Aantal arbitraire arrestaties steeg in juli

Het aantal arbitraire arrestaties steeg in de maand juli drastisch. Dat zegt de Comisión Cubana de Derechos Humanos y Reconciliación Nacional (CCDHRN) in haar rapport over de maand juli. De mensenrechtengroep telde 575 van dergelijke arrestaties; 200 meer dan in de maand daarvoor.

De Cubaanse Commissie voor Mensenrechten en Nationale Verzoening CCDHRN constateert dat dit het hoogste aantal arrestaties is sinds 9 maanden. De commissie telde ook 13 gevallen van fysieke agressie, 32 gevallen van bedreigingen en intimidatie en ‘een acto de repudio** uitgevoerd en opgezet door de geheime politie.’  Volgens de CCDHRN waren de slachtoffers van deze aanvallen in alle gevallen politieke activisten, die deel uitmaken van de autonome civil society op het eiland.

vliegveld-josemarti-terminal3

Politieke opposanten worden steeds vaker geconfronteerd met reisverboden. Tot op het vliegveld worden zij dan alsnog naar huis teruggestuurd.

Reisverbod
‘De regering draagt er op systematische wijze aan bij dat het recht om reizen te maken naar het buitenland door opposanten en om daar deel te nemen aan conferenties over de rol van de civil society, wordt geschonden.’ De commissie meldt 12 gevallen waarbij dissidenten nog op het vliegveld werden verhinderd een reis naar het buitenland te maken. Andere bronnen in de oppositie melden dat de autoriteiten de afgelopen maand 21 personen verhinderden het land te verlaten vanwege een bijeenkomst van de Mesa de Unidad de Acción Democrática / Tafel van de Eenheid van Democratische Actie.

Daling arrestaties
Voor dit lopende jaar documenteerde de CCDHRN 3.195 gevallen van politieke arrestaties; dat is een daling vergeleken met dezelfde periode van het vorig jaar toen nog 7.418 arrestaties uit politieke motieven werden gemeld.

Bron
* Website 14ymedio, 3 augustus 2017
Noot
** Een Acto de Repudio is een door de Cubaanse autoriteiten georganiseerde gewelddadige acties tegen leden van de oppositie of hun familieleden, vaak in de directe omgeving van hun huis. De knokpartijen worden door de overheid/partijorganisaties georganiseerd, maar gepresenteerd als uitingen van ‘spontane woede-uitbarstingen’ door het volk. Een voormalige voorzitter van de officiële Cubaanse schrijversbond noemde deze actos de repudio ooit ‘verbale lynchpartijen.’

Protest in Santiago de Cuba tegen dictatuur

Weg met de dictatuur. Weg met Fidel. Weg met Raúl. Weg met het Congres. Dat waren de leuzen waarmee drie activisten in Santiago de Cuba woensdag jongstleden de gevel van de kathedraal aan het Céspedespark beklommen.

protest-santiago-de-cuba-26072017

Op twee spandoeken stonden hun leuzen: ‘Het volk eist vrijheid, rechtvaardigheid en democratie’ en ’58 jaar bedrog, honger en misère’ en ‘Leve het recht op meningsuiting, opinie en persvrijheid’. Na enkele minuten werden Leonardo en Alberto Antonio Ramírez Odio en José Carlos aangehouden en gearresteerd. Zij zijn actief in het Burgercomité ter Verdediging van de Mensenrechten / Comité de Ciudadanos Defensores de los Derechos Humanos (CCDH).

Mishandeld
Behalve de drie activisten werd later nog een vierde persoon gearresteerd namelijk Alberto de la Caridad Ramírez Baró, vader van Leonardo en Alberto Antonio en leider van het CCDH. Hij maakte de opnames van het protest. De vier werden door leden van de politieke politie naar het oude theater Oriente overgebracht waar ze werden mishandeld. Een verpleegster die hen wilde bezoeken, kreeg geen toestemming. Volgens medewerkers van het regime worden de vier activisten binnen een week vrijgelaten.

