Is de gezondheidszorg in Cuba gratis?

Kortgeleden werd de Cubaanse burger er aan herinnerd dat medische zorg sinds de revolutie van 1959 weliswaar gratis is, maar de regering een hoop geld kost. Het tijdschrift Progreso Semanal – met redactielokalen in Miami en Havana – vroeg zich af of de Cubaanse burger niet fors betaalt voor de veel geprezen gratis gezondheidszorg. Progreso Semanal staat bekend als een Castrovriendelijk medium en wordt in kringen van de traditionele Cubaanse ballingen zeer gewantrouwd. Dat commentaar volgt hier. 

gezondheid-factuur-patientNaast de leuzen in ziekenhuizen en klieken als ‘Gezondheidszorg is gratis maar niet kosteloos’ worden nu facturen uitgereikt met daarop de kosten voor de specifieke behandeling. Nog steeds wordt er geen cent voor betaald. Dat klopt en zo zou het ook moeten zijn. Maar is het wel zo? Betalen we niets?

Hoge belastingen
Wij spraken er met veel vrienden over. De conclusie luidde dat de gezondheidszorg en het onderwijs in Cuba, zoals we tientallen jaren hebben geleerd,  gratis zijn en een recht, geen privilege. Het is zaak dat de regering goed in de gaten houdt hoeveel deze rechten kosten. Van een land als Cuba kunnen we niet minder verwachten. Juist nu Cuba een recessie beleeft die groter is dan bij vorig gelegenheden (behalve dan de Speciale Periode), vragen we ons af of Cubanen niet betaalden en betalen voor de instandhouding van deze diensten, bijvoorbeeld elke keer als zij producten kopen in de deviezenwinkels, Tiendas Recaudadoras de Divisas (TRD). Canada, zeker geen socialistisch land maar ook andere landen, leveren deze diensten kosteloos, mogelijk gemaakt door het economisch potentieel van het land en de hoge belastingen die er worden geheven. Maar in Cuba betalen mensen tot maximaal 240% meer (de zogeheten IVA-heffing Impuesto de Valor Agregado), voor producten  gekocht in deze deviezenwinkels, een soort BTW en de hoogste ter wereld.

Kosten behandeling
Veel Cubanen hebben dit goed begrepen. Als het juist is de prijs te weten van een medische behandeling die we ondergaan, zou het ook nuttig en noodzakelijk zijn te weten hoeveel de productie van een ton suiker kost. Of de prijs voor de groothandel van een fles sojaolie of zonnebloemolie waar we 2,40 convertibele peso’s (56,6 nationale peso’s) in de winkel voor betalen. Of de kosten van het verlies van tonnen tomaten in Guantánamo** die kortgeleden bedierven en de maatregelen die er genomen zijn tegen de mensen die hier voor verantwoordelijk zijn en voor de schade die Cubaanse gezinnen en ons economie daardoor leden.

gezondheid-factuur

Prijslijst voor medische behandelingen

Misstanden
Om deze reden is het niet per se noodzakelijk dat wij ons de kosten van een röntgenfoto van de longen, een complexe hartoperatie of het opnemen van de polsslag door een verpleegster (25 cent?) herinneren. Ons gezondheidssysteem verkoopt zijn diensten zelfs aan het buitenland waardoor het een van de belangrijkste inkomstenbronnen van het land is geworden. Bovendien verdient het door de medische zorg van buitenlanders die naar Cuba komen voor behandeling. Maar we weten ook dat de corruptie de Cubaanse ziekenhuizen is binnengedrongen en dat er bedragen worden geïnd voor cosmetisch ingrepen die onder de toonbank worden verricht of á la izquierda (via links, c.q. illegaal) zoals we hier zeggen. Er is een verschil tussen een borstimplantatie voor een vrouw die simpelweg grotere borsten wil of een vrouw die een implantatie nodig heeft ter voorkoming van borstkanker. Dan is het een goed idee om de eerste een factuur te sturen én de operatie legaal uit te voeren.

Humaan model
De kosten van de gezondheidszorg openbaar maken is een plicht van de staat en een recht van de burger. Maar de staat zou ook andere informatie moeten verstrekken over de publieke uitgaven en de mentaliteit en de geesten rijp moeten maken voor nieuwe manieren om inkomsten te genereren en rijkdom te scheppen die ons in staat stellen het humane model in stand te houden en te maken dat dit op het terrein van gratis gezondheidszorg en opvoeding onomkeerbaar is. Dan is het ook niet nodig om alle betrokkenen de kosten van bijvoorbeeld een nieroperatie voor te houden of hen daar aan te herinneren.

Bron
Progreso Semanal, 24 maart 2017

Link
** Cartas desde Cuba publiceerde een artikel van Fernando Ravsberg over rottende tomaten in Guantánamo, 23 maart 2017

* Noot
De tekst van Progreso Semanal werd ook gepubliceerd op de Cubaanse website van Fernando Ravsberg. ‘El yoyo’ reageert met een schrijnend voorbeeld van een torenhoge belasting: 98% op haar salaris.

‘Ik werkte 11 jaar voor een joint venture in Cuba. De Spaanse eigenaren betaalden de Cubaanse overheid elke maand tussen de 1.500 en 2.000 dollar per maand voor mijn werk. Zelf ontving ik elke maand gemiddeld 16 CUC, dat is € 15. Dat betekent een belastingheffing van 98%. In elf jaar betaalde ik voor mijn studie en alle medicijnen die ik ontving. Mijn collega’s die in Cuba bleven, werken al langer dan 30 jaar onder deze omstandigheden. Elke aspirine hebben we met ons eigen zweet betaald.’

Advertenties

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s