Cuba zwijgt in VN-Mensenrechtenraad over doodstraf Lgbti’ers

Cuba heeft op 29 september in de VN-Mensenrechtenraad geweigerd zich uit te spreken tegen de doodstraf op basis van seksuele geaardheid of genderidentiteit. Deze stemonthouding heeft geleid tot scherpe veroordelingen in sociale media. Blogger Norges Rodriguez schreef op Facebook: ‘Kan onze Minister van Buitenlandse Zaken, Bruno uitleggen welke motieven bij deze stemonthouding een rol speelden?’ In december 2016 deed zich iets soortgelijks voor in de VN toen de Cubaanse ambassadeur zich niet vertoonde bij een stemming over hetzelfde thema.

vn-mensenrechtenraad

VN-zetel in Genéve

‘Ik heb de waanzin van al die resoluties gevolgd, maar er wordt van alles overhoop gehaald inclusief de doodstraf voor homoseksuelen. Zo wordt het een puinhoop’, aldus de journalist Francisco Rodríguez Cruz in hetzelfde Facebook. Hij is ook een Lgbti-acivist en werkt voor de staatsmedia. Hij begrijpt waarom Cuba zich onthield van stemming omdat ‘het duidelijk is dat Cuba op dit soort thema’s geen leidende rol wil spelen.’ Andere Facebookers als Nelson Ochagavía, José M. Fernández en Alexander Joa eisen helderheid van het regime. María Margarita Casado verklaart: ‘Ik weet zeker dat dit niet in Cuba gepubliceerd wordt, niemand zal er van horen. Of zal Mariela Castro een video maken waarin zij de stemonthouding van Cuba aanklaagt?’ Mariela Castro is directeur van de staatsinstelling voor seksuele hervorming CENESEX, lid van het Cubaans parlement en dochter van president Raúl Castro. Zij is uitgegroeid tot het gezicht van de homo-emancipatie in het land. De Cubaanse staatsmedia hebben de stemming in de VN-Mensenrechtenraad tot nu toe genegeerd.

gay-activiste-vlagReden
De resolutie van België, Benin, Costa Rica, Frankrijk, Mexico, Moldavië, Moldavië, Mongolië en Zwitserland werd door 27 landen gesteund en door 13 landen waaronder Cuba en de VS verworpen. De tekst veroordeelt in het bijzonder ‘het opleggen van de doodstraf als sanctie voor bepaalde vormen van gedrag, zoals geloofsafval, godslastering, overspel en homoseksuele relaties’. Ook wordt benadrukt dat ‘de toepassing van de doodstraf bij overspel buiten proporties is.’ Behalve Cuba – het enige Latijns-Amerikaanse land dat zich niet uitsprak over de inhoud van de resolutie – deden ook Kenia, Nigeria, Tunesië, Indonesië, de Filippijnen en Zuid-Korea dit. Op de kritische website Cartas desde Cuba verschenen enkele reacties. Eén van de reacties probeert het zwijgen van Cuba in Genève te verklaren: ‘Alles om te voorkomen dat ‘de Iraanse broeders’ worden lastig gevallen.’ Het is de dubbele moraal….’

Tweemaal negeren
Het is niet de eerste keer dat activisten en bloggers kritiek laten horen over de opstelling van Cuba in internationale fora over homorechten. In december 2016 weigerden Cubaanse diplomaten bij de VN een voorstel te steunen waarbij een onafhankelijke deskundige zou worden aangesteld ter bescherming tegen geweld en discriminatie op grond van seksuele geaardheid en genderidentiteit. Een maand eerder waren Cubaanse diplomaten afwezig toen een voorstel van Afrikaanse landen in stemming kwam om de activiteiten van zo’n deskundige in te perken. Met steun van bijna alle andere Latijns-Amerikaanse land werd dit voorstel met een krappe meerderheid verworpen.

