Opnieuw onafhankelijke journaliste bedreigd

Opnieuw heeft de Cubaanse staatsveiligheidsdienst een journaliste van de onafhankelijke pers bedreigd. Ditmaal gaat het om Luz Escobar, die o.a. werkzaam is voor de website 14ymedio. De politieke politie beloofde haar een soepeler behandeling als zij zou samenwerken met de autoriteiten om de redactionele lijn van 14ymedio te beïnvloeden en te wijzigen.

Luz-Escobar-14ymedio

Luz Escobar

Maandag jl. werd zij opgeroepen voor een verhoor op het politiebureau in straat Zapata y C in de wijk Vedado. Escobar werd 1 uur en 20 minuten verhoord. Zij zou zich, aldus haar ondervragers voor de  rechter moeten verantwoorden vanwege een economisch delict. ‘Iedereen koopt wel eens wat op de zwarte markt ’, aldus haar ondervragers. Ook zou haar leven ‘een hel worden’ als ze doorging met werken voor 14ymedio. ‘Men dreigde mijn buren te vertellen dat ik een contrarevolutionair ben, men zou mij niet toestaan het land te verlaten en bedreigde me met een proces vanwege een economisch delict.’ Tijdens het verhoor werd verwezen naar de situatie van Karina Gálvez, medewerker van het kritische instituut Convivencia en vorig jaar veroordeeld vanwege belastingontduiking. ’Hetzelfde kan u overkomen’, aldus haar ondervragers.

luz-escobar-oproep-verhoord15012018

De oproep voor een verhoord door de politie

Omverwerping Revolutie
Tijdens het verhoor bleek dat een recent artikel over de situatie  in de directe omgeving van de ambassade van Colombia in Havana, tot grote irritatie had geleid bij de autoriteiten. Cubanen die een visum voor de VS willen, moeten zich sinds kort wenden tot de Colombiaanse autoriteiten. Haar ondervrager eiste dat zij vooraf toestemming bij de Staatsveiligheidsdienst moest vragen, wanneer ze een soortgelijk artikel wilde schrijven. Naast bedreigingen tijdens het verhoor, werd ook een aanbod tot samenwerking gedaan met de politieke politie; zij zou de ‘redactionele koers van 14ymedio moeten beïnvloeden’ want op dit moment ‘is het een krant die haar  richtlijnen vanuit het buitenland ontvangt bedoeld om de Revolutie om ver te werpen.’ Eindredacteur en directeur van 14ymedio, de journaliste en blogger Yoani Sánchez benadrukt in een reactie dat 14ymedio in de vier jaren van haar bestaan geen financiele steun ontving van regeringen, politieke partijen of ander instituten. Ook Amerikaanse instellingen als USAID en de National Endowment for Democracy (NED) geven geen steun. ‘Wij zijn een project met een totale economische en redactionele autonomie,’ aldus Sánchez.

Bron
* 14ymedio, 16 januari 2018

Link
* Twitter Luz Escobar

 

Advertenties

Opnieuw meer vluchtelingen uit Cuba

Vorig jaar vroegen 256 Cubanen asiel aan in Nederland. Dat is een opvallende stijging, in vergelijking met de 23 Cubaanse asielzoekers in 2016. Sinds september stijgt het aantal Cubaanse vluchtelingen aanzienlijk, signaleerde het Noord Hollands Dagblad begin december. Asieladvocaten noemden luchthaven Schiphol, de plek waar de vluchtelingen asiel aanvragen, gekscherend Klein Havana. Volgens het AD zijn ‘veel van die Cubaanse aanvragen afgewezen’.

gay-cuba-metgayvlagencubavlag

Havana; de gayvlag en de Cubaanse vlag verenigd in Havana

November was al een uitschieter, met 56 Cubaanse vluchtelingen, maar december spant de kroon. Vorige maand zochten 121 asielzoekers veiligheid in Nederland, blijkt uit cijfers van de Immigratie- en Naturalisatiedienst. Dat komt neer op 9 procent van het totaal aantal asielzoekers (eerste aanvraag) in december. Alleen uit Syrië kwamen meer vluchtelingen. Het zou voornamelijk gaan om zogenoemde LHBT’ers, lesbische, homo- en biseksuele mensen en transgender mensen. Met name die laatste groep verklaart tegenover advocaten dat de situatie op Cuba voor transgenders erg verslechterd is, maar voor beleidsmakers en advocaten blijkt het lastig om een duidelijk beeld te krijgen van de LHBT-problematiek op Cuba. De Tweede Kamer vroeg vorige maand staatssecretaris Mark Harbers (VVD) om opheldering. Die zegde toe voor de zomer in een brief meer duidelijkheid te scheppen. Nederland is een praktische plaats voor de vluchtelingen. Cubanen kunnen visumvrij reizen naar Rusland. Het vliegtuig naar Moskou maakt een tussenlanding op Schiphol.

