Cubaanse media onmachtig de crisis in Venezuela te verklaren

De Cubaanse regering is in groeiende mate bezorgd over het toenemende isolement waar de Venezolaanse regering van Nicolás Maduro in terecht is gekomen. Eind maart nam het Venezolaanse Hooggerechtshof alle grondwettelijke bevoegdheden van de Nationale Assamblee, het parlement, over. De Organisatie van Amerikaanse Staten (OAS) vergeleek de stap met een coup tegen zichzelf. Peru riep zijn ambassadeur in Caracas terug uit protest tegen wat het land omschreef ‘een schaamteloze breuk met de democratische orde’. Ook Chili, dat in tegenstelling tot de meeste Zuid-Amerikaanse landen een linkse president heeft die terughoudend is met kritiek op Maduro, heeft zijn ambassadeur terug geroepen voor overleg. Mexico riep Venezuela op ‘de democratische orde te herstellen’. Ook Brazilië, Argentinië, Colombia, Panama, Guatemala en Canada spraken hun bezorgdheid uit. Een dag later draaide het hooggerechtshof in Venezuela het besluit om het parlement buiten spel te zetten, weer terug. Ook president Maduro drong daar toen op aan. Het onheil was toen echter al geschied.

maduro-raul-castro-havana

Maduro en Castro in Havana

De gecontroleerde media in Cuba kunnen met moeite het dreigende isolement van Venezuela in Latijns-Amerika uitleggen. Het land was immers, zeker onder Maduro’s voorganger Hugo Chávez samen met Cuba, de fakkeldrager van de revolutie in dit continent. Het dagblad Juventud Rebelde, publiceerde op 6 april een ooggetuigeverslag van een medewerker in Caracas. Zij beschrijft zich te bevinden in een land zo rijk aan natuurlijke grondstoffen dat nu lijdt onder de consequenties van ‘een economische oorlogvoering en zijn trouwe bondgenoot de media.’ En de journaliste stelt zich de vraag hoe het mogelijk is dat Venezuela schietschijf is geworden in een oorlog op leven en dood.

venezuela-jeugd-bolivariana

Steun voor Maduro van de Bolivariaanse jeugdbeweging in Venezuela

Verdeling van machten
Eerst moet worden uitgelegd dat deze ‘oorlog op leven en dood’ niet gericht is tegen Venezuela maar tegen het regime. Vervolgens moeten de arrestaties van politieke tegenstanders verklaard worden en de weigering om de kalender van de verkiezingen te accepteren, die de meerderheid van de Venezolanen wilde. Daarmee stuitte president Maduro op een van de fundamenten van de rechtstaat: de verdeling van de machten. De chavistische autoriteiten hebben door het onmogelijk maken van wetgevende arbeid van de Nationale Assemblee, een genadeslag toegebracht aan de scheiding der machten zoals die bestaat in elke staat die zich democratisch noemt. En zulk gedrag leidt onherroepelijk tot de vijandschap van een overgroot deel van de naties in Latijns Amerika, verbonden in de Organisatie van Amerikaanse Staten / Organización de Estados Americanos (OEA).

assambleanacional

Nationale Assemblee in Cuba

Geen scheiding der machten
Voor het regime in Cuba heeft de scheiding van de machten geen enkele betekenis. Daar lopen de wetgevende activiteiten en uitvoerende taken door elkaar heen en worden in dezelfde ruimte van de Asamblea Nacional del Poder Popular even gemakkelijk door de regering als door de volksvertegenwoordigers uitgeoefend. En wat de rechterlijke macht betreft, bezit in elk geval de allergrootste meerderheid een lidmaatschapskaart van de regerende communistische partij, de enige partij die is toegestaan.

