Partijcongres: meer van hetzelfde of verrassingen?

Ruperto, de grappige hoofdpersoon uit de televisieserie Vivir del cuento, wordt na 28 jaar wakker uit een coma en begrijpt niks van de dubbele munteenheid in Cuba, noch van het einde van het communisme in de wereld. Wanneer het gaat om het komende  7e partijcongres van de Partido Comunista de Cuba (PCC) zijn er veel Rupertos die geloven dat alles bij het oude zal blijven. Voor hen is er de laatste 10 jaar in Cuba niets gebeurd nadat Fidel Castro in 2006 zijn functie neerlegde en de macht overdroeg aan zijn broer. Kritisch journalist Reinaldo Escobar schrijft op de website 14ymedio: ‘Dit partijcongres zal niet hetzelfde zijn’. Toch verwacht hij geen spraakmakende veranderingen.

pcc-congres

Het zesde partijcongres vond in april 2011 plaats in het Palacio de las Convenciónes

Als er werkelijk niets zou zijn veranderd, zou het heilig treffen van de Cubaanse communisten een remake kunnen zijn van voorafgaande congressen. Zij die sinds 2006 niet in coma verkeerden, hebben kunnen zien dat de Cubaanse politiek niet meer langs dezelfde lijnen verloopt. De vlucht naar achteren van het paternalisme, het overwicht van economische aspecten boven ideologische zaken, de breuk van het monopolie in de media en de culturele consumptie en een lange lijst van hervormingen, door enkelen omschreven als schuchter en door anderen als doortrapt, bieden een geheel ander panorama. Daar moet een wijziging in de internationale arena en een groeiende onvrede in het land, die steeds manifester wordt, aan worden toegevoegd.

1959: verleden tijd
Het grootste deel van de afgevaardigden op dit congres heeft geen enkele herinnering meer aan de eerste januari 1959 (de dag dat Fidel Castro aan de macht kwam, redactie.) toen de ‘ochtend schitterend aanbrak’, zoals de dichter Indio Naborí die historische dag beschreef. Voor de eerste keer zullen de meeste leden die in het nieuwe Centraal Comité en in het bijzonder het Politburo, worden verkozen, geen verantwoordelijkheid meer dragen voor de fusillades die in de eerste jaren van de revolutie plaatsvonden en zij hebben de ook de leus ‘¡Paredón! ¡Paredón!* niet meer uitgeschreeuwd. Zij hebben geen bezittingen genaast. Zij die na 1960 zijn geboren, waren zelfs niet in staat in 1976 over de eerste socialistische grondwet te stemmen.

fidel-castr-voor-het-paleis-januari 1959

Fidel Castro spreekt de bevolking toe. Achter hem het Nationale Paleis (januari 1950)

Redes Fidel
Deze afgevaardigden zijn ook niet het type homofobe atheïsten die trots zijn op hun machogedrag en op het feit dat ze de hoogste klas niet afmaakten want ze waren immers van eenvoudige komaf. Zij zijn politiek gevormd en er zich van bewust dat het systeem niet onkwetsbaar is  en dat de theorie ter discussie kan staan. Zij kennen internet, studeren marketingtechnieken en – het kan wat frivool lijken – zij hebben tien jaar geleefd zonder naar toespraken van Fidel Castro te luisteren en schonken in plaats daarvan aandacht aan de woorden van Barack Obama in het Grote Theater van Havana.

maceo-antonio

Antonio Maceo Granjales

Politiek correcten
Dit betekent niet dat Maceo aan tafel zal zitten om een gesprek te voeren met Martínez Campos** , noch dat men de toevoeging ‘communistisch’ uit de naam van de Partij zal halen. De haviken zullen hun autoriteit willen laten gelden en de ongehoorzamen willen intimideren en koopjes bieden aan de opportunisten. Zeker zal een groot deel van de afgevaardigden hebben deelgenomen aan actos de repudio *** en is het heel waarschijnlijk dat velen een collega op het werk of een buurman of buurvrouw hebben verraden. En allen zullen hebben deelgenomen aan vergaderingen waarbij gedisciplineerd de handen werden opgestoken als dat naar het oordeel van de nomenclatura politiek correct was.

Geen dialoog
Er zullen geen verrassingen zijn zoals het openen van de deur naar een meerpartijensysteem of een programma waarbij privatiseringen worden gepresenteerd. Niemand zal tijdens deze gebeurtenis spreken over verzoening tussen Cubanen, noch over een dialoog met de oppositie. Ook zal geen amnestie worden afgekondigd voor politieke gevangenen, noch zal de legitimiteit van de civil society worden afgekondigd of de vrijheid van meningsuiting voor de onafhankelijke pers. Maar zij die in Cuba aan de macht zijn weten dat er iets veranderen moet of dat zij minstens de schijn moeten ophouden tot veranderingen bereid te zijn. Zij houden hun kaarten verborgen, maar moeten die uiteindelijk op tafel leggen. De geheimzinnigdoenerij waarmee met de congresdocumenten wordt omgegaan, kan er enkele op wijzen dat men zich voorbereidt op een koerswijziging en men zal moeten wachten tot aan de slottoespraak op dit congres om te weten in welke richting.

fidel_asambleaRaul07082010_09-580x385

Fidel en Raúl

Eén of twee personen
De PCC is altijd gekenmerkt door het ontbreken van een eigen basistheorie en vooral door het niet respecteren van de genomen besluiten. Altijd prevaleerden de besluiten, die op een hoogste persoonlijke wijze werden genomen door een of twee personen. Juist dat zou de onvoorziene essentie van een aanpassing kunnen zijn. En het marxisme-leninisme nog slechts te raadplegen als een tweede bron waarmee rekening moet worden gehouden? Het zijn de verborgen wensen in de hoofden van deze mannen en vrouwen die de sleutel vormen voor de verwachtingen die we van het 7e partijcongres.

Bron
* Reinaldo Escobar, website 14ymedio, 12 april 2016

Noten
* Paredón! ¡Paredón  Zet ze tegen de muur! Zet ze tegen de Muur!
De kreet waarmee de mensenmenigte  op het plein voor het Nationale Paleis in 1959 reageerde op de vraag van Fidel Castro of oorlogsmisdadigers moesten worden doodgeschoten. Een luid ‘Ja’ was de reactie van het duizendkoppige publiek. Fidel Castro introduceerde daarmee zijn bijzondere vorm van directe democratie.
** Maceo Granjales was een Cubaanse generaal in de onafhankelijkheidsoorlog en Martinez Campos was een van zijn Spaanse tegenstanders.
*** Actos de Repudio zijn door de Cubaanse autoriteiten georganiseerde gewelddadige acties tegen leden van de oppositie of hun familieleden, vaak in de directe omgeving van hun huis. De knokpartijen worden door de overheid/partijorganisaties georganiseerd, maar gepresenteerd als uitingen van ‘spontane woede-uitbarstingen’ van het volk. Een voormalige voorzitter van de officiële Cubaanse schrijversbond noemde deze actos de repudio ooit ‘verbale lynchpartijen.’

Advertenties

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s