Bron
* Cartas desde Cuba, oktober 2017

Advertenties

Voorbehoud Cubaanse strijdkrachten homo’s

Het Cubaanse parlement / Asamblea Nacional del Poder Popular dat in juni jongstleden bijeenkwam, debatteerde o.a. over drugs, internetgebruik, de productie van speelgoed en particulier ondernemerschap. Hoewel de officiële media erover zwegen werd in één werkgroep ook gesproken over de positie van homoseksuelen in militaire dienst. De details werden gisteren geopenbaard dankzij de officialistische journalist Francisco Rodríguez Cruz, beter bekend als Paquito el de Cuba. Hij beschikte over de geluidsopnamen. Hij vroeg zich na beluistering af wat nu belangrijker was: het feit dat een volksvertegenwoordiger vragen stelde over homoseksuelen in militaire dienst of dat een brigadier-generaal deze vragen beantwoordde zonder overigens maar één keer het woord ‘homoseksueel’ uit te spreken.

soldaten-marsOp 10 juni 2017 stelde een van de volksvertegenwoordigers Joaquín Lázaro Cruz Martín, tijdens een bijeenkomst van de werkgroep over de nationale defensie de vraag ‘wat het beleid moet zijn voor jonge homoseksuelen en biseksuelen in militaire dienst.’ Hij kreeg antwoord van de voorzitter van de werkgroep, brigadegeneraal Juan Rafael Ruiz Pérez. Deze slaagde erin antwoord te geven zonder ook maar eenmaal het woord homoseksueel te gebruiken. Ruiz Pérez legde uit dat als deze persoon zich om wat voor reden niet in staat achtte, zijn dienstplicht te vervullen, hij zichzelf uitsloot. Voor jongeren die juist wel in militaire dienst willen bestaan er ‘alternatieve vormen.’  Zo iemand zou verpleger, medewerker in een ziekenhuis, inclusief militaire hospitalen, kunnen worden, aldus brigadegeneraal Pérez die vaststelde dat dit ‘tegemoetkomt aan de uitoefening van de dienstplicht, overeenkomt met de Wet en in overeenstemming met het Vaderland’ en ‘in deze situatie is dat gepaster’, een voorzichtige verwijzing naar de seksuele oriëntatie van de recruut.

Taboewoord
In de geluidsopname laat de brigadegeneraal regelmatige lange pauzes vallen en voorkomt keer op keer dat het taboewoord homoseksueel valt. Hij wijst ook op de specifieke situatie in militaire dienst en spreekt over ‘barakken met 80 man die allemaal een andere voorkeur hebben.’ Wanneer pas na intreding in militaire dienst, de seksuele oriëntatie wordt ontdekt, verandert de situatie en kan de rekruut uit militaire dienst worden ontslagen, alternatieve dienst volgen of naar huis worden gestuurd. ‘Het moet duidelijk zijn dat niemand om deze reden wordt uitgesloten van het recht zich voor te bereiden op de verdediging van zijn vaderland,’ aldus Ruiz.

soldaten-toortsen-nacht-van-de

Havana: Nacht van de Toortsen op 27 januari, een dag voor de geboortedag van José Martí

Discriminatoir
Volgens de journalist Francisco Rodríguez Cruz / Paquito el de Cuba die de geluidsopnamen beluisterde, zijn de antwoorden van de brigadegeneraal vaag en blijven veel vragen onbeantwoord. Het huidige beleid heeft ‘duidelijk discriminatoire trekken’, niet alleen over de plaats van homoseksuele rekruten, maar ook over ‘de rechten van homoseksuelen soldaten die hogere functies ambiëren of deze al bezitten.’ In Cuba is de officiële strijd voor LHBTI-rechten in handen van Mariela Castro Espín, de dochter van de president van het land, die tot nu toe het heikele thema over het Cubaanse leger en homoseksualiteit vermeed.

Bron
* Diario de Cuba, 9 augustus 2017
Link
* De transciptie van de geluidsopnamen van de Werkgroep Nationale Defensie

Comeback Cubaanse liefdesmotels

De autoriteiten in de Cubaanse hoofdstad Havana willen een netwerk van 6 hotels opzetten waar kamers per uur worden verhuurd aan geliefden. De door de staat georganiseerde posadas of liefdesmotels verdwenen tijdens de economische crisis van de jaren negentig toen ze werden gebruikt om slachtoffers van orkanen tijdelijk onder te brengen. De nieuwe posadas moeten ook de concurrentie aangaan met particuliere kamerverhuurders die voor 5 dollar per 3 uur ruimte bieden voor liefdesavonturen.

malecon-verliefd-stel2

Aan de Malecón

Het gat in de markt is gevuld door particuliere huiseigenaren die kamers per uur verhuren, maar tegen hoge prijzen. Zij bieden airconditioning, een koelkast en een comfortabel bed voor 5 dollar per 3 uur. Maar dat is ongeveer 1/6 van het gemiddelde Cubaans maandsalaris van $29,60. De nieuwe posadas zullen goedkoper zijn en moeten ook bevorderen dat er een einde komt aan de praktijken van openluchtseks. Openlijke seks wordt in parken in Havana gesignaleerd, maar ook aan stranden en aan de bekende boulevard Malecón.