grondwet-Guaimaro-10 april 1869

De grondwet van Guáimaro was een wettekst opgesteld door jonge stedelijke rebellen uit het Cubaans verzet tegen de Spaanse machthebbers tijdens de Tienjaren Oorlog tussen 1869 tot 1878. De wet was een reactie op de alleenmacht van Carlos Manuel de Céspedes, eigenaar van suikerrietplantages die op 10 oktober 1868 in de provincie Oriente de onafhankelijkheid van Cuba had uitgeroepen. Hij zou, aldus zijn jonge rivalen in de strijd om de onafhankelijkheid, zijn grondgebied leiden als ‘een Spaanse koloniale gouverneur’. De jonge rebellen vormden hun eigen Revolutionair Comité en verwierpen het conservatisme van Céspedes en zijn claim op het leiderschap. Zij kwamen bijeen in Guáimaro, provincie Camagüey. Een van hun leiders was de jonge radicale advocaat Ignacio Agramonte. Hij zei: ‘Wij, Camagüeyanen zijn vastbesloten niet afhankelijk te willen zijn van welk type dictatorschap dan ook, noch het voetspoor te willen volgen van de eerste autoriteit van het departement Oriente’. (bedoeld wordt De Céspedes, redactie). Het Revolutionair Comité kondigde ook aan dat in de gebieden die zij controleerde ‘de militaire macht onderworpen is aan de burgerlijke macht en dat de autoriteit van de laatste ingeperkt wordt door de Rechten van de Mens.’

Grondwet van Guáimaro
Juist deze maand op 10 april 1869 is het 148 jaar geleden dat de strijders voor de Cubaanse onafhankelijkheid bijeenkwamen in het plaatsje Guáimaro (provincie Camagüey) om de eerste grondwet van de Republiek op te stellen. Een Magna Charta waarin de scheiding der machten werd vastgelegd als basis voor de regering. En in 1873 bleek dat dit functioneerde met het terugtreden van president Carlos Manuel de Céspedes op instigatie van het Huis van Afgevaardigden. (zie ook kader) De officiële media hebben de gewoonte bij de herdenking van deze gebeurtenis te wijzen op het feit dat Carlos Manuel de Céspedes slachtoffer werd van verraad of een staatsgreep. Men verzwijgt echter te melden dat het handelen van de Kamer van Afgevaardigden een reactie was op zeker dictatoriale trekken van de president. Het optreden van de Kamer van Afgevaardigden was in overeenstemming met de geest van de liberaal-democratische opvattingen van de mannen die in 1868 de jungle introkken. Die geest lag ten grondslag aan onze nationaliteit. Deze houding karakteriseerde ons lang voordat de ideeën van socialisten of marxisten ontstonden.

luis-almagro-oas

Luis Almagro

Verzwijgen
Het gezichtspunt van de naar Caracas gestuurde journaliste van Juventud Rebelde past precies in het frame dat het Cubaans regime rond de situatie in Venezuela maakte. Volgens die invalshoek is alles niet meer dan een obsessie van de secretaris-generaal van de OAS, Luis Almagro die de orders van Washington uitvoert om de Bolivariaanse revolutie te vernietigen. Die aanpak om alles weer te geven in zwart-witte tinten en niet de nuances te zien, vernietigt de geloofwaardigheid van de officiële pers. Deze media verwijzen bijvoorbeeld naar ‘een groep van landen die een minderheidspositie innemen’ in een verwijzing naar de landen in de regio die de bijna-staatsgreep in het vaderland van Simon Bolívar durfden te bekritiseren. Tevergeefs moeten de lezers van de partijkant Granma of Juventud Rebelde zoeken naar de namen van die landen die deel uitmaken van ‘die groep van landen met een minderheidspositie.’ Hoe zouden zij anders de Cubaanse lezers moeten uitleggen dat ook een linkse regering, zoals de democratisch linkse regering van Chili en in niets onderworpen aan Washington, zich aansloot bij de eisen van de OAS tegen de regering van Maduro?.

Bron
* Orlando Freire Santana op de website Diario de Cuba, 10 april 2017

Link
* In De Wereld Morgen van 7 april verscheen een analyse van de ‘Diplomatieke oorlog in Latijns-Amerika’. De auteur Guido De Schrijver schaart zich volledig aan de zijde van president Maduro en verdedigt de harde vervolging van leden van de oppositie in Venezuela. Hij spreekt niet over de scheiding der machten, maar over ‘de clash der machten’.

