Cubaanse diplomaat woedend over verwijzing naar Payá

In Lima (Peru) ontstak de Cubaanse ambassadeur bij de Mensenrechtencommissie van de VN, Juan Antonio Fernández Palacios, in woede, toen Jorge Vallejo, Peruaanse vertegenwoordiger namens een jongerennetwerk voor democratie, verwees naar de overleden Cubaanse oppositieleider Oswaldo Payá. De conferentie Diálogo Hemisférico in Peru gaat vooraf aan de Top van de Amerika’s die op 13 en 14 april in Peru wordt georganiseerd. Zowel president Trump als president Raúl Castro zullen daar aanwezig zijn. De deelname van de president van Venezuela is onzeker. Voor enkele Latijns-Amerikaanse landen is Maduro niet welkom in Peru.

ambassadeur-juan-antonio-fernandez-palacios-vn-geneve

Ambassadeur Juan Antonio Fernández Palacios

De diplomaat sprak van ‘clowneske’ activiteiten van het jongerennetwerk Juventud Lac dat geleid wordt door Rosa Maria Payá, dochter van Oswaldo Payá. Hij omschreef de groep als ‘een sekte van samenzweerders’. (…) ‘Ik wil niet dat ik de naam hoor van degene die u net noemde’, aldus Palacios tot de Peruviaanse jeugdleider. ‘Ik vraag u geen geintjes met Cuba uit te halen, de dwaas uithangen is in Cuba niet toegestaan en deze toon mag u niet aanslaan. Dit is genoeg, stop met de provocaties en houd u bij wat u moet zeggen’.
Vallejo reageerde onmiddellijk: ‘‘Ik meen dat we deelnemen aan een forum en u zelf sprak over dissidenten en debat. Wat u nu vraagt is onjuist en een fout. We zijn in Peru en dit land garandeert democratische ruimte, we garanderen dat de deelnemers aan dit forum kunnen spreken en van mening kunnen verschillen.’

Linken
* YouTube: Woedende Cubaanse diplomaat, 21 maart 2018, 30 seconden
*
 Het Cubaanse persbureau ACN over ‘Counterrevolutionary Maneuvers in Peru’

Nieuwe Chileense minister persona non grata in Cuba

Roberto Ampuero, auteur van de novelle Nuestros años verde olivo / Onze olijfgroene jaren, is benoemd tot de nieuwe Minister van Buitenlandse Zaken van Chili. Zijn autobiografische roman verscheen in 1999 en leidde tot grote woede bij de Cubaanse autoriteiten. Sinds dat jaar is hem de toegang tot Cuba verboden. Ampuero maakt nu deel uit van het kabinet van de Chileense president Sebastián Piñera.

Ampuero-Roberto-chili

Roberto Ampuero

De hoofdrolspeler van deze roman verlaat in 1974 Chili vanwege de dictatuur van Pinochet. Hij vlucht naar Oost-Duitsland en wordt verliefd op Margarita, de dochter van commandant Cienfuegos, de machtige ambassadeur van Fidel Castro in Moskou. Het koppel trouwt enkele maanden later op ‘het eiland van de vrijheid.’ Daar ervaren ze het andere gezicht van de Cubaanse revolutie en de botsing tussen hun politiek idealisme dat botst met de nieuwe elite in het revolutionaire Cuba. Ampuero beschrijft hoe de Revolutie steeds meer totalitaire trekken vertoont met materiële voordelen voor weinigen en onderdrukking van velen.

cover-nuestros-anos-verde-olivo-roberto-ampueroAuteur en diplomaat
Ampuero werd geboren in 1953 in Valparaíso en is in eigen land bekend geworden door zijn politieromans met in de hoofdrol detective Cayetano Brulé. Hij publiceerde in 2012 El último tango de Salvador Allende/De laatste tango van Salvador Allende en in 2014 Detrás del muro/Achter de muur. Tijdens het eerste mandaat van president Sebastián Piñera in 2011 werd hij benoemd tot ambassadeur van Mexico en in 2012 werd hij benoemd tot minister-president van de Nationale Raad van Cultuur en Kunsten in Chili. Die post verliet hij in maart 2014 toen president Michelle Bachelet voor de tweede maal aantrad als president van Chili.  Ampuero bekritiseerde nog onlangs Michèle Bachelet omdat zij tijdens haar recente bezoek aan Cuba geen contacten had gelegd met de oppositie of zich had uitgesproken over de schending van de fundamentele mensenrechten in het Cuba.

