Trump’s Cubabeleid treft zwarte Cubanen

De Afro-Cubanen zijn de verliezers als de maatregelen van president Trump tegen Cuba, worden ingevoerd. Zij zijn al langer aan de verliezende hand want de voorzichtige economische hervormingen die de Cubaanse regering invoerde, hebben geleid tot een groeiende kloof tussen Cubanen die toegang hebben tot kapitaal en zij die dat niet hebben. ‘De kloof is niet kleurenblind,’ aldus Alejandro de la Fuente, directeur van het Afro-Latin American Research Institute van de Harvard Universiteit.

afro-cubaanse-vrouwToegang tot kapitaal is afhankelijk van de stroom dollars uit de Cubaans-Amerikaanse gemeenschap. Zwarte Cubanen hebben dat kapitaal niet en kunnen dus niet op gelijkwaardige basis investeren in de particuliere sector. ‘Dollars zijn wit,’ schreef een Cubaanse collega van De La Fuente eens. Hoewel een derde van de Cubanen zwart is, ziet men maar weinig zwarte eigenaren van paladares, casas particulares en winkels. De participatie van zwarte Cubanen in de toeristensector waar dollars worden verdiend, is wel gegroeid sinds president Obama de reisvoorschriften van Amerikanen om Cuba te bezoeken, versoepelde. De nieuwe regels maken het sinds maart 2016 mogelijk zogeheten people- to-people-reizen te maken, ook individueel.

People-to-people
Juist vanwege het verbod om Cuba legaal als toerist te bezoeken (onderdeel van de Amerikaanse embargowetgeving uit 1961), hebben de Amerikaanse bezoekers voorkeur voor een verblijf bij particuliere verhuurders thuis, de zogeheten casa particulares waar ook Afro-Cubanen meer aanwezig zijn. Europese en Canadese toeristen verblijven meestal in all-inclusive hotels, eigendom van de staat. Het bezoek van Amerikaanse toeristen heeft een democratiserend effect op de sector, schept mogelijkheden voor individuen en hun gezinnen en de buurten waar zij wonen, die vooraf buiten de toeristeneconomie vielen.

Arm en zwart
Volgens een verklaring van het Amerikaanse Ministerie van Financiën en het bureau Office of Foreign Assets Control (OFAC) van 16 juni maakt president Trump een einde aan de individuele people-to-people-contacten. Doelwit van het Trumpbeleid zijn de Cubaanse strijdkrachten die de Cubaanse economie controleren. Maar door de mogelijkheden van people-to-people–reizen buiten de toeristenfaciliteiten van de staat, in te perken worden de armere Cubanen, inclusief de Afro-Cubanen disproportioneel geschaad. Het nieuwe beleid van Trump, noch de economische hervormingen van de Cubaanse regering, zijn principieel racistisch. Maar de uitvoering van deze maatregelen hebben wel een raciaal-specifieke consequenties van maatschappelijke aard.

Racismedebat
Afro-Cubanen weten dat de enige tegenkracht sociale mobilisering en het versterken van het politieke bewustzijn zijn. Maar Cuba is niet vriendelijk voor autonome en niet door de staat gecontroleerde maatschappelijke mobilisatie, maar desondanks groeit de Afrocubaanse bewustzijnsbeweging. Ontstaan tijdens de economische crisis van 1991 toen de Sovjet Unie ineen stortte, is deze beweging nu groter en complexer dan een aantal jaren terug. Het begon als een culturele beweging, geleid door hiphopkunstenaars, schilders, schrijvers en filmmakers die kritisch zijn over raciale discriminatie in Cuba. Nu zijn er ook sociale werkers bij betrokken die actief zijn in de armste buurten van Cuba; organisaties die juridisch advies geven, genderactivisten, bloggers en makers van websites over Afro-Cubaanse thema’s. En er zijn organisaties die hun eisen formuleren in het kader van de roep om burgerschap en mensenrechten. Deze organisaties hebben met succes een debat geopend over het racisme in de Cubaanse samenleving, maar hun vermogen om de politiek te beïnvloeden blijft zacht gezegd beperkt. Cubaanse autoriteiten wantrouwen elke sociale beweging die buiten hun eigen controle opereert en weigert een serieus debat met deze groepen aan te gaan.

