Ondanks verbod en strenge controle groeit GPS-gebruik

Het schermpje valt op in de gammele drukke taxi. Een kleine pijl markeert het pad dat het voertuig volgt door de nauwe straten van Camagüey en de chauffeur stelt de passagiers gerust. ‘Ik weet niet waar het is, maar dit apparaat zegt het me wel,’ legt hij uit en streelt zijn TomTom. Samen met USB-sticks, externe harde schijven, smartphones en wifi-antennes, zijn satellietgestuurde GPS-systemen voor navigatie op het land of op de zee langzamerhand gemeen goed geworden in Cuba. Automobilisten, fietsers en bootvluchtelingen willen precies weten waar ze zijn en gebruiken deze steeds vaker.

internet-gps

GPS is op de Cubaanse markt niet te koop en de import ervan o.a. van het merk TomTom, wordt streng gecontroleerd.

De douane waarschuwt echter dat voor de invoer van deze apparaten voorafgaand toestemming van het Nationaal Bureau voor Hydrografie vereist is. Het verkrijgen van een vergunning voor een natuurlijke persoon is bijna onmogelijk. ‘Als u bij een bedrijf werkt of in het buitenland woont, moet u een brief meenemen waarin u aangeeft waarom u GPS nodig hebt’, legt een medewerkster van de douane ons telefonisch uit. ‘We geven geen toestemming als de persoon niet kan bewijzen dat hij dit apparaat voor zijn of haar werk bij een instelling of project nodigt heeft,’ zegt zij. ‘Volgens de wet kan het apparaat in beslag worden genomen en kan de persoon die een GPS het land binnenbrengt worden beboet,’ voegt ze er nog aan toe. De functionaris kan de website 14ymedio niet vertellen of het verbod op de invoer samenhangt met zorgen over de veiligheid. ‘Ze mogen niet vrij het land worden ingevoerd, punt uit’, benadrukt ze. Een gepensioneerde medewerker van het Ministerie van Binnenlandse Zaken laat anoniem weten dat ‘het verbod samenhangt met de vrees dat er op deze wijze informatie over militaire verplaatsingen of gegevens over de woningen van leiders van de Revolutie kunnen worden verspreid.’

internet-gps-taxista

Taxista in Havana met GPS

Onmisbaar
‘Te koop, een GPS van het merk Garmin met alle kaarten van Cuba voor 200 CUC,’ luidt een advertentie op een populaire website. Een telefoontje levert verdere details op. ‘Dit is het nieuwste op de markt en iedereen die professioneel wil chaufferen, moet investeren en een GPS kopen’, zegt de verkoper. Hij maakt ook duidelijk dat hij niet beschikt over de invoerpapieren en zegt ‘dat als u wordt tegengehouden door de politie, je de GPS moet verbergen.’ Onder illegale migranten is GPS bijna net zo populair als een boot of een goede motor voor illegaal vertrek uit het land. ‘Een GPS maakt het verschil tussen rondjes varen op zee of een veilige haven bereiken,’ zegt Victor Alejandro Ruiz, een Cubaanse inwoner van Tampa die naar de Verenigde Staten kwam na zes pogingen om de Straat van Florida over te steken.’ Hij kwam drie jaar geleden bij de Amerikaanse kust aan toen het droge voeten / natte voetenbeleid nog van kracht was. Hij hoefde de eigenaar van de boot niets te betalen om als passagier te kunnen aansluiten ‘want mijn betaling was de GPS.’ Na aankomst in de VS slaagde hij erin een GPS bestemd voor zijn neef in Cuba, het land binnen te smokkelen. De douane ontdekte deze wel, maar de douanemedewerkster kreeg een paar dollar in de hand gedrukt en liet de mula / muilezel passeren.  ‘Mijn neef heeft nu zijn Garmin GPS en veel van zijn problemen zijn opgelost’, aldus Ruiz. Zijn neef verving alle routekaarten door een bijgewerkt programma dat voor 20 CUC op de zwarte markt te koop is. ‘Zelfs de gaten in het wegdek kun je erop zien,’ grapt hij. ‘Hoewel de controle sterk is, gebeurt er hetzelfde als met satellietschotels. Je kunt ze niet in de winkel kopen of het land binnenbrengen, maar iedereen heeft er wel een gezien’. Diplomaten en buitenlandse journalisten, die wel een GPS mogen invoeren, spelen het lucratieve spel mee. Als ze worden overgeplaatst, verkopen ze de apparatuur door aan Cubanen. Drie taxichauffeurs met GPS TomTom of Garmin bevestigden tegenover de website 14ymedio dat zij die van buitenlanders hadden overgenomen.

