Opnieuw meer vluchtelingen uit Cuba

Vorig jaar vroegen 256 Cubanen asiel aan in Nederland. Dat is een opvallende stijging, in vergelijking met de 23 Cubaanse asielzoekers in 2016. Sinds september stijgt het aantal Cubaanse vluchtelingen aanzienlijk, signaleerde het Noord Hollands Dagblad begin december. Asieladvocaten noemden luchthaven Schiphol, de plek waar de vluchtelingen asiel aanvragen, gekscherend Klein Havana. Volgens het AD zijn ‘veel van die Cubaanse aanvragen afgewezen’.

gay-cuba-metgayvlagencubavlag

Havana; de gayvlag en de Cubaanse vlag verenigd in Havana

November was al een uitschieter, met 56 Cubaanse vluchtelingen, maar december spant de kroon. Vorige maand zochten 121 asielzoekers veiligheid in Nederland, blijkt uit cijfers van de Immigratie- en Naturalisatiedienst. Dat komt neer op 9 procent van het totaal aantal asielzoekers (eerste aanvraag) in december. Alleen uit Syrië kwamen meer vluchtelingen. Het zou voornamelijk gaan om zogenoemde LHBT’ers, lesbische, homo- en biseksuele mensen en transgender mensen. Met name die laatste groep verklaart tegenover advocaten dat de situatie op Cuba voor transgenders erg verslechterd is, maar voor beleidsmakers en advocaten blijkt het lastig om een duidelijk beeld te krijgen van de LHBT-problematiek op Cuba. De Tweede Kamer vroeg vorige maand staatssecretaris Mark Harbers (VVD) om opheldering. Die zegde toe voor de zomer in een brief meer duidelijkheid te scheppen. Nederland is een praktische plaats voor de vluchtelingen. Cubanen kunnen visumvrij reizen naar Rusland. Het vliegtuig naar Moskou maakt een tussenlanding op Schiphol.

grafiek-cubanen-lhbti'ers

Asielaanvragen in december 2017

Totaal
In totaal vroegen vorig jaar 31.327 mensen asiel aan in Nederland. Dat is nagenoeg gelijk aan het aantal asielzoekers in 2016 (31.642). Ter vergelijking: in 2015 was de totale asielinstroom 58.880.

Bronnen
* Sam Trompert, Noord Hollands Dagblad, 16 januari 2017
* Algemeen Dagblad, 17 januari 2017

Link
* December vorig jaar publiceerde het Noord Hollands Dagblad de reportage: ‘Opvallend veel Cubaanse vluchtelingen. Schiphol lijkt klein Havana.’ Zie deze Cubaweblog van 11 december 2017

Advertenties

Opvallend veel Cubaanse vluchtelingen: ’Schiphol lijkt Klein Havana’

Opeens zijn ze er. Een opmerkelijk aantal vluchtelingen uit Cuba vroeg de afgelopen maanden asiel aan in Nederland. Het gaat om een grote groep transgenders en andere LHBT’ers (lesbisch, homo-, biseksueel en transgender). De positie van deze groep zou de laatste tijd erg verslechterd zijn op Cuba. ‘De detentieruimte op Schiphol is inmiddels verworden tot Little Havana’, zegt advocaat Thomas Thissen, die een aantal vluchtelingen bijstaat. Vorig jaar (2016) maakten 23 Cubanen aanspraak op asiel in Nederland, in 2015 slechts 9. Tot en met oktober 2017 staat de teller al op 78, blijkt uit periodieke rapporten van de Immigratie- en Naturalisatiedienst (IND). Sam Trompert maakte de volgende reportage voor de dagbladen van de Holland Media Groep. Het artikel werd gisteren ook geciteerd in de CubaTips.

lhbti-aantallen-schiphol

Bron: Asylum Trends October 2017 van de IND

Waarom nu? Er is geen duidelijk antwoord. Gesuggereerd wordt dat orkaan Irma, de tropische cycloon die deze zomer een ravage aanrichtte in Latijns-Amerika, er iets mee te maken heeft. Sinds een paar maanden zou de agressie naar LHBT’ers toenemen, verklaren vluchtelingen. De keuze voor Nederland is deels bewust, maar vooral praktisch. Bewust, vanwege het positieve imago dat ons land heeft als het gaat om de rechten van LHBT’ers. Praktisch, omdat bijkans de enige vluchtroute van Cuba een vliegtuig naar Rusland is. Dat vliegtuig maakt een tussenstop op Schiphol. De vluchtelingen voltooien hun reis naar Rusland niet, maar vragen asiel aan op de nationale luchthaven.

umap-krantenartikel2

De UMAP-strafkampen -waar gays, dominees, priesters, Jehova’s en artiesten werden opgesloten – waar volgens het regime ‘het werk de mens vrijmaakt.’

