‘Good Morning, Lenin!’

film-goodbye-lenin-cola

Beeld uit de film Goodbye, Lenin!

In de verte klonken de luidsprekers. De echo vulde de buurt waar velen de vrije dag van maandag gebruikten om tot ver in de ochtend uit te slapen, ver weg van de parade van de Eerste Mei en de slogans op het Plein van de Revolutie. Het geschreeuw voor de microfoon dringt deze onwillige wereld binnen als een vreemdsoortige band met valse instrumenten. Op de Dag van de Arbeid nodigt de regerende partij uit voor een tropische en chauvinistische tocht.

Ik werd wakker als in de Duitse film Goodbye, Lenin! En had het idee alsof ik een sprong in de tijd had gemaakt. Maar mijn reis bracht me niet in een toekomst vol onzekere contreien, maar voerde me eerder in het verleden. De woorden van de secretaris-generaal van de vakcentrale CTC, brachten me terug in de tijd van de ideologische bravoure, de tijd dat de beer uit het Kremlin op onze schouders zat en Cuba guerrillastrijders naar de jungles van Zuid-Amerika zond en kosmonauten in de ruimte.

De toespraak van de secretaris-generaal van de CTC, Ulises Guilarte De Nacimiento, rook naar mottenballen en paste niet in de tijd waarin we nu leven. In zijn boze woorden klonk een nationalisme door dat even belachelijk als gedateerd was en politiek gezien bijna overal ter wereld incorrect. Hij sprak over de heldendaden die de meeste aanwezigen nooit meemaakten en, als toppunt ontkende hij de wensen van Cuba’s werkende klasse. Hij gebruikte een achterhaalde taal, met de retorische verdraaiingen van de agitatoren uit de vorige eeuw en de overdreven gebaren van elke goede opportunist.

eerste-mei-2017-ulises-ugarte-raul-castro01052017

Vakbondsvorzitter Ulises Guilarte van de eenheidsvakcentrale CTC met president Raúl Castro op het podium van de Eerste Mei.

Ik dacht aan al de thema’s die hij vermeed, alle proletarische eisen waar niemand naar verwees want deze bijeenkomst bevatte meer ideologie dan klassenbewustzijn. De vragen naar werk, verzoeken om grotere autonomie van de vakbeweging, klachten over serieuze schendingen van de veiligheid en hygiëne op de werkplek en vooral naar hogere lonen in overeenstemming met de hoge kosten van levensonderhoud.

In plaats daarvan gebruikte de regering deze dag liever voor eigen politieke doeleinden, conform de vorm van het podium; zij boven en de arbeiders beneden op de grond. Meer dan 1.000 buitenlandse vakbondsmensen en activisten waren als gast aanwezig om met eigen ogen het ‘proletarisch enthousiasme’ te zien dat de Cubanen ten toon spreidden, maar het evenement was niet meer dan een zwakke herhaling van de manifestaties zoals die vroeger plaatsvonden in het voormalige socialistische blok van de wereld.

Waar waren al die arbeiders die op de Internationale Dag van de Arbeid hadden meegemarcheerd op de dag toen de Berlijnse Muur viel? Wat deed men, toen de Sovjet-Unie ineen stortte, om die arbeiders, behangen met medailles en onderscheidingen terwijl ze leuzen schreeuwden en over de pleinen trokken, tegen te houden?

Afgelopen maandag reisde ik niet naar het verleden. Helaas was ik in de werkelijkheid van mijn land. Een eiland waar de kalender verloren ging voor 11 miljoen mensen, opgesloten in het verleden.

Bron
* De journaliste en blogger Yoani Sánchez van de website 14ymedio en
GeneraciónY, 2 mei 2017

Link
* Toespraak van Ulises Guilarte de Nacimiento, lid van het Politburo en secretaris-generaal van de vakcentrale Central de Trabajadores (CTC). 7 minuten. 

Advertenties

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s