Vrijheid Cubaanse artsen in Brazilië ingeperkt

De Cubaanse regering heeft nieuwe beperkingen ingevoerd voor Cubaans artsen en specialisten, die werkzaam zijn in het programma Más Médicos dat sinds 2013 in Brazilië bestaat en werd ingevoerd door de toenmalige regering van Dilma Rousseff. De nieuwe regels moeten voorkomen dat Cubaanse artsen hun post in het gastland Brazilië voortijdig verlaten en asiel aanvragen.

medici-welkom-brazilie

Cubaanse artsen komen in Brazilië aan

Ongeveer 200 Cubaanse artsen van Más Médicos hebben een kort geding aangespannen bij Braziliaanse rechtbanken en eisen dezelfde behandeling als gecontracteerde artsen uit andere landen. Ondermeer willen zij de volledige betaling van hun salaris rechtstreeks ontvangen zonder de bemoeienis van Havana of de Panamerikaanse Organisatie van de Gezondheid (PAHO) / La Organización Panamericana de la Salud (OPS). Nu betaalt Brazilië 4.433 dollar aan de PAHO, deze organisatie houdt 5% commissie in en maakt de rest over naar de Cubaanse overheid. De Cubaanse arts ontvangt 600 dollar per maand en elke maand wordt nog eens 645 dollar gestort op een persoonlijke rekening in Cuba. Dit jaar is de betaling niet langer in dollars maar in de nieuwe contracten is sprake van betaling in de Braziliaanse munt, de Reaal.

Familiebezoek
De Cubaanse artsen hebben ook te maken met andere regels over het bezoek van hun familieleden. Aanvankelijk waren bezoeken van 60 dagen mogelijk, later werd dit teruggebracht tot 30 dagen en nu worden bezoeken hooguit aan het einde van de contractperiode toegestaan zodat de arts en zijn gezin samen naar Cuba kunnen terugkeren. De deelnemers moeten drie jaar blijven en terugkeren, behalve degenen die een verlenging van hun missie aanvragen. Ook de verlenging van een contract is niet vanzelfsprekend. Wie als arts voor vakantie naar Cuba terugkeert, moet een evaluatie ondergaan en op basis daarvan wordt besloten of een tweede termijn in Brazilië mogelijk is. Sommige artsen kregen van de Cubaanse autoriteiten te horen dat hun paspoorten verloren waren gegaan, en zij bleven in Cuba achter.

medici-Maireilys Álvarez Rodríguez, una doctora cubana que trabaja en São Luís, Brasil

De Cubaanse arts Maireilys Álvarez Rodríguez werkt in São Luís, Brazilië.

Minder Cubaanse artsen
De medische samenwerking tussen Havana en Brazilië werd in april opgeschort, toen de Cubaanse regering weigerde nog eens 710 artsen te sturen, met als argument dat het Braziliaanse rechtssysteem de verzoeken voor een verblijfsvergunning van de Cubanen had ingewilligd. Na een vergadering in mei met PAHO besloten de Cubaanse autoriteiten nieuwe contracten te tekenen. Momenteel zijn er ongeveer 18.200 professionals ingeschreven in het Más Médicos-programma, waarvan 11.400 Cubanen die volgens gegevens van PAHO werkzaam zijn op het gebied van basiszorg. Het Braziliaanse Ministerie van Volksgezondheid wil het aantal Cubaanse artsen terugbrengen en hen vooral inzetten op plekken waar Braziliaanse vakmensen niet willen werken.

Bron
* Persbureau EFE, 6 november 2017

Link
* New York Times, 29 september 2017: Cuban Doctors Revolt: ‘You Get Tired of Being a Slave’

Huisartsen kunnen auto’s en computers kopen

Het Ministerie van Gezondheid zou alle Cubaanse huisartsen een internetverbinding willen aanbieden. De Cubaanse overheid stelt artsen ook in staat auto’s en laptops aan te schaffen. Dat schrijft de met het regime verbonden blogger Yohandry. Hij citeert ‘bevriende bronnen’.

medico-cuba-aankomst-monrovia

Cubaanse artsen bij aankomst in Monrovia

De laptops, nieuw en goede merken, worden verkocht voor 600 peso’s (25 dollar). De auto’s zijn gebruikt door autoverhuurbedrijven voor toeristen. De eerste 200 worden gratis verstrekt aan doktoren ‘die bijzondere prestaties leveren’. De rest van de wagens worden verkocht voor prijzen die variëren van 3.000 (150 dollar) en 7.000 peso’s (250 dollar). ‘Ook worden kredieten verschaft waardoor artsen de auto’s kunnen betalen,’ schrijft Yohandry. Het gaat om maatregelen, die bestemd zijn ‘ten voordele van die economische sector die het meest bijdraagt aan het land, de groep beroepsbeoefenaars die zich het meest opoffert en voor Cubanen, die het meest de naam van het land hooghouden,’ aldus Yohandry.

