Samenwerking Europese Unie en Cuba gaat door

Cuba en de Europese Unie kunnen hun betrekkingen gaan normaliseren. Het Europees Parlement gaf woensdag in Straatsburg zijn zegen aan de samenwerkingsovereenkomst die beide partijen in december ondertekenden. 567 parlementariërs stemden voor en 65 tegen, 31 onthielden zich van stemming. In een resolutie werd de eis uitgesproken dat de Cubaanse regering zich houdt aan de internationaal overeengekomen verdragen over mensenrechten. Tegen de gewoonte in, was de Cubaanse ambassadeur bij de EU, Norma Goicochea, niet aanwezig, maar zond zij een vertegenwoordiger.

logoeu-cubaIn het akkoord staan uitbreiding van de handel, klimaat, drugs- en terrorismebestrijding, toerisme en politieke dialoog centraal. Maar ook de leefomstandigheden en sociale rechten van Cubanen moeten volgens het parlement aandacht krijgen. Havana moet meer respect tonen voor mensenrechten, is de boodschap, anders kan de overeenkomst worden opgeschort, aldus een resolutie.

Embargo
De handelsbeperkingen die de Amerikaanse president Donald Trump heeft aangekondigd tegen Cuba werden niet expliciet genoemd, maar de parlementariërs spraken zich wel uit tegen ‘wetten en maatregelen die schadelijk zijn voor de Cubaanse bevolking.’ Christendemocraten en liberalen voorkwamen dat het Amerikaans embargo tegen Cuba expliciet werd vermeld. De overeenkomst kan nu voorlopig van kracht worden. Voor volledige inwerkingtreding moeten alle EU-landen het ratificeren. De gevoelige onderwerpen moeten in de toekomst ter sprake komen in de mensenrechtendialoog tussen de Europese Unie en Cuba.

kerkmetkruisFelle kritiek
Bas Belder, europarlementariër voor SGP-Christen Unie, klaagde de actuele situatie van de mensenrechten aan en citeerde uit rapporten van de Cubaanse Commissie van Mensenrechten en Nationale Verzoening. Deze meldde in januari 478, in februari 482, in maart 432, in april 475 en in mei 373 politiek gemotiveerde en arbitraire aanhoudingen. Belder: ‘Veelzeggend genoeg klonken er van EU-zijde geen publieke protesten tegen deze vrijheidsbeperkingen. Een Europese veroordeling van het Castro-regime zou op basis van deze feiten passend, noodzakelijk en gerechtvaardigd zijn geweest. Door haar zwijgen legitimeert de EU de vrijheidsbeperking van Cubaanse burgers/dissidenten. Dat kan toch niet het doel zijn van de beoogde politieke dialoog tussen Brussel en Havana?’ Hij pleitte in een amendement ook voor ‘volledig diaconale vrijheid’ van de Cubaanse kerken. Ook moeten de Cubaanse kerken uit Europa en uit andere landen steun kunnen ontvangen zonder enige staatsinmenging, vindt Belder.

Bronnen
* ANP, teksten Europees Parlement

Advertenties

Fidel Castro: over humor en vergetelheid

De man die tijdens zijn leven voorwerp was van duizenden grappen over zijn dood, speelt nu hij een half jaar dood is, in de Cubaanse volkshumor geen rol meer. Journalist en blogger Yoani Sánchez beschrijft deze teloorgang.

fidel-castro-oud2

Fidel Castro

Tientallen jaren zijn de Cubanen gebombardeerd met officiële propaganda waarin de vermeende genialiteit van Fidel Castro werd beschreven. In die lofzangen was hij niet alleen een vader, maar ook een strateeg, pedagoog, boer en veefokker en had hij een visionaire geest naast veel andere uitmuntende karakteristieken. Maar dat prototype van een patriarch, wetenschapper en Messias had ook zijn ‘kwetsbare kanten’. Met de tijd, begrepen velen dat de Máximo Líder niet zo overweldigend was als zij ons wilden laten geloven. Hij had ook kapitale tekortkomingen: een volledig ontbreken van zelfkritiek, nooit het debat willen voeren en ook kon hij niet omgaan met ironie of humor, de moeilijkste en optimale schaal van de menselijke intelligentie.

Mea culpa
Ondanks de slechte adviezen en besluiten die hij nam, stierf Castro zonder dat er een excuus over zijn lippen kwam in tegenstelling tot iemand die zegt: ‘Fouten maken is menselijk, ze corrigeren is wijsheid’. Mijn generatie wachtte tevergeefs op de excuses voor de deelname van scholieren aan de werkkampen op het platteland en andere pedagogische experimenten. Zoals we wachten op een mea culpa vanwege de slachtoffers van de Quinquenio Gris (de jaren van censuur, redactie), de stalinistische zuiveringen of de straf- en werkkampen als de UMAPS, Unidades de Ayuda a la Producción.

Goed geïnformeerd
Controverses rond de Comandante en Jefe kwamen niet voor. Hij meed heftige kritiek en bereidde zichzelf voor met geselecteerd cijfermateriaal en strooide dat vervolgens uit over de verbaasde buitenlandse journalisten en menigten op het Plein van de Revolutie. Hij hoorde hen graag zeggen: ‘Wat een goed geïnformeerde man!’ Hij was in werkelijkheid slechts een heerser die toegang had tot de informatie waarover zijn burgers niet konden beschikken.

Keizer zonder kleren
Castro verdronk in die urenlange toespraken, die de schijn hadden van een gezonde politieke discussie en een constructieve aanzet om het land te verbeteren. Wij moesten hem toejuichen of klappen maar nooit tegenspreken. Hij week nooit van de schijnwerpers, bang dat we ons zouden realiseren dat de keizer geen kleren droeg en de guerrillero niet het minste benul had waarover hij sprak. Alle keren wanneer de overleden leider zich bewoog op het terrein van de polemiek, liep dit slecht af. Als hij deze uitnemende sport gelijkend op de schermkunst, beoefende, werd hij in de eerste helft al uitgeschakeld. Zijn manier om met deze nederlagen om te gaan was de tegenstander te overweldigen met lange toespraken of zijn trouwe volgelingen oproepen de reputatie van zijn tegenstander te vernietigen. Hij was middelmatig als een gladiator van het woord.

fidel-en-el-inferno
Fidel in de hel, 3 minuten

Pepito
Grappen waren niet zijn sterkste kant. Hoewel Castro een hoofdrol speelde in grappen en grollen, gaf hij zelf nooit in zijn leven blijk van gevoel voor humor. In een land waar altijd wel een grap bij de hand is om het ijs te breken, was hij in het keurslijf van zijn militaire tenue en met zijn gezwollen taalgebruik een voortdurend doelwit van spotternij. Zijn dood heeft dat gebrek aan charmante scherts nog eens benadrukt. De man die tijdens zijn leven doelwit van duizenden grappen over zijn dood en zijn veronderstelde aankomst bij de hel was, speelt nu een half jaar na zijn dood zelfs in de volkse humor geen rol van betekenis meer. Zelfs Pepito, de eeuwige hoofdfiguur in onze grappen, noemt de overledene nergens. Het lot van iemand over wie men zich geen grap meer herinnert, is triest. Armzalig degene die nooit zei ‘ik heb me vergist’, die nooit het genot smaakte om met argumenten de strijd met een tegenstander te beslechten en die zelfs de smaak van de humor niet proefde.

Bron
* Yoani Sánchez, website Generación Y, 3 juli 2017