Opnieuw onafhankelijke journaliste bedreigd

Opnieuw heeft de Cubaanse staatsveiligheidsdienst een journaliste van de onafhankelijke pers bedreigd. Ditmaal gaat het om Luz Escobar, die o.a. werkzaam is voor de website 14ymedio. De politieke politie beloofde haar een soepeler behandeling als zij zou samenwerken met de autoriteiten om de redactionele lijn van 14ymedio te beïnvloeden en te wijzigen.

Luz-Escobar-14ymedio

Luz Escobar

Maandag jl. werd zij opgeroepen voor een verhoor op het politiebureau in straat Zapata y C in de wijk Vedado. Escobar werd 1 uur en 20 minuten verhoord. Zij zou zich, aldus haar ondervragers voor de  rechter moeten verantwoorden vanwege een economisch delict. ‘Iedereen koopt wel eens wat op de zwarte markt ’, aldus haar ondervragers. Ook zou haar leven ‘een hel worden’ als ze doorging met werken voor 14ymedio. ‘Men dreigde mijn buren te vertellen dat ik een contrarevolutionair ben, men zou mij niet toestaan het land te verlaten en bedreigde me met een proces vanwege een economisch delict.’ Tijdens het verhoor werd verwezen naar de situatie van Karina Gálvez, medewerker van het kritische instituut Convivencia en vorig jaar veroordeeld vanwege belastingontduiking. ’Hetzelfde kan u overkomen’, aldus haar ondervragers.

luz-escobar-oproep-verhoord15012018

De oproep voor een verhoord door de politie

Omverwerping Revolutie
Tijdens het verhoor bleek dat een recent artikel over de situatie  in de directe omgeving van de ambassade van Colombia in Havana, tot grote irritatie had geleid bij de autoriteiten. Cubanen die een visum voor de VS willen, moeten zich sinds kort wenden tot de Colombiaanse autoriteiten. Haar ondervrager eiste dat zij vooraf toestemming bij de Staatsveiligheidsdienst moest vragen, wanneer ze een soortgelijk artikel wilde schrijven. Naast bedreigingen tijdens het verhoor, werd ook een aanbod tot samenwerking gedaan met de politieke politie; zij zou de ‘redactionele koers van 14ymedio moeten beïnvloeden’ want op dit moment ‘is het een krant die haar  richtlijnen vanuit het buitenland ontvangt bedoeld om de Revolutie om ver te werpen.’ Eindredacteur en directeur van 14ymedio, de journaliste en blogger Yoani Sánchez benadrukt in een reactie dat 14ymedio in de vier jaren van haar bestaan geen financiele steun ontving van regeringen, politieke partijen of ander instituten. Ook Amerikaanse instellingen als USAID en de National Endowment for Democracy (NED) geven geen steun. ‘Wij zijn een project met een totale economische en redactionele autonomie,’ aldus Sánchez.

Bron
* 14ymedio, 16 januari 2018

Link
* Twitter Luz Escobar

 

Advertenties

Alexei Gámez, de computernerd

De digitale krant 14ymedio schenkt in de laatste week van 2017 aandacht aan ‘gezichtsbepalende Cubanen’. Een van hen is computerwetenschapper Alexei Gámez, inwoner van Jagüey Grande, die zijn eerste computer had toen hij nog maar tien jaar oud was. Hij zorgde dat de bewoners van zijn buurt via een draadloos netwerk met elkaar verbonden zijn.

Alexei-Gamez--Jaguey-Grande

Alexei Gámez

Alexei Gámez (1981) zorgde ervoor dat bijna driehonderd inwoners in het gebied waar hij woont, via draadloze netwerken met elkaar in verbinding staan. Zij kunnen content uitwisselen, chatten en genieten van audiovisueel materiaal zonder dat ze een internetaansluiting hebben en zonder dat de Cubaanse autoriteiten meekijken. Deze computerspecialist kreeg dit jaar bekendheid vanwege video’s die hij op YouTube plaatste. Daarin promootte hij het gebruik van software en apps als Nanostation en Mikrotik om een eigen wifinetwerk te beheren. Dat is van levensbelang in een land waar duizenden gebruikers dagelijks toegang hebben tot alternatieve virtuele gemeenschappen, zoals Snet* , de machtigste van de netwerken die niet verbonden zijn met het internet.