Cuba en LHBT
Sinds de revolutie van 1959 is Cuba een communistische staat. Sinds 2008 wordt het land geleid door Raúl Castro, de broer van de in 2016 overleden revolutionair Fidel Castro. Het land kent een duistere geschiedenis, als het gaat om de omgang met LHBT’ers. Het regime van Fidel Castro pakte hen op en stopte hen in werkkampen. Andere seksuele geaardheden dan de heteroseksuele norm waren verboden. Die tijd is voorbij. Fidel Castro noemde de werkkampen in 2010 ’groot onrecht’ in een interview met Mexicaanse media. Ook is er geen zedenwetgeving meer op Cuba. De staat betaalt zelfs voor sekse-veranderende operaties. Veel zou zijn te danken aan Mariela Castro, dochter van Raul. Zij komt op voor LHBT’ers. Toch leiden transgenders een bestaan in de marge, begrijpen advocaten van hun cliënten. Hoewel de staat zijn vriendelijke gezicht laat zien, sluimert onderhuids de vijandigheid voor ’de ander’ door.

Nederlandse advocaten
Voor Mariela Castro hebben de vluchtelingen juist geen goed woord over. ‘Zij is volgens mijn cliënten een leugenaar’, aldus de Alphense advocaat Thissen, die vier vluchtelingen bijstaat. Een van zijn cliënten vluchtte, omdat deze gedwongen werd borstimplantaten te verwijderen. Ook de Leidse advocate Tess Neijzer krijgt hartverscheurende levensverhalen van haar cliënten te horen. Zelf staat ze vier vluchtelingen bij, maar haar kantoor heeft meer Cubaanse cliënten. ‘Deze mensen kunnen nauwelijks werk krijgen. Als je nagaat dat op Cuba bijna alle banen overheidsbanen zijn is dat toch opvallend. Ze worden continue lastig gevallen door de burgerbevolking. Ze worden bekogeld met stenen en vuilnis. Ik hoor dat er sprake is van fors geweld, tot messteken aan toe. En de politie beschermt hen nauwelijks’, vertelt advocaat Tess Neijzen, van het Leidse Leidraad Advocaten.

gay-LGBTI-marcha-2016-madrazo

Vorig jaar ageerde een onafhankelijke lgbti-groep in Havana tegen geweld van de politie tegen gays. Bij dat soort protesten zwijgt Mariela Castro.

Politie
Daarnaast worden ze getreiterd door de politie. ‘Zoals één van mijn cliënten zei: je staat op de taxi te wachten en ze pakken je’, aldus Neijzer. Dan krijg je een boete voor bijvoorbeeld prostitutie. Bij een bepaald aantal boetes kan dat op celstraf uitlopen, weet Neijzer. Een aantal vluchtelingen is benaderd om te vertellen over het leven op Cuba, maar daar hebben zij vanaf gezien. Asielprocedures lopen meestal nog en de kans op afwijzing is aanzienlijk.
‘Cuba is niet opgenomen op de lijst veilige landen van herkomst’, vertelt een woordvoerder van het ministerie van Justitie en Veiligheid, waar de IND onder valt. Maar dat betekent niet dat asielzoekers uit Cuba per se in aanmerking komen voor asiel. ‘(Dat) wordt bepaald op grond van het individuele asielrelaas tegen de achtergrond van hetgeen bekend is over de veiligheids en mensenrechten in Cuba’, aldus de woordvoerder.
Het is lastig om aan te tonen dat een vluchteling problemen ervaart op Cuba, vanwege zijn of haar geaardheid. ‘Ik hecht zeer aan mensenrechten, maar op dit moment kun je niet zeggen dat LHBT’ers op Cuba vervolgd worden om wat ze zijn. Maar wellicht wel om wat ze zeggen’, zegt Cuba-deskundige Kees van Kortenhof.