toerisme-room-for-rent

Kamer te huur

Verliezende partij
Deze activisten kunnen maar weinig klaarspelen teen de nieuwe plannen van Trump met Cuba of tegen de economische effecten van de economische hervormingen in Cuba zelf. Zij missen de platforms om effectief te reageren op veranderingen in het beleid zoals die nu door de Trump-administratie werden aangekondigd. Het hoofddoel van het nieuwe beleid zijn de Cubaanse strijdkrachten, maar zeker is dat in dit proces de Afro-Cubanen opnieuw de verliezende partij zijn.

Bron
* Alejandro de la Fuente in de Miami Herald, 29 juni 2017
Link
* Spectaculaire stijging van het aantal VS-toeristen, website Cubanismo, 27 juni 2017

Nieuwe Cubaanse middenklasse met sterke koopkracht

Tussen 2009 en 2016, de periode van het mandaat van president Obama, ontvingen Cubanen ruim 21 miljard dollars aan overboekingen uit de VS. De sector van de particuliere restaurants of paladares ontwikkelde zich in die periode tot de meest lucratieve, met 1.716 vergunningen en een geschatte omzet van 693 miljoen aan convertibele peso’s of CUC’s. Dat blijkt uit een onderzoek van The Havana Consulting Group (THCG). Als gevolg van de politieke dooi tussen de VS en Cuba en van interne economische maatregelen, ontstaat een nieuwe middenklasse met ‘een sterke koopkracht’, die geleid heeft tot een ‘ware boom in de particuliere sector van Cuba,’ aldus de THCG.

paladar-en-cuba

Paladar in Havana

Volgens Emilio Morales, president van de THCG, is een snelgroeiende klasse ontstaan die bewijst ‘economisch autonoom te zijn, grote ondernemingszin en gevoel voor innovatie te bezitten en een enorme kracht om rijkdom te vergaren.’ Hij wijst op de ‘zeer succesvolle en lucratieve’ voorbeelden zoals de paladares en de verhuur van kamers en appartementen, maar ook op schoonheidssalons, werkplaatsen voor de reparatie van mobiele telefoons of de verkoop van schoenen. De paladares ontwikkelden zich in 2016 tot de meest lucratieve sector met 1.716 licenties en een jaarlijkse omzet van 693 miljoen CUC. Op de tweede plaats staan de schoonheidssalons met 17.837 verleende vergunningen en een omzet van 120 miljoen CUC. Daarna volgen de groothandel en vervolgens de verhuur van kamers en huizen. Volgens het THCG Business Report van juni vormen de Cubaanse ondernemers die in deze sector werken en anderen die het particulier ondernemerschap beoefenen ‘een zeer succesvol netwerk van ondernemers.’

dollarbiljetmetraulcastroDollars uit VS
Benadrukt wordt dat de economische steun van Cubanen uit het buitenland ‘een sleutelrol’ blijft spelen in de ontwikkeling van de particuliere sector op dit Caribisch eiland met een goederen- en dienstenmarkt, die op 2.500 tot 3.800 miljoen CUC per jaar wordt geschat. Vooral de dollaroverboekingen door Cubanen uit de diaspora zijn van belang. Zij vormen de basis voor het ontstaan van particuliere commerciële kleine ondernemingen. Tussen 2009 en 2016 ontvingen Cubanen zo ruim 21 miljard dollars. In 2009 werd ruim 1½ miljard dollar overgemaakt en dat bedrag was in 2016 gestegen tot 3½ miljard, een stijging van 108%. De economische openheid werd ook mogelijk door maatregelen die president Raúl Castro nam ‘die particulier ondernemerschap mogelijk maakten in 201 beroepen, gevoegd bij flexibeler wetten’. Eind 2016 werkten 535.000 Cubanen op legale wijze in de particuliere sector tegenover 157.371 in 2010. Morales wijst ook nog op de ontelbare belemmeringen van de zijde van de Cubaanse administratie zoals de hoge belastingen en het gebrek aan groothandel waar handelswaar kan worden ingekocht.