grafiek-cubanen-lhbti'ers

Asielaanvragen in december 2017

Totaal
In totaal vroegen vorig jaar 31.327 mensen asiel aan in Nederland. Dat is nagenoeg gelijk aan het aantal asielzoekers in 2016 (31.642). Ter vergelijking: in 2015 was de totale asielinstroom 58.880.

Bronnen
* Sam Trompert, Noord Hollands Dagblad, 16 januari 2017
* Algemeen Dagblad, 17 januari 2017

Link
* December vorig jaar publiceerde het Noord Hollands Dagblad de reportage: ‘Opvallend veel Cubaanse vluchtelingen. Schiphol lijkt klein Havana.’ Zie deze Cubaweblog van 11 december 2017

De terugkeer van Porno para Ricardo

De controversiële rockband Porno para Ricardo is terug, met behoud van zijn signatuur en stijl: de openlijke en radicale afwijzing van alles wat tot de Cubaanse instituties behoort. In een recent interview met punkrockmuzikant Gorki Ávila, directeur van de band die nu 20 jaar bestaat, attaqueert hij met name de rol van de Asociación Hermanos Saíz. Dat is een door het regime gecontroleerd cultureel instituut voor popmuziek dat functioneert als een soort Kultuurkamer voor pop, rock en punk.

porno-para-ricardo-2017

Porno para Ricardo

Volgens Gorki, die in 2003 werd gearresteerd en sindsdien op talloze manieren door het regime is belaagd, gaat de band verder met de verspreiding van songs die het regime liever niet hoort en wat velen vrezen te horen. Zonder schroom zingen wat je denkt, blijft het kenmerk van Porno para Ricardo. ‘We begonnen bijna onbedoeld dingen te creëren. De zaken die we binnen de groep deden, hadden te maken met de realiteit waar we mee te maken hadden. Sommige collega’s zeiden dat we ons gedroegen alsof we in Yuma (Cubanismo voor de Verenigde Staten) leefden met zulke oneerbiedige liederen met expliciete, sensuele taal. Voor mij waren het echter geen slechte woorden (…) Dat is de slaafse manier van denken die dit systeem in de hoofden van Cubanen plant (…) We waren heel duidelijk over wat we wilden (…) Hoewel we op een bepaalde manier meeliften met de Asociación Hermanos Saíz.’

Geen zalen
De groep heeft altijd te maken gehad met onvoldoende mogelijkheden om te kunnen optreden; Porno para Ricardo wordt door de Asociación Hermanos Saíz, dus door veel zaaleigenaren geweerd. De officiële censuur waar de artiesten mee te maken kreeg, trof veel van hun teksten en dat beleid leidde tot pure repressie van de politie tegen de musici. Gorki heeft tientallen voorbeelden als slachtoffer van repressie.

Intieme vijand
‘Wanneer heeft u ooit een beweging zien ontstaan naast de instellingen? Dat is onmogelijk. Wij wisten dat een band met de overheid ons niets zou opleveren. Als we ons zouden aansluiten bij de Asociación Hermanos Saíz zouden we kunnen optreden tijdens festivals, maar zou men ook allerlei andere shit van ons eisen. (…) Tot vandaag wisten de organisatoren van festivals ons niet uit te leggen waarom we niet konden optreden. Zelfs de voorman van de Asociación Hermanos Saíz, Alpidio Alonso, had niet de moed om ons te vertellen dat er sprake is van censuur. (…) We hadden steeds meer redenen om ons te keren tegen de duivelse mechanismen van de officiële instituten. (…) De Asociación Hermanos Saíz is de meest nabije vijand van elke kunstenaar en we hebben er vanaf het eerste moment onze intieme vijand gemaakt. Daarom is alle kunst die in dit land wordt gemaakt zo lomp. Het heeft geen enkele kracht en alles wordt gefilterd. Het trieste van alles is dat dat de kunstenaar zelf die censuur opleggen.’