Mariela Castro bepaalt de grenzen van emancipatie
De emancipatie van LHBT’ers op Cuba is in handen van seksuologe Mariela Castro (1962), directeur van CENESEX, het Cubaanse centrum voor seksuele voorlichting. Sinds 2013 is ze lid van het parlement van Cuba. Haar naam verraadt haar invloed. Als dochter van de huidige president Raúl Castro, en nichtje van grote leider Fidel behoort ze tot de absolute elite van het door één partij geleide Cuba. Die invloed heeft ze de laatste jaren gebruikt om de rechten van lesbische, homoseksuele, biseksuele en transgender mensen op de kaart te zetten. Met succes. Sinds begin deze eeuw vergoedt de staat een sekseveranderende operatie. Er worden Pride-marsen georganiseerd. En discriminatie van LHBT’ers op de werkvloer is bij wet verboden.

CUBA-US-MARIELA CASTRO

Mariela Castro

Gaymoeder
Op papier lijkt Mariela Castro dus de LHBT-moeder van Cuba. Toch vertoont dat masker scheurtjes. ‘Mariela Castro is zeker geen heldin’, zegt Cuba-deskundige Kees van Kortenhof. Hij is voorzitter van stichting Glasnost in Cuba. Drie jaar geleden bezocht hij het land voor het laatst en sprak toen met LHBT-activisten. ‘De echte helden zijn de mensen die als dissident opkomen voor de rechten van álle LHBT’ers.’ Want naast voorvechter van LHBT-rechten is Mariela Castro een fervent supporter van het socialistische regime. De gelijkheid van niet-hetero’s is wat haar betreft een sociaal-economische kwestie, maar dus geen sociaal-culturele. Zoals dat gaat in eenpartijstaten: sommige mensen zijn net iets gelijker dan de rest. Een onafhankelijke belangengroep voor LHBT’ers wordt onderdrukt. Het handjevol mensen dat jaarlijks aanspraak kan maken op een sekseveranderende operatie moet toestemming van een staatscommissie krijgen. ‘Als je vriendjes bent met Mariela Castro kun je je laten opereren, maar ben je dat niet: dan heb je het nakijken’, aldus advocaat Tess Neijzen.

Ahmadinejad
Een voorbeeld uit 2012: dissidente LHBT-activisten willen de positie van homoseksuele mensen in Iran aan de orde stellen, die daar stelselmatig vervolgd worden. Toenmalig president Mahmoud Ahmadinejad was toen op staatsbezoek op Cuba. Maar dan geeft Mariela Castro niet thuis. Kortenhof: „Ze presenteert zich wel als voorvechter van de LHBT-rechten, maar zwijgt als het niet in haar straatje past. Ze geeft heel duidelijk de grenzen van emancipatie aan.’
Woordvoerder Philip Tijsma van het COC legt uit dat contact met activisten lastig is. Een verklaring voor de verhoogde instroom heeft hij daarom niet. Nederland zou zijn best kunnen doen de situatie voor LHBT’ers op Cuba beter te onderzoeken. Want hij onderschrijft wel de kritiek op Cuba’s LHBT-beleid en Mariela Castro. ‘Haar organisatie monopoliseert het thema, voor andere geluiden is geen plek.’ Ook Amnesty en Human Rights Watch zijn kritisch over de mensenrechten op Cuba.

Bron
* Holland Media Groep, o.a. Noord-Hollands Dagblad, De Gooi- en Eemlander,
9 december 2017. Auteur: Sam Trompert.