Sterke staatssector
Hij onderschat ook niet de rol van de staatssector in de economie die ‘nooit eerder in de 60 jaren van het bestaan vaan de communistische regering, zo groot is geweest.’ Feitelijk controleren de Cubaanse strijdkrachten ‘alle strategische sectoren, 85% van de kleinhandel, 40% van de hotelsector, de Speciale Ontwikkelingszone van Mariel en 27% van Etecsa, het Cubaanse telecommunicatiebedrijf. De groei van het nationaal toerisme noemt het THCG-rapport ‘adembenemend’ met in 2016 991.122 Cubanen die in eigen land vakantie doorbrachten.

Bron
* Persbureau EFE

Yoani Sánchez: hoe de sociale media gegijzeld werden

Meer dan vijf jaar geleden waren het de sociale media die de Arabische Lente stimuleerden. De duizenden screens van mobiele telefoons verlichtten de gezichten van de jeugdige activisten uit diverse landen. Twitter werd beschouwd als de weg naar de vrijheid, maar kort daarna leerden ook de onderdrukkers in 140 woorden te publiceren, aldus de redacteur van de website 14ymedio en blogger Yoani Sánchez

internet-meisje-achter-schermMet aanvankelijk wat achterdocht, en later met meer opportunisme, ontdekten ook de populisten dat internet de ruimte biedt hun beloften te verspreiden en aanhangers te winnen. Zij gebruiken de enorme loudspeaker van de virtuele wereld om de snaren van hun demagogie te beroeren en bereiken zo duizenden internetgebruikers.
De gereedschappen die stem gaven aan de burgers, zijn veranderd in een kanaal om  hun eigen discussies te lanceren. Zij hebben ervaren dat in deze tijden van de post-waarheid, een tweet die tot misselijk maken toe wordt herhaald, effectiever is dan billboards langs de kant van de weg of betalen voor advertentieruimte.

Tegenaanval
Totalitaire regimes zijn het tegenoffensief gestart op het web. Het kostte hen even tijd voor zij zich realiseerden dat zij dezelfde netwerken kunnen gebruiken als hun opponenten, maar nu werkt de informatiepolitie tegen de critici op volle toeren. En dat doen zij met dezelfde methodische precisie waarmee zij jarenlang dissidenten schaduwden en de civil-society in hun landen controleerden. Van het hacken van digitale sites tot het maken van valse gebruikersprofielen, proberen antidemocratische regeringen alles om een framewerk van goedgezinde opvattingen over hun leiderschap, te verspreiden. Zij gokken op de onverantwoorde naïviteit waarmee in de cyberspace content vaak wordt gedeeld, een factor die in hun voordeel werkt.

twitter-erdogan-censorshipErdogans gedaanteverwisseling
De Turkse president Erdogan heeft op dit gebied een gedaanteverwisseling ondergaan. Tijdens de protesten van 2013 was hij eerste minister en wilde wetten maken om het gebruik van Facebook en Twitter in te perken. Hij omschreef het netwerk met de kleine blauwe vogel als ‘een permanente bron van problemen’ en ‘een bedreiging van de samenleving.’  Maar tijdens de couppoging vorig jaar in Turkije, vertrouwde Erdogan op deze middelen om de mensen op te roepen naar de pleinen te gaan en vertelde hij over zijn persoonlijke situatie. Sinds dat moment wijdt hij zich aan de vergroting van zijn macht door tweets en bevestigt daarmee de dictatoriale drift van zijn regime. In maart moest de leiding van Twitter erkennen dat enkelen van hun accounts, sommigen verbonden met instituten, organisaties en bekende persoonlijkheden gehackt waren en vol liepen met steunbetuigingen aan Erdogan. De sultan maakte zijn cybergasten duidelijk dat er, ook op internet, niet met hem gespot mocht worden.