ricardoaguilar2

Ricardo Aguila bij het betreden van de rechtzaal in 2014

Vrijlating 2005
Na zijn vrijlating uit de gevangenis in 2005 heeft Porno para Ricardo agressievere muziek tegen de regering gemaakt. Die is te horen op een nieuw product met de titel Ataque sónico / Sonische aanval, die op dit moment in Cuba wordt opgenomen. Om hun 20e verjaardag te vieren nemen de muzikanten een tweede album met elektronische elementen op in het buitenland. Gorki: ‘Met dit tweede album zullen we het 20-jarig bestaan van onze band vieren en die nemen we op in Argentinië. We willen nummers uit het oude repertoire opnemen, maar met kleine variaties omdat we geen tijd hebben gehad om ingrijpende veranderingen door te voeren. Het zal een geweldige ervaring worden (…) Wanneer we klaar zijn met de opnames zullen we optreden tijdens een concert in dit land.’ Ricardo is sinds zijn terugkeer uit de gevangenis open en radicaal gebleven ten opzichte van alles wat institutioneel en totalitair in Cuba is. ‘Het is eenvoudig een manier om zonder spijt en terughoudendheid te spreken. De prijs die wij ervoor betalen, interesseert ons niet. We hebben te maken met de intimidatie vanuit de meest pornografische instellingen, zoals de politie.’

Bron
* Cubanet, 8 januari 2018

Linken
* Zie ook op deze Cubaweblog: Stop snelrecht tegen rocker Gorki Ávila, 7 februari 2014
* Website Asociación Hermanos Saíz
* Gesprek YouTube: Cubanet met Gorki, 4.37 minuten

Mijn eerste ontmoeting met de geheime dienst (deel 2)

Uiteindelijk wilden ze dat ik voor de geheime dienst zou werken als informant, om hen informatie te geven over gecensureerde kunstenaars waar ik mee te maken heb, met name over Tanía Bruguera. Ze wilden dat ik hun economische bronnen probeerde te achterhalen. Ze zeiden dat iemand in het buitenland deze dissidente activiteiten stimuleerde, een belangrijk iemand die kunstenaars, activisten en media verenigde tegen de regering van de Castro’s.

theater-adonis-milan-portret

Theaterdirecteur Adonis Milán die werd aangezocht als mogelijke chivato / verklikker.

Als ik gehoor zou geven aan hun verzoek om informant te zijn, zouden ze mij voordeeltjes voor mijn theatergroep geven en zouden ze me een project geven van de Consejo Nacional de las Artes Escenicas / Nationale Raad voor de Podiumkunsten (CNAE), waar ik een staf van acteurs zou hebben en later een officiële aanstelling. Ze verzochten mij een document te ondertekenen waarin ik beloofde om voor de Staatsveiligheidsdienst te werken. Ik vroeg om het document te laten lezen, waarop de luitenant-kolonel antwoordde: ‘Als je het leest, teken je’. Omdat theater in mijn genen zit, bedenk ik het meest naïeve idee van alles, om dubbelagent te worden en valse informatie aan de geheime dienst te geven. Ik speelde in een scène die niets met fictie te maken had. Uiteindelijk halen ze het document tevoorschijn, waarop met zeer grote letters stond geschreven Onder ede, een woord dat me deed terugdeinzen. Maar het was te laat of althans dat wilden ze me laten geloven. Ze moesten het papier vervangen, omdat ik op het eerste een inktvlek gemaakt had, omdat mijn handen bleven zweten van de zenuwen. Ik vulde het formulier in, waarin ze mij persoonlijke gegevens vroegen en vervolgens ondertekende ik.

theater-politie-optreden-bij-vijanden-van-volk

Politie en geheime dienst verhinderen in november 2017 dat bezoekers de voorstelling van Vijanden van het Volk bijwonen. Zie ook YouTube, 3 minuten.