Hoe Cubanen in Venezuela worden uitgebuit

Duizenden artsen en andere beroepskrachten uit de gezondheidssector en uit de wereld van de sport werken in Venezuela en ontvangen nog geen tien procent van wat de Cubaanse overheid krijgt voor hun diensten. Vicente Morin Aguado berekende hoeveel deze deal de Cubaanse regering oplevert.

medicos-cubanos-graduados

Geslaagde Cubaanse artsen

De Cubaanse economie verkeert definitief in recessie, hoewel het officiële politieke woordenboek in Cuba dit woord niet kent. Anticiperend op een daling van het Bruto Binnenlands Product (BBP) met 0,9 procent wees superminister Marino Murillo er op 8 juli vorig jaar op dat er problemen zouden zijn die te wijten zijn aan ‘de daling van de prijs van aardolie en  nikkel, de tegenvallende suikerproductie en andere begrote inkomsten.’ Dezelfde dag erkende de Cubaanse oud-minister van Economie José Luis Rodríguez – geen banneling – op de website Cubadebate, dat de verliezen verbonden met de genoemde Cubaanse olieverkopen het afgelopen jaar meer dan 500 miljoen dollar bedroegen. Het betreft vooral oliederivaten afkomstig uit de raffinaderij van Cienfuegos. Toch vormen deze miljoenen niet meer dan de zichtbare façade van een zes keer grotere handel die in detail moet worden ontleed. Het gaat om wat wel de ‘hersenschim van het zwarte goud’ wordt genoemd.

Getuigenissen van deskundigen, samen met de stem van enkele slachtoffers, illustreren de kwestie:

carmelomesalago3

Carmelo Mesa Lago

Carmelo Mesa Lago (1934), nog werkzaam, emeritus professor aan de Universiteit van Pittsburgh en auteur van een omvangrijke bibliografie over de economie van zijn land: ‘Ik heb uitgerekend dat Venezuela voor iedere beroepskracht gemiddeld 10.600 euro per maand betaalt (127.200 per jaar), het is een verkapte financiële steun voor de Cubaanse overheid, die maar een fractie (ervan) betaalt aan haar artsen.’

En de mening van artsen en ander medisch personeel die bij terugkeer van hun internationale missie hun mening gaven en anoniem willen blijven aangezien ze in Cuba wonen:

Magdalena, sportster: ‘De uitbetaling gebeurt in de vorm van een pasje dat je in Cuba laat. Vóór je vertrekt weet je hoeveel je per jaar zult krijgen, ik kreeg bijvoorbeeld ruim 4.000 CUC per jaar (333 per maand). Dat geld komt beschikbaar bij terugkeer, met de optie om iemand anders in Cuba dit geld te laten opnemen in maandelijkse termijnen. Het voordeel van het pasje is dat je, als je spaart, bij terugkeer dertig procent korting krijgt op aankopen in deviezenwinkels (TRD).’

Ana Irma, groepsleidster: ‘In Venezuela krijg je een vergoeding voor persoonlijke onkosten: voeding, lichaamsverzorging en dergelijke, die niet toereikend is omdat deze in Bolívars tegen de officiële wisselkoers  wordt uitgekeerd. Voor wat eerst 100 Bolívars kostte betaal je nu met wat geluk 300 Bolívars, en dat geldt voor alles. De meeste medewerkers vragen dollars aan hun familie om in hun levensonderhoud te voorzien, omdat de Amerikaanse munt tegenwoordig de enige met echte waarde is.’

Alfredo, technicus in de gezondheidszorg: ‘In mijn geval was het 325 CUC per maand. In het algemeen ontvingen wij als ontwikkelingswerkers per maand tussen de 200 en 350 CUC, ter beschikking in Cuba als je aan alle vereisten voldoet, zoals discipline en een juiste politieke-ideologische instelling.’

medic0-venezuela-entre-septiembre-del-2013-e-igual-mes-del-2014-unos-700-medicos-y-sanitarios-cubanos-se-fugaron-del-pais-sudamericano