twitter-hugo-maduroNieuw front
In Latijns Amerika zijn er diverse voorbeelden hoe autoritaire leiders door middel van nieuwe technologieën, dit proces van toe-eigening van sociale media in de praktijk brengen. Nicolás Maduro heeft via Twitter een van de vele fronten geopend van de strijd waardoor hij aan de macht wil blijven en de volksopstanden kan bedwingen die sinds begin april plaatsvinden. Venezolanen hebben niet alleen te maken met economische instabiliteit en het geweld door de politie, maar voor velen is internet vijandig territorium geworden waar de aanhangers van Chávez schreeuwen en straffeloos hun bedreigingen uiten. Zij verstoren bijeenkomsten, veranderen slachtoffers in daders en plakken hun eigen etiketten als zij stompen uitdelen. Het presidentieel paleis Miraflores reageert op de beelden van de Bolivariaanse Nationale Garde met hoaxes (nepmails) over een vermeende internationale samenzwering om het chavisme te vernietigen. En de sociale netwerken hebben zich tegen de openbare aanklager Luisa Ortega Díaz gekeerd, die door Maduro’s aanhangers als een gek werd neergezet. Met zoveel pogingen om trends te manipuleren en bedrieglijke slogans op het web, is het officiële Venezuela zelf met de vingers tussen de deur geraakt. Kortgeleden werden 180 Twitteraccounts die enkel de slagzinnen van het regiem nakwaakten, opgeheven. Er kunnen anderen volgen die even sterk verbonden zijn aan instituten of media van de staat. De Venezolaanse Minister van Communicatie, Ernesto Villegas, noemde de opheffing van deze Twitter-accounts een daad van ‘etnische zuivering’ en Maduro bedreigde de administrateurs van deze microblogs met een stevig citaat vol gedateerd triomfalisme: ’Als zij 1.000 accounts sluiten, zullen wij er 1.000 meer openen.’ De opvolger van Chávez onthulde daarmee ook welke internetstrategie zijn regime in recente jaren heeft gevolgd namelijk volgers inzetten die verwarren, liegen en vooral verdraaien wat er in het land werkelijk gebeurt. Een nabije bondgenoot heeft hen deze strategie onderwezen.

ramiro-valdes-y-hugo-chavez

Vice-president Ramiro Valdez (links) en Hugo Chávez

Het wilde veulen
In Cuba hebben de soldaten in de cyberspace een lange ervaring in het omverschieten van de reputaties van digitale opponenten, het blokkeren van kritische sites en vooral ruimte bieden aan de activiteiten van trolls, die volop reageren op berichten die hun ergernis opwekken. Maar het belangrijkste is het beperken van de toegang tot internet aan hun meest betrouwbare volgelingen en de prijzen voor de meerderheid extreem hoog te houden. ‘We moeten het wilde veulen van de nieuwe technologieën temmen,’ zei vice-president Ramiro Valdés, een van de historische commandanten van de Revolutie, toen de eerste onafhankelijke blogs verschenen en Twitteraccounts opdoken die door politieke opposanten waren gemaakt. Sindsdien is er veel water door de Rijn gestroomd en heeft het regime pogingen gedaan om ruimte op cyberspace terug te winnen, met dezelfde intensiteit waarop ze tijdens internationale fora het hoogste woord voert. Doel is de ruime terug te veroveren die men verloor toen men vol wantrouwen reageerde op de komst en het gebruik van nieuwe technologieën. Doel is de dissidente stemmen tot stilzwijgen te brengen.

