De Richtlijnen en de voortzetting van het bedrog

Over enkele weken vindt het zevende congres van de Cubaanse Communistische Partij plaats, vijf jaar nadat op 18 april 2011 de Richtlijnen of de Lineamientos voor het Economische en Sociaal beleid van de Partij en de Revolutie werden aangenomen. Nu blijkt dat slechts 21 van de 313 richtlijnen werden ingevoerd en 77% van de richtlijnen ‘in een proces van’ uitvoering zijn. Deze cijfers werden op 15 januari van dit jaar tijdens een zitting van het Centraal Comité van de PCC openbaar gemaakt. De dissidente journalist en blogger Miriam Celaya spreekt van ‘bedrog’. Zij constateert dat de kloof tussen de stijging van de kosten van levensonderhoud en de koopkracht van de Cubanen onoverbrugbaar is geworden. Hier volgt de volledige tekst van Celaya.

pcc-slot-congres-2011

Afsluiting congres PCC in 2011

De partijkrant Granma gaf aan dat de informatie deel gaat uitmaken van het evaluatieproces en de debatten op het komende 7e partijcongres, maar de krant gaf niet aan welke Richtlijnen zijn ingevoerd, waar men de resultaten kan waarnemen in het land en welke Richtlijnen ‘in proces’ zijn. Ook werd niet gepubliceerd hoeveel tijd nog nodig is voor de invoering van alle richtlijnen die bedoeld waren voor ‘de continuïteit en de onomkeerbaarheid van het Socialisme, de economische ontwikkeling in het land, de verbetering van de levensstandaard van de bevolking, in samenhang met de noodzakelijke vorming van ethische en politieke waarden en normen van onze bevolking,’ zoals de letterlijke tekst van een resolutie aangenomen op het zesde partijcongres in 2011 luidde.

Overleven of migreren
Vijf jaar later lijkt economische ontwikkeling een onbereikbaar ideaal, is de levensstandaard van de bevolking elke dag lager en is het enige dat onomkeerbaar lijkt de armoede en het verlies van normen en waarden in de samenleving. Weinig Cubanen hebben een idee over de inhoud van de Richtlijnen en praktisch niemand is er geïnteresseerd in. Hoewel de 313 Richtlijnen destijds nog het meest op een regeerprogramma leken, houden de Cubanen in hun eigen individuele agenda’s vooral rekening met twee specifieke richtlijnen die worden gepraktiseerd zonder de sturing van de PCC en die in officiële teksten niet voorkomen, namelijk: overleven en migreren.

Crisis Castro-socialisme
Ondanks de tegenzin die gewekt wordt door het cantinflesca* taalgebruik in de documenten dat de lachlust op wekt, is lezing en analyse ervan noodzakelijk als je van nabij de frustrerende reis wilt meemaken van het schip in volle zee, bijgenaamd de Cubaanse Revolutie. Feitelijk zijn de Richtlijnen die de generaalpresident destijds presenteerde als het recept voor succes van de veel besproken actualisering van het model, nu het geschreven bewijs van de onomkeerbaarheid van de crisis in het socialisme in de stijl van de Castro’s. Een eenvoudige studie van de hoofdstukken I en II over de interne economie (Modelo de Gestión Económica (Lineamientos 1 tot 37) en Políticas Macroeconómicas (Lineamiento 38 tot 71), is voldoende om te begrijpen dat er geen vooruitgang valt te boeken als deze vernieuwing richting marktmechanismes is gebaseerd op de vernieuwing van een verouderd ‘model’ en het mislukte principe van gecentraliseerde staatsplanning.

raulcastroi'vegottheqwholeworldinmyhand

Raul Castro; ‘I’ve got the whole world in my hand’

Prioriteiten aanpakken
Het zou logisch zijn geweest als de Richtlijnen gestructureerd waren op basis van prioriteiten waarbij eerst gekeken zou worden naar de meest urgente vraagstukken waardoor de acute problemen in de Cubaanse werkelijkheid worden opgelost. De eerste Richtlijnen zouden als sprake was van een rationele aanpak, ook het eerst worden ingevoerd. Maar in de praktijk is dat niet zo. Strikt genomen moet worden geconstateerd dat ook problemen van grote urgentie niet zijn opgelost en dat deze vooruitgeschoven worden. Dat geldt bijvoorbeeld voor het transportbeleid vermeld in Hoofdstuk X (Richtlijnen Lineamientos 269 tot 286), en ook in Hoofdstuk XI en ook in het voorlaatste, hoewel het om een zeer urgent probleem gaat met veel haken en ogen.(Richtlijnen 292 tot 299).

Gezond verstand
Men kan tot in de eeuwigheid vruchteloos blijven praten over de 313 Richtlijnen en het aangetoonde gebrek aan hun doelmatigheid, maar in de alledaagse werkelijkheid is er geen Cubaan met gezond verstand die nog vertrouwen stelt in de opgeblazen intentieverklaring van deze regering. Zelfs de generaalpresident kan niet zo naïef zijn geweest om te geloven in zijn eigen bedrog. In werkelijkheid zijn de Richtlijnen nooit meer geweest dan het script van een gouvernementele pantomime om het volk bezig te houden en tijd te trekken. Zonder een enkel foutmarge kunnen we nu al voorspellen dat op het komende 7e partijcongres er geen gedetailleerd feitenverslag zal komen over de realisering van de onbetekende (en twijfelachtige) 21% van de Richtlijnen die tot nu toe werden uitgevoerd.

logo-pcc-congres7-2016

Afsluiting congres PCC in 2011

Inflatie
Vandaag de dag stijgen de kosten van levensonderhoud tot grote hoogten en maken de verschillen tussen de koopkracht van de Cubanen en de prijzen van voedsel en andere eerste levensbehoeften, onoverbrugbaar. Ondertussen wordt het gouvernementele misbruik  waarbij Cuba wordt verkocht – wat een mooie, maar arme hoer! – aan de hoogste buitenlandse bieder op voorwaarde dat hij in buitenlandse deviezen betaalt. Men zou de generaalpresident moeten vragen wanneer Richtlijn 55 wordt uitgevoerd die uiteindelijk de twee munteenheden die Cuba verdeelt in de haves en de havenots, zullen worden opgeven. Een onevenwichtigheid met als enige doel de maskering van de kolossale inflatie die in Cuba bestaat en waarop geen van de 313 Richtlijnen een antwoord heeft.

Bron
partijcongrescoverrichtlijnen* Miriam Celaya, Havana, 1 maart 2016 op de internetkrant 14ymedio

Noot
* Taalgebruik dat cantinflesca is, verwijst naar de Mexicaanse humorist Mario Moreno (1911-1993) die ook in Cuba onder de naam Cantinflas bekend werd door zijn vertolkingen van de pelado, de archetypische arme inwoner van Mexico-Stad. Zijn stijl wordt vaak vergeleken met die van Charlie Chaplin, door wie Cantinflas eens ‘de grappigste man ter wereld’  is genoemd.

Linken
* De generaal, de hervormingen en de mythe van de vernieuwing van het model door Miriam Celaya op deze Cubaweblog, 24 september 2012. Deel 1  Deel 2
* Het zesde partijcongres, een verloren zaak, op deze weblog van 24 april 2011
* Samenvatting van de Lineamientos of Richtlijnen en de resultaten van het debat op het partijcongres van 2011 vindt u hier

Advertenties

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s