Bron
* 14ymedio, 23 januari 2018

Trump benoemt nieuw hoofd ambassade in Havana

President Trump heeft Philip Goldberg benoemd tot hoofd van de VS-ambassade in Cuba. Persbureau Reuters zegt dat drie bronnen dit vandaag bevestigden. Philip Goldberg wordt beschouwd als een ervaren carrièrediplomaat, die in Havana aantreedt op een moment dat de spanningen tussen Cuba en de VS zijn opgelopen door de zogeheten ‘akoestische oorlog’. De onverklaarbare geluiden leidden tot ziekteverschijnselen onder het ambassadepersoneel en deed de Amerikaanse regering besluiten 60% van het personeel in Havana terug te trekken. De benoeming van Goldberg is nog niet officieel bekend gemaakt.

goldberg-philip

Philip Goldberg, het nieuwe hoofd van de VS-ambassade in Havana?

De benoeming kan tot irritatie leiden bij de Cubaanse regering. Goldberg werd in 2008 in Bolivia, Cuba’s bondgenoot, uitgewezen omdat hij zou hebben bijgedragen aan maatschappelijke onrust gericht tegen president Evo Morales. ‘De benoeming van ambassadeur Goldberg tot hoofd van de Amerikaanse ambassade in Cuba is provocerend omdat hij in Bolivia werd uitgewezen,’ aldus William LeoGrande, Cuba-expert van de American University. ‘Maar ambassadeur Goldberg is een professional in dienst van het Ministerie van Buitenlandse Zaken en hij moet het beleid van de Trump-administratie uitdragen. De tijd zal leren of hij instructies krijgt in de voetstappen van zijn voorganger te treden …. of een meer vijandig beleid moeten uitdragen.’

ambassade-kerry-en-la-habana14082015

Minister Kerry op 14 augustus 2015 tijdens de heropening van de VS-ambassade in Havana.

Geen detente
Goldberg komt in Cuba op een moment waarop sprake is van een fragiele detente tussen beide landen, sinds in 2015 onder president Obama de ambassade van de VS werd heropend. Sinds 1961 was deze gesloten vanwege de diplomatieke breuk tussen beide landen. Tussen 1977 en 2016 beheerden beide landen een zogeheten Office of Interest in Havana en Washington. Onder de administratie van Trump nam de vijandschap tussen beide landen weer toe en leidde dit tot nieuwe inperkingen van reizen en zaken doen. Ook werden 15 medewerkers van de Cubaanse ambassade in Washington uitgewezen. De VS stellen Cuba verantwoordelijk voor de gezondheidsproblemen waar een 25 personeelsleden van de Amerikaanse ambassade mee te maken hadden. De werkzaamheden van de VS-ambassade zijn teruggebracht tot het hoogst noodzakelijke; Cubaanse burgers kunnen er bijvoorbeeld niet langer terecht om een visum aan te vragen voor de VS.

Geen ambassadeur
Goldberg wordt niet benoemd als ambassadeur, maar als zaakgelastigde en de benoeming hoeft dan ook niet door het Congres te worden goedgekeurd. Hij volgt DeLaurentis op die Cuba in juni als Charge d‘Affaires verliet.

Bron
* Persbureau Reuters, Marc Frank in Havana, Patricia Zengerle en Steve Holland in Washington.

Eerste VS-ambassadeur in 50 jaar in Cuba

President Barack Obama heeft dinsdag de Amerikaanse beroepsdiplomaat DeLaurentis benoemd tot eerste Amerikaanse ambassadeur op het eiland. DeLaurentis was al de eerste man in de Amerikaanse vertegenwoordiging sinds de relaties tussen Cuba en de VS in december 2014 werden hersteld. In juli vorig jaar werden in beide hoofdsteden ambassades geopend. Verwacht wordt dat de Republikeinen de benoeming in het Congres zullen willen tegenhouden.

