‘O.K. we gaan verder’, werd er geroepen. Op weg naar Medellín —400 kilometer verder – in een passagiersbus, de politie betrad deze en vroeg elk van ons 50 dollar, later werden dan 20 dollar. Ook wilden ze geld van de chauffeur. Die was geïrriteerd en wilde op zijn beurt ook geld van ons maar onze contactpersoon – een vrouw – waarschuwde hem (‘Laat me je niet hoeven te doden’) even voor Medellín en hij zweeg verder. Chauffeurs in Colombia waarschuwen elkaar en vaak ook de politie met lichtsignalen zodat ze worden aangehouden en de betalingen kunnen worden ingehouden. Ieder zoekt zijn eigen deel.

mapa-Centroamérica y área Caribe

De Caribische Zee en omgeving

Naar Panama
Dan komt de laatste fase voordat men Zuid-Amerika verlaat. Negen uur te voet en per autobus op weg naar Turbo aan de Golf van Urabá bij de Caribische Zee. ‘Maar Turba was link, er was veel politie en we moesten noordelijker bij Necoclí aan land komen,’ zegt Javier. Per boot zouden ze verder richting La Miel in Panama varen, zoals de contactpersonen in Quito hadden beloofd. ‘Wat voor soort boot?’. Mario kijkt op naar de hemel en roept: ‘Ayyy, mijn God, een kleine sloep, lang en krap!’ Javier: ‘Ik zat in het midden van de sloep en kreeg al het water van de Golf van Urabá binnen. (…) ’

mapa-golfo-de-uraba

Pasto aan de grens van Colombia is een van de plekken waar Cubaanse reizigers moeten passeren.

De oversteek van de Golf van Urabá die vier uur duurde,  is traumatisch voor Cubanen.  Aníbal: ‘Er is het verhaal van een tragische verdrinkingsdood enkele maanden geleden en dat verhaal ging van mond tot mond. Iedereen kent het verhaal van de Cubaanse jongeman die tijdens de overtocht in de duisternis van de nacht verdronk. Niemand zal het vergeten; zijn vader en zijn moeder kwamen naar La Miel en hebben zich opgehangen bij het horen van dit nieuws. Maar Mario blijft optimistisch, naar zijn zeggen omdat hij een beeltenis van de Heilige Maagd van Caridad aan zijn riem had hangen. ‘Ik geloof niet maar ik heb God gevraagd te zorgen dat ons niets zal overkomen’.

De etappe in Midden-Amerika
Vanaf nu zijn er geen coyotes meer, geen contacten of gebaande paden. Maar de Cubanen worden afgeperst door indianen, worden slachtoffer van afspraken tussen ambtenaren van immigratie en hoteleigenaren en kunnen uiteindelijk rekenen op steun van Panamese militairen om de reis voort te zetten.Als ze uiteindelijk de grens met Panama bij La Miel hebben overgestoken, komt er een heer op hen af. Hij vraagt hen 50 dollar maar het worden er uiteindelijk 20. Bij het migratiekantoor worden hun paspoorten geïnspecteerd en de Cubanen worden met een boot door burgers naar Puerto Obaldía gebracht waar ze op de kade worden opgewacht voor een nieuwe ondervraging. Na drie dagen in Puerto Obaldía wordt hen door de regering de mogelijkheid geboden met een snelle boot voor 40 personen, allemaal Cubanen,  verder te varen. ‘De regering bood de Cubanen een boot aan. De Panamese regering heeft zich tegenover ons goed gedragen. Verder werden we begeleid door een militair fregat ,’ aldus Javier.

migratie-Meer dam 9000 Cubanen kwamen dit jaar in Mexico aan op weg naar de VS-nov 2015

Meer dam 9000 Cubanen kwamen tot nu toe in Mexico terecht

Binnen vier uur kwamen ze op de plek van bestemming aan in Comarca waar indianen wonen. Die vroegen voor alles geld; één dollar voor het betreden van gewijde aarde of het betreden van de kade en 20 dollar om hun gebied weer uit te komen. Ze betaalden en onder begeleiding gingen ze met een bus naar de hoofdstad Panama-Stad waar ze binnen een uur aankwamen. Vandaar ging de reis naar Paso Canoas aan de grens met Costa Rica. Dan begin het lange wachten en de traagheid, zeker vergeleken met de reis in Zuid-Amerika die men achter de rug heeft.

Bron
* Juan Paullier op de website BBC Mundo, Tapachula (@juanpaullier)

Advertenties

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s