Arrestatie
Gámez werd gearresteerd na een intensieve huiszoeking. Hij werd daarbij door een van de dienstdoende officieren beschuldigd van ‘illegale economische activiteiten’. De computerspecialist ontkende met kracht dat hij zijn netwerk opzet om er financieel beter van te worden. Enkele uren na zijn arrestatie werd hij vrijgelaten en de in beslag genomen bezittingen werden hem gedeeltelijk teruggegeven, maar hij moet nog elke week naar het politiebureau gaan om te tekenen. Gámez behoort tot de politieke oppositie op het eiland. Hij was o.a. kandidaat voor het voorzitterschapschap van de Beweging Somos+.  Dat werd uiteindelijk Eliécer Ávila. De Movimiento Somos+ is een politieke groepering die niet door de regering wordt erkend en die zich sinds 2013 inzet voor een vreedzame verandering van het politieke systeem en vertrouwt op nieuwe technologieën om haar plannen te bevorderen.

Bron
* 14ymedio, 26 december 2017

Link
* Over Snet, Cuba’s ondergrondse internetnetwerk:

 

Spraakmakende film Sergio & Serguéi over Speciale Periode

Donderdag jl. was de film Sergio & Serguéi van Ernesto Daranas eindelijk in bioscoop Yara in Havana te zien. De film beleefde zijn première zondag een week geleden tijdens het Internationaal Festival van de Latijns-Amerikaanse Film, maar de projector van bioscoop Chaplin begaf het. Na afloop vulde de zaal zich met applaus, tranen en gelach. Thema is de Speciale Periode toen eind jaren tachtig de Sovjet-Unie de hulp aan Cuba stopzette en het land in een diepe crisis terechtkwam. Tot nu toe is het onduidelijk of de film ook de gewone Cubaanse bioscopen zal bereiken.

film-affiche-Sergio & SerguéiDe Cubaanse filmmaker Daranas, wiens vorige film Conducta (Gedrag) veel prijzen ontving, was aanwezig bij de première en zei het te betreuren dat de Yara-bioscoop niet over ‘optimale kwaliteit technologie beschikte zowel qua beeld als geluid.’ Dit ‘is een film om over te glimlachen en na te denken,’ zei de producent. De film kijkt terug naar ‘een crisis die nog niet ten einde is’, een verwijzing naar een niet al te ver verleden waarvan de echo’s nog steeds resoneren in het huidige Cuba.

Complexe situaties
Sergio & Serguéi speelt zich af in 1991 in Havana, wanneer de Speciale Periode is begonnen. Sergio is hoogleraar Marxisme en een liefhebber van amateurradio. Serguéi is een Sovjet -kosmonaut die als Sovjetburger door de ruimte reist en naar de aarde wil terugkeren als Rus. Hij brengt angstige dagen door in een beschadigd Mir-ruimtestation. Sergio & Serguéi communiceren per radio en helpen elkaar, ondanks de tegenspoed die ze ervaren en de complexe omstandigheden waarin hun respectievelijke naties verkeren. Op Aarde heeft de wrede economische crisis in Cuba, veroorzaakt door de ineenstorting van de Sovjet-Unie – de periode die Fidel Castro De Speciale Periode in Tijden van Vrede noemde – de paranoia van Sergio verscherpt, terwijl hij wegvlucht voor zijn vervolgers in dienst van de staatsveiligheid. Voor Mario Guerra, de acteur die de rol van de verklikker Ramiro speelt, is het werk van de politieke politie in Cuba ‘een vorm van castratie’ en hij bekent dat het hem goed doet als het publiek lacht om ‘zo’n idiote figuur’ als Ramiro. ‘Er zijn zaken die het niet verdienen om serieus genomen te worden,’ zegt Daranas, verwijzend naar het karakter van deze agent van de geheime dienst. Hij is bij het maken van Sergio & Serguéi geïnspireerd door deze ‘operettefiguren’, die voortdurend inbreken in iemands dagelijks leven en de dromen van mensen. Hij weigert deze ‘controleurs’ serieus te nemen. Tijdens de persconferentie vertelt hij ook dat de film nu wel vertoond is op dit internationale filmfestival, maar dat de vertoningsagenda voor de Cubaanse bioscopen nog steeds niet bekend is.