alan-gross-demo-washington

Actie in Washington voor de vrijlating van Alan Gross.

Achterdocht
Kortgeleden publiceerde de site Cubanet het verhaal van de Amerikaanse historica Shannon Rose Riley, werkzaam aan de Universiteit van San José (California), die Santiago de Cuba bezocht voor het Fiesta de Fuego / Feest van het Vuur. Ze was in bezit van een apparaat dat werkte via het satellietsysteem SPOT. Het leidde tot een zware ondervraging en dreigende gevangenisstraf. In december 2009 werd Alan Gross in Cuba gearresteerd. Hij werkte voor de Amerikaanse instelling USAID (United States Agency for International Development). De belangrijkste beschuldiging tegen hem luidde dat hij onderdelen van satelliettelefoons het land had binnen gesmokkeld, bestemd voor de joodse bevolking van het eiland. Gross kreeg 15 jaar gevangenisstraf, maar kwam in 2014 vrij toen de diplomatieke dooi tussen Washington en Havana inzette.

Plaatsbepaling
Het verbod op GPS-apparatuur lijkt zinloos te worden omdat steeds meer nieuwe telefoonstellen ook de mogelijkheid van plaatsbepaling hebben. ‘De meeste mensen die in Cuba positiebepaling gebruiken doen het op deze manier, hoewel dit systeem slecht werkt in streken met een minimale dekking’, zegt Yips Gomze, een informaticus die in een werkplaats voor reparaties van computers en mobiele telefoons in de wijk Cerro in Havana werkt. ‘Er zijn steeds meer toestellen met de mogelijkheid om via de satelliet plaats van bestemming vastleggen en ze worden almaar kleiner,’ voegt hij er aan toe terwijl hij ons een Garmin Forerunner-sporthorloge met GPS laat zien.

Bron
* Marcelo Hernández, website 14ymedio, 16 juli 2018

Alan Gross bekritiseert internetplannen Trump

Alan Gross, de Amerikaanse burger die in Cuba 5 jaren gevangen zat vanwege zijn activiteiten voor een politieke omwenteling, vindt de pas gepresenteerde plannen van president Trump om internet in Cuba te versterken, niet geloofwaardig. Het Amerikaanse Ministerie van Buitenlandse Zaken zei in januari jl. een Task Force te willen formeren om de verspreiding van internet en de onafhankelijke media te versterken.

alan-gross-y-trump

Alan Gross en president Trump

Gross is zeer sceptisch over de plannen. Hij verbleef 5 jaar in een Cubaanse gevangenis omdat hij in opdracht van de overheidsorganisatie USAID een clandestien internet op het eiland wilde introduceren. ‘Mijn eerste reactie was, of dit een grap was,’ zei Gross in een telefonisch interview met persbureau Reuters. Hij werd in december 2009 aangehouden voor het binnensmokkelen van illegaal telecommunicatiemateriaal. In maart 2011 veroordeelde het Cubaanse gerecht hem tot vijftien jaar cel. De Amerikaanse overheid deed verschillende vergeefse pogingen om de man vrij te krijgen. Pas in 2014 kwam Gross vrij. Hij werkte als onderaannemer voor het Amerikaanse regeringsagentschap voor internationale ontwikkeling USAID. Cuba bestempelde de activiteiten van dit agentschap als illegale pogingen van de VS om zijn regering te ondermijnen. Ook nu protesteert Havana tegen de oprichting van deze Task Force en noemt de oprichting ervan ‘een schending van de soevereiniteit van Cuba’.