Cuba zwijgt in VN-Mensenrechtenraad over doodstraf Lgbti’ers

Cuba heeft op 29 september in de VN-Mensenrechtenraad geweigerd zich uit te spreken tegen de doodstraf op basis van seksuele geaardheid of genderidentiteit. Deze stemonthouding heeft geleid tot scherpe veroordelingen in sociale media. Blogger Norges Rodriguez schreef op Facebook: ‘Kan onze Minister van Buitenlandse Zaken, Bruno uitleggen welke motieven bij deze stemonthouding een rol speelden?’ In december 2016 deed zich iets soortgelijks voor in de VN toen de Cubaanse ambassadeur zich niet vertoonde bij een stemming over hetzelfde thema.

vn-mensenrechtenraad

VN-zetel in Genéve

‘Ik heb de waanzin van al die resoluties gevolgd, maar er wordt van alles overhoop gehaald inclusief de doodstraf voor homoseksuelen. Zo wordt het een puinhoop’, aldus de journalist Francisco Rodríguez Cruz in hetzelfde Facebook. Hij is ook een Lgbti-acivist en werkt voor de staatsmedia. Hij begrijpt waarom Cuba zich onthield van stemming omdat ‘het duidelijk is dat Cuba op dit soort thema’s geen leidende rol wil spelen.’ Andere Facebookers als Nelson Ochagavía, José M. Fernández en Alexander Joa eisen helderheid van het regime. María Margarita Casado verklaart: ‘Ik weet zeker dat dit niet in Cuba gepubliceerd wordt, niemand zal er van horen. Of zal Mariela Castro een video maken waarin zij de stemonthouding van Cuba aanklaagt?’ Mariela Castro is directeur van de staatsinstelling voor seksuele hervorming CENESEX, lid van het Cubaans parlement en dochter van president Raúl Castro. Zij is uitgegroeid tot het gezicht van de homo-emancipatie in het land. De Cubaanse staatsmedia hebben de stemming in de VN-Mensenrechtenraad tot nu toe genegeerd.

gay-activiste-vlagReden
De resolutie van België, Benin, Costa Rica, Frankrijk, Mexico, Moldavië, Moldavië, Mongolië en Zwitserland werd door 27 landen gesteund en door 13 landen waaronder Cuba en de VS verworpen. De tekst veroordeelt in het bijzonder ‘het opleggen van de doodstraf als sanctie voor bepaalde vormen van gedrag, zoals geloofsafval, godslastering, overspel en homoseksuele relaties’. Ook wordt benadrukt dat ‘de toepassing van de doodstraf bij overspel buiten proporties is.’ Behalve Cuba – het enige Latijns-Amerikaanse land dat zich niet uitsprak over de inhoud van de resolutie – deden ook Kenia, Nigeria, Tunesië, Indonesië, de Filippijnen en Zuid-Korea dit. Op de kritische website Cartas desde Cuba verschenen enkele reacties. Eén van de reacties probeert het zwijgen van Cuba in Genève te verklaren: ‘Alles om te voorkomen dat ‘de Iraanse broeders’ worden lastig gevallen.’ Het is de dubbele moraal….’

Tweemaal negeren
Het is niet de eerste keer dat activisten en bloggers kritiek laten horen over de opstelling van Cuba in internationale fora over homorechten. In december 2016 weigerden Cubaanse diplomaten bij de VN een voorstel te steunen waarbij een onafhankelijke deskundige zou worden aangesteld ter bescherming tegen geweld en discriminatie op grond van seksuele geaardheid en genderidentiteit. Een maand eerder waren Cubaanse diplomaten afwezig toen een voorstel van Afrikaanse landen in stemming kwam om de activiteiten van zo’n deskundige in te perken. Met steun van bijna alle andere Latijns-Amerikaanse land werd dit voorstel met een krappe meerderheid verworpen.

Bron
* Cartas desde Cuba, oktober 2017

Voorbehoud Cubaanse strijdkrachten homo’s

Het Cubaanse parlement / Asamblea Nacional del Poder Popular dat in juni jongstleden bijeenkwam, debatteerde o.a. over drugs, internetgebruik, de productie van speelgoed en particulier ondernemerschap. Hoewel de officiële media erover zwegen werd in één werkgroep ook gesproken over de positie van homoseksuelen in militaire dienst. De details werden gisteren geopenbaard dankzij de officialistische journalist Francisco Rodríguez Cruz, beter bekend als Paquito el de Cuba. Hij beschikte over de geluidsopnamen. Hij vroeg zich na beluistering af wat nu belangrijker was: het feit dat een volksvertegenwoordiger vragen stelde over homoseksuelen in militaire dienst of dat een brigadier-generaal deze vragen beantwoordde zonder overigens maar één keer het woord ‘homoseksueel’ uit te spreken.