Vanaf 19e eeuw
sex-in-havanaHet Woningbureau van de provincie wil beginnen met een netwerk van 5 posadas, namelijk in de hotels La Monumental, Edén Arriba, Edén Abajo, Vento en hotel Ocho Vías. De posadas moet ook de problemen oplossen van een overbevolkt Havana met weinig woonruimte en privacy. Veel gezinnen in Havana delen een appartement en koppels die gescheiden zijn, worden gedwongen in één huis te blijven wonen vanwege het woningtekort. De eerste posadas in Havana dateren al van het begin van de 19e eeuw en veel Cubanen herinneren zich de levendige en gekruide verhalen over die posadas. Dat van de portier door wie de geliefden gewaarschuwd werden als de tijd verlopen was of mooie herinneringen aan gedenkwaardige kussen.

sex-posada-particular

Posada van een particuliere ondernemer

Bron
* BBC News, 3 juli 2017
Linken
* Bericht in de Cubaanse krant Trabajadores, 3 juli 2017
* Cubanet, 20 maart 2014 | Camilo Ernesto Olivera Peidro: Where to have sex in Havana?

Alternatieve homobeweging wil los van de staat opereren

Cubaanse activisten willen een beweging voor lesbo’s, homo’s, biseksuelen, transseksuelen en interseksuelen (LHBTI) zonder de ‘politieke agenda’ van Mariela Castro, directeur van het officiële CENESEX-instituut. Drie van hen spraken met de website 14ymedio. Juana Mora Cedeño, directeur van Arco Iris Libre de Cuba, zal niet ontkennen dat Mariela Castro, de dochter van Raúl Castro, veel zaken bespreekbaar heeft gemaakt, maar het gaat niet alleen om homorechten, de ‘bevordering van de integrale mensenrechten is onze prioriteit.’

lgbti-Juana Mora Cedeño, directora de la organización Arco Iris Libre de Cuba

Juana Mora Cedeño, aan het hoofd van de tafel

‘Onze prioriteit is de verdediging van de rechten van de LHBTI-gemeenschap in Cuba en de scholing van de leden. Het gaat niet alleen om wat nationaal is bereikt, maar wij willen ook dat internationaal gemaakte afspraken bekend worden ter wille van onze bescherming.’ zegt Juana Mora Cedeño. Zij verwijst naar een VN-studie over seksuele oriëntatie en genderidentiteit Nacidos Libres e Iguales. Cedeño’s project Macroproyecto Manos genaamd, is een samenwerkingsverband van LHBTI-groepen, dat in 2014 werd opgericht uit noodzaak omdat men niet langer onder de vleugels van Cenesex wilde opereren. ‘Het verschil tussen ons en Cenesex is dat ons project uit de LHBTI-gemeenschap voortkomt, terwijl Cenesex een officieel project is dat volgens de richtlijnen van de gevestigde macht opereert’. De organisatie Manos geeft ook adviezen aan homo’s, lesbo’s, biseksuelen, transseksuelen over hoe men de rechten van deze groepen kan verdedigen. Ook hiv-patienten krijgen adviezen. Manos ontvangt daarbij de steun van de Colombiaanse organisatie, Fundación Caribe Afirmativo. 