Bekijk
* YouTube: beelden van het protest, 3 minuten

Aanhouding taxichauffeur vanwege racismeklacht

Na een klacht wegens racistisch gedrag door een taxichauffeur tegenover een zwarte klant, heeft het Openbaar Ministerie deze zaak in onderzoek genomen. Het incident werd maandag jl. gemeld in de officiële krant Trabajadores. De chauffeur had de passagiere toegesnauwd ‘geen negers in zijn auto te willen.’

racisme-carro-rojo-matrícula P158682

De rode auto met kenteken P158682P15

Student rechten Yanay Aguirre Calderín klaagde over de ‘woedende wijze’ en het ‘gewelddadige karakter’ waarop de chauffeur van de almendrón – de oude Amerikaanse auto’s die voor het vervoer van passagiers worden gebruikt – haar behandelde en publiceerde een ingezonden brief in de officiele krant Trabajadores. Volgens Aguirre stapte ze in een taxi in de wijk Marianao en zei tijdens de rit dat zij enkele haltes eerder wilde uitstappen dan gepland. De chauffeur reageerde woedend en zei ‘dat hem dat elke keer overkwam als er een neger in zijn taxi stapte en dat hij daar niet langer tegen kon.’ De chauffeur beviel haar de auto te verlaten voor de gewenste halte en riep ‘in zijn auto geen negers te willen.’ Yanay Aguirre kon met haar mobieltje de taxi fotograferen evenals het kenteken van de wagen.

Veel reacties sociale media
De Officier van Justitie, Rafael Soler López, zei tegen Trabajdores ‘niet vooruit te willen lopen op de uitkomsten van het proces’ tegen de chauffeur wiens naam niet is gepubliceerd. Maar hij zegde toe de zaak te onderzoeken. Tot die tijd blijft de verdachte in de cel. De officier meldde verder via telefoon en sociale media tientallen telefoontjes te hebben gehad waarin de houding van de chauffeur werd veroordeeld en aangedrongen op stevige maatregelen. De Cubaanse grondwet en het Wetboek van Strafrecht kennen verbodsartikelen vanwege discriminatie op basis van ras, sekse en gender waarbij de gelijkwaardigheid van elke burger is vastgelegd.  De politie van Havana liet na publikatie in Trabajadores ook bekend maken dat de eigenaar van de wagen was aangehouden en bekend had bij de kwestie betrokken te zijn geweest. De verdachte chauffeur was inmidddels ook door de klager erkend.

Linken
* Bericht Trabajadores, 2 juli 2017 over racisme incident  
* Reacties Trabajadores, 7 juli 2017 over racisme-incident

Samenwerking Europese Unie en Cuba gaat door

Cuba en de Europese Unie kunnen hun betrekkingen gaan normaliseren. Het Europees Parlement gaf woensdag in Straatsburg zijn zegen aan de samenwerkingsovereenkomst die beide partijen in december ondertekenden. 567 parlementariërs stemden voor en 65 tegen, 31 onthielden zich van stemming. In een resolutie werd de eis uitgesproken dat de Cubaanse regering zich houdt aan de internationaal overeengekomen verdragen over mensenrechten. Tegen de gewoonte in, was de Cubaanse ambassadeur bij de EU, Norma Goicochea, niet aanwezig, maar zond zij een vertegenwoordiger.

logoeu-cubaIn het akkoord staan uitbreiding van de handel, klimaat, drugs- en terrorismebestrijding, toerisme en politieke dialoog centraal. Maar ook de leefomstandigheden en sociale rechten van Cubanen moeten volgens het parlement aandacht krijgen. Havana moet meer respect tonen voor mensenrechten, is de boodschap, anders kan de overeenkomst worden opgeschort, aldus een resolutie.