Cubaanse medici in Venezuela

Uitbuiting
De mate van uitbuiting berekenen is lastig, omdat er hierover geen openbare informatie is; na raadpleging van meer dan honderd journalistieke verslagen, achtergrondartikelen en interviews met deskundigen, blijkt er geen gedocumenteerde verwijzing te bestaan naar het verdrag dat Venezuela en Cuba hebben ondertekend om de voorwaarden van de overeenkomst vast te leggen. Zelfs de slachtoffers kennen niet meer dan het sobere en verplichte contract dat zij hebben geaccepteerd onder de stilzwijgende voorwaarde van take it or leave it, en verder, let goed op de consequenties! Niettemin maakt een geduldige bestudering van verschillende bronnen een betrouwbare berekening mogelijk. Uiteenlopende publicaties, waaronder die van de Cubaanse overheid, wijzen allemaal op een dagelijkse levering van maximaal 105.000 en gemiddeld ongeveer 90.000 vaten olie over de afgelopen 13 jaar. Nu is dat teruggelopen naar 53.500 vaten olie, met als substituten stookolie, diesel en lpg, surrogaten die samen uitkomen op ongeveer 83.130 vaten, overeenkomend met gegevens van PDVSA, de de Venezolaanse staatsoliemaatschappij. Het aantal ontwikkelingswerkers per jaar was 40.000, maar dat liep terug naar ongeveer 30.000. Dit laatste cijfer vormt het uitgangspunt voor de uiteindelijke berekening van de uitbuiting.

Samenvatting:

  1. De onkostenvergoeding die de Cubanen op internationale missies ontvangen telt niet mee, omdat die niet eens voldoende is om fatsoenlijk van te leven in het huidige Venezuela.
  2. De maandelijkse betalingen in CUC bedragen omgerekend 2.400 tot 4.200 per jaar, equivalent aan Amerikaanse dollars, maar de Cubaanse beroepskracht ontvangt die in een vooral virtuele vorm, omdat het pasje wordt gebruikt om er goederen mee te betalen in de deviezenwinkels, waar het staatsmonopolie van de binnenlandse handel de prijzen bepaalt met hoge winstmarges.
  3. Het gewone salaris, in Cubaanse nationale peso’s (CUP), levert de ‘revolutionaire zendeling’ met opsparen een door de staat betaald minimuminkomen op van 300 tot 1.000 CUC per jaar, tegen de officiële wisselkoers van 25 CUP voor 1 CUC.

Iedere internationalist kost de Cubaanse overheid per jaar tussen de 3.000 en 5.000 CUC (250 tot 415 per maand) en brengt diezelfde overheid gemiddeld meer dan 100.000 dollar op. De oliedollars uit wederverkoop aan derde landen zijn een andere kwestie, die gaan direct in de kas van de Cubaanse Centrale Bank.

olieraffinaderij-cienfuegos-cuba-venezuela

De olieraffinadeij in Cienfuegos waar een deel van de Venezolaanse olie wordt verwerkt

Conclusies:
Als we uitgaan van een gemiddelde levering van 90.000 vaten olie per dag, tegen de prijs van de oliebonanza die nu voorbij is, bedroegen de inkomsten van de Cubaanse staat ruim 3 miljard dollar per jaar. Bij deling van die eerdere inkomsten door het aantal van 30.000 ontwikkelingswerkers ligt de uitkomst rond de 10.000 dollar per maand per individu, een bedrag dat overeenkomt met wat de academicus Mesa Lago hanteert voor de betaling door Venezuela aan de overheid van Cuba voor haar beroepskrachten. Het obligate applaus voor de door de Cubaanse staat uitgezonden werknemers, doet niets af aan het feit dat deze Cubanen worden geëxploiteerd. Maria Werlau, deskundige op dit gebied en promotor van het project Cubaarchive.org, preciseerde het als volgt in haar getuigenis voor de Amerikaanse Senaat: ‘Het feit dat de slachtoffers instemmen met de exploitatie is niet van belang. Het Protocol inzake Mensenhandel uit 2000, een aanvulling op de Conventie tegen Internationale Georganiseerde Misdaad, stelt dat er sprake is van mensenhandel bij misbruik van macht of bij een situatie van kwetsbaarheid, of bij het verlenen of ontvangen van betalingen of voordelen om de instemming te verkrijgen van een persoon die gezag heeft over een ander met als doel exploitatie.’