film-Sergio & Serguéi-perlman

Ron Perlman en Sergio en Serguéi

Papierwinkel
De film bevat zeer waardevolle speciale effecten en de ploeg moet geprezen worden vanwege het inhuren van een acteur van het kaliber van Ron Perlman, die de rol van Peter speelt. Peter is een Amerikaanse journalist die in New York woont en geïnteresseerd is in het onderzoeken van de propaganda van het ruimtevaartprogramma van zijn land en daarvoor contact opneemt met Sergio. De gelauwerde Amerikaanse acteur beschrijft zijn personage als ‘een half revolutionaire joodse journalist die in New York woont’, en die ‘de verschillende vormen van corruptie binnen de Amerikaanse regering’ onthult. Perlman moest ‘meer dan drieduizend papieren’ tekenen om toestemming te krijgen van de vakbond United States Actors Association om aan deze Cubaanse film te kunnen werken.

film-Ernesto-Daranas-director-film-Sergio & Serguéi

Regisseur Ernesto Daranas

Identificatie
De film leidt bij het Cubaans publiek tot reacties van herkenning en identificatie. ‘Ik wil niet dat mijn dochter zoiets moet doormaken,’ zegt Sergio in de film en die uitspraak leidt tot een voelbare emotie onder de aanwezige ouders en grootouders die de Speciale Periode meemaakten. De docent Marxisme ziet hoe de wereld die hij kent uiteenvalt en hoe hij zijn principes terzijde moet schuiven om zijn familie te ondersteunen. Het is het verhaal dat velen herkennen die tot het uiterste gingen in hun dagelijkse strijd om te overleven. Voor Daranas is de film een verhaal ‘over vriendschap’ en ‘over goede mensen die beter verdienen’. Maar het is ook een film over geesten die door het leven van de natie bewegen en die ons doen afvragen: ‘Waar waren al die offers goed voor als we de ramp van heden ten dage in beschouwing nemen?’

Bron
* Luz Escobar, 14ymedio, 15 december 2017

Link
* Website Sergio y Serguéi

Steeds meer nieuws van ‘Sputnik’ en ‘Rusland Vandaag’ in Cubaanse media

Naarmate de beschuldigingen tegen Rusland toenemen wegens manipulatie via sociale media van de Catalaanse crisis, de Amerikaanse verkiezingen en het Britse Brexit, winnen de door het Kremlin gefinancierde media steeds meer ruimte in Cuba. De staatsmedia verwijzen steeds vaker naar het staatspersbureau Sputnik en de internationale televisiezender Russia Today (RT), aldus de journaliste Yoani Sánchez van de websitekrant 14ymedio.

RT-Sputnik-logoAnalisten van de officiële media in Cuba nemen – zonder eigen onderzoek naar de waarheid – standpunten, opinies en beweringen van Sputnik en RT over zoals men ooit de Sovjetkrant Pravda en het officiële persagentschap TASS citeerde. Met graagte wordt de legitimiteit van het Westen ter discussie gesteld, de scepsis voor de democratie bevordert en worden er twijfels geuit aan de toekomst van de Europese Unie. Ook worden samenzweringstheorieën verspreid over de machten die de wereld bewegen en  wordt het vermogen van burgers om in liberale systemen beslissingen te nemen, ontkend. Ter ondersteuning worden getuigen aan het woord gelaten die de superioriteit van autoritaire regimes onderstrepen tegenover de vermeende chaos in de liberale wereld waar door urenlange debatten en de scheiding der machten, wetten tegen de groeiende onveiligheid uitblijven.