A man sits on his Russian-made Ural motorbike as he checks the Internet at a hotspot in Havana

Man op Ural-motorfiets uit Rusland, checkt zijn mail op een hotspot in Havana.

Fouten
Gross: ‘Wij moeten van onze fouten leren. Ik leerde dat het illegaal is zulke zaken in Cuba te verspreiden die geheel of gedeeltelijk door de Amerikaanse overheid zijn gefinancierd,’ aldus de nu 68-jarige Gross, die in gevangenschap 5 tanden verloor en circa 52 kilo aan gewicht. Hij importeerde tijdens 5 reizen die hij in 2009 maakte o.a. satelliettelefoons en ander hoogwaardig technologisch materiaal, bestemd voor  centra van de joodse gemeenschap in Havana, Santiago en Camagüey. Volgens Gross zou de Amerikaanse regering direct met Cuba moeten overleggen over de toegang tot internet, bijvoorbeeld over de bijdrage van een goed gespreid internetnetwerk aan de economische groei in Cuba. ‘Er kan veel gebeuren als het op een positieve en constructieve manier gebeurt,’ aldus Gross. President Obama heeft Cuba eerder samenwerking op internetgebied aangeboden, maar de Cubaanse overheid ging daar niet op in.

Bron
* Diverse persbureaus

Link
* Mededeling Amerikaans Ministerie van Buitenlandse Zaken over  de instelling van een Task-Force internet voor Cuba, 23 januari 2018

Doorbraak relatie Cuba en de VS een feit

Cuba heeft vandaag twee Amerikanen vrijgelaten. Het gaat om Alan Gross, die vijf jaar gevangen zat, en een onbekende Amerikaan die vanwege ‘veiligheidsredenen’ anoniem blijft; de laatste hij zat twintig jaar vast. Dat melden meerdere Amerikaanse media op basis van anonieme overheidsfunctionarissen.

President Obama ontmoette president Raúl Castro vorig jaar bij de begrafenis van Mandela

President Obama ontmoette president Raúl Castro vorig jaar bij de begrafenis van Mandela

In ruil voor de onbekende Amerikaan, naar verluidt een medewerker van het Amerikaanse inlichtingenapparaat, zouden drie Cubaanse spionnen huiswaarts keren. De Amerikanen zouden al op een vliegtuig naar de Verenigde Staten zitten.
Elise Abott, Global Affairs Correspondent bij CNN, meldt:
‘Belangrijke stap in betrekkingen tussen beide landen’.

NRC: belangrijke stap

De  Cubaanse Vijf, vijf Cubaanse spionnen waarvan er al twee eerder naar havana terugkeerden. Nu lijkt het ontslag van de drie nog resterende Cubanen dichtbij.

De Cubaanse Vijf, vijf Cubaanse spionnen zaten in Amerikaanse gevangenschap. Twee van hen waren al eerder naar Havana teruggekeerd. Nu lijkt het ontslag van de drie nog resterende Cubanen dichtbij.

Als alle berichten kloppen wordt er vandaag een belangrijke stap gezet in het verbeteren van de betrekkingen tussen de Verenigde Staten en Cuba, legt NRC-redacteur Latijns-Amerika Ykje Vriesinga uit:
‘Het is een grote stap dat de Cubaanse regering Alan Gross heeft laten gaan. Hij zou het Cubaanse regime hebben willen ondergraven en werd achter de hand gehouden als kostbaar wisselgeld voor een mogelijke uitruil met Cubaanse spionnen die vastzitten in de Verenigde Staten. Vijf jaar lang heeft Cuba geweigerd om Gross vrij te laten, ondanks berichten eerder dit jaar dat zijn gezondheid zeer was verzwakt. Dat Gross nu naar huis mag betekent een belangrijke verbetering in de Amerikaans-Cubaanse betrekkingen en maakt nieuwsgierig wat Washington in ruil heeft geboden voor Gross.’