President Obama and his wife walk stand with ambassador DeLaurentis in Havana

Barack Obama en zijn vrouw Michelle met de Amerikaanse vertegenwoordiger Jeffrey DeLaurentis, Havana maart 2016

Senator Marco Rubio reageerde scherp op de benoeming die hij omschreef als ‘een laatste toevluchtsactie’ van Obama die ‘tot niets’ zou leiden. Het is hoogst onwaarschijnlijk dat er dit jaar nog een ambassadeur benoemd wordt voor Cuba. Dat zei Bob Corker, de Republikeinse voorzitter van de Amerikaanse Senaatscommissie voor buitenlandse zaken, die over de aanstelling gaat. Individuele senatoren hebben de mogelijkheid stemmingen over de benoeming van ambassadeurs uit te stellen.

Schade
Obama prees DeLaurentis voor zijn rol tijdens het normalisatieproces. ‘Wij brengen ons zelf schade toe als we niet vertegenwoordigd worden door een ambassadeur in Havana’, zei hij in een verklaring. ‘Een ambassadeur maakt het gemakkelijker voor onze belangen op te komen en zal het wederzijds begrip verdiepen ook als we weten dat we verschillen van mening met de Cubaanse regering blijven hebben’. DeLaurentis werd al vaker genoemd als mogelijke eerste ambassadeur, maar Obama noemde zijn naam niet totdat Cuba zijn eigen ambassadeur in Washington benoemde. DeLaurentis is de eerste ambassadeur sinds Philip Bonsal, benoemd door president Dwight Eisenhower, zijn post in oktober 1960 verliet.

Philip W. Bonsal

Philip W. Bonsal

Eerste ambassadeur onder Fidel
In januari 1959 benoemde president Eisenhower Bonsal tot Amerikaans ambassadeur in Havana vlak na de machtsovername van Fidel Castro. De New York Times sprak destijds van ‘een uitstekende keus’ en prees zijn diplomatieke kwalificaties. Bonsal’s voorganger Earl E.T. Smith had vriendschappelijke relaties onderhouden met de Cubaanse dictator Batista en vertrok 9 dagen na hem. Castro was kritisch over de komst van ‘de onderkoning’ en de dialoog tussen beide landen verliep stroef. In een besloten zitting van de buitenlandcommissie legde Bonsal uit waarom de Cubaanse revolutie op zoveel steun van de bevolking kon rekenen: ‘De corruptie en het sadisme van de vele beulen van Batista verenigden veel Cubanen tegen het regime.’ In augustus 1960 protesteerde hij bij het Ministerie van Buitenlandse Zaken tegen het feit dat de VS enkele honderden vertrouwelingen van Batista toestemming gaf in de VS te wonen. Op 3 september 1959 ontmoette Bonsal Fidel Castro en sprak zijn bezorgdheid uit over het onwettige optreden van politie- en veiligheidstroepen in het land en over de anti-Amerikaanse retoriek van Che Guevara, die toen een reis om de wereld maakte. Castro vroeg hem om geduld te oefenen en terughoudend te reageren op ‘de geestdrift van jonge en onervaren revolutionairen.’ In oktober 1959 noemde Fidel Castro de VS ‘medeplichtige’ van militaire Batista loyalisten, die luchtaanvallen hadden uitgevoerd op Cuba. Bonsal protesteerde bij de Cubaanse president Osvaldo Dorticós. Half 1960 tekende Cuba een overeenkomst met de Sovjet-Unie over de verkoop van 700.000 ton suiker. De VS staakten toen hun export naar Cuba met uitzondering van voedsel en medicijnen. Bonsal was van mening dat de Eisenhower-administratie overdreef en Castro dwong tot een bondgenootschap met de Sovjets. Toen Castro aandrong op een reductie van de staf op de Amerikaanse ambassade in Havana werd Bonsal in oktober 1960 teruggeroepen.