putin- July 11, 2014 - Fidel Castro, center, visits with Vladimir Putin

Op 11 juli 2014 ontmoette Putin Fidel Castro

Cultus
De huidige rol van deze Russische media staat in schril contrast met de houding van de Cubaanse regering ten opzichte van het magazine Novedades de Moscow / Moskou Nieuws en Sputnik in de jaren van de perestrojka en glasnost in de Sovjet-Unie, toen de verspreiding ervan in Cuba werd verboden. De persoonlijkheidscultus rond Vladimir Putin of Fidel Castro maakt ook deel uit van het recept van deze propagandamedia en is meer bedoeld als indoctrinatie dan als informatie. Analisten waarschuwen dat het gemiddelde publiek niet weet of het kijkt naar propaganda of informatie, een van de sleutels tot het succes van deze media, vooral in sociale netwerken. Bovendien ontbreekt het bij RT en Sputnik aan zelfs minimale kritiek op de bondgenoten van het Kremlin of vijanden van de VS. Volgens deze media is de lancering van de raketten door het regime van Kim Jong-un een eerlijk Noord-Koreaans antwoord op ‘de gezamenlijke marinemanoeuvres van de Verenigde Staten, Japan en Zuid-Korea’, terwijl de recente verkiezingen in Venezuela de ‘grootste overwinning’ van het chavisme en de ‘definitieve nederlaag’ van de oppositie vormen. De door de officiële Cubaanse media gepubliceerde informatie over de Catalaanse crisis was hoofdzakelijk gebaseerd op RT. De steun voor de separatisten bereikte zijn hoogtepunt in de dagen voorafgaand aan het illegale referendum, dat werd gepresenteerd als een democratische raadpleging. Het werd geplaatst tegenover het standpunt van de Spaanse regering, dat de grondwettelijke legitimiteit verdedigde maar door de Russische media als ‘fascistisch’ werd bestempeld, zijnde de erfenis van  dictator Francisco Franco.

rusland-A bartender cleans a bottle of rum at the retro-Soviet restaurant Nazdarovie, in Havana

Een barman maakt een fles rum schoon in restaurant Nazdarovie in Havana, een retro-Sovjet restaurant.

Cuba’s werkelijkheid
Deze officiële media van het Kremlin hebben ook een politieke agenda om de Cubaanse realiteit te beschrijven. Positieve termen als ‘groeien’, ‘ontwikkelen’ of humanistische woorden als ‘solidariteit’, ‘rechtvaardigheid’ en ‘samenwerking’ doorspekken de berichtgeving over Cuba, waarbij de vermeende verworvenheden van het Cubaanse gezondheidsstelsel, sportieve prestaties en officiële evenementen worden verheeerlijkt maar over de inefficiënte productie, politierepressie of de migratie-uittocht wordt gezwegen. Beide media verwijzen niet naar de bestaande politieke oppositie in het land en wanneer ze dat doen, spreken ze in stijl over van binnenlandse ‘vijanden’, ’contrarevolutionairen’ die worden ‘gefinancierd door de Verenigde Staten’, terwijl de regering van Raúl Castro kan vertrouwen op een breed maatschappelijk draagvlak met een bewezen diplomatieke opmars in Latijns-Amerika.

David vs Goliath
De versleten vergelijking van de kleine ‘revolutionaire’ David in het zicht van de grote ‘imperialistische’ Goliath overheerst in alle berichten die worden gepubliceerd over de betrekkingen van Washington met Havana, de diplomatieke dooi die Barack Obama nastreefde en de economische problemen die de bewoners van het eiland elke dag meemaken en die – uiteraard – absoluut de oorzaak zijn van ‘de blokkade’. Op 25 november zond RT een documentaire uit getiteld Een jaar na Castro’s dood, Cubanen blijven trouw aan zijn nalatenschap. De documentaire richt zich hoofdzakelijk op de genialiteit en het charisma van de voormalige president. De enigen die worden geïnterviewd zijn eeuwig dankbare aanhangers. Afgelopen maand mei, enkele dagen nadat Donald Trump in een toespraak in Miami aankondigde dat de relatie tussen Washington en Havana van koers zou veranderen, gaf de Cubaanse kanselier Bruno Rodriguez een interview aan RT, een van de twee mediakanalen waar hij verscheen. De andere was het televisiekanaal van de Venezolaanse chavisten TeleSUR. Drie thema’s beheersten het interview: de Amerikaanse president voert een ‘typisch Koude Oorlogsbeleid’, ’het Witte Huis schendt de rechten van het eigen volk’ en de kritiek van de bewoner van het Witte Huis richting het Plein van de Revolutie is het gevolg van de ‘dubbele maatstaven’ die deze hanteert. Ziehier de drie elementen uit het handboek van het Kremlin over Cuba.