soldaten-marsOp 10 juni 2017 stelde een van de volksvertegenwoordigers Joaquín Lázaro Cruz Martín, tijdens een bijeenkomst van de werkgroep over de nationale defensie de vraag ‘wat het beleid moet zijn voor jonge homoseksuelen en biseksuelen in militaire dienst.’ Hij kreeg antwoord van de voorzitter van de werkgroep, brigadegeneraal Juan Rafael Ruiz Pérez. Deze slaagde erin antwoord te geven zonder ook maar eenmaal het woord homoseksueel te gebruiken. Ruiz Pérez legde uit dat als deze persoon zich om wat voor reden niet in staat achtte, zijn dienstplicht te vervullen, hij zichzelf uitsloot. Voor jongeren die juist wel in militaire dienst willen bestaan er ‘alternatieve vormen.’  Zo iemand zou verpleger, medewerker in een ziekenhuis, inclusief militaire hospitalen, kunnen worden, aldus brigadegeneraal Pérez die vaststelde dat dit ‘tegemoetkomt aan de uitoefening van de dienstplicht, overeenkomt met de Wet en in overeenstemming met het Vaderland’ en ‘in deze situatie is dat gepaster’, een voorzichtige verwijzing naar de seksuele oriëntatie van de recruut.

Taboewoord
In de geluidsopname laat de brigadegeneraal regelmatige lange pauzes vallen en voorkomt keer op keer dat het taboewoord homoseksueel valt. Hij wijst ook op de specifieke situatie in militaire dienst en spreekt over ‘barakken met 80 man die allemaal een andere voorkeur hebben.’ Wanneer pas na intreding in militaire dienst, de seksuele oriëntatie wordt ontdekt, verandert de situatie en kan de rekruut uit militaire dienst worden ontslagen, alternatieve dienst volgen of naar huis worden gestuurd. ‘Het moet duidelijk zijn dat niemand om deze reden wordt uitgesloten van het recht zich voor te bereiden op de verdediging van zijn vaderland,’ aldus Ruiz.

soldaten-toortsen-nacht-van-de

Havana: Nacht van de Toortsen op 27 januari, een dag voor de geboortedag van José Martí

Discriminatoir
Volgens de journalist Francisco Rodríguez Cruz / Paquito el de Cuba die de geluidsopnamen beluisterde, zijn de antwoorden van de brigadegeneraal vaag en blijven veel vragen onbeantwoord. Het huidige beleid heeft ‘duidelijk discriminatoire trekken’, niet alleen over de plaats van homoseksuele rekruten, maar ook over ‘de rechten van homoseksuelen soldaten die hogere functies ambiëren of deze al bezitten.’ In Cuba is de officiële strijd voor LHBTI-rechten in handen van Mariela Castro Espín, de dochter van de president van het land, die tot nu toe het heikele thema over het Cubaanse leger en homoseksualiteit vermeed.

Bron
* Diario de Cuba, 9 augustus 2017
Link
* De transciptie van de geluidsopnamen van de Werkgroep Nationale Defensie

Comeback Cubaanse liefdesmotels

De autoriteiten in de Cubaanse hoofdstad Havana willen een netwerk van 6 hotels opzetten waar kamers per uur worden verhuurd aan geliefden. De door de staat georganiseerde posadas of liefdesmotels verdwenen tijdens de economische crisis van de jaren negentig toen ze werden gebruikt om slachtoffers van orkanen tijdelijk onder te brengen. De nieuwe posadas moeten ook de concurrentie aangaan met particuliere kamerverhuurders die voor 5 dollar per 3 uur ruimte bieden voor liefdesavonturen.

malecon-verliefd-stel2

Aan de Malecón

Het gat in de markt is gevuld door particuliere huiseigenaren die kamers per uur verhuren, maar tegen hoge prijzen. Zij bieden airconditioning, een koelkast en een comfortabel bed voor 5 dollar per 3 uur. Maar dat is ongeveer 1/6 van het gemiddelde Cubaans maandsalaris van $29,60. De nieuwe posadas zullen goedkoper zijn en moeten ook bevorderen dat er een einde komt aan de praktijken van openluchtseks. Openlijke seks wordt in parken in Havana gesignaleerd, maar ook aan stranden en aan de bekende boulevard Malecón.