Fernando González werd op 28 februari na zijn vrijlating in Havana welkom geheten o.a. door president Raul castro en de vice-president

Fernando González werd op 28 februari na zijn vrijlating in Havana welkom geheten door o.a. president Raul Castro en de vice-President

Zaak Cubaanse Five
De Cubaanse Vijf – Gerardo Hernández, Ramon Labanino, Antonio Guerrero en Fernando González en René González – werden in 1998 gearresteerd. De mannen werden in 2001 schuldig verklaard aan infiltratie op militaire installaties in Zuid Florida en werden tot hoge straffen veroordeeld, van 15 jaar tot dubbel levenslang.

Alan Gross, zijn vrouw en twee dochters

Alan Gross, zijn vrouw en twee dochters

Cuba geeft toe dat de vijf werkzaam waren voor de Cubaanse geheime dienst, maar slechts op zoek waren naar voorgenomen gewelddadige acties van Cubaanse ballingen tegen hun vaderland. In mei 2013 kreeg René González toestemming om na een privébezoek vanwege het overlijden van zijn vader, in Cuba te blijven. Fernando González Llort werd in januari van dit jaar vrijgelaten na het uitzitten van zijn straf.

Lees ook ons bericht van 13 december over de mogelijke vrijlating van Alan Gross

Obama ‘in gesprek’ over vrijlating Alan Gross

President Obama heeft in een interview met de televisiezender Fusión gezegd ‘verschillende keren gesproken te hebben over een manier om Alan Gross vrij te krijgen.’ Hij verstrekte geen verdere details en daardoor werd ook niet duidelijk of zijn regering een directe dialoog voert met Havana over dit thema. De beide landen onderhouden sinds 1961 geen diplomatieke relaties.

De president tijdens zijn gesprek met Jorge Ramos voor het televisiekanaal Fusión, 9 december 2014

De president tijdens zijn gesprek met Jorge Ramos voor het televisiekanaal Fusión, 9 december 2014

Alan Gross werd in december 2009 gearresteerd en veroordeeld tot 15 jaar gevangenis omdat hij de joodse gemeenschap in Havana in opdracht van de ontwikkelingsorganisatie USAID,  zou hebben voorzien van geavanceerde communicatieapparatuur ter bevordering van de democratie in Cuba en die niet gecontroleerd zou kunnen worden door de Cubaanse machthebbers. Obama zei dat de VS ‘op verschillende manieren’ betrokken zijn bij gesprekken over Gross’ vrijlating. ‘Wij maken ons grote zorgen over hem. Hij had nooit gevangen genomen mogen worden.’

Ontmoeting
Interessant in dit opzicht is ook, dat Cuba in april 2015 voor het eerst deel zal nemen aan de Top van de Amerika’s, een ontmoeting van staatshoofden van het westelijk halfrond. Dit heeft gastheer Panama vrijdag laten weten. Waarnemers speculeren over een mogelijke ontmoeting van de Amerikaanse president Barack Obama met zijn Cubaanse ambtgenoot Raúl Castro.

Link
* Transcript interview Obama met de citaten over Gross

Amerikaanse gevangene in Cuba spil verbetering relatie Cuba VS

Afgelopen woensdag was het precies 5 jaar geleden dat de Amerikaanse ontwikkelingswerker Alan Gross (65) in Havana werd gearresteerd. Hij was op dat moment werkzaam voor een project van USAID, een overheidsinstelling van de VS en zou internet hebben geïnstalleerd voor de joodse gemeenschap in Cuba. In 2011 werd hij veroordeeld tot 15 jaar gevangenisstraf omdat hij had deelgenomen aan ‘een subversief programma gefinancierd door de regering van de VS’ en ‘aan daden tegen de nationale onafhankelijkheid en territoriale integriteit van de Staat.’ De kansen op een mogelijke verbetering van de relaties tussen de VS en Cuba en de mogelijke opheffing van het Amerikaans embargo, worden sterk bepaald door het lot van Gross.

