Bicitaxista’s moeten in eigen wijk blijven

Het Cubaanse Ministerie van Transport (Mitrans) heeft een nieuw voorschrift gepubliceerd voor de eigenaren van fietstaxi’s of bicitaxis in Havana. Ze moeten voortaan een duidelijke identificatie dragen waarop ook vermeld staat in welke gemeente van Havana zij toestemming hebben om te opereren. Deze sticker draagt het nummer van zijn vergunning en de naam van zijn wijk waar de bestuurder woont .

bicitaxi-pegatina

Bicitaxi met sticker en de naam van de wijk waar de chauffeur opereert, namelijk Oud-Havana

Tamara, een functionaris van de groep inspecteurs van Mitrans in het centrum van Havana, zegt tegen de internetkrant 14ymedio dat ‘wie niet woont in deze wijk ook geen sticker krijgt voor zijn voertuig en dus geen passagiers mag vervoeren’. Tamara, gekleed in het blauwe uniform van de Mitrans-inspecteur, kijkt nauwelijks op van de stapels papieren op haar bureau en zegt nog: ‘Ook moet hij of zij een bijpassend shirt dragen. Wie geen vergunning heeft, mag niet rijden’.

Chaotisch
De situatie in het stadsvervoer van Havana is traditioneel al gecompliceerd. Dat is nog verslechterd door groeiende tekorten aan brandstof en door allerlei bureaucratische maatregelen waarmee particuliere taxi’s te maken kregen. En de verdiensten van een fietstaxista zijn relatief klein; de bestuurder rekent 1 CUC voor vaak korte trajecten maar zij mogen de passagiers wel voor de deur afzetten. De meeste bestuurders zijn jongeren zonder beroepsopleiding, die vaak werken voor een onzichtbare baas die de eigenaar van het voertuig is en aan wie men dagelijks de helft van de inkomsten moet afstaan.

bicitaxi-vlag-muurOverleven
Een rondgang door 14ymedio op halteplaatsen van fietstaxi’s leert dat nog maar enkelen van hen de identificatie dragen. Een van hen, een jongen van ongeveer 20, Yuslo genoemd die werkt in de Chinese wijk van Havana schijnt niet onder de indruk te zijn van de nieuwe maatregelen. ‘Ik ben een Palestino/Palestijn* uit Mayarí Arriba, huur een kamer in de wijk Cerro en beweeg me door heel Oud Havana. Mijn adres staat niet op mijn identiteitskaart. Ik ben een piraat die vecht om te overleven. Als het link wordt, maak ik een sticker op mijn manier en maak die aan mijn fietsstuur vast’, legt hij uit. Alberto Ramírez, een veertiger en bicitaxista is wat gematigder: ‘Wij zijn gewend aan deze plotselinge maatregelen. Na enkele dagen is de storm weer voorbij en is iedereen het vergeten. Ik heb mijn sticker om in Oud-Havana te kunnen werken want ik woon al 20 jaar in een herberg van de staat, maar als een klant mij vraagt om hem naar ijssalon Coppelia te brengen doe ik dat en incasseer het bedrag.’ Een collega van Alberto probeert de aandacht van de journalist te trekken en zegt: ‘Zij hebben de macht en doen waar ze zin in hebben. Je hoeft niet gestudeerd te hebben om te snappen dat deze maatregel dwaasheid is. Het is goed dat er controle is maar waarom zou je van iedereen die hier werkt, moeten weten waar hij woont. Het interesseert me toch ook niet waar een minister of de chef van een zaak precies woont. Ik begrijp dat niet.’ Zonder een antwoord af te wachten, stapt hij op zijn bicitaxi en slechts gehumeurd, beëindigt hij de conversatie: ’Ik ga naar huis. Ik heb het plezier om te werken verloren.’

Bron
* Marcelo Hernández, website 14ymedio, 20 april 2017
Noot

* Cubanen die vanuit Oost-Cuba naar de hoofdstad zijn gemigreerd, worden in de volksmond Palestino’s of Palestijnen genoemd.

Advertenties

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s