Bron
* Vicente Morin Aguado in Havana Times en Diario de Cuba, januari 2017

Cubanen blijven naar Panama komen

Ruim 300 Cubanen houden zich op dit moment schuil in kerken in de hoofdstad van Panama en in het hoofdkwartier van de hulporganisatie Caritas bivakkeren 80 Cubanen die hopen dat de regeringen in deze regio toestemming geven om via Mexico in de VS te geraken. Panama heeft ongeveer 9.000 illegale Cubaanse vluchtelingen opgenomen.

migatie-Cubanos-atraviesan-Darien-Panama-augustus 2016

Cubanen trekken door de jungle van Darien om in Panama te geraken

‘In het hoofdkwartier van Caritas hebben we ongeveer 80 Cubanen opgenomen, maar in onze parochies tellen we nog eens 300 Cubaanse burgers’, aldus Denia Manguelis, een medewerker van Caritas. De huidige situatie maakt de migratiecrisis zichtbaar die in november vorig jaar ontstond toen de Nicaraguaanse regering besloot de grenzen van het land te sluiten voor Cubanen vanwege ‘de nationale veiligheid.’ Manguelis: ‘Het is onze plicht als katholieken deze mensen op te vangen. Elke dag komen er nieuwe Cubanen, maar woensdag was er sprake van een zeer omvangrijke groep.’ De katholieke organisatie is gevestigd in de wijk Ancón in Panama-Stad en het gebouw is volgestouwd met matrassen waarop Cubanen slapen die wachten op een boodschap van de lokale autoriteiten. ‘Wij hopen dat de president van Panama (Juan Carlos Varela,) ons zal helpen om onze droom waar te maken en dat we naar de VS kunnen gaan,’ zegt Efe Odiky Hernández, die eind vorig jaar Cuba verliet toen op het eiland ‘alles bij het oude bleef’. (…) ‘De emigranten krijgen voedsel en medische hulp, want velen hebben last van huidaandoeningen en pijnlijke voeten vanwege het vele lopen,’ aldus de medewerker van Caritas.

migratie-Cubanos en un albergue de Cáritas Panamá

Cubanen in een centrum van Caritas in Panama

Groeiend aantal vluchtenden
‘Mijn vrouw is acht maanden zwanger en het is een risicovolle zwangerschap. Wij trokken door een deel van de jungle van Darién (aan de grens met Colombia), maar toen is ze ziek geworden en besloten de autoriteiten in Panama haar naar de hoofdstad te brengen. Ik bleef hier achter en we hebben elkaar enkele dagen geleden weer gezien,’ aldus Hernández. Het besluit van de Nicaraguaanse regering de grens te sluiten maakte dat eind vorig jaar ongeveer 8.000 migranten, in meerderheid Cubanen, zich ophielden in Costa Rica en Panama. Beide landen besloten toen tot het organiseren van enkele speciale vluchten naar enkele Mexicaanse steden. Maar de vlucht aan migranten stopte niet en beide landen besloten toen hun grenzen te sluiten voor illegale immigranten, eerst Costa Rica in december 2015 en later Panama op 9 mei jongstleden.

Wetswijziging?
De vlucht van Cubanen naar Midden-Amerika via landen als Brazilië, Ecuador, Guyana en Colombia was de laatste jaren al een groeiend verschijnsel maar is in omvang toegenomen na de verbetering van de relaties tussen de VS en Cuba. Veel Cubanen vrezen dat de normalisatie zal leiden tot intrekking van de zogeheten Ley de Ajuste Cubano (1966).

Bron
* Persbureau EFE
* De Amerikaanse wet Cuban Refugee Adjustment Act / Ley de Ajuste Cubano, biedt Cubanen, die het eiland ontvluchten en Amerikaanse grond aanraken automatisch een verblijfsvergunning, in tegenstelling tot vluchtelingen uit andere Latijns Amerikaanse landen. De Cubaanse regering spreekt over de Ley Asesina / Moorddadige Wet omdat zij Cubaanse burgers zou aanmoedigen onder gevaarlijke omstandigheden en illegaal het land te verlaten.