Cursus verklikker
Daarna vertelt de luitenant-kolonel me dat hij bij het Instituut van het Boek /Instituto del Libro een functie had en de andere metgezel spoedig zou beginnen bij de CNAE. Zij uitten hun afkeur van het toneelstuk Departures en de regisseur, Nelda Castillo, en vroegen me of ik enige band met haar had. Ze zeiden dat ze me een soort cursus zouden geven waar ik leer om informatie van mensen te krijgen en ze wilden dat ik hen vertelde welke theaterstukken gaan over ideologische problemen. Onafhankelijke kunstenaars die voor zichzelf werken, lopen meer risico dan kunstenaars die voor een staatsinstelling werken. Ze namen afscheid van mij met een hartelijke handdruk, alsof ze me lieten voelen dat ik nu een van hen was. Voordat ik wegging, lieten ze me weten dat ik niet kan communiceren over wat we besproken hadden, zelfs niet met mijn hoofdkussen en ze drongen er bij mij op aan om theater te maken dat niets met politiek te maken heeft. De ondervraging duurde ongeveer vier uur. Al op straat begon ik over alles na te denken, begreep ik dat de rol van dubbelagent geen kinderspel was en hoe gevaarlijk het kon zijn. Natuurlijk ging het werken als informant voor de Staatsveiligheidsdienst in tegen mijn principes, ook al denken ze dat het gemakkelijk zou zijn om me te manipuleren omdat ik kunstenaar, jong en homo ben. Ze vergisten zich. Omdat ik nooit mijn geloof, toewijding en respect voor kunst en kunstenaars zou verraden.

theater-affiche-maquina-hamlet

Affiche van de voorstelling Máquina Hamlet in het theater Perséfone, geleid door Adonis Milán.

Verraad
Wij kunstenaars zijn en worden de ware revolutionairen, wij wedden op een revolutie van denken en doen. Wij geloven in de vrijheid en het respect voor het individu, wij geloven in echte democratie. We hebben vertrouwen in verandering. Een paar dagen geleden, nadat ik dit alles aan mijn vriendin de actrice Lynn Cruz vertelde, stuurt ze mij deze sms: ‘Beste Adonis. Niemand herinnert zich nog wie in Spanje regeerde toen Cervantes El Quijote schreef, maar de hele wereld weet wel van wie Don Quijote is. Regeringen gaan voorbij, maar kunst is voor altijd. Judas geloofde dat het verraden van Christus een alledaagse zaak was, en je ziet wat er gebeurde. Dit zijn de allesbepalende momenten, creëer, schrijf, maak een toneelstuk, verdedig je theater, verzet je zoals Carlos Celarán, Carlos Díaz en Nelda Castillo. Ze zijn allemaal begonnen in de huiskamers van hun woning. Kracht zit niet in het lichaam, maar in het wonder van de geest. Leve de kunst voor altijd! Ik hou veel van je. Werk voor jezelf en je kunst.’

Linken
* Havana Times: Cuban Artists and Civil Servants under Attack
Op deze Cubaweblog, 8 september 2016. Doen alsof …. op Cuba tot kunst verheven, Maartje Duin, Wordt Vervolgd van Amnesty International.

Mijn eerste ontmoeting met de geheime dienst (deel 1)

Kritische kunstenaars, filmmakers en onafhankelijke artiesten kunnen de laatste maanden rekenen op strenge controle door de Cubaanse staatsveiligheidsdienst. Eén van hen is theaterdirecteur Adonis Milán. Hij beschreef voor de site 14ymedio hoe de staatsveiligheidsdienst hem wilde werven als informant in ruil voor allerlei voordelen op artistiek gebied. Hier volgt zijn verklaring.

theater -Maquina-Hamlet-Santiago-Facebook

Theatervoorstelling Maquina Hamlet

De afgelopen twee jaar heb ik een onafhankelijke theatergroep geleid, Persėfone Teatro genaamd. Onlangs hebben we het werk Máquina Hamlet van de Duitse auteur Heiner Müller opgevoerd met een enscenering die de overweldigende overeenkomst tussen de voormalige Duitse Democratische Republiek (DDR) en het huidige Cuba laat zien. Ik reisde met dit werk naar de provincie Santiago de Cuba om voorstellingen te geven op 24 en 25 november. Bij aankomst ontving ik een telefoontje van een medewerker van de Cubaanse Staatsveiligheidsdienst / Seguridad del Estado met de vraag of ik een dagvaarding van de politie had ontvangen. Ik legde uit dat ik buiten Havana was en de medewerker zei dat hij mij zou bellen zodra ik terug was.