Vanaf 19e eeuw
sex-in-havanaHet Woningbureau van de provincie wil beginnen met een netwerk van 5 posadas, namelijk in de hotels La Monumental, Edén Arriba, Edén Abajo, Vento en hotel Ocho Vías. De posadas moet ook de problemen oplossen van een overbevolkt Havana met weinig woonruimte en privacy. Veel gezinnen in Havana delen een appartement en koppels die gescheiden zijn, worden gedwongen in één huis te blijven wonen vanwege het woningtekort. De eerste posadas in Havana dateren al van het begin van de 19e eeuw en veel Cubanen herinneren zich de levendige en gekruide verhalen over die posadas. Dat van de portier door wie de geliefden gewaarschuwd werden als de tijd verlopen was of mooie herinneringen aan gedenkwaardige kussen.

sex-posada-particular

Posada van een particuliere ondernemer

Bron
* BBC News, 3 juli 2017
Linken
* Bericht in de Cubaanse krant Trabajadores, 3 juli 2017
* Cubanet, 20 maart 2014 | Camilo Ernesto Olivera Peidro: Where to have sex in Havana?

Alternatieve homobeweging wil los van de staat opereren

Cubaanse activisten willen een beweging voor lesbo’s, homo’s, biseksuelen, transseksuelen en interseksuelen (LHBTI) zonder de ‘politieke agenda’ van Mariela Castro, directeur van het officiële CENESEX-instituut. Drie van hen spraken met de website 14ymedio. Juana Mora Cedeño, directeur van Arco Iris Libre de Cuba, zal niet ontkennen dat Mariela Castro, de dochter van Raúl Castro, veel zaken bespreekbaar heeft gemaakt, maar het gaat niet alleen om homorechten, de ‘bevordering van de integrale mensenrechten is onze prioriteit.’

lgbti-Juana Mora Cedeño, directora de la organización Arco Iris Libre de Cuba

Juana Mora Cedeño, aan het hoofd van de tafel

‘Onze prioriteit is de verdediging van de rechten van de LHBTI-gemeenschap in Cuba en de scholing van de leden. Het gaat niet alleen om wat nationaal is bereikt, maar wij willen ook dat internationaal gemaakte afspraken bekend worden ter wille van onze bescherming.’ zegt Juana Mora Cedeño. Zij verwijst naar een VN-studie over seksuele oriëntatie en genderidentiteit Nacidos Libres e Iguales. Cedeño’s project Macroproyecto Manos genaamd, is een samenwerkingsverband van LHBTI-groepen, dat in 2014 werd opgericht uit noodzaak omdat men niet langer onder de vleugels van Cenesex wilde opereren. ‘Het verschil tussen ons en Cenesex is dat ons project uit de LHBTI-gemeenschap voortkomt, terwijl Cenesex een officieel project is dat volgens de richtlijnen van de gevestigde macht opereert’. De organisatie Manos geeft ook adviezen aan homo’s, lesbo’s, biseksuelen, transseksuelen over hoe men de rechten van deze groepen kan verdedigen. Ook hiv-patienten krijgen adviezen. Manos ontvangt daarbij de steun van de Colombiaanse organisatie, Fundación Caribe Afirmativo. 

Transseksuelen
Sisi Montiel (Michele Hernández Sánchez) is een transvrouw en leider van het netwerk Trans Fantasía: ‘Het is erg moeilijk om in Cuba over mensenrechten te spreken omdat mensen denken dat je dan de regering omver wilt werpen. Wij moeten dagelijks en met veel geduld werken aan het slechten van deze taboes.’ Sisi Montiel legt uit dat zij dubbel gediscrimineerd wordt: ‘De transseksuelen die actief zijn in Cenesex, noemen me opposant en de samenleving discrimineert mij als transvrouw. Dat hindert mij want ik voel me geen opposant. Ik ben een activist voor LHBTI-rechten, maar ik wil geen deel uitmaken van Cenesex.’