Embargo
De handelsbeperkingen die de Amerikaanse president Donald Trump heeft aangekondigd tegen Cuba werden niet expliciet genoemd, maar de parlementariërs spraken zich wel uit tegen ‘wetten en maatregelen die schadelijk zijn voor de Cubaanse bevolking.’ Christendemocraten en liberalen voorkwamen dat het Amerikaans embargo tegen Cuba expliciet werd vermeld. De overeenkomst kan nu voorlopig van kracht worden. Voor volledige inwerkingtreding moeten alle EU-landen het ratificeren. De gevoelige onderwerpen moeten in de toekomst ter sprake komen in de mensenrechtendialoog tussen de Europese Unie en Cuba.

kerkmetkruisFelle kritiek
Bas Belder, europarlementariër voor SGP-Christen Unie, klaagde de actuele situatie van de mensenrechten aan en citeerde uit rapporten van de Cubaanse Commissie van Mensenrechten en Nationale Verzoening. Deze meldde in januari 478, in februari 482, in maart 432, in april 475 en in mei 373 politiek gemotiveerde en arbitraire aanhoudingen. Belder: ‘Veelzeggend genoeg klonken er van EU-zijde geen publieke protesten tegen deze vrijheidsbeperkingen. Een Europese veroordeling van het Castro-regime zou op basis van deze feiten passend, noodzakelijk en gerechtvaardigd zijn geweest. Door haar zwijgen legitimeert de EU de vrijheidsbeperking van Cubaanse burgers/dissidenten. Dat kan toch niet het doel zijn van de beoogde politieke dialoog tussen Brussel en Havana?’ Hij pleitte in een amendement ook voor ‘volledig diaconale vrijheid’ van de Cubaanse kerken. Ook moeten de Cubaanse kerken uit Europa en uit andere landen steun kunnen ontvangen zonder enige staatsinmenging, vindt Belder.

Bronnen
* ANP, teksten Europees Parlement

Veroordeelde journalist Granma voorwaardelijk vrij

De journalist José Antonio Torres die in 2011 werd veroordeeld vanwege ‘spionage’, is voorwaardelijk vrijgelaten. Torres was werkzaam als correspondent in Santiago de Cuba voor de Cubaanse partijkant Granma en werd veroordeeld tot 14 jaar gevangenisstraf. ‘Enkel door de internationale druk, kon ik de gevangenis verlaten,’ zei hij dinsdag toen hij zijn cel na 6 jaar verliet. Hij droomt van nieuw werk in de journalistiek.

Jose-Antonio-Torres-granma-santiago

José Antonio Torres

In december 2016 begon de procedure tot voorwaardelijke vrijlating. ‘Dat duurde 187 dagen terwijl het gewoonlijk 30 dagen duurt,’ vertelt Torres. ‘Toen men mij het bericht over mijn vrijlating bracht, was ik werkzaam in de bibliotheek in het Centro de Estudio y Trabajo Mar Verde in Santiago de Cuba.’ De dag van zijn vrijlating viel samen met de dag waarop hij 27 jaar geleden zijn diploma behaalde als journalist. ‘Nu stop ik met een werk dat ik geen enkele menselijk wezen aanbeveel, namelijk als gevangene in een Cubaanse cel.’ (…) ‘Mijn hart bonkt in mijn keel. Het eerste dat ik wilde doen, was al die mensen bedanken die hebben gemaakt dat ik opnieuw met mijn zonen samen kan zijn,’ zegt Torres geëmotioneerd. ‘Ik verliet mijn cel en verdeelde de weinige bezittingen – behalve mijn boeken – onder mijn medegevangenen. ‘Het enige dat nooit gevangen zat, was mijn hoop, mijn waardigheid en cultuur.’ Torres wil weer werk vinden, maar werken bij de staatsmedia is voor hem 14 jaar lang taboe. Maar ‘ik sta open voor andere voorstellen.’ (…) ‘Ik ben mijn land een verklaring schuldig. Ik was gevangen maar ook een journalist en daar wil ik uitleg over geven. Men brengt mij niet tot stilzwijgen,’ benadrukt hij in een telefonisch interview met de kritische internetkrant 14ymedio.