Transseksuelen
Sisi Montiel (Michele Hernández Sánchez) is een transvrouw en leider van het netwerk Trans Fantasía: ‘Het is erg moeilijk om in Cuba over mensenrechten te spreken omdat mensen denken dat je dan de regering omver wilt werpen. Wij moeten dagelijks en met veel geduld werken aan het slechten van deze taboes.’ Sisi Montiel legt uit dat zij dubbel gediscrimineerd wordt: ‘De transseksuelen die actief zijn in Cenesex, noemen me opposant en de samenleving discrimineert mij als transvrouw. Dat hindert mij want ik voel me geen opposant. Ik ben een activist voor LHBTI-rechten, maar ik wil geen deel uitmaken van Cenesex.’

mariela-castro-Mariela Castro pictured promoting International Day Against Homophobia, in Havana, Cuba2014

Mariela Castro aan het hoofd van de mars t.g.v. de Internationale Dag tegen Homofobie (2014)

Vervolging
Volgens Montiel is er sprake van vervolging van homo’s, transseksuelen, biseksuelen en lesbo’s die zich losmaken van de officiële organisatie. ‘Onze organisatie Macroproyecto Manos is officieel niet toegestaan. In Cuba bestaan enkel organisaties die de regering erkent en men accepteert geen groep die hetzelfde doet als Mariela Castro,’ legt zij uit. Alle projecten rond LHBTI’ers lopen via Cenesex en anderen die niet door de Staat erkend worden, worden gediscrimineerd, werken half-illegaal en hebben geen mogelijkheid om financiële hulp te ontvangen.
‘Waarom zou je aan de manifestatie van Cenesex meedoen om vervolgens ’s nachts gearresteerd te worden. Veel van de transseksuelen zijn sekswerkers, worden door de politie opgepakt en beschuldigd van het bedrijven van betaalde seks, bezit en gebruik van drugs,’ legt Montil uit. ‘Voor de politie is het een simpele zaak. Je krijgt een boete en zij zeggen: ‘dat lost je peetmoeder Mariela wel voor je op’ want voor de politie is Mariela Castro de peetmoeder van alle homo’s. Maar ik wil geen peetmoeder, want ik ben geen santo / heilige (een verwijzing naar de rituelen in de Afrocubaanse godsdienst.)

lgbti-Delgado-Gonzalez-Fundacion-Cristiana-Esperanza

Mario José Delgado González, activist en directeur van de Fundación Cubana Cristiana Divina Esperanza

Bruggenbouwer
Mario José Delgado González, activist van de Fundación Cubana Cristiana Divina Esperanza / Christelijke Cubaanse Stichting van de Goddelijke Verwachting wil de strijd voor de rechten van deze groepen, ontdoen van het politieke imago dat Mariela er op drukte. Hij werkt ook binnen het Macroproyecto Manos: ‘Wij zouden graag met Mariel Castro willen samenwerken en projecten opzetten. Wij weten dat zij ons kent, maar hoewel wij bruggen willen bouwen kregen we nooit een reactie,’ zegt de activist. Delgado González: ‘De projecten verschillen ook. Ons enig belang is de bevordering van de rechten van deze gemeenschappen zonder politieke etiketten. Mariela heeft een veel politiekere aanpak en vertegenwoordigt slechts de mensen die haar ideologie onderschrijven.’ (…) ‘Wij zetten ons in voor bevordering van de integrale mensenrechten en dat gaat verder dan het LHBTI-thema. Wij zouden willen werken vanuit een legaal platform met alle rechten en plichten die dat met zich meebrengt,’ aldus Delgado González, die er heilig van overtuigd is, ooit dit doel te bereiken.

Bron
* Mario J. Pentón, website 14ymedio, 3 juni 2017

Link
* De website Cubanos por el Mundo (Spaans): ‘Het zijn geen homorechten, het zijn mensenrechten.’

Mariela Castro: ‘Het volk wil geen terugkeer naar kapitalisme’

‘Cuba blijft vasthouden aan zijn socialistisch project’, aldus Mariela Castro Espín, directeur van het Nationaal Centrum voor Seksuele Hervorming / Centro Nacional de Educación Sexual (CENESEX) tijdens een filmfestival vorige week in Mexico. Ook benadrukte zij dat Cuba het homohuwelijk in Cuba niet zal invoeren omdat het onnodig is alles uit ‘het buitenland te kopiëren’.