Censuur vooraf
Op de dag van de eerste voorstelling in Santiago stonden een jurylid van de censoren van de Consejo Provincial de las Artes Escénicas / Provinciale Raad voor Podiumkunsten en kaderleden van de partij van die provincie, op mij te wachten in het theater. Ze eisten het stuk te zien voordat het aan het publiek zou worden getoond. Na talloze technische tegenslagen wordt het theaterstuk aan de censuurcommissie vertoond, en ze besluiten uiteindelijk dat de voorstellingen kunnen doorgaan en zeggen: ‘Dit is een zeer moeilijke week omdat de dood van El Comandante wordt herdacht en alles verkeerd zou kunnen worden geïnterpreteerd of als een belediging voor zijn nagedachtenis worden opgevat’. Ondanks het vermoeiende van deze hele toestand voor de acteur en de technici wordt de voorstelling die avond opgevoerd. Maar de volgende dag wordt de uitvoering opgeschort door de Staatsveiligheidsdienst: het was 25 november, de dag waarop Fidel Castro stierf.

tania -bruguera-leest-voor-20052015

De kunstenares Tania Bruguera tijdens een voorleesact. De in ongenade gevallen Bruguera is sinds zij in 2005 het lidmaatschap van de staatskunstenaarsbond opzegde, een belangrijk doelwit van de repressie tegen kunstenaars in Cuba. In 2008 werd Bruguera onderscheiden met de Prins Claus Prijs in het thema Cultuur en het menselijk lichaam. Het Prins Claus Fonds waardeerde de ‘kwaliteit van haar kunst, voor het tonen van het lichaam als politieke arena, voor het herintroduceren van performancekunst in de Caribische en Latijnse Amerikaanse cultuur en voor haar inspirerende rol in de Cubaanse kunstwereld.’  De prijs is de regimegezinde website Cubahora niet ontgaan. Bruguera werd er beschuldigd van ‘het uitlokken van conflicten, zaaien van verwarring, wanorde op een moment dat fascistisch rechts in Miami beeft omdat er een einde kan komen aan haar hegemonie op de terreur’. (Vanwege de toenadering tussen Cuba en de VS, redactie) En Cubahora schrijft verder dat zij ‘internationale erkenning kreeg van Museum Guggenheim, de Meadows Prize Dallas en het Prins Claus Fonds.’

Meer vervolgden
Na mijn terugkeer in Havana kom ik erachter dat de repressie ook de hoofdstad had geraakt. De verantwoordelijken van het Museo de la Disidencia, Luis Manuel Otero Alcántara en Yanelys Núñez, werden zomaar gearresteerd en bedreigd. De politie verbood Luis Trápaga en Lia Villares het kunstenaarshuis binnen te gaan, waar het toneelstuk Los enemigos del pueblo / De vijanden van het volk, geregisseerd door filmmaker Miguel Coyula en actrice Lynn Cruz, in première ging. Bovendien ondervroegen zij kunstenaar-activist Tania Bruguera en haar gasten die de tweede deel van de workshop Taller Arte Conducta aan het uitvoeren waren.

Ondervraging
Op de tweede dag van mijn verblijf in Havana belde de medewerker van de Staatsveiligheidsdienst mij opnieuw, dit keer op mijn telefoon thuis.  Ik moest om 5 uur ‘s-middags op het politiebureau verschijnen in Chacón in Oud Havana. Bij aankomst op het bureau werd ik ontvangen door een jongeman van in de twintig, die er goed en zelfs aardig uitzag, ik kon het nauwelijks geloven, ik verwachtte een troglodita (straattaal voor reactionaire, ouderwetse zak). Hij bracht me naar de tweede verdieping van het bureau, een lege, koude en griezelige plek, in niets te vergelijken met de benedenverdieping vol politie, mensen en revolutionaire affiches over de revolutie aan de muur. We betraden een computerzaal waar hij me voorstelde aan luitenant-kolonel Carlos Muñoz, een man van middelbare leeftijd. Toen gingen we naar achter in de zaal waar een klein kantoortje was. Ik moest mijn zakken leeg maken en ze namen mijn mobiele telefoon af zodat ik de ondervraging niet kon opnemen.