Staat van dienst
Torres werd in 1990 journalist een werkte als onderdirecteur bij Tele Turquino, was sportcommentator, journalist bij het persbureau Agencia de Información Nacional (AIN) en bij het televisiejournaal. Ook was hij correspondent van Granma. Een reportage over financiële onregelmatigheden bij de aanleg van een aquaduct bij Santiago de Cuba baarde opzien en werd publiekelijk geprezen door president Raúl Castro.

logo-world-press-freedom-day-2017Spion
In februari 2011 werd hij gevangengenomen en veroordeeld tot 14 jaar gevangenisstraf omdat hij gespioneerd zou hebben. Torres had namelijk een brief geschreven aan Michael Parmley, toenmalig Amerikaans vertegenwoordiger in Havana. In de brief had hij Parmley verzocht om ‘een persoonlijk onderhoud’ en wilde hij de diplomaat ‘gevoelige informatie’ overhandigen, aldus de aanklacht. Torres zegt nooit gespioneerd te hebbenen en ontelbare brieven geschreven te hebben aan nationale en internationale organisaties waarin hij aandrong op zijn vrijlating. De Inter-Amerikaanse Vereniging voor de Pers / la Sociedad Interamericana de Prensa heeft verschillende malen actie gevoerd voor ‘de onmiddellijke en onvoorwaardelijke invrijheidstelling’ van Torres. In december 2016 kritiseerde het Comité ter Bescherming van Journalisten (CPJ) het regime in Cuba omdat Torres ondanks herhaald aandringen niet voorwaardelijk werd vrijgelaten en huisarrest kreeg voor de resterende jaren van zijn veroordeling. Hij had daar recht op.

Lees ook
* Deze Cubaweblog van 3 mei 2016: Journalist Torres: ‘Enkel door internationale pressie kom ik vrij’

Yoani Sánchez: hoe de sociale media gegijzeld werden

Meer dan vijf jaar geleden waren het de sociale media die de Arabische Lente stimuleerden. De duizenden screens van mobiele telefoons verlichtten de gezichten van de jeugdige activisten uit diverse landen. Twitter werd beschouwd als de weg naar de vrijheid, maar kort daarna leerden ook de onderdrukkers in 140 woorden te publiceren, aldus de redacteur van de website 14ymedio en blogger Yoani Sánchez

internet-meisje-achter-schermMet aanvankelijk wat achterdocht, en later met meer opportunisme, ontdekten ook de populisten dat internet de ruimte biedt hun beloften te verspreiden en aanhangers te winnen. Zij gebruiken de enorme loudspeaker van de virtuele wereld om de snaren van hun demagogie te beroeren en bereiken zo duizenden internetgebruikers.
De gereedschappen die stem gaven aan de burgers, zijn veranderd in een kanaal om  hun eigen discussies te lanceren. Zij hebben ervaren dat in deze tijden van de post-waarheid, een tweet die tot misselijk maken toe wordt herhaald, effectiever is dan billboards langs de kant van de weg of betalen voor advertentieruimte.

Tegenaanval
Totalitaire regimes zijn het tegenoffensief gestart op het web. Het kostte hen even tijd voor zij zich realiseerden dat zij dezelfde netwerken kunnen gebruiken als hun opponenten, maar nu werkt de informatiepolitie tegen de critici op volle toeren. En dat doen zij met dezelfde methodische precisie waarmee zij jarenlang dissidenten schaduwden en de civil-society in hun landen controleerden. Van het hacken van digitale sites tot het maken van valse gebruikersprofielen, proberen antidemocratische regeringen alles om een framewerk van goedgezinde opvattingen over hun leiderschap, te verspreiden. Zij gokken op de onverantwoorde naïviteit waarmee in de cyberspace content vaak wordt gedeeld, een factor die in hun voordeel werkt.

twitter-erdogan-censorshipErdogans gedaanteverwisseling
De Turkse president Erdogan heeft op dit gebied een gedaanteverwisseling ondergaan. Tijdens de protesten van 2013 was hij eerste minister en wilde wetten maken om het gebruik van Facebook en Twitter in te perken. Hij omschreef het netwerk met de kleine blauwe vogel als ‘een permanente bron van problemen’ en ‘een bedreiging van de samenleving.’  Maar tijdens de couppoging vorig jaar in Turkije, vertrouwde Erdogan op deze middelen om de mensen op te roepen naar de pleinen te gaan en vertelde hij over zijn persoonlijke situatie. Sinds dat moment wijdt hij zich aan de vergroting van zijn macht door tweets en bevestigt daarmee de dictatoriale drift van zijn regime. In maart moest de leiding van Twitter erkennen dat enkelen van hun accounts, sommigen verbonden met instituten, organisaties en bekende persoonlijkheden gehackt waren en vol liepen met steunbetuigingen aan Erdogan. De sultan maakte zijn cybergasten duidelijk dat er, ook op internet, niet met hem gespot mocht worden.