Bron
* O.a. persbureau Reuters
* In Memoriam Philip Bonsal, New York Times, 1 juli 1995

Morgen tweede gespreksronde Verenigde Staten en Cuba

Vrijdag a.s. zullen de delegaties van Cuba en de VS in het State Department in Washington hun overleg voortzetten. De eerste ronde vond op 21 en 22 januari in Havana plaats; nu wordt één dag vergaderd. Een van de belangrijkste gespreksonderwerpen is de opening van ambassades in beide landen en de benoeming van ambassadeurs. Havana heeft gisteren laten weten dat herstel van de relaties vóór de Top van de Amerika’s in april aanstaande in Panama alleen mogelijk is, als twee voorwaarden zullen worden ingewilligd. President Obama en president Castro zullen de top bijwonen.

De huidige vertegenwoordiging van Cuba in Washingon; oficina de interes

De huidige vertegenwoordiging van Cuba in Washington, Office of Interest

Cuba heeft gisteren laten weten dat herstel van de diplomatieke relaties alleen mogelijk is, wanneer de VS Cuba verwijdert van de lijst van landen die ‘het terrorisme promoten’. Dan is volgens Havana herstel van de diplomatieke relaties mogelijk voordat op 10 en 11 april de Top van de Amerika’s in Panama plaatsvindt. Havana eist ook dat belemmeringen van het bankverkeer voor haar vertegenwoordiging in de VS (Cuba is nu vertegenwoordigd in het zogeheten Office of Interest) worden opgeheven. Zij vormden de afgelopen maanden een grote hinderpaal voor het verlenen van visa omdat Amerikaanse banken transacties weigerden uit vrees voor de mogelijke gevolgen van de embargowetgeving. De delegatie van Cuba zal vrijdag, aldus Gustavo Machín, onderdirecteur Afdeling Noord-Amerika van het Cubaans Ministerie van Buitenlandse Zaken in een gesprek met de officiële website Cubadebate, ook een voorstel doen op het gebied van de mensenrechten. Op een vraag over het thema van de mensenrechten, zei Machín met nadruk: ‘Er ligt geen enkele zaak op de gesprekstafel die behoort tot de interne gang van zaken van Cuba.’ Het Witte Huis had even eerder bekend gemaakt ‘zeer bezorgd te zijn over de tientallen arrestaties van politieke opposanten afgelopen weekend en gevraagd een einde te maken aan ‘de arbitraire detenties van opposanten’ en de mensenrechten te respecteren.

De huidige vertegenwoordiging van de VS in havana; Oficina de Interes

De huidige vertegenwoordiging van de VS in Havana; Oficina de Interes

Linken
* Cubaweblog van 23 februari 2015: Tweede gesprek VS en Cuba aanstaande vrijdag in Washington
* Zullen de VS en Cuba hun relaties volledig herstellen voor de Top van de Amerika’s in april 2015? Persbureau Reuters
* Washington Post: De flirt van Obama met de Castro’s
* Cubadebate met de uitspraken van Gustavo Machin.

CubaTips: Filmfestival LAFF, 1 Mei, balletdansers. Fiesta Havana en Cadiz

De zomer lijkt nu echt aangebroken en er is dus allerlei aanleiding voor feesten en partijen. Dat blijkt ook uit dez nieuwe edite van de CubaTips van vandaag. Het Latijns Amerika Filmfestival 2013 heeft maar liefst drie films over Cuba in de aanbieding. Half mei kunt u naar het festival Havana aan de Amstel in Amsterdam. En op 1 mei is er in Enschede een communistisch feestje met de Cubaanse ambassadeur. Kortom, het kan niet op!

Inhoud
De volledige inhoudsopgave
1. Feesten en muziek
2. Cubaanse films Latijns-Amerika Festival 2013
3. Cubaanse wet houdt geen rekening met mishandeling bij moord
4.  Cubaanse ambassadeur op 1 mei feest NCPN
5.  Slotfeest Latijns Amerika Festival
6.  Gesprek over Cubaanse balletdansers
7.  Fiesta Havana aan de Amstel
8.  Cadiz lijkt op Havana
9.  Culturele Cuba-Agenda
10. Laatste nieuws uit Cuba
11. Culturele Cuba-Agenda
12. Laatste nieuws uit Cuba

 Nieuwe nummers vanaf nu
Wilt u alle nieuwe nummers vanaf nu uw mailbox ontvangen? Geef u hier op voor een gratis abonnement! Ruim 770 geïnteresseerden gingen u al voor!