logo-cuba-decideRelaties
Ze wilden mijn relatie met andere gecensureerde kunstenaars kennen, en waarschuwden mij voor Luis Manuel Otero, Yanelys Núñez, Lynn Cruz, Miguel Coyula, Lia Villares en Tania Bruguera. Zij werden ‘contrarevolutionairen’ genoemd door mijn ondervragers en zij zeiden mij dat elke band met hen of hun ruimtes mij in problemen zou brengen. Ze waarschuwden mij dat mijn belangen en behoeften als kunstenaar in gevaar kwamen als ze mij met deze afvalligen van de revolutie zouden zien. De echte reden voor het verhoor was dat ik een week eerder spontaan materiaal van de beweging Cuba Decide / Cuba Beslist verspreid had op de persconferentie #00Bienal, een onafhankelijk evenement georganiseerd door de kunstenaar Luis Manuel Otero. Zij gebruikten opnieuw de term contrarevolutie om de Cuba Decide-campagne onder leiding van Rosa María Payá te beschrijven, die zij ervan beschuldigden een huurling te zijn. De hele tijd probeerden ze de mensen die zich tegen het Castro-regime verzetten omlaag te halen, en het werk van oppositionele kunstenaars belachelijk te maken. De jongste van de medewerkers van de Staatsveiligheidsdienst vertelde me dat hij een van de voorstellingen van mijn werk Máquina Hamlet had bijgewoond, daarom was zijn gezicht mij zo vertrouwd. Sinds wanneer volgt deze dienst mij? Ze hadden onder mijn buren onderzoek gedaan, mijn Facebookpagina gecontroleerd en zelfs mijn telefoontjes afgeluisterd.

Angst en vermoeidheid
Aan het begin van het verhoor had ik me zelfverzekerd tegenover hen opgesteld en grappen gemaakt om me niet geïntimideerd te voelen. Na verloop van een paar uur storten al mijn verdedigingsmechanismen in. En kwamen de angst, de vermoeidheid van het ingaan op telkens hetzelfde onderwerp en de apathie over wat ik hoorde. Al mijn energie was verdwenen.

Bron
* 14ymedio, Adonis Milán, 6 december 2017

Linken
* Website Havana Times: Cuban Artists and Civil Servants under Attack

* Interview (21 minuten) met theaterdirecteur Adonis Milán, Youtube, 27 december 2017

 

Rosa Maria Payá, activiste

De dissidente activiste Rosa Maria Payá woont tussen Havana en Miami, leidt het initiatief Cuba Decide / Cuba Beslist dat een volksraadpleging in Cuba wil om een begin te maken met de democratisering op het eiland. Rosa Payá is de dochter van oppositieleider Oswaldo Payá die op 22 juli 2012 bij een verkeersongeluk onder verdachte omstandigheden om het leven kwam. Rosa Maria Payá studeerde in 1989 af in fysica. Zij was het afgelopen jaar doelwit van een campagne tegen haar vreedzame activiteiten door de staatsmedia. In het kader van een serie publikaties op de website 14ymedio over gezichtsbepalende Cubanen volgt hier de tekst over Payá.

Rosa-Maria-Paya-2017

Rosa Maria Payá

In februari van dit jaar organiseerde Rosa Maria de uitreiking in Havana van de Oswaldo Payá: Libertad y Vida (Vrijheid en Leven) -prijs, een eerbetoon aan haar vader, oprichter van de Movimiento Cristiano Liberación (MCL).  Hij nam destijds het initiatief tot het Project Varela. De autoriteiten boycotten de uitreiking van de prijs en verboden Luis Almagro, secretaris-generaal van de Organisatie van Amerikaanse Staten (OAS), de prijs in ontvangst te nemen. Hij kreeg geen visum voor Cuba. Ook de voormalige president van Mexico, Felipe Calderón en Mariana Aylwin, dochter van de overleden Chileense ex-president Patricio Aylwin en oud-minister van Onderwijs in haar land, konden niet aan boord gaan van een vliegtuig dat hen naar Cuba zou brengen om de uitreikingceremonie bij te wonen.

oswaldo-paya-nationale-assemblee2007

In 2006 bood Oswaldo Payá de Nationale Assemblee ruim 25.000  ingezamelde handtekeningen aan van het Project Varela. Zijn dochter Rosa Maria bood in maart 2016 nog eens ruim 10.000 handtekeningen aan.

Verkiezingsfarce
Tijdens de gemeenteraadsverkiezingen voor de Poder Popular in november jl. riep Payá op het stembiljet ongeldig te maken door er het woord ‘volksraadpleging’ op te schrijven. De opposante klaagde de vervolging aan van de initiatiefnemers van deze actie en omschreef het verkiezingsproces als ‘farce’.