RT-fidel-dood-25112016

RT kondigt overlijden van Fidel Castro aan op 25 november 2016

Cyberleger
Deze bevooroordeelde standpunten worden breed verspreid op sociale netwerken dankzij de cybersoldaten die op het eiland op militante wijze de inhoud van RT en Sputnik delen. Beide media werken zo ook aan de indoctrinatie van het publiek via de Cubaanse pers waardoor Moskou invloed heeft op de manier waarop Cubanen naar de buitenwereld kijken. waarnemen. In tegenstelling tot veel Europese landen waar de alarmbel klonk voor de nieuwe mediaoorlog van het voormalige KGB-hoofd, die nu president van Rusland is. En Havana leent zich graag voor de manipulaties van Putin en biedt hem een publiek van 11 miljoen Cubanen in gevangenschap.

Bron
* Yoani Sánchez, website 14ymedio, 13 december 2017

Waarom moest de hoofdredacteur van partijkrant Granma verdwijnen?

De hoofdredacteur van het dagblad Granma wordt vervangen. Granma is het officiële orgaan van de Cubaanse Communistische Partij en men volstaat met een uitleg van nog geen vier regels. Journalist Fernando Ravsberg kritiseert het zwijgen over de achtergronden van het ontslag van hoofdredacteur Terry Cuervo.

granma-Pelayo Terry Cuervo

Pelayo Terry Cuervo

Zo luidt de officiele tekst: ‘Ten gevolge van fouten gemaakt bij de uitoefening van zijn verantwoordelijkheden, besloot de leiding van de Partij hoofdredacteur, compañero Pelayo Terry Cuervo, te bevrijden van zijn functies. Tot de aanwijzing van een nieuwe directeur, worden zijn functies uitgeoefend door de huidige onderdirecteur Oscar Sánchez Serra’.

Het gebrek aan transparantie bij hen die de Cubaanse pers leiden, is spreekwoordelijk, de opgelegde sancties voorbeeldig en hun macht lijkt grenzeloos. Enkele dagen geleden zei de decaan van de faculteit voor de journalistiek, Raúl Garcés, dat het Politburo alle macht had overgedragen aan de redacties, ‘de hoofdredacteuren dragen de maximale verantwoordelijkheid voor wat zij publiceren’. Natuurlijk doet een eindredacteur er goed aan op gepaste wijze van deze vrijheid gebruik te maken want de Verdedigers van het Geloof staan met de fakkel in de hand klaar om de brandstapel te doen ontvlammen. Daar is een uitleg van 4 regels genoeg voor. Pelayo Terry Cuervo is sinds oktober 2012 werkzaam als hoofdredacteur en volgde toen Lázaro Barredo Medina op.

granma-gala-raul -08112017

‘Raúl Gala leidt Gala van dit historische feit’

Speculaties
In Cuba wordt nu gespeculeerd over de reden van de plotselinge vervanging van de hoofdredacteur van Granma, Terry Cuervo. De exemplaren van Granma van de afgelopen week werden nauwgezet doorgenomen om een flater op het spoor te komen. De website 14ymedio stuit op een onderschrift bij een foto van de herdenking op 7 november van de Russische Revolutie. Daar wordt de naam van de president Raúl Castro verbasterd tot Raúl Gala. Het zal zeker niet de enige fout van deze hoofdredacteur zijn geweest. Er is sprake van een opeenhoping van fouten en vergissingen, laat een medewerker van Granma, die anoniem wil blijven, weten. Vooral bij een krant als Granma waar de cultus voor de hoogste leiders van het land altijd groot is, kan een dergelijke tekst wijzen op ‘gebrek aan respect’.