Coen Stork: de andere ambassadeur

Coen Stork was van 1982 tot 1987 Nederlands ambassadeur in Cuba. Van 1988 tot 1993 zou hij ambassadeur worden in Roemenië en maakte daar de val van dictator Ceaușescu mee. Vorig jaar keerde hij naar Cuba terug, samen met fotograaf Kadir van Lohuizen om te kijken of er veel veranderd was in een kwarteeuw. In het NRC Magazine constateerde hij toen: ‘De Cubanen worden doodmoe van de schaarste en de beperkingen’. Deze week komt bij uitgeverij Athenaeum-Polak & Van Gennep zijn boek De rode ambassadeur uit met zijn ervaringen als diplomaat in dienst van het Koninkrijk der Nederland, opgetekend door Peter Henk Steenhuis. Kees van Kortenhof, eindredacteur van de Cubaweblog, sprak met hem over zijn Cubaanse jaren.

Hoe zag een dag uit het leven van de Nederlandse ambassadeur in Havana er dertig jaar geleden uit?

‘Ik heb net mijn agenda’s uit die vijf jaar dat ik in Cuba zat nog eens doorgenomen. Daar staat op zich niet veel interessants in, maar het geeft wel een goed beeld van wie ik op zo’n dag zag. De eerste maanden als ambassadeur op een dergelijke nieuwe post gaan voornamelijk heen met het brengen van kennismakingsbezoeken aan lokale autoriteiten, aan een aantal ministers met wie je denkt te maken te krijgen en het ontmoeten van de Nederlanders daar, maar dat waren er toen niet veel. Wel waren er regelmatig bezoekende Nederlandse ondernemers zoals die van het smeermiddelenbedrijf Castrol. Dat bedrijf had zijn naam natuurlijke mee. Directeur Jan Klaver en zijn vrouw heb ik bijvoorbeeld regelmatig gesproken. De bezoeken aan collega’s heb ik altijd heel serieus genomen, zowel in Cuba als in Roemenië. Sommige collega’s hadden de gewoonte om bijvoorbeeld ambassadeurs uit Afrika over te slaan. Ik deed dat niet hoewel het soms moeilijk is. Je weet niet altijd wat je met bijvoorbeeld de ambassadeur van Mali moet bespreken. Maar ik wilde niet discrimineren. De Britten zijn belangrijker dan de man uit Kenia, maar ook zulke bezoeken leverden soms iets op. Ik bezocht ook alle Oost-Europeanen. En verder maakte ik gebruik van een beproefde infiltratiemethode door overal te verschijnen en elke uitnodiging aan te nemen op cultureel gebied: congressen, presentaties, boeken, filmpremières, tentoonstellingen en festivals en mijn belangstelling te tonen. Een belangstelling die ik trouwens in werkelijkheid ook had. En dat levert dan al snel een vrij grote kring van kennissen, vrienden en vriendinnen op.’

Ontmoeting in Amsterdam  op 8 maart 1993 tussen Coen Stork en de uitgeweken dichteres Maria Elena Cruz Varela*

Uw woning in Havana stond bekend als een zoete inval bij uitstek in Havana. Wekte dat geen achterdocht bij de autoriteiten?

‘Ik beschikte in Cuba voor de eerste maal over een eigen ambtswoning met een zwembad en een leuk terras en dat heeft natuurlijk in een land met veel schaarste zijn aantrekkingskracht: praten, eten, drinken en zwemmen. Of de geheime dienst zich daarin mengde, weet ik niet. Ik herinner me wel dat op een van die zaterdagmiddagen de schrijver Pablo Armando Fernández, toen ook al een trouwe aanhanger van de revolutie, naar mij toe kwam en vroeg: ‘Wie is die man die daar in die hoek staat?’ Het was een ongeveer 30-jarige man die niet zo goed paste in het culturele milieu dat toen aanwezig was. Hij had ook een wat vreemd guayabera-overhemd aan en ik kende hem ook niet. Schertsend zei ik tegen hem dat hij van de geheime dienst was en Pablo Armando reageerde met: ‘Och ja, zo ziet hij er ook wel uit.’