Bron
* Website 14ymedio, 27 december 2017

Kunstenaars vrijgelaten na verboden theaterbezoek

Afgelopen woensdag zijn 5 Cubaanse kunstenaars kortstondig door de politie gearresteerd omdat zij betrokken waren bij een theaterstuk in het kader van het Festival Poesia sin Fin / Poëzie Festival Zonder Einde in de onafhankelijke kunstgalerie El Círculo. Onder de gearresteerden en later weer vrijgelaten artiesten waren de performancekunstenaar Tania Bruguera, de actrice Iris Ruiz, hoofdrolspeler van de monoloog Psicosis, Adonis Milan, directeur van het theater en Amaury Pacheco en Yanelis Nuñez. De activiteiten vonden plaats in het kader van het niet-officiële Festival Poesia sin Fin / Poëzie Festival Zonder Einde met een veelheid aan concerten, lezingen en poëzievoorstellingen.

kunst-artistas-detenidos-20122017

Vanaf linksboven de klok rond: de vijf gearresteerden: Lia Villares, Tania Bruguera, Iris Ruiz, Luis Manuel Otero, Amaury Pacheco en Yanelis Nuñez. (14ymedio)

Psicosis is een theaterstuk gebaseerd op een tekst van de Britse toneelschrijver Sarah Kane en bewerkt door de Cubaanse toneelschrijver Adonis Milán. Daarin wordt ook verwezen naar de ramp in 2010 in het Psychiatrisch Ziekenhuis Mazorra van Havana, waar 26 patiënten van honger en kou omkwamen. Vanaf vroeg in de ochtend was de kunstgalerie in de wijk Vedado omsingeld door de politie, aldus Adonis Milan die telefonisch met de website 14ymedio sprak. Actrice Iris Ruiz probeerde toegang te krijgen tot het pand, maar agenten verhinderden dat. Blogger en activiste Lia Villares wilde de situatie uitleggen, maar uiteindelijk werden beide vrouwen aangehouden en in een patrouillewagen weggevoerd. Agenten van de staatsveiligheidsdienst omsingelden vervolgens de galerie en bedreigden degenen die in het gebouw waren achtergebleven. ‘Kom naar buiten. We hebben hen niet geslagen, maar we gaan jullie slaan,’ schreeuwden officieren volgens getuigen.

kunst-psicosis-toegangsbiljet

Toegangsbiljet Psicosis

Twee bezoekers
Enkele uren eerder waren Milan en de curator-kunstenaar van El Círculo, Luis Trápaga, door politieagenten uit de buurt weggeduwd toen zij de woning en galerie binnen wilden komen. Al eerder die week werd Milan de toegang tot zijn eigen woning annex galerie versperd toen hij de repetities voor Psicosis wilde doen. De kleine galerie El Círculo is de afgelopen maanden veelvuldig doelwit geweest van acties van de politie en de Staatsveiligheid die probeerden allerlei culturele activiteiten te voorkomen. Het meest besproken incident vond plaats eind november toen de Staatsveiligheid de première van het toneelstuk The Enemies of the People / De Vijanden van het Volk, o.a. handelend over de laatste dagen van het leven van Fidel Castro, verhinderde. Uiteindelijk woonden slechts 2 personen de voorstelling bij. De politie had de toegangswegen naar het theater afgesloten als een vorm van druk om (potentiële) bezoekers te intimideren.

omni-zona-franca-bij-bedevaart-el-rincon

Leden van de theatergroep Omni Zona Franco treden op tijdens een bedevaart bij El Rincón.

Omni Zona Franca
De promotoren van al deze  activiteiten zijn de leden van de Omni Zona Franca groep die aanvankelijk hun hoofdkwartier hadden in het Huis van Cultuur in de wijk Alamar, ten oosten van Havana.  Daar werden ze door de autoriteiten in 2009 uitgezet. Sindsdien hebben de meeste leden van Omni Zona Franca te maken gehad met willekeurige arrestaties, bedreigingen en smaadcampagnes door de officiële (kunst)instellingen. Het festival Festival Poesia sin Fin / Poëzie Festival Zonder Einde, dat begon als een alternatief en onafhankelijk evenement, is in de loop der jaren ondergronds gegaan en heeft gekozen voor podia in de huizen van vrienden of in galeries ver van het institutionele circuit, zoals het geval is met de galerie El Círculo.

Bron
* Website 14ymedio, 22 september 2017