Demonstratie in de VS; Breng Alan thuis

Demonstratie in de VS; breng Alan thuis

Dinsdag noemde het Amerikaanse Ministerie van Buitenlandse Zaken zijn situatie ‘zeer ontluisterend’, gegeven het feit dat zijn werk er uit bestond internet aan Cubanen aan te bieden en ‘de Cubaanse regering geen toestemming gaf dat Gross kon terugkeren naar zijn gezin waar hij behoort.’ Washington heeft al eerder benadrukt dat de vrijlating van Gross ‘een eerste  prioriteit’ is, maar de VS weigeren Gross uit te ruilen met drie Cubaanse geheime agenten die in Amerika op beschuldiging van spionage gevangen zitten. Deze drie gevangen agenten, twee Cubanen werden eerder vrijgelaten, werden in 2001 veroordeeld omdat ze deel uitmaakten van een clandestien netwerk Red Avispa, ondermeer bedoeld om dat Cubaanse ballingengemeenschap in Florida te bespioneren. Volgens de BBC Mundo correspondent, Thomas Sparrow, ziet de Amerikaanse regering geen overeenkomst tussen beide situaties.

'Blokkade is volkerenmoord'

‘Blokkade is volkerenmoord’

Pressie tot uitruil
Die opvatting valt niet samen met de mening van invloedrijke personen in het land die juist wel voor een uitruil zijn en aandringen op meer stappen om Gross te bevrijden. Twee senatoren waren vorige maand in Havana en spraken met de 65-jarige Amerikaanse gevangene. En de New York Times publiceerde recent zes commentaren waarin o.a. benadrukt werd dat de uitruil van Gross tegen de drie Cubaanse spionnen de moeite waard zou zijn, onder meer omdat het de enige ‘levensvatbare weg’ zou zijn via welke Gross, die een slechte gezondheid heeft, de cel kan verlaten. Op 2 november schreef de krant: ‘Een uitruil kan de weg openen naar herstel van de diplomatiek betrekkingen, waardoor de VS de mogelijkheid zouden hebben positieve veranderingen op het eiland te voeden zoals de expansie van de handel, het toerisme en meer contacten tussen de Cubanen en de Noord – Amerikanen.’(…) ‘Zoniet dan bestendigt men de vijandschap die meer dan 50 jaar bestond en wordt de cirkel van wantrouwen en daden van sabotage aan beide kanten, enkel verlengd.’

U.S. Republican Senator Jeff Flake speaks to reporters as U.S. Democrat Senator Tom Udall listens during a news conference in Havana November 11, 2014.   REUTERS/Enrique De La Osa

De Republikeinse senator Jeff Flake spreekt tijdens een persconferentie op 11 november 2014 in Havana. De Democraat senator Tom Udall zit naast hem.

Onvoldoende inspanningen
Het bezoek van de twee Amerikaanse senatoren, de Democraat Tom Udall en de Republikein Jeff Flake, aan Cuba vond enkele dagen later plaats. Tijdens een ontmoeting met de pers, zei senator Flake dat de vrijlating van Gross ‘nabij is’ en dat Alan Gross dit zelf had gezegd. Er komt hoe dan ook een einde aan.’ De familie van Gross en de advocaat zijn minder stellig; zij benadrukken dat Gross op zijn verjaardag in mei j.l. had laten weten geen volgende verjaardag meer in de cel te willen vieren. Hij dreigde zichzelf van het leven te benemen. Maar het Amerikaanse Ministerie van Buitenlandse Zaken noemt de situatie van Gross een ‘sleutelkwestie’ maar voegde er ook toe dat er nog ‘onvoldoende voortgang geboekt is zodat hij naar huis kan gaan’. En Mariela Castro, dochter van de president, zei vorige week tegen de BBC dat ‘als Alan Gross nu nog in Cuba is, dat door Obama veroorzaakt wordt omdat deze onvoldoende stappen zette om onze drie kameraden terug te halen.’