Op dit moment is er sprake van een Europese coördinatie rond het mensenrechtenbeleid in Havana. Hoe was dat in uw tijd?
‘Zo’n Europees beleid bestond toen niet en ook Den Haag was onduidelijk op dat gebied. Ik kreeg ook nauwelijks instructies mee en er was geen inwerkperiode. Ik moest me vooral buigen over economische kwesties en had daarover contacten met Jan van Wissen van de toenmalige Economische Voorlichtingsdienst. Maar op politiek en mensenrechtenbeleid hoorde ik niets. Je moet wel bedenken dat dat ook te maken had met de krappe bemensing van onze ambassade; twee diplomaten en een kanselier. De Amerikanen en de Engelsen hadden veel meer mensen. Ik maakte op de Amerikaanse ambassade in Zuid Afrika een militaire attaché mee die zelfs Afrikaans sprak. Maar met de mensenrechtenactivist Elizardo Sánchez had ik contacten. Ook de aanwezigheid van twee Antilianen in de gevangenis Combinado del Este leverde me wel informatie op. Zij werden verdacht van fraude bij een koffietransactie en ik zocht hen regelmatig op. Na hun vrijlating logeerden ze enkele dagen in mijn huis en met de namenlijstjes van gevangenen die ik kreeg van collega-ambassadeurs, kon ik dat enigszins checken. Dat deden we maar in de tuin om afluisteren te voorkomen.’

Gasten zonder functie
‘Mijn Cubaanse vrienden hebben nooit problemen gekregen door hun bezoeken. Ik denk dat de redenering was ‘als de Nederlandse ambassadeur het nu leuk vind om Cubaanse schrijvers en schilders te leren kennen, laat hem dan.’ Ik herinner me nog een keer dat de journalist Luis Baez op bezoek was. Hij wordt wel ‘het geheugen van de revolutie’ genoemd. Hij had alles meegemaakt en was onvoorwaardelijk trouw, en kwam met een duidelijke boodschap toen hij mij vroeg: ‘ Waarom nodig je ook mensen uit die niks betekenen en geen functie hebben?’ Ik antwoordde: ‘Geen functies hebben? Ik vraag mensen omdat ik ze leuk vind, of omdat ze intelligent of interessant zijn of speciale eigenschappen hebben. En daar zal ik ook mee door gaan. Het is de enige boodschap van deze soort geweest. In Roemenië kreeg ik dergelijke waarschuwingen wel vaker. Ik herinner me nog dat Baez heimelijk enkele dure Havana’s in zijn borstzakje stopte en dat mijn collega hem bij afscheid zo enthousiast en intens omhelsde, dat al die sigaren vergruizeld moeten zijn. Maar iemand als Alfredo Guevara, een trouwe communist en strijdmakker van Fidel, waardeerde het juist wat ik deed. Ik ontving ook veel buitenlandse journalisten en sprak met hen. Soms waren die doorgestuurd door collega-ambassadeurs. Die wilden zich liever aan de vuistregel in de diplomatie houden dat je eerst contact met je land opneemt, voordat een journalist met je praat. Ik ontving ze vrij gemakkelijk en ik vond die vuistregel getuigen van wantrouwen in je eigen mensen. Je bent toch niet helemaal gek.’

Dilemma’s
‘U vermeldt in het boek een discussie met een vriend, de NRC-hoofdredacteur André Spoor, die u verwijt een ambivalente houding aan te nemen tegenover de mensenrechtenschendingen. Zelf noemt u het ‘kiezen uit twee kwaden en als ik destijds gedwongen zou zijn te kiezen, zou ik het niet geweten hebben.’

Boekenactie op Schiphol (maart 2004) samen met toenmalig CNV-voorzitter Doekle Terpstra