LGBTI-marcha-Mariela-Castro-mei2016-madrazo

Mariela Castro tijdens de Gaypride vorig jaar

Het Mexicaanse dagblad La Jornada vroeg Mariela Castro ook naar het ‘verborgen kapitalisme’ op het eiland. Castro benadrukte dat men zich ‘niet zal wenden tot het kapitalisme: Het volk wil geen terugkeer naar het kapitalisme. Wij gaan verder met het uitvinden van het socialisme’. De dochter van Raúl Castro bezocht in Mexico een filmfestival en kreeg er een  prijs uitgereikt vanwege haar actieve inzet voor de rechten van homo’s, vrouwen en aidspreventie. In het interview met La Jornada werd zij ook gevraagd naar de weigering van de Cubaanse autoriteiten de Mexicaanse ex-president Felipe Calderón in Cuba toe te laten om er de dissidentenprijs Oswaldo Payá, Verdad y Vida, in ontvangst te nemen. In haar reactie verwees Mariela Castro naar paus Franciscus: ‘Zoals paus Franciscus zei: Latijns-Amerika kent het bestaan van cipayos. Wij zullen de deuren niet openen voor hen die het vaderland verkopen’, was haar enige antwoord. (cipayo is een soldaat of strijder die arbeid verricht voor de bezettende macht, redactie).

Migratie
Op de vraag of het migratiebeleid sinds de komst van Donald Trump voor de Cubanen is veranderd, zei ze: ‘Tot nu toe niet. Wij willen gelijke behandeling voor immigranten uit de hele wereld die naar de VS komen op zoek naar betere economische omstandigheden. Maar de speciale wet La Ley de Ajuste voor Cubanen willen wij niet. Die bevordert ongeordende migratie die illegaal en ook gevaarlijk is. Ideaal is dat men de noodzakelijke visa verstrekt zodat men kan reizen zonder risico’.

Socialisme
Over het einde van het embargo en de groei van buitenlands kapitaal op het eiland, zei Castro Espín dat een ‘beperkte instroom van kapitaal, niet zal leiden tot het ontstaan van een maatschappelijke klasse die lijnrecht staat tegenover degenen die historisch geëxploiteerd werden en behoorden tot de bezitlozen. Wij willen niet dat sociale groepen tegenover elkaar komen te staan. Dat hebben we overwonnen met de Revolutie en de Staat en de Partij zullen er voor waken dat er een klasse ontstaat met zoveel invloed in de politiek, waardoor de tegenstellingen worden bevorderd’. Ook benadrukte ze dat de Staat dient te waken over sectoren als de gezondheid, cultuur, de sport en de voedselsector en zo ‘grenzen stelt aan  de particuliere sector.’

gayvlagenautohuwelijkwendy-ignacio

In 2011 sloten twee Cubanen een improvisorisch niet-legaal huwelijk

Homohuwelijk
Over het ontbreken in Cuba van wetgeving die de invoering van het huwelijk voor stellen van gelijke sekse mogelijk maakt, verschool zij zich achter de zinsnede dat ‘wetten niet de vooroordelen en opvattingen kunnen veranderen’en ‘Cuba heeft geen wet ter bevordering van het homohuwelijk ingevoerd omdat we niet dat wat anderen invoeren, willen kopiëren. Bovendien maakt zo’ n wet geen einde aan de haatmisdaden tegen deze groep,’ aldus Castro. ‘Hoofddoel is niet het homohuwelijk, het is een van de middelen. Voor ons is het belangrijkste doel de bevordering van gelijke kansen zoals we daar ook in slaagden op het terrein van de discriminatie van de vrouw.’  Tot nu toe hield Mariel Castro in gesprekken met de buitenlandse pers (in de staatsmedia is dit thema taboe) de introductie van het homohuwelijk open. Het interview in La Jornada sluit nu de komst van het homohuwelijk in Cuba uit. Op de website 14ymedio probeert Miguel Angel in een reactie die ommekeer te verklaren. Hij schrijft: ‘Het regime kan het op dit moment goed vinden met de katholieke kerk en wil geen problemen met de kardinaal.’

Zelfkritiek
Mariela Castro oefende ook enige zelfkritiek uit in verband met de jaarlijkse Gaypride in Havana. Zij zei niet overtuigd te zijn van de waarde van dergelijke optochten omdat ‘het carnavaleske beeld’ van de homogemeenschap erdoor wordt bevestigd. ‘Ik wil dat de bevolking hun werkelijkheid ziet en een houding van fundamentele waardigheid.’