Bron
* BBC Mundo, 3 december 2014 (enigszins ingekort)
Linken
* Op 3 november publiceerde de New York Times een tijdlijn over de kwestie Gross vanaf 2009 tot nu.
* Persbureau AP (3 december 2014) over de politieke ruimte van president Obama.

Cubaanse ex-spion begint eigen blog

René González, een van de Cubaanse spionnen die in de VS werden veroordeeld en vorig jaar naar Cuba kon terugkeren, is een eigen blog begonnen onder de titel Ze zeggen dat ik een spion ben.  Hij wil met zijn blog meer informatie verspreiden over de zaak van de Cubaanse Vijf, de spionnen in Amerikaanse gevangenschap, een van de geschilpunten tussen de Cubanen en de VS. González zegt verder te geloven dat ‘dit blog een bewijs is van een natuurrecht; het recht om zich vrij te uiten.’

René González achter zijn scherm

René González achter zijn scherm

González, die 15 jaar gevangen zat in een Amerikaanse gevangenis en die de eerste was die naar Cuba kon terugkeren, beantwoordt in zijn eerste post vragen van Cubanen en legt uit waarom hij besloot een blog te beginnen. ‘Ik hoop bij de verdere ontwikkeling van mijn blog meer antwoorden te geven, ook voor mensen die de zaak van de Cuban Five niet kennen of die deze wellicht kennen, maar niet aan de zijde van de Vijf staan,’ aldus González, die ook op Twitter opereert. González hoopt bij te dragen aan ‘het slechten van de muur van stilte die de zaak kent‘ buiten het eiland en wil ‘duistere kanten kan verhelderen.’ (…) ‘Dit blog biedt de mogelijkheid om de historie te belichten door ons als De Vijf zelf, via een een soepele en permanente persoonlijke dialoog voor hen die daarvoor open staan,’ aldus González.

Alan Gross

Alan Gross

Struikelblok VS en Cuba
De zaak van de vijf Cubaanse spionnen heeft de laatste jaren een belangrijke rol gespeeld in de relaties tussen de VS en Cuba en stond de normalisatie van de betrekkingen in de weg, samen met de gevangenhouding in Cuba van de Amerikaanse ontwikkelingsdeskundige Alan Gross. Gross werd in december 2009 aangehouden omdat hij communicatieapparatuur zou hebben geleverd, waaronder satelliettelefoons, aan de joodse gemeenschap in Cuba. Zijn lichamelijke situatie verslechtert en Gross is somber. Op 2 mei zei Gross tegen zijn Amerikaanse advocaat dat dit ‘de laatste verjaardag zou zijn die hij, hoe dan ook, in Cuba zou vieren.’

cincocubaHelden
De vijf Cubanen worden in Cuba beschouwd als ‘helden’ en ‘antiterroristische strijders’. Zij werden in 1998 in Florida aangehouden door de FBI toen deze een Cubaanse spionage-netwerk oprolden. De groep gevangen Cubanen was toen groter dan de Vijf die nu zijn overgebleven; enkele Cubanen kozen voor identiteitsverandering en erkenden de spionage waarvan ze beschuldigd werden. De Vijf erkenden voor de rechter Cubaanse agenten te zijn, maar verzekerden dat hun spionagewerkzaamheden waren gericht op de werkzaamheden van ‘terroristische Cubaanse ballingen’ die samenzweerden tegen Fidel Castro of gewelddaden wilden plegen in de VS. Waarom een van de Vijf werkzaam was op een Amerikaanse marinebasis is nooit helemaal duidelijk geworden. Tot nu toe zijn René González en Fernando González de enige twee van de vijf die zijn vrijgelaten omdat ze hun straf voltooiden, maar de andere drie, Gerardo Hernández, Ramón Labañino en Antonio Guerrero, blijven gevangen. De politieke nederlaag van president Obama leidt er toe dat een mogelijke uitwisseling van deze drie Cubanen tegen Alan Gross verder weg is dan ooit. Vorige week suggereerde de New York Times in een commentaar nog een dergelijke gevangenenruil.