Bronnen
* Website 14ymedio en Fernando Ravsberg, website Cartas desde Cuba, 9 november 2017

Link

Director of Cuba’s communist party newspaper fired, 9 november 2017

Scenarioschrijver Eduardo del Llano strijdt tegen censuur

Filmregisseur en scenarioschrijver Eduardo del Llano heeft de censuur van de zijde van de Cubaanse televisie tegen hem aangeklaagd. Hij beschuldigt de autoriteiten ervan hem te willen dwingen te emigreren. Zijn collega Carlos Lechuga, filmmaker van de eveneens gecensureerde film Santa y Andrés, laat via sociale media weten dat het niet gaat ‘om een specifieke tekst van Llano, maar dat er pogingen worden ondernomen om de maker van televisiefilms helemaal uit te schakelen.’

Eduardo-Llano-EFE

Eduardo del Llano

‘In de afgelopen drie jaar ben ik door diverse teamleden en bekende acteurs uit het tv-programma Vivir del cuento, gevraagd om teksten te schrijven,’ aldus Del Llano, geboren in 1962 in Moskou. De kunstenaar had de cast van het populaire satirische televisieprogramma –  dat elke maandag op prime time wordt uitgezonden – gewaarschuwd. In 2015 had een regisseur met hem contact gehad over de mogelijkheden van een zomers programma en het eerste deel was nog niet uitgezonden, of het hele programma verdween uit de programmering. De regisseur kreeg te horen dat televisie voor de scenarioschrijver Del Llano verboden terrein was.

Televisetaboe
Ondanks de waarschuwing spoorde de regisseur van Vivir del Cuento, Del Llano aan een aflevering te maken met in de hoofdrol Panfilo, een humoristische gepensioneerde wiens leven bestaat uit een klaagzang over het steeds kleiner wordende aantal producten dat een Cubaan nog met zijn libreta of bonnenboekje kan krijgen. Later belde dezelfde regisseur Del Llano op en liet weten dat iedereen enthousiast was over het script. In oktober zouden de opnamen beginnen. Enkele weken later kreeg Del Llano van de regisseur een ‘pijnlijke en verdrietig bericht’. Drie afleveringen van de serie waren geaccepteerd, maar het aflevering van Del Llano was door ‘van boven’ verboden.

Opdonderen
Del Llano is ervan overtuigd dat het niet gaat om bepaalde teksten in zijn scripts, maar dat de leiding van de Cubaanse staatstelevisie hem als schrijver wil treffen. Hij wijst op het geval van een filmcriticus die van het scherm verdween omdat hij botste met ‘iemand van daarboven’. Twaalf afleveringen van zijn filmrubriek werden vervolgens in de vuilnisbak gegooid. Del Llano: ‘Zullen ze al mijn opties afnemen en me dwingen te emigreren? Laat ze zelf opdonderen’.

monte-rouge-eduardo-del-llano

Acteur uit Monte Rouge

Korte films
Del Llano was de maker van meer dan  20 bekende korte films zoals Alicia el pueblo de maravillas/Alicia in wonderland (1991) en La película de Ana/De film van Ana (2012). In 2004 werd hij slachtoffer van de politieke censuur in Cuba. Hij richtte vervolgens zijn eigen filmbedrijf  Sex Machine Producciónes op en lanceerde een serie korte films waarin de tegenstrijdigheden van het dagelijks leven in Cuba verbeeld werden. Zijn eerste film was getiteld Monte Rouge, een schrijnende satire over de alomtegenwoordigheid van de staatsveiligheid in het Cubaanse leven. (zie linken) In andere films kwam het mediabeleid van het regime aan de orde. Op televisie werden ze niet vertoond; Del Llano verspreidde ze via het wekelijks Paquete Semanal en via usbsticks.

Bron
* Website 13ymedio, Mario J. Pentón, 1 november 2017

Linken
* YouTube: De eerste korte film Monte Rouge van Del Llano, 15 minuten
* De laatste korte film van Del Llano (25 minuten)
* Op 27 oktober 2011 verscheen op deze Cubaweblog: Cubaanse filmmaker Eduaro del Llano wil ‘glasnost’

Cubaan wil audiovisueel aanbod ‘à la carte’ (deel 2)

Cubaanse jongeren willen steeds vaker zelf uitmaken wat ze willen zien en hun eigen programma-aanbod samenstellen. Dat kan via apps uit de VS of downloads van bevoorrechte internetgebruikers die via hun werk of opleiding over internet beschikken. Het centraal samengestelde El Paquete lijkt hierdoor in het gedrang te komen, om over de programma’s van de nationale televisie maar te zwijgen.