Halvering Venezolaanse olie aan Cuba

De Cubanen moeten hun consumptie van stroom en benzine aanpassen. Oorzaak hiervan is de halvering van de levering van Venezolaanse olie aan Cuba.
Olietanker-Venezuela
Cuba krijgt ruwe olie voor raffinage aangeboden tegen lage Chavez-tarieven. De staatsoliemaatschappij Petróleos de Venezuela SA (PdVSA) ontkent dat Venezuela haar olie-exporten naar Cuba definitief heeft aangepast. Wel zouden er ‘technische problemen’  zijn met de Cienfuegos raffinaderij op Cuba. Die situatie blijft zeker nog 4 maanden duren, aldus het bedrijf.
Bron en verdere informatie: Knipselkrant Curacao

Opbrengst suikerrietoogst 2015-2016 met 19% gedaald

De productie van Cubaanse rietsuiker is in de periode 2015-2016 met 19% gedaald. Daarmee wordt gebroken met een stijgende tendens die in 2010 werd ingezet. Oorzaken voor de achteruitgang zijn de klimaateffecten, de kwaliteit van het suikerriet, het absenteísme van de arbeiders en tijdverlies zowel bij de oogst als in de fabrieken, aldus leidinggevenden van het suikerstaatsbedrijf Azcuba die in de partijkrant Granma dinsdag 6 juli aan het woord kwamen.

fidel-zafra-suikerriet

Een jeugdige Fidel kapt suikerriet

Voeg daarbij de verlate start van 13 van de 50 centrales of suikerfabrieken in het land. Die late start was bij 5 fabrieken te wijten aan ‘zaken die de industriesector aangaan’ en bij 8 aan de regen en de extreme vochtigheid van de grondstof. Dat meldden functionarissen van Azcuba vorige week in een commissievergadering van de Nationale Assamblee. Voor de volgende suikerrietcampagne in 2016-2017 verwacht Azcuba 27% groei van de suikerrietoogst en 45% van de suikerproductie en hoopt daarbij te kunnen rekenen op 54 centrales in heel het land. Volgens de directeur Voorlichting, Communicatie en Analyse Dionis Pérez bleven de resultaten in elke fase van het productieproces achter op de planning. Bij de verwerking en het persen van suikerriet werd 95% gehaald, de productie van suiker 80% en 85% van de geplande industriële opbrengsten werden gehaald. Voor dit jaar verwacht Pérez een oogst van 1,2 miljoen ton suiker.

logo-azcuba-suikerWereldmarkt
De teruggang in de suikerproductie is, samen met de daling op de wereldmarkt van de prijzen van olie en nikkel, reden voor de Cubaanse regering om besparingen en bezuinigingen in te voeren. Minister Murillo van Economische Zaken presenteerde dit noodprogramma afgelopen week tijdens een zitting van de Nationale Assemblee.