mariela-castro-Mariela Castro pictured promoting International Day Against Homophobia, in Havana, Cuba2014

Mariela Castro aan het hoofd van de mars t.g.v. de Internationale Dag tegen Homofobie (2014)

Vervolging
Volgens Montiel is er sprake van vervolging van homo’s, transseksuelen, biseksuelen en lesbo’s die zich losmaken van de officiële organisatie. ‘Onze organisatie Macroproyecto Manos is officieel niet toegestaan. In Cuba bestaan enkel organisaties die de regering erkent en men accepteert geen groep die hetzelfde doet als Mariela Castro,’ legt zij uit. Alle projecten rond LHBTI’ers lopen via Cenesex en anderen die niet door de Staat erkend worden, worden gediscrimineerd, werken half-illegaal en hebben geen mogelijkheid om financiële hulp te ontvangen.
‘Waarom zou je aan de manifestatie van Cenesex meedoen om vervolgens ’s nachts gearresteerd te worden. Veel van de transseksuelen zijn sekswerkers, worden door de politie opgepakt en beschuldigd van het bedrijven van betaalde seks, bezit en gebruik van drugs,’ legt Montil uit. ‘Voor de politie is het een simpele zaak. Je krijgt een boete en zij zeggen: ‘dat lost je peetmoeder Mariela wel voor je op’ want voor de politie is Mariela Castro de peetmoeder van alle homo’s. Maar ik wil geen peetmoeder, want ik ben geen santo / heilige (een verwijzing naar de rituelen in de Afrocubaanse godsdienst.)

lgbti-Delgado-Gonzalez-Fundacion-Cristiana-Esperanza

Mario José Delgado González, activist en directeur van de Fundación Cubana Cristiana Divina Esperanza

Bruggenbouwer
Mario José Delgado González, activist van de Fundación Cubana Cristiana Divina Esperanza / Christelijke Cubaanse Stichting van de Goddelijke Verwachting wil de strijd voor de rechten van deze groepen, ontdoen van het politieke imago dat Mariela er op drukte. Hij werkt ook binnen het Macroproyecto Manos: ‘Wij zouden graag met Mariel Castro willen samenwerken en projecten opzetten. Wij weten dat zij ons kent, maar hoewel wij bruggen willen bouwen kregen we nooit een reactie,’ zegt de activist. Delgado González: ‘De projecten verschillen ook. Ons enig belang is de bevordering van de rechten van deze gemeenschappen zonder politieke etiketten. Mariela heeft een veel politiekere aanpak en vertegenwoordigt slechts de mensen die haar ideologie onderschrijven.’ (…) ‘Wij zetten ons in voor bevordering van de integrale mensenrechten en dat gaat verder dan het LHBTI-thema. Wij zouden willen werken vanuit een legaal platform met alle rechten en plichten die dat met zich meebrengt,’ aldus Delgado González, die er heilig van overtuigd is, ooit dit doel te bereiken.

Bron
* Mario J. Pentón, website 14ymedio, 3 juni 2017

Link
* De website Cubanos por el Mundo (Spaans): ‘Het zijn geen homorechten, het zijn mensenrechten.’

Mariela Castro: ‘Het volk wil geen terugkeer naar kapitalisme’

‘Cuba blijft vasthouden aan zijn socialistisch project’, aldus Mariela Castro Espín, directeur van het Nationaal Centrum voor Seksuele Hervorming / Centro Nacional de Educación Sexual (CENESEX) tijdens een filmfestival vorige week in Mexico. Ook benadrukte zij dat Cuba het homohuwelijk in Cuba niet zal invoeren omdat het onnodig is alles uit ‘het buitenland te kopiëren’.