Bron
* El Nuevo Herald, Diario de Cuba
Link
* Weblog van René González: Soy un espía, dicen, zowel in het Engels als in het Spaans. De website wordt gehost door het Amerikaanse bedrijf Godaddy in Arizona. 

Frank Calzon: ‘Geen legitimatie van Cubaanse dictators’

Begin deze week schonken we aandacht aan een commentaar in de New York Times over het herstel van de diplomatieke betrekkingen tussen Cuba en de VS. Gisteren reageerde de Cuba-specialist Ted Henken met instemming op dit betoog. Vandaag is het woord aan Frank Calzon die van mening is dat we Cubaanse dictators niet moeten legitimeren. Frank Calzon is directeur van het Center for a Free Cuba in Washington.

amerikashandmetcubasgeketendehandEr is geen enkele doel gediend met de legitimering van Castro’s dictatuur in Cuba en het zou internationaal een propagandaoverwinning zijn voor dit land en andere dictators op de wereld aanmoedigen. Het Cubabeleid van de VS is sinds 1960 dramatisch gewijzigd toen Havana Amerikaanse eigendommen onteigende ter waarde van $1.8 miljard dollar. Op dit moment zijn er vertegenwoordigingen van beide landen (Interest sections) in beide hoofdsteden geopend. Cuba koopt jaarlijks voor honderden miljoenen dollars aan Amerikaans voedsel. De Amerikaanse embargowetgeving eist dat het land cash betaalt, omdat Cuba nog miljarden dollars aan schulden heeft bij o.a. Europese landen die het land ooit handelskredieten leverden. De campagne om de diplomatieke relaties te ‘normaliseren’ zou erop neerkomen dat er kredieten aan Havana worden verleend en dat de Noordamerikaanse burger daardoor verplicht wordt het regime te subsidiëren. Maar waarom zou je dat doen? Het Cubaanse volk levert dit geen enkel voordeel op. Buitenlandse handel en investeringen zijn in Cuba strikt het terrein van de Castroregering. Er bestaat geen rechtstaat waardoor meningsverschillen worden opgelost, schulden kunnen worden betaald en investeerders beschermd worden tegen confiscatie of willekeurige gevangenneming.

Normalisering
De 15-jaren cel waartoe een Amerikaanse hulpverlener, Alan Gross, werd veroordeeld omdat hij een satelliettelefoon en een laptop aan een joodse groep had geschonken, moeten een waarschuwing zijn voor iedereen die denkt dat de relaties met Cuba kunnen worden ‘genormaliseerd’. Gross zat een jaar gevangen voordat de Castroregering een aanklacht tegen hem formuleerde. Nu proberen de Castro’s hem de vrijheid te geven in ruil voor de vrijlating van drie Cubaanse spionnen die op een militaire basis in Florida spioneerden. (één van hen kreeg toestemming om zijn zieke moeder in Cuba te bezoeken, maar het regime wees het verzoek van Gross om zijn stervende moeder in de VS te bezoeken, af).

Amerikaanse suiker in Cubaanse winkel

Amerikaanse suiker in Cubaanse winkel

Terrorisme
Er zijn goede redenen waarom het Ministerie van Buitenlandse Zaken Cuba handhaaft op de lijst met namen van staten die het internationaal terrorisme aanmoedigen. Cuba heeft terroristen getraind, strijders geleverd aan marxistische revolutionairen in Latijns Amerika en Afrika en Afrika is een belangrijke deelnemer aan de anti-Israelcoalitie in de VN en elders op de wereld. Vorig jaar werd Cuba betrapt vanwege de smokkel van twee oorlogsvliegtuigen en raketonderdelen naar Noord-Korea. Dat is strijdig met afspraken van de VN. Vandaag zijn de Castro’s intieme vrienden van de dictators in Syrië en Iran. De terroristische bedoelingen van Cuba zijn niet te ontkennen en Havana is even repressief als altijd.

Link
* New York Times, 12 oktober 2014 met tevens een Spaanstalige vertaling van de tekst van Frank Calzon