TweetYoani2oversatanizarsocialemedia

Twitteraar Yoani Sánchez geeft een voorbeeld van de wijze waarop officieel Cuba de sociale media probeert te demoniseren: het Vrijheidsbeeld met het mobieltje in de vuist.

Rumoer
Zelfs in democratieën die al lang bestaan, worden technologieën gekaapt om instituten dodelijke slagen toe te brengen. In het Witte Huis brengt een man zijn land en de wereld op de rand van de afgrond met elke tweet die hij verzendt. Elke avond wanneer Donald Trump naar bed gaat zonder een tweet gepubliceerd te hebben, slaken miljoenen mensen een zucht van verlichting. Hij heeft in de 140 letters een parallelle weg gevonden om te regeren, één zonder beperkingen. Dit is niet de tijd van dat bevrijdend netwerk dat dissidenten met elkaar verbindt en dient als de infrastructuur voor de rebellie van de burgers. We leven in een tijd waarin populisten en autoritaire leiders leerden dat nieuwe technologieën kunnen veranderen in instrumenten van controle.

Bron
* Deze tekst van Yoani Sánchez verscheen op 24 juni 2017 in de Spaanse krant El País.

Alabama wil Cuba pluimveeproducten blijven verkopen

Landbouwofficials en industriële leiders in Alabama hebben jaren achtereen gelobbyd voor de uitbreiding van de export naar Cuba. Cuba werd als een veelbelovende markt gezien voor o.a. pluimveeproducten uit deze staat. Nu vraagt men zich af wat de nieuwe beperkende maatregelen van Trump kunnen betekenen voor de honderdduizenden kippen en ander pluimvee die maandelijks vanuit Alabama richting Havana gaan.

kiptekoop-dood-levend

Kip te koop. Dood of levend.

De eerste verantwoordelijke in Alabama voor de landbouw is John McMillan. Hij zegt dat de export naar Cuba beïnvloed kan worden door het nieuwe beleid van Trump en de reactie van de Cubaanse overheid erop. ‘Zeker met het terugtreden in 2018 van Raúl Castro. Wij zijn heel benieuwd naar het beleid van de Cubanen als reactie hierop.’ Hij denkt dat als er al problemen zullen ontstaan, dat aan de Cubaanse kant gebeurt, maar ‘wij hopen dat dit niet gebeurt.’ De Cubaanse Minister van Buitenlandse Zaken verwierp de verandering van beleid onder Trump en zei dat ‘Cuba nooit onder druk of onder dreigementen zou onderhandelen.’

Zeven miljoen ton per maand
Tussen 2012 en 2016 ging 0,2% van de Amerikaanse landbouwexport naar Cuba. In Alabama ging het om 4,6%. 3 procent van alle Amerikaanse pluimveeproducten ging naar Cuba. In Alabama was dit 12%. Elke maand wordt 7 miljoen ton aan pluimveeproducten vanuit de haven van Mobile in Alabama naar Cuba geëxporteerd. Maar Cuba heeft andere opties om landbouwproducten te importeren en McMillan wijst op Mexico, Zuid-Amerika en Canada.

landbouwproducten-john-mcmillan

Commissaris voor Landbouw in Alabama, John Mc Millan

Keuzes
Volgens McMillan kunnen de Cubanen kiezen: ‘Sommige van die keuzes zijn duurder. Dat kan in ons voordeel werken,’ aldus McMillan die enkele reizen maakte naar Cuba en een pleitbezorger is geworden van uitbreiding van de landbouwexport naar dit land. Over de mensenrechten, merkt hij op: ‘Er zijn mensenrechtenschendingen in China, maar niemand zegt de handel met dit land stop te zetten. De beste manier om veranderingen te stimuleren is het voortzetten van de handel met hen’.