twitter-hugo-maduroNieuw front
In Latijns Amerika zijn er diverse voorbeelden hoe autoritaire leiders door middel van nieuwe technologieën, dit proces van toe-eigening van sociale media in de praktijk brengen. Nicolás Maduro heeft via Twitter een van de vele fronten geopend van de strijd waardoor hij aan de macht wil blijven en de volksopstanden kan bedwingen die sinds begin april plaatsvinden. Venezolanen hebben niet alleen te maken met economische instabiliteit en het geweld door de politie, maar voor velen is internet vijandig territorium geworden waar de aanhangers van Chávez schreeuwen en straffeloos hun bedreigingen uiten. Zij verstoren bijeenkomsten, veranderen slachtoffers in daders en plakken hun eigen etiketten als zij stompen uitdelen. Het presidentieel paleis Miraflores reageert op de beelden van de Bolivariaanse Nationale Garde met hoaxes (nepmails) over een vermeende internationale samenzwering om het chavisme te vernietigen. En de sociale netwerken hebben zich tegen de openbare aanklager Luisa Ortega Díaz gekeerd, die door Maduro’s aanhangers als een gek werd neergezet. Met zoveel pogingen om trends te manipuleren en bedrieglijke slogans op het web, is het officiële Venezuela zelf met de vingers tussen de deur geraakt. Kortgeleden werden 180 Twitteraccounts die enkel de slagzinnen van het regiem nakwaakten, opgeheven. Er kunnen anderen volgen die even sterk verbonden zijn aan instituten of media van de staat. De Venezolaanse Minister van Communicatie, Ernesto Villegas, noemde de opheffing van deze Twitter-accounts een daad van ‘etnische zuivering’ en Maduro bedreigde de administrateurs van deze microblogs met een stevig citaat vol gedateerd triomfalisme: ’Als zij 1.000 accounts sluiten, zullen wij er 1.000 meer openen.’ De opvolger van Chávez onthulde daarmee ook welke internetstrategie zijn regime in recente jaren heeft gevolgd namelijk volgers inzetten die verwarren, liegen en vooral verdraaien wat er in het land werkelijk gebeurt. Een nabije bondgenoot heeft hen deze strategie onderwezen.

ramiro-valdes-y-hugo-chavez

Vice-president Ramiro Valdez (links) en Hugo Chávez

Het wilde veulen
In Cuba hebben de soldaten in de cyberspace een lange ervaring in het omverschieten van de reputaties van digitale opponenten, het blokkeren van kritische sites en vooral ruimte bieden aan de activiteiten van trolls, die volop reageren op berichten die hun ergernis opwekken. Maar het belangrijkste is het beperken van de toegang tot internet aan hun meest betrouwbare volgelingen en de prijzen voor de meerderheid extreem hoog te houden. ‘We moeten het wilde veulen van de nieuwe technologieën temmen,’ zei vice-president Ramiro Valdés, een van de historische commandanten van de Revolutie, toen de eerste onafhankelijke blogs verschenen en Twitteraccounts opdoken die door politieke opposanten waren gemaakt. Sindsdien is er veel water door de Rijn gestroomd en heeft het regime pogingen gedaan om ruimte op cyberspace terug te winnen, met dezelfde intensiteit waarop ze tijdens internationale fora het hoogste woord voert. Doel is de ruime terug te veroveren die men verloor toen men vol wantrouwen reageerde op de komst en het gebruik van nieuwe technologieën. Doel is de dissidente stemmen tot stilzwijgen te brengen.

TweetYoani2oversatanizarsocialemedia

Twitteraar Yoani Sánchez geeft een voorbeeld van de wijze waarop officieel Cuba de sociale media probeert te demoniseren: het Vrijheidsbeeld met het mobieltje in de vuist.