Bron
* Diario de Cuba en 14ymedio, 13 maart 2017

Link
* Het volledige interview met Mariela Castro in La Jornada van 11 maart 2017

Nieuw kerkgenootschap: vóór homo’s en pro-Fidel

Op de Internationale Dag van de Mensenrechten op 10 december jl. kwam de Gemeenschappelijke Metropolitane Kerk / Iglesia Comunitaria Metropolitana (ICM) in Havana bijeen om eer te bewijzen aan de overleden leider Fidel Castro.  Tegelijkertijd stelde ze zich open voor lesbo’s, gays, biseksuelen en inter-seksuelen (LGBTI), aldus de voorganger Elaine Saralegui, die deze kerk in Cuba leidt.

gay-bijeenkomst-icm-december2016

De kerkdienst van de Gemeenschappelijke Metropolitane Kerk / Iglesia Comunitaria Metropolitana (ICM) deze maand in Havana

Dit kerkgenootschap is het eerste religieuze instituut in Cuba dat gezinnen accepteert met homoseksuele ouders, voorstander is van huwelijkse homorelaties en het kerkelijk ambt openstelt voor leden van de LGBTI. Ook wil de kerk een schuilplaats zijn voor gelovigen uit andere christelijke gemeenschappen en voor personen die om diverse redenen slachtoffer zijn van discriminatie of worden achtergesteld. De bijeenkomst vond plaats in het Centrum Oscar Arnulfo Romero (OAR), waar dominee Raquel Suárez van de Eben-Haëzerkerk in de wijk Marianao voorging. Zij preekte over de brief van Paulus aan de Galaten. Volgens Suárez staat in deze brief het respect voor diversiteit en de waarde van persoonlijke en gemeenschapsveranderingen centraal.

gay-icm-mariela-castro-junto-al-rev-elder-troy-perry-obispo-fundador-de-la-icm-y-el-rev-elder-hector-gutierrez-der-07072016

Mariela Castro en de oprichter van de ICM, bisschop Troy Perry (links)

Onderscheiding
De Gemeenschappelijke Metropolitane Kerk kwam eerder dit jaar in het nieuws toen zij de prijs Be Justice uitreikte aan Mariela Castro, dochter van de Cubaanse president die zich inzet voor homo-emancipatie.
Onafhankelijke LGBTI-groepen voelen zich overigens door de activiteiten van Mariela Castro en haar instituut voor seksuele hervorming CENESEX (Centro Nacional de Educación Sexual) in het geheel niet gesteund. Onafhankelijke homogroepen die om principiële redenen weigeren samen te werken met CENESEX worden vaak onder druk gezet om hun activiteiten te staken en zich te scharen onder de paraplu van Mariela Castro, die ook nog eens de dochter van president Raúl Castro is.

gay-nelson-gandulla-izq-junto-a-otros-activistas

Nelson Gandulla (links) met twee andere activisten

Pressie
Het overkwam de LGBTI-activist Nelson Gandulla die volgens de mensenrechten-
organisatie Observatorio Cubano de Derechos Humanos (OCDH) twee uur lang werd ondervraagd in de kantoren van de Immigratie en Vreemdelingendienst door kapitein Ihosvani, kapitein Angel en de medewerker van de Staatsveiligheid, Patricia. De ondervragers wilden weten wie de reizen van deze activist financierde en maakten duidelijk dat deze organisaties ‘zakkenvulllers’ zijn en geen interesse hebben in gay-zaken, maar er op uit zijn ‘Mariela Castro als directeur van de staatsinstelling CENESEX en dochter van de president in diskrediet te brengen.’ De ondervragers drongen er bij Nelson Gandulla op aan zich aan te sluiten bij ‘de strijd van CENESEX’, waarop deze antwoordde dat het ‘Mariela is die niet met hen wil samenwerken.’ Uiteindelijk werden Gandulla en zijn familie bedreigd met gevangenisstraf als ze hun activiteiten zouden voortzetten ‘wegens belediging van de autoriteit van Mariela Castro door slecht over haar te spreken.’ Ook werd gedreigd met een reisverbod voor Nelson Gandulla en andere LGBTI-activisten.