Tegenstander
Armando de Quesada, een Cubaanse-Amerikaan in Alabama, is het niet met hem eens. Hij steunt Trump. ‘Elke dollar gaat automatisch naar het Castroregime. Het is niet als bij ons, de overheid is eigenaar van alles.’ Hij was 10 jaar toen hij in 1962 Cuba ontvluchtte. De groei van de particuliere ondernemingen is beperkt en Quesada denk niet dat het openen van de relaties tussen de landen effect zal hebben voor de veranderingen. ‘Ik geloof niet dat de machtigen verrijken, zal leiden tot vrijheid. Het helpt de mensen niet.’

kip-filet-rijst

Gegrilde kipfilet met rijst

Omslachtig
Landbouwexporten maakten geen deel uit van het Obamabeleid van versoepelingen met Cuba. In 2000 gaf het Congres al toestemming voor de export van landbouwproducten naar Cuba. Handel drijven met Cuba is echter steeds een omslachtig proces geweest. Volgens de wetten van het Amerikaans embargo mag men Cuba geen krediet geven. De Cubanen moeten daarom via een tussenpersoon de producten contant te betalen. Een zakenman uit Alabama die ook al enige keren in Cuba was, zegt dan ook dat ‘normalisering van de handel het allemaal veel gemakkelijker zou maken. We hebben de hoogste kwaliteit, aantrekkelijke prijzen voor pluimvee en liggen maar 100 kilometer verwijderd van Cuba.’ Hij hoopt dat men de goede relaties met de Cubanen kan voortzetten.

Bronnen
* Mary Sell Montgomery Bureau, 26 juni 2017
* American Farm Bureau Federation

CubaTips: Vakantie, Dias Latinos, Volendam, gebak voor Raúl, de Malecón en Bouterse

Vakantie
vacantiekiekjes-ansichtDeze week verschijnt het laatste exemplaar van de CubaTips vóór de vakantie. In juli en augustus verschijnt CubaTips niet. Op 3 september zijn ze weer terug. Ondertussen kunt u actueel nieuws over Cuba volgen op deze Cubaweblog.

De redactie van CubaTips wenst u in de nieuwsbrief van vandaag een prettige vakantie toe.

tipsINHOUD NIEUWSBRIEF

  1. Vakantie
  2. Cuba’s grootste ondernemers is het leger
  3. Cartoon: Geen gebak
  4. Dias Latinos in Amersfoort
  5. Cubanen hoeven van Bouterse geen politiek asiel te verwachten
  6. Cuba, tussen twee werelden
  7. Volendamse verliefd op Cubaanse danser
  8. De Malecón, de sofa van Havana
  9. Culturele Agenda
  10. Het laatste nieuws.

Gratis
Wilt u alle nieuwe nummers vanaf september in uw mailbox ontvangen?
Geef u hier op voor een gratis abonnement!
Ruim 1.000 geïnteresseerden ontvangen inmiddels elke zondagochtend de CubaTips.

Alex Castro op zoek naar zonnebril van Mango

De fotograaf Alex Castro, een van de zonen van  de overleden Cubaanse leider Fidel Castro, bezocht onlangs het luxe hotel en het shoppingcenter van Manzana Kempinski. En in Miami dook een dame op die zegt Carmela Batista te zijn, dochter van de vroegere Cubaanse dictator Fulgencio Batista.

alex-castro-bij-kempinski-juni2017

Alex Castro bij Mango

In een video gemaakt door een jongen die zich Paparazzi Cubano noemt en die wordt verspreid door de site CiberCuba, ziet men in de 14e minuut hoe Alex Castro, de tweede zoon van Fidel en Dalia Soto del Valle, zonnebrillen bekijkt in de pas geopende winkel van Mango. Dit bedrijf uit Catalonië voegde zich bij de andere galeries in het shoppingcenter van Hotel Kempinski, waar merken worden verkocht als Gucci en Versace.