LGBTI-marcha-Mariela-Castro-mei2016-madrazo

Mariela Castro tijdens de Gaypride vorig jaar

Het Mexicaanse dagblad La Jornada vroeg Mariela Castro ook naar het ‘verborgen kapitalisme’ op het eiland. Castro benadrukte dat men zich ‘niet zal wenden tot het kapitalisme: Het volk wil geen terugkeer naar het kapitalisme. Wij gaan verder met het uitvinden van het socialisme’. De dochter van Raúl Castro bezocht in Mexico een filmfestival en kreeg er een  prijs uitgereikt vanwege haar actieve inzet voor de rechten van homo’s, vrouwen en aidspreventie. In het interview met La Jornada werd zij ook gevraagd naar de weigering van de Cubaanse autoriteiten de Mexicaanse ex-president Felipe Calderón in Cuba toe te laten om er de dissidentenprijs Oswaldo Payá, Verdad y Vida, in ontvangst te nemen. In haar reactie verwees Mariela Castro naar paus Franciscus: ‘Zoals paus Franciscus zei: Latijns-Amerika kent het bestaan van cipayos. Wij zullen de deuren niet openen voor hen die het vaderland verkopen’, was haar enige antwoord. (cipayo is een soldaat of strijder die arbeid verricht voor de bezettende macht, redactie).

Migratie
Op de vraag of het migratiebeleid sinds de komst van Donald Trump voor de Cubanen is veranderd, zei ze: ‘Tot nu toe niet. Wij willen gelijke behandeling voor immigranten uit de hele wereld die naar de VS komen op zoek naar betere economische omstandigheden. Maar de speciale wet La Ley de Ajuste voor Cubanen willen wij niet. Die bevordert ongeordende migratie die illegaal en ook gevaarlijk is. Ideaal is dat men de noodzakelijke visa verstrekt zodat men kan reizen zonder risico’.

Socialisme
Over het einde van het embargo en de groei van buitenlands kapitaal op het eiland, zei Castro Espín dat een ‘beperkte instroom van kapitaal, niet zal leiden tot het ontstaan van een maatschappelijke klasse die lijnrecht staat tegenover degenen die historisch geëxploiteerd werden en behoorden tot de bezitlozen. Wij willen niet dat sociale groepen tegenover elkaar komen te staan. Dat hebben we overwonnen met de Revolutie en de Staat en de Partij zullen er voor waken dat er een klasse ontstaat met zoveel invloed in de politiek, waardoor de tegenstellingen worden bevorderd’. Ook benadrukte ze dat de Staat dient te waken over sectoren als de gezondheid, cultuur, de sport en de voedselsector en zo ‘grenzen stelt aan  de particuliere sector.’

gayvlagenautohuwelijkwendy-ignacio

In 2011 sloten twee Cubanen een improvisorisch niet-legaal huwelijk

Homohuwelijk
Over het ontbreken in Cuba van wetgeving die de invoering van het huwelijk voor stellen van gelijke sekse mogelijk maakt, verschool zij zich achter de zinsnede dat ‘wetten niet de vooroordelen en opvattingen kunnen veranderen’en ‘Cuba heeft geen wet ter bevordering van het homohuwelijk ingevoerd omdat we niet dat wat anderen invoeren, willen kopiëren. Bovendien maakt zo’ n wet geen einde aan de haatmisdaden tegen deze groep,’ aldus Castro. ‘Hoofddoel is niet het homohuwelijk, het is een van de middelen. Voor ons is het belangrijkste doel de bevordering van gelijke kansen zoals we daar ook in slaagden op het terrein van de discriminatie van de vrouw.’  Tot nu toe hield Mariel Castro in gesprekken met de buitenlandse pers (in de staatsmedia is dit thema taboe) de introductie van het homohuwelijk open. Het interview in La Jornada sluit nu de komst van het homohuwelijk in Cuba uit. Op de website 14ymedio probeert Miguel Angel in een reactie die ommekeer te verklaren. Hij schrijft: ‘Het regime kan het op dit moment goed vinden met de katholieke kerk en wil geen problemen met de kardinaal.’

Zelfkritiek
Mariela Castro oefende ook enige zelfkritiek uit in verband met de jaarlijkse Gaypride in Havana. Zij zei niet overtuigd te zijn van de waarde van dergelijke optochten omdat ‘het carnavaleske beeld’ van de homogemeenschap erdoor wordt bevestigd. ‘Ik wil dat de bevolking hun werkelijkheid ziet en een houding van fundamentele waardigheid.’

Bron
* Diario de Cuba en 14ymedio, 13 maart 2017

Link
* Het volledige interview met Mariela Castro in La Jornada van 11 maart 2017