internet-mobieltje-oude-vrouw-meisjeRoger, woonachtig in de wijk Cerro in Havana zegt: ‘Ik ben gestopt met het leveren van materiaal aan klanten via een kabel of usbstick. Het is gevaarlijk en ik ben me gaan wijden aan het opnemen van materiaal. Ik breng de dag door met het kopiëren van series en films die ik via de schotelantenne hier op de patio ontvang. Daarna bewerk ik het materiaal en verwijder de reclame. Dan geef ik het aan mijn zoon die het verkoopt’. Roger’s nieuwe baan is minder gevaarlijk maar – zegt hij zelf – hij verdient er minder aan hoewel de inkomsten stabiel zijn. ‘Mensen hebben nu andere opties en deze business is niet meer dezelfde als voorheen,’ zegt hij. Roger wijst ook op al het audiovisueel materiaal dat dankzij het toerisme en de immigratiehervorming van 2013 het land binnenkomt: ‘Cubanen reizen en brengen op hun mobiele telefoon van alles mee: video’s die van YouTube zijn gedownload, interviews die ze hebben gekopieerd van een kanaal in Miami en zelfs complete films.’

Wifi-punten
Ook de installatie van tientallen wifi-punten op pleinen en parken in het land, veranderde het landschap van de audiovisuele consumptie. Volgens officiële gegevens waren er begin dit jaar 317 van deze plekken op het eiland, met gemiddeld 410.000 gebruikers per dag. ‘Hoewel de verbinding traag is en de kosten te hoog om een film of serie online te bekijken, vinden mensen altijd wel een truc,’ zegt Norge Luis González, een afgestudeerde computeringenieur en trouw bezoeker van dergelijke wifiplekken. ‘De websites die informatie geven over downloadprogramma’s, over applicaties en technische informatie voor programmeurs worden steeds populairder. Je kunt je vrienden daar (in de VS, redactie) heel specifieke verzoeken doen om bepaalde software die je nodig hebt,’ en ‘het wordt zo steeds gemakkelijker om je eigen programma samen te stellen, los van El Paquete en de nationale televisie.’

internet-travoos-malecon-met-wifi

Ook aan de boulevard Malecón in Havana is er wifi

Selectief
Maar de distributeur Kamilo van El Paquete prijst de kwaliteit van zijn product. ‘Wij hebben nu 40 klanten en sommigen komen bij mij thuis materiaal selecteren, bij anderen leveren we het thuis af’. Volgens hem is El Paquete ook serieuzer geworden en levert het een constante stroom aan informatie en audiovisueel materiaal’. (…) ‘Je kunt nu een lange serie volgen en elke week verzekerd zijn van een aflevering. En de kans dat je de ontknoping mist, is klein’. Camilo bekent wel dat hij ‘heel weinig’ van El Paquete dat hij verspreidt, zelf bekijkt. ‘Ik kijk soms naar de Japanse animatiefilms en sommige apps voor mijn mobieltje, die ook door El Paquete worden verspreid. Ik volg liever wat er onder mijn vrienden speelt en kopieer direct van hen wat mijn interesse heeft,’ zegt hij, zoals korte video’s van Facebook en de enkele minuten durende opnames met sprankelende humorscènes, scènes uit tv-shows en videoclips. Hij heeft behoefte aan eigen audiovisuele programma’s die hij zelf samenstelt; dat heeft ook te maken met de wijze waarop het aanbod wordt geconsumeerd. ‘El Paquete is bedoeld om via het televisiescherm of de computer te zien maar het meeste dat ik nu zie loopt via mijn mobiel en daar gebruik ik de Zaya-app voor,’ aldus Camilo verwijzend naar een applicatie die de mogelijkheid biedt archieven en mappen met andere te delen. De euforie over de schotelantenne en El Paquete lijkt minder te worden. ‘Ik kijk wat mijn belangstelling heeft en ik wil niet betalen voor een hoeveelheid content die ik verder toch niet wil zien,’ argumenteert Kamilo, die logischerwijs nooit meer naar programma’s van de nationale televisie kijkt.

Bron
* Zunilda Mata op de website 14ymedio, 24 oktober 2017