Rumoer
Zelfs in democratieën die al lang bestaan, worden technologieën gekaapt om instituten dodelijke slagen toe te brengen. In het Witte Huis brengt een man zijn land en de wereld op de rand van de afgrond met elke tweet die hij verzendt. Elke avond wanneer Donald Trump naar bed gaat zonder een tweet gepubliceerd te hebben, slaken miljoenen mensen een zucht van verlichting. Hij heeft in de 140 letters een parallelle weg gevonden om te regeren, één zonder beperkingen. Dit is niet de tijd van dat bevrijdend netwerk dat dissidenten met elkaar verbindt en dient als de infrastructuur voor de rebellie van de burgers. We leven in een tijd waarin populisten en autoritaire leiders leerden dat nieuwe technologieën kunnen veranderen in instrumenten van controle.

Bron
* Deze tekst van Yoani Sánchez verscheen op 24 juni 2017 in de Spaanse krant El País.

Suriname weigert asiel aan 16 Cubaanse migranten

President Desi Bouterse van Suriname weigert 16 Cubaanse migranten asiel te verlenen. De Cubanen raakten in Suriname nadat president Obama op 7 januari jl. een einde maakte aan het ‘droge voeten-natte voeten’ beleid.

suriname-damas-de-blanco

Enkele Cubanen met in het midden Ivoiny Moralobo Melo van de Damas de Blanco

‘Cuba is een bevriende natie. Wij verlenen geen politiek asiel aan hen die denken hier te kunnen spelen,’ aldus Bouterse die er op wees dat de groep Cubanen naar hun land zullen worden teruggestuurd. De Minister van Commercie, Industrie en Toerisme, Ferdinand Welzijn, herhaalde gisteren in de Nationale Assemblee het standpunt van Bouterse, maar zei ook dat de zaak in studie was genomen. In geen geval zal er sprake zijn van politiek asiel. De Cubanen verblijven al 7 maanden in Suriname en hopen met steun van het Rode Kruis en de VN-organisatie voor Vluchtelingen, UNHCR, een status als vluchteling te kunnen krijgen. De UNHCR helpt de Cubanen met kleding, voedsel en een dak boven het hoofd.

Damas de Blanco
Onder de Cubanen zijn twee leden van de mensenrechtengroep Damas de Blanco. ‘Onze levens en fysieke integriteit lopen in dit land gevaar,’ zeggen Ivoiny Moralobo Melo en Joisy Jaramillo, leden van de Damas de Blanco. Zij laten de redactie van de websitekrant 14ymedio, telefonisch weten angst te hebben teruggestuurd te worden naar Cuba. ‘Wij zijn leden van de oppositie, alles kan ons overkomen als we moeten terugkeren naar het regime dat we ontvluchtten’, aldus de activiste. Sinds 2 weken bezetten de Cubanen een plaats tegenover het kantoor van het Rode Kruis in Paramaribo. Van de UNHCR ontvingen ze inmiddels documenten waarin zij worden erkend als vluchtelingen. Toen ze deze papieren wilde legaliseren bij het immigratiekantoor van Suriname werden ze weggestuurd en werd gedreigd met arrestatie door de Surinaamse politie.

Vier minderjarigen
De groep telt vier minderjarigen die niet naar school kunnen gaan en geen medische zorg hebben. De namen van de Cubanen zijn: Ivoiny Moralobo Melo, 36 jaar oud, Dariana Villegas Moralobo (12), Yariana Villegas Moralobo (11), Servilio Villegas Marrero (49), Joisy Jaramillo Sánchez (37), Xadany Rosales Jaramillo (10), María Hortencia Milián Pedroso (58), José Antonio Moreira Lafita (53), Yoan Manuel Rojas Milián (33), Ailín Castro Llorens (28), Jeison Samuel Rojas Castro (6), Víctor Cuello Milián (41), Yolanda Peñalver Sáez (52), Yoesmel Rodríguez Peñalver (30), Denys Abraham Cuello Peñalver (19) en Pavel Herrera Hernández (44).

Bron
* Mario J. Pentón, Miami op de website van 14ymedio, 21 juni 2017
Link
* Gesprek met Ivoiny Moralobo Melo (Damas de Blanco) in Paramaribo