CEPAL is de weg kwijt

Afgelopen week vond in aanwezigheid van VN-secretaris-generaal Antonio Guterres, in Cuba een bijeenkomst van de Economische Commissie voor Latijns-Amerika en de Caraïben, CEPAL plaats. Yoani Sánchez, eindredacteur van de digitale krant 14ymedio, constateert dat achter deze vijf letters tellende afkorting een VN-commissie schuilt, die ondanks het economisch falen van Cuba, uitermate vriendelijk en kritiekloos opereert tegenover gastheer Cuba en daardoor een ‘medeplichtige’ van het regiem in Havana lijkt te zijn. CEPAL, de Comisión Económica para América Latina, werd in 1948 opgericht als een van de Commissies van de VN.

cepal-sluiting-mei2018Al veel jaren is CEPAL een bereidwillige reisgenoot van de Cubaanse regering, die de leiders van het land steunt, haar statistieken opwaardeert en elke kritisch geluid smoort. Deze houding levert de officiële lof op van Havana en maakte dat de rode loper werd uitgerold, zoals afgelopen week toen de 37e zittingsperiode van CEPAL op het eiland plaatsvond. De vergadering, die werd bijgewoond door secretaris-generaal Antonio Guterres van de Verenigde Naties, werd tijdelijk voorgezeten door Cuba zelf. Dat is ironisch voor een land dat een langdurige economische crisis doormaakt en waar echte gegevens over armoede worden vervalst of gecensureerd. Met Havana in een leidende positie, wordt van de CEPAL verwacht dat het de steun voor links populisme die het tot nu toe heeft getoond, zal voortzetten.

Uitbuiting
De nieuwe president van Cuba, Miguel Díaz-Canel, maakte gebruik van de aanwezigheid van zoveel officials en journalisten op het eiland en deed in zijn eerste toespraak in een internationaal forum, enkele retorische uitspraken, zoals de belofte dat de regering geen enkele burger dakloos zal maken en dat er geen economische ‘schoktherapieën’ zullen worden toegepast. Op het moment dat de president deze verklaringen aflegde, liepen duizenden Habaneros van de ene plaats naar de andere op zoek naar voedsel, in een natie waar de dagelijkse voedseltekorten toenemen en lonen steeds symbolischer worden. Enerzijds beloofde Diaz-Canel bescherming, anderzijds is er de realiteit van de ouderen, de zwarten en de plattelandsbevolking. Hun realiteit wordt bepaald door het motto ‘ieder voor zich’. Het is een systeem met gemiddelde salarissen van 30 dollar per maand of minder terwijl in de staatswinkels een liter olijfolie meer dan $2.50 kost. Een systeem waar veel burgers feitelijk dakloos zijn en dat zich vooral doet kennen als een onverzadigbaar roofdier van arbeidskrachten, een vraatzuchtige baas en een meedogenloze uitbuiter.

cepal-Alicia Bárcena-uitv.-secretaris-gen-mei2018

Alicia Bárcena, uitvoerend secr.-generaal van CEPAL

Professionaliteit verloren
Het zijn deze feiten die CEPAL het liefst verbergt, terwijl zijn uitvoerend secretaris, Alicia Barcena, alle objectiviteit uit het oog verliest die haar baan vereist, om opnieuw te onderstrepen dat Cuba een voorbeeld is dat ‘alternatieve wegen heeft gewezen’. Tegelijkertijd presenteert ze als realiteit enkele prestaties op het gebied van onderwijs en volksgezondheid, die ze niet zelf kan controleren. Het zijn de bekende thema’s gericht op buitenlandse toeristen en organisaties. Met een schandalige gedweeheid, is Barcena een woordvoerder geworden van het castrisme, die halve waarheden herhaalt, met desinformatiecampagnes en schrijnende weglatingen. Door het economische embargo van de Verenigde Staten tegen het eiland te veroordelen en de blokkade van de Cubaanse regering van de vrijheden van haar eigen samenleving niet te noemen, laat de functionaris zien dat zij niet de professionaliteit heeft die nodig is om zo’n belangrijke positie in te nemen.

Pijnlijke gevolgen
Waarom maakt zij niet gebruik van de gelegenheid om luid en duidelijk van Diaz-Canel te eisen,  de afgifte van vergunningen aan de particuliere sector, die sinds augustus vorig jaar zijn opgeschort, weer vrij te geven? Het is onbegrijpelijk dat de CEPAL zwijgt over het kwaad dat wordt veroorzaakt door het duale Cubaanse muntsysteem en de financiële storingen door het naast elkaar bestaan van de Cubaanse nationale peso (CUP) en de convertabele peso (CUC) voor de Cubaanse economie. Tussen overvloedige cocktails, glamourachtige welkomstceremonies en verfijnde recepties heeft CEPAL zich uiteindelijk verbonden aan de groepen die aan de macht zijn in plaats van aan de burgers. Ze heeft daarbij een voorkeur voor de optredeens van muziekgroepen in de regeringspaleizen boven de heksenketel van de straat. CEPAL heeft de autoritaire regimes als gastheer gekozen en stelt zich niet langer de vraag hoe pijnlijk de gevolgen zijn die gewone mensen ondervinden van het krankzinnige beleid van centralisme en nationalisaties van deze regimes. CEPAL, ooit een van die organisaties die Latijns-Amerika trachtte te verenigen, te representeren en te definiëren, is de weg kwijt geraakt.

Bron
* Yoani Sánchez op de website 14ymedio, 10 mei 2018