Bron
* Diario de Cuba, december 2016

Link
* Website Diario de Cuba, 12 december 2016: Una ‘iglesia del amor y castillo del sexo’ abre sus puertas a la comunidad LGBTI en La Habana

Opbrengst suikerrietoogst 2015-2016 met 19% gedaald

De productie van Cubaanse rietsuiker is in de periode 2015-2016 met 19% gedaald. Daarmee wordt gebroken met een stijgende tendens die in 2010 werd ingezet. Oorzaken voor de achteruitgang zijn de klimaateffecten, de kwaliteit van het suikerriet, het absenteísme van de arbeiders en tijdverlies zowel bij de oogst als in de fabrieken, aldus leidinggevenden van het suikerstaatsbedrijf Azcuba die in de partijkrant Granma dinsdag 6 juli aan het woord kwamen.

fidel-zafra-suikerriet

Een jeugdige Fidel kapt suikerriet

Voeg daarbij de verlate start van 13 van de 50 centrales of suikerfabrieken in het land. Die late start was bij 5 fabrieken te wijten aan ‘zaken die de industriesector aangaan’ en bij 8 aan de regen en de extreme vochtigheid van de grondstof. Dat meldden functionarissen van Azcuba vorige week in een commissievergadering van de Nationale Assamblee. Voor de volgende suikerrietcampagne in 2016-2017 verwacht Azcuba 27% groei van de suikerrietoogst en 45% van de suikerproductie en hoopt daarbij te kunnen rekenen op 54 centrales in heel het land. Volgens de directeur Voorlichting, Communicatie en Analyse Dionis Pérez bleven de resultaten in elke fase van het productieproces achter op de planning. Bij de verwerking en het persen van suikerriet werd 95% gehaald, de productie van suiker 80% en 85% van de geplande industriële opbrengsten werden gehaald. Voor dit jaar verwacht Pérez een oogst van 1,2 miljoen ton suiker.

logo-azcuba-suikerWereldmarkt
De teruggang in de suikerproductie is, samen met de daling op de wereldmarkt van de prijzen van olie en nikkel, reden voor de Cubaanse regering om besparingen en bezuinigingen in te voeren. Minister Murillo van Economische Zaken presenteerde dit noodprogramma afgelopen week tijdens een zitting van de Nationale Assemblee.

suiker-grafiek- zafra-azucarera-Foresightcuba

Suikerproduktie in Cuba afgezet tegen de productie op de wereld

Dieptepunt
Op de website Diario de Cuba beschrijft Roberto Álvarez Quiñones de geschiedenis van de Cubaanse suiker. Cuba was 160 jaar lang de belangrijkste suikerproducent van de wereld. In de jaren vijftig exporteerde het land de helft van alle suiker en produceerde tussen de 5,3 en 7,1 miljoen ton suiker in 161 suikercentrales. Toen Fidel Castro in 1959 aan de macht kwam nationaliseerde hij, op aandringen van Che Guevara, eind 1960 de suikersector. In twee jaar tijd daalde de opbrengsten van 6,8 tot 3,8 miljoen ton. Als Fidel de suikerindustrie niet had vernietigd en Cuba zou 6 miljoen ton suiker per jaar hebben geproduceerd was, aldus Álvarez Quiñones, er voldoende suiker voor de consumptie in Cuba geweest en het land zou 5,3 miljoen ton, met een waarde van 2,3 miljard dollar, hebben kunnen exporteren. Dat is zesmaal het bedrag dat het dit jaar aan de export verdient en meer dan de opbrengsten uit de toeristensector. Quiñones wijst ook op de opbrengsten die zouden voortvloeien uit de productie van ethanol; die schat hij op 7,1 miljard dollar en dat is driemaal de inkomsten van de toeristensector. Het staatsdirigisme in de suikersector leidde tot de laagste opbrengsten van suiker per hectare in heel Latijns-Amerika. Sinds 2002 wordt die gemiddeld geschat op 24 tot 41 ton per hectare. In Peru, Guatemala en Colombia is dat 90 tot 120 ton. Vóór 1959 was er geen enkel Latijns-Amerikaans land dat Cuba passeerde op deze rendementslijst. Volgens Álvarez Quiñones zou zonder het beleid van de Castro’s, de Cubaanse suikeroogst 7 miljoen ton per jaar kunnen bedragen. Dat is net zoveel als de fabrieken van de eerder uitgeweken Fanjul-broers nu in hun fabrieken in de VS en de Dominicaanse Republiek produceren. De Fanjul-broers bezaten tot 1959 een suikerimperium in Cuba.

Bron
* Persbureau EFE
* Roberto Álvarez Quiñones: Menos azúcar en el peor momento / Minder suiker op het slechtste moment, Diario de Cuba 6 juli 2016