De nieuwe rijken
Johan Depoortere, o.a. oud-correspondent van de VRT bezocht Kempinski in april. Hier volgt zijn indruk:
‘Wie tegenwoordig onderdak zoekt in de Cubaanse hoofdstad Havana kan voor een slordige 450 euro terecht in het onlangs geopende Kempinski hotel in het historische hart van de stad. Het hotel maakt deel uit van een even luxueus shopping centrum in het Manzano de Gomez complex, voltooid in 1917, maar nu schitterend gerestaureerd. Daar kan de toerist met gevulde portefeuille, maar ook de groeiende klasse van Cubaanse nieuwe rijken terecht voor speeltjes als de nieuwste Canon Eos camera voor 7.542,01 dollar of het Bulgarihorloge voor de peuleschil van 10.200. De verkoopster die “acacia eau de toilette” a rato van 95,2$ per flesje aan de man of vrouw brengt verdient zelf 12,5 dollar – 11 euro – per maand.

batista-analinks-carmela-220617

Carmela (rechts) en haar dochter Ana

Dochter Batista slaapt op straat
Deze week werd bekend dat de dochter van een andere Cubaanse dictator op straat in Florida woont. Carmela Batista zegt in een gesprek met Canal 10 dat zij bivakkeert in het Stranahan Park, in het centrum van Fort Lauderdale samen met haar dochter Ana en de kat Felina.
Carmelo: ‘De ex-president van Cuba, Fulgencio Batista, was mijn vader’. Haar moeder, Marina Estévez had een affaire met hem in 1934 en zij werd geboren in 1935. Carmela maakte niet formeel deel uit van de familie, maar zij bezocht haar vader vaak en hij steunde haar economisch. ‘Hij was een sterke man. Hij was mijn beste vriend,’ zegt zij. Op 30 december 1958 kreeg zij een telefoontje van een van de assistenten van Batista die haar uitnodigde naar New Yok te gaan ‘om de sneeuw te zien’. Een dag later op 1 januari 1959 ontdekte zij de werkelijke reden van het overhaaste vertrek uit Havana, namelijk de overwinning van Fidel Castro en de val van Batista. Hij nam behalve Carmela nog 8 kinderen mee. Batista zelf had inmiddels asiel gekregen in Portugal, maar Carmela vestigde zich in Fort Lauderdale waar ze pianoles gaf en werkte als doktersassistente. Na de dood van haar vader in 1973 kreeg zij een deel van de erfenis, meer dan 1 miljoen dollar. Ana adopteerde zij op haar 53ste jaar als dochter. Financiële problemen o.a. een schuld van 17.000 dollar aan American Express, leidden tot armoede voor moeder en dochter Batista die ook hun woning verloren. Twee jaar lang leven ze nu op straat, slapen in auto’s en soms als ze geld hebben, in kleine motels.

Linken
* Cubaans televisiejournaal
over het Kempinski-hotel, 4 minuten
* Opname van Alex Castro bij de shop van Mango, vanaf de 14e minuut
Interview met Carmelo Batista, 2 minuten.

Universele mensenrechten zijn geen ‘concessies aan de vijand’

De Cubaanse regimecriticus Eliecer Ávila van de beweging Somos+ reageerde op de goedkeuring vorige week door de buitenlandcommissie van het Europees Parlement van het akkoord dat Cuba en de EU eind 2016 sloten. Die goedkeuring ging gepaard met een resolutie waarin erbij Cuba op werd aangedrongen de internationale verdragen van de mensenrechten te respecteren. Ávila las diverse reacties op internationale websites afkomstig van verdedigers van de Cubaanse regering die spraken over ‘bemoeienis van buitenaf’. Hier volgt zijn enigszins ingekorte reactie.

eliecer-avila-2015

Eliecer Avila

De critici wijzen er dan op, aldus Ávila dat in veel van de landen van de EU ook schendingen plaatsvinden van de mensenrechten. En men wijst op de manipulatie en de politisering van de situatie rond Cuba om het beeld van het land en de Revolutie naar beneden te halen. Gewezen wordt dan op het ‘buitenlands belang’ van de mensenrechten in Cuba. De belangstelling ervoor wordt afgedaan als iets onlogisch, irrationeel, ingegeven door kwaadwillenden en erwordt erop gewezen ‘dat de mensen van hier’ geen belang hechten aan dit thema.