‘Ik blijf dat moeilijk vinden en ik heb me destijds laten leiden door wat andere Latijns-Amerikanen op bezoek in Havana, me vertelden. Die stonden werkelijk versteld over de situatie in Havana. Ik kende de rest van Latijns Amerika niet. Zij kwamen op congressen in Cuba en zagen de bekende verworvenheden zoals een dak boven het hoofd van iedereen, gratis doktersbezoek en gratis onderwijs. Dat waren grote verworvenheden die niet konden worden weggepoetst. Ik vroeg eens aan een bekende gekleurde balletdanseres, waar ze zou staan zonder revolutie en ze antwoordde dat ze dan nooit de top van het ballet had kunnen bereiken, die ze nu had bereikt. Dat waren belangrijke waarnemingen voor mij en die bevestigden mijn hoop. Het blijft een moeilijk dilemma. Ik heb er Harry Mulisch wel eens naar gevraagd toen ik enige tijd deel uitmaakte van zijn herenclub. Maar hij bleef het antwoord schuldig. Dat irriteerde me ook. Mulisch was pro-Fidel, dat mag, maar wat mij ergerde was dat hij geen antwoord gaf op zulke vragen, ook niet tijdens onze bijeenkomsten. Het was een van de redenen, om daar weg te blijven. Schendingen van mensenrechten moeten kritisch behandeld worden en serieus genomen worden. Dat deed ik in Havana maar ook op andere posten waar ik werkzaam was als Zuid Afrika en Roemenië.’

Kees van Kortenhof

De Rode ambassadeur. De 20ste eeuw door de ogen van Coen Stork, geschreven door Peter Henk Steenhuis, filosofieredacteur bij het dagblad Trouw en publicist.
Uitgeverij Athenaeum – Polak & Van Gennep – ISBN 9789025368784 – Prijs € 17,95, 208 blz.

Ter gelegenheid van de verschijning van dit boek heeft Bijzonder Collecties van de UVA een kleine tentoonstelling ingericht over Coen Stork. Locatie: Museumcafé van de Bijzondere Collecties, Oude Turfmarkt 129 te Amsterdam.

Openingstijden: vrijdag 25 mei van 9. 30 – 13 uur, maandag 28 mei 13 tot 17 uur, dinsdag 29 mei en woensdag 30 mei van 9.30 tot 17 uur. Toegang vrij.

Partijkrant Granma waarschuwt voor ‘provocaties’ oppositie

Volgens de Cubaanse partijkrant Granma wil de Cubaanse oppositie druk uitoefenen op paus Benedictus XVI, ‘zodat hij zich uitspreekt tegen ons revolutionair project’. (…) ‘Men probeert een turbulent klimaat te creëren dat bol staat van de mythes over vermeend machtsmisbruik en de gedachte ontstaat van een onderdrukt volk.’

De partijkrant beschuldigde woensdag de oppositie van ‘gezagsondermijnende plannen’ en ‘het aanmoedigen van provocaties om ‘een turbulent klimaat te creëren en het bezoek van de paus aan Cuba ‘te politiseren.’ Citaat: ‘De contrarevolutionaire groepen van het land, gefinancierd en geleid door organisaties van de anti Cubaanse maffia in Miami hebben, onmachtig als zij waren om het bezoek van zijn Heiligheid aan Cuba tegen te houden, provocatieve acties gepland met het doel druk uit te oefenen op de Heilige Vader, zodat hij zich uitspreekt tegen ons revolutionaire project.’

Glans van pausbezoek
Het commentaar zegt verder dat de Cubaanse autoriteiten op hun hoede zijn voor buitenlanders, die nu het land willen binnenkomen met de bedoeling de leiders van deze groepjes te voorzien van instructies over de aard van de acties die moeten worden ‘georkestreerd om het bezoek van de paus zijn glans te ontnemen.’

Guama parodieert de partijkrant Granma. De kop luidt Raultzinger of te wel Raúl en Ratzinger samen. Cuba en het Vaticaan zijn 'één volk'.

Kerk en revolutie nader tot elkaar
De Cubaanse ambassadeur in Spanje heeft in een interview gezegd dat de kerk en de revolutie ‘dicht bij elkaar staan.’ Eduardo Delgado Bermúdez zei in een gesprek met het persbureau EFE dat de sociale doctrine van de katholieke kerk en de revolutie weliswaar niet hetzelfde zijn, maar ‘zeer dicht bij elkaar staan.’ De Cubaanse ambassadeur in Vaticaanstad zei een week geleden iets soortgelijks: de katholieke kerk en de Cubaanse overheid ‘spreken dezelfde taal.’

Link
*  Commentaar in partijkrant Granma (Spaanstalig)