suiker-grafiek- zafra-azucarera-Foresightcuba

Suikerproduktie in Cuba afgezet tegen de productie op de wereld

Dieptepunt
Op de website Diario de Cuba beschrijft Roberto Álvarez Quiñones de geschiedenis van de Cubaanse suiker. Cuba was 160 jaar lang de belangrijkste suikerproducent van de wereld. In de jaren vijftig exporteerde het land de helft van alle suiker en produceerde tussen de 5,3 en 7,1 miljoen ton suiker in 161 suikercentrales. Toen Fidel Castro in 1959 aan de macht kwam nationaliseerde hij, op aandringen van Che Guevara, eind 1960 de suikersector. In twee jaar tijd daalde de opbrengsten van 6,8 tot 3,8 miljoen ton. Als Fidel de suikerindustrie niet had vernietigd en Cuba zou 6 miljoen ton suiker per jaar hebben geproduceerd was, aldus Álvarez Quiñones, er voldoende suiker voor de consumptie in Cuba geweest en het land zou 5,3 miljoen ton, met een waarde van 2,3 miljard dollar, hebben kunnen exporteren. Dat is zesmaal het bedrag dat het dit jaar aan de export verdient en meer dan de opbrengsten uit de toeristensector. Quiñones wijst ook op de opbrengsten die zouden voortvloeien uit de productie van ethanol; die schat hij op 7,1 miljard dollar en dat is driemaal de inkomsten van de toeristensector. Het staatsdirigisme in de suikersector leidde tot de laagste opbrengsten van suiker per hectare in heel Latijns-Amerika. Sinds 2002 wordt die gemiddeld geschat op 24 tot 41 ton per hectare. In Peru, Guatemala en Colombia is dat 90 tot 120 ton. Vóór 1959 was er geen enkel Latijns-Amerikaans land dat Cuba passeerde op deze rendementslijst. Volgens Álvarez Quiñones zou zonder het beleid van de Castro’s, de Cubaanse suikeroogst 7 miljoen ton per jaar kunnen bedragen. Dat is net zoveel als de fabrieken van de eerder uitgeweken Fanjul-broers nu in hun fabrieken in de VS en de Dominicaanse Republiek produceren. De Fanjul-broers bezaten tot 1959 een suikerimperium in Cuba.

Bron
* Persbureau EFE
* Roberto Álvarez Quiñones: Menos azúcar en el peor momento / Minder suiker op het slechtste moment, Diario de Cuba 6 juli 2016

Cuba wil ingrijpen in olie- en elektriciteitsgebruik

De Cubaanse autoriteiten hebben enkele grote staatsbedrijven en andere commerciële instellingen opdracht gegeven de elektriciteits- en benzineconsumptie te verminderen. Persbureau Reuters werd hierover geïnformeerd door een belangrijke diplomaat in Havana en de directeur van een buitenlandse joint-venture. Volgens Reuters wijst dit op mogelijke effecten van de crisis in Venezuela op de Cubaanse economie; tot nu toe kreeg Cuba dagelijks 90.000 ruwe vaten olie vanuit Venezuela. De gecontroleerde media in Cuba hebben geen informatie verstrekt over plannen het energieverbruik te verminderen.

malecon-waterpret

Aan de Malecón

President Raúl Castro meldde in december aan de Nationael Assemblee, dat de groei van de Cubaanse economie in 2016 zou dalen vanwege de lage olieprijzen. Cuba kent een lange historie op het gebied van de rantsoenering van energiebronnen. Vooral na de ineenstorting van de Sovjet Unie kampte het land tijdens de zogeheten Speciale Periode met tekorten die leidden tot lange onderbrekingen van stroom- en watertoevoer. Volgens Reuters zullen de gevolgen nu niet zo ernstig zijn. De maatregelen zouden in juli van kracht worden en worden wellicht bekend gemaakt tijdens een speciale zitting van de Nationale Assemblee volgende week. Een directeur van een joint-venture liet anoniem aan Reuters weten dat hij ‘een brief heeft ingezien afkomstig van het Ministerie van Economische Zaken aan de olie- en elektriciteitsbedrijven waarin tot het eind van dit jaar een reductie van 50%  werd aangekondigd. ‘Ik belde het Ministerie waaronder ons bedrijf valt en dat deelde me mee dat de ingreep in onze sector nog onderwerp van discussie is.’ Marino Murillo, minister van Economische Zaken, sprak vorige week, volgens de staatsmedia, tijdens een bijeenkomst van de ministerraad over de situatie waarin het land zich bevindt en de maatregelen die voor de rest van het jaar worden overwogen.

venezuelafueraCuba

Leus op muur in Caracas: Cubanen eruit!