Mensenrechten en vleestekort
Ávila: ’Vooral dat laatste is werkelijk verontrustend. Het is waar dat de grote meerderheid van de mensen in Cuba hun tekorten en dagelijkse problemen niet koppelen aan het gebrek aan burger- en politieke rechten. Het is ook waar dat velen niet zien wat de vrijheid van meningsuiting, vergadering, vereniging en de persvrijheid te maken hebben met de prijs van bananen, het tekort aan vlees of gebrek aan stadsvervoer’. En hij wijst op de ontwikkeling zoals die zich voordeed in de welvarendste landen op de wereld en waar (‘of men het nu leuk vindt of niet’) Europese landen en de VS toebehoren en waar de modernisering sterk gekoppeld was aan de invalshoek van de mensenrechten. Ávila meent dat nieuwe generaties met belangrijke standaarden als welvaart, tolerantie, efficiëntie en vrede worden opgevoed, ook ingegeven door verschrikkelijke experimenten die in de moderne geschiedenis plaatsvonden en die verbonden waren met extremisme en totalitarisme. Eliecer Ávila bezocht zelf in het buitenland congressen, parlementen en regeringen van ontwikkelde landen en zag ‘de constante stroom van bezoekende scholieren die over de meest uiteenlopende maatschappelijke thema’s het woord voerden met hun volksvertegenwoordigers.’ (…) ‘Ieder mensenrecht, vorm gekregen in de sublieme Universele Verklaring van de Rechten van de Mens, en allerlei instrumenten die deze vervolmaken en actualiseren (rechten van het kind, de aarde, internet) zijn bondgenoten en onmisbare elementen om een rechtvaardige en duurzame samenleving op te bouwen,’ aldus Ávila.

Argwaan
‘Wie deze zaak met argwaan en vanuit het defensief beziet, veroorzaakt ernstige schade, negeert ontelbare schendingen, houdt werkelijke problemen verborgen en, wat nog erger is, voedt de burgers niet op voor een plaats in een gezonde samenleving en met het perspectief op de toekomst, zowel voor de relaties binnen Cuba, als voor die met de wereld. Wie zegt, of beter gezegd schreeuwt dat wij ‘nooit onze principes zullen verloochenen’ ook als dat gaat om het principieel schenden van de mensenrechten, pleegt een daad van masochisme tegen de mensheid.’

capitoolinverbouwing

Het Capitool in Havana

De vijand
De totalitaire roep en het vastklampen aan de macht door deze regering, is en waren nooit een principe van de Cubaanse natie. Het ‘meest ontwikkelde land van de wereld’ (omschrijving van Cuba door Fidel Castro, redactie) kan zich niet de luxe permitteren te beweren dat het organiseren van vrije en pluriforme verkiezingen, het niet opsluiten van hen die anders denken of de vrijheid om journalistiek te bedrijven ‘concessies aan de vijand’ zijn. Daarmee zou zij erkennen dat de vijand degene is die een plan heeft om onze materiële en spirituele noden op te lossen en niet wij zelf.

Belang
‘Het is een schande voor het land dat de VS en de Europese Unie onze regering dat vragen dat logischerwijs door de bevolking gevraagd zou moeten worden, vertegenwoordigd door zijn beste intellectuelen, vakbonden, studentengroepen, politieke bewegingen en elke Cubaan of Cubaanse op persoonlijke titel. Wij moeten ons niet afvragen waarom de VS en de Europese Unie niet ophouden met het stellen van vragen over mensenrechten maar waar deze mensenrechten voor dienen, waarom ze niet worden gerespecteerd en wie er belang bij hebben dat ze niet worden gehandhaafd,’ aldus Ávila.

Bron
* Eliécer Ávila op de website 14ymedio, 22 juni 2017 met ongeveer 60 reacties.