Crisis en corruptie in Cubaanse ambulancewereld (1)

Ambulances die met 12 uur vertraging aankomen, misbruik van fondsen, vervalste cijfers, diefstal van apparatuur, personeel met een bedenkelijk verleden en gerommel met geschonken voertuigen van buitenlandse donoren. Dat is de werkelijkheid van wat in Havana Sistema Integral de Urgencias Médicas (SIUM) genoemd wordt. Toppunt was de ambulance die met zwaailichten en sirenes door de stad joeg en waarbij de ambulanceruimte werd gevuld door een (illegaal) geslachte koe. Idalmis González Castillo, verpleegster en directeur van een van de ambulanceposten, klaagde twee weken geleden het misbruik en de corruptie aan. Zij is nu werkloos.

Provinciaal Centrum voor Noodgevallen in Havana

Provinciaal Centrum voor Noodgevallen in Havana

In 1977 verving het Ministerie van Volksgezondheid/ Ministerio de Salud Pública (MINSAP) de hulpverlening uitgevoerd en ontwikkeld door het Rode Kruis door het zogeheten Integraal Systeem voor Medische Noodgevallen (SIUM). Doel was de verbetering van de kwaliteit van de ambulancediensten. Er kwam een nationale coördinator met zetel in Havana en er werden 14 centra’s in de diverse provincies opgericht. Volgens de nieuwe normen zou een ambulance binnen tien minuten na de melding ter plekke moeten zijn. In 2008 publiceerde de partijkrant Granma nog een artikel over de ‘omvangrijke middelen’, die de regering beschikbaar had gesteld voor de aankoop van onderdelen en hulpmiddelen om de kwaliteit van het ambulancesysteem te verbeteren. De ambulances werden uitgerust met beademingsapparatuur, motoren, hartbewakingsmonitoren en andere onderdelen.

De harde werkelijkheid
Met de bedoeling de hulpverlening te versnellen en het tekort aan personeel op te vangen werd de 15 ambulancestations in Havana teruggebracht tot 6. Eén ervan was het station Base Centro, gelegen in de gemeente Plaza. Men had er 27 ambulances waarvan er 12 functioneerden. Met deze 12 voertuigen moest hulp worden verleend aan de gemeenten Centro Habana, Habana Vieja, Cerro en Plaza waar in totaal 569.812 inwoners wonen. Van deze 12 ambulances moesten er 2 worden gereserveerd voor noodgevallen, werden er 5 omgebouwd voor vervoer van maximaal 8 patiënten (ambulancias colectivas) en 3 waren bestemd om patiënten van en naar het spreekuur te brengen. Ze worden trompos (tol) genoemd vanwege hun heen- en weergerij. En uiteindelijk bleven er 2 over die echter geen brancard hadden. Dat laatste werd aan de directie gemeld als ‘buiten dienst wegen gebrek aan personeel.’

ambulance2Ontslag
De verpleegster Idalmis González Castillo, voormalig directeur van Base Centro maar vorige week ontslagen omdat ze de corruptie aanklaagde in het ambulancesysteem, zei tegen de website Diario de Cuba: ‘Het is een leugen om de mensen te vertellen dat we een goed uitgerust ambulancesysteem hebben, klaar om in actie komen en mensen te redden’. González vertelt dat bij openbare bijeenkomsten bijeengeroepen door de regering een beeld wordt gecreëerd van een effectieve dienst bij noodgevallen. ‘Je maakt mee dat bij het naderen van de Eerste Mei Manifestatie ambulances uit de werkplaatsen worden gehaald en goed zichtbaar op en bij het Plein van de Revolutie worden gezet. Wanneer de manifestatie is gedaan, worden de voertuigen weer teruggezet.’ Idalmis zegt verder dat er 4 ambulances zijn die met allerlei apparatuur zijn uitgerust. Maar die ambulances worden ingezet bij protocollaire activiteiten en als de Nationale Vergadering van de Poder Popular bijeenkomst.

Geen functionerende radio
Pedro García Hernandez, paramedisch chauffeur bij Base Centro, zegt dat de defibrillatie apparatuur in de ambulances geen batterijen hebben. Ze functioneren alleen als ze met de gewone stroom worden verbonden. De monitoren voor signalering van vitale functies functioneren in geen van de ambulances. Enkel in nummer 13 en 26 werkt de radio-apparatuur. De enige ambulance waarin de radio werkt is de 20. Een werknemer heeft deze zelf gerepareerd, maar deze ambulance is nu naar de werkplaats overgebracht wegens problemen met het plaatwerk. Hij meldt ook nog dat de microambulances met de code 122 (cholera) en 113 (dengue of knokkelkoorts) lange reizen maken. Tijdens zo’n lange reis moeten de patiënten overgeven en poepen soms. Medepassagiers en bemanning blijft dan weinig bespaard.

Bron
* Diario de Cuba 27 juli 2013, de auteur is C. San Martin Albistur