Venezuela – Cuba
Volgens de samenwerkingsovereenkomst tussen Cuba en Venezuela ontvangt Havana dagelijks 90.000 vaten olie in ruil voor de diensten van Cubaanse artsen en verpleegsters in Venezuela. Venezuela levert volgens Jorge Piñón, directeur Latijns-Amerika van het Energieprogramma van de Universiteit van Texas, nog steeds deze hoeveelheid olie, maar de betalingen door het land voor de Cubaanse artsen zijn verminderd. Jorge Piñón sluit niet uit dat ‘Cuba zich voorbereidt op een mogelijke daling van de olieleveranties in de toekomst en olie nu opslaat om er zeker te zijn dat niet voortijdig elektriciteitsonderbrekingen nodig zijn’. Diplomaten in Havana bevestigen de plannen van de regering in Cuba om het energie en olieverbruik bij staatsbedrijven terug te dringen. Een commercieel attaché merkt op dat de Cubanen al erg achterlopen bij de betaling van hun leveranciers en ‘nu liggen er nieuwe bezuinigingen op de loer. Het is duidelijk dat dit te maken heeft met de crisis in Venezuela’.

Maatregelen in bedrijven
Het digitale tijdschrift Sputnik News voorspelt dat ingrepen in het energieverbruik voor bedrijven binnenkort een feit zullen zijn; de zomer is de periode waarin de meeste energie wordt gebruikt. Volgens dit artikel wordt gedacht aan tijdelijke sluiting van kantines voor de werknemers, het verminderen van het aantal werkuren van 8 tot 5 uur, het afkondigen van vakanties en zelf de tijdelijke sluiting van bedrijven. Nu al worden vooral in de hoofdstad in verschillende wijken elektriciteitsonderbrekingen aangekondigd vanwege ‘herstelwerkzaamheden’. Ook het aantal uren voor het gebruik van airconditioning zou worden teruggebracht.

Bron
* Diario de Cuba, 1 juli 2016

Linken
* Marc Frank, Reuters, 30 juni 2016: Cuba plans cuts in fuel, electricity consumption
* Sputnik News, 27 juni 2016: Het spook van de Speciale Periode

Verbond van Caribische Staten ontwaart ‘imperialistisch tegenoffensief’

Cuba heeft vrijdag leiders van 25 Caribische landen in Havana verwelkomd vanwege de 7e Top van het Verbond van Caribische Staten / Asociación de Estados del Caribe (AEC). De Cubaanse Minister van Buitenlandse Zaken, Bruno Rodríguez benadrukte dat de bijeenkomst plaatsvond op een moment dat sprake is van ‘een groeiend neo-liberaal offensief op het continent dat de verworvenheden van de afgelopen jaren in gevaar brengt.’ Nederland (namens Bonaire, Saba en St. Eustatius), Aruba, Curaçao en Sint Maarten zijn alle vier geassocieerd lid van de ACS. Naast minister-president Rutte nemen ook de ministers-presidenten van de drie overige landen van het Koninkrijk deel aan de top. In Havana is ook de gouverneur van Puerto Rico, Alejandro García Padilla aanwezig als speciale genodigde.

aec-conferentie-ministers-buitenlandse-zaken03052016

De Ministers van Buitenlandse Zaken gisteren bij de AEC

Resolutie Venezuela
De Cubaanse Minister van Buitenlandse Zaken, Bruno Rodríguez sprak van een ‘imperialistische tegenoffensief’ en van ‘oligarchische krachten die de golf van neoliberalisme willen restaureren en die funeste gevolgen heeft voor onze volkeren’. Hij opende de bijeenkomst van de verzamelde ministers van Buitenlandse Zaken, die vrijdag plaatsvond en die in een resolutie haar steun uitsprak voor de Venezolaanse president Maduro. De resolutie wordt vandaag voorgelegd aan de regeringsleiders waaronder premier Rutte.

aec-june-soomer-03062016

June Soomer, ambassadeur van Santa Lucia werd verkozen tot nieuwe secretaris-generaal van de AEC. Zij is de eerste vrouw die de AEC leidt.

Complex
Minister Rodríguez sprak over ‘een complex moment voor de regio’, een verwijzing naar de terugtocht op het continent van autoritaire linkse regimes als Argentinië, Venezuela en Brazilië. President Maduro van Venezuela wordt vandaag in Havana verwacht waar vandaag de top van regeringsleiders plaatsvindt. Venezuela is de belangrijkste politieke en economische bondgenoot van Cuba in de regio.

Link
Website AEC-ASC