Inkomstenbron één
De inkomsten uit professionele dienstverlening, met name door Cubaanse artsen en verplegers, is op dit moment de belangrijkste inkomstenbron voor Cuba, gevolgd door het toerisme. De autoriteiten erkennen dat door de vlucht van veel artsen een groot probleem is ontstaan in de gezondheidszorg in Cuba en zij wil met dergelijke maatregelen die vlucht van artsen tegengaan. Doktoren in Cuba zelf klagen over het feit dat Havana ruim 75% van de salarissen die artsen in het buitenland verdienen, in beslag neemt.

kankerinstituut-havana-personeel

Medewerkers van het Kankerinstituut in Havana

Bureauocraten voorrang
Artsen die in Havana werkzaam zijn, bevestigen de nieuwe maatregelen van de Cubaanse autoriteiten in een reportage van de website Diario de Cuba. Men zet ook vraagtekens omdat tot nu toe vooral leidinggevenden en werknemers van het Ministerie van Gezondheid er voor in aanmerking kwamen. Ana, een arts werkzaam in het ziekenhuis Hospital Calixto García, bevestigt het bericht maar voegt er aan toe ‘dat eerst de grote instituten aan de beurt komen zoals het Kankerinstituut en het Instituut voor Tropische Ziekten Pedro Kourí, IPK’. (…) ‘Ik ken geen enkele specialist die met de bevolking werkt, die tot nu toe geprofiteerd heeft van de maatregel’, aldus Ana. ‘Het zijn allemaal bureaucraten die al jaren geen echte patiënt meer zagen’. Antonio, werkzaam als huisarts, denkt niet dat hij een auto of een laptop krijgt. ‘Het gaat net als met internet. In theorie heb ik thuis internet. Maar als ik informatie voor mijn werk wil zoeken of downloaden, kan ik een week achter het scherm zitten vanwege de traagheid,’ zegt hij. Sommigen spreken zich uit, anderen zwijgen. Ana wil spreken: ‘Men zal mij de mond niet snoeren want ik begrijp niet waarom een directeur van een ziekenhuis recht heeft op een auto, terwijl een cardioloog op de fiets naar het ziekenhuis komt’.

Bron
* El Blog de Yohandry, 10 mei 2016
Dit blog is in het leven geroepen door de Cubaanse geheime dienst.

* Spaanstalige reportage van Diario de Cuba

Verwarring en kritiek reisbeperkingen artsen

De reisbeperkingen voor Cubaanse artsen die maandag 7 december ingaan, leidden tot verwarring en kritiek onder de beroepsgroep. Dat blijkt uit de reacties op een forum dat woensdagochtend 10 uur door het Ministerie van Volksgezondheid op de website Cubadebate van start ging. Artsen stellen vragen (‘vallen gepensioneerde artsen ook onder de speciale migratieregelingen?’ vraagt Rita) en leveren kritiek. Ramanoco noemt de speciale vergunning die artsen voor privéreizen moeten aanvragen carta de libertad / kaart voor de vrijheid, een verwijzing naar de tijd van het kolonialisme. Ruim 460 reacties en vragen verschenen op de site over de impopulaire maatregel, ondertekend door mensen die vaak een alias gebruiken.

medicimilagroHet ministerie antwoordde enkele malen dat ‘reizen van particuliere aard niet zijn verboden en dat ook vestiging in het buitenland mogelijk blijft’ en dat ‘de maatregel bedoeld is om te garanderen dat de dienstverlening in de gezondheidszorg van hoge kwaliteit blijft en verzekerd is voor de bevolking’. Sommige reacties zijn letterlijk overgenomen uit een eerdere verklaring die maandag in de partijkrant Granma verscheen. Het ministerie roept op ‘vertrouwen te hebben zoals altijd in hen die het beste willen voor allen’. Ook wordt duidelijk gesteld dat ‘de maatregel enkel geldt voor specialistische artsen en artsen die zich het laatste jaar hebben gevestigd als beoefenaars van deze specialismen en die geen integrale geneeskunde uitoefenen.’

Liever beter salaris
In reacties wordt er tevens op gewezen dat de verbetering van de salarissen van medisch personeel een betere maatregel zou zijn geweest dan de invoering van reisbeperkingen. ‘Men zou aanpassingen moeten invoeren van de materiële beloningen voor deze belangrijke spelers die zo bijdragen aan de economie,’ aldus Oro22 in een verwijzing naar de omvangrijke inkomsten voor de staatskas in Cuba van de internationale medische missies in het buitenland. Ook werd de vraag gesteld of artsen die inwoner van Cuba zijn maar nu met een onafhankelijk contract in het buitenland werken, wanneer ze het land bezoeken een vergunning moeten vragen als zij opnieuw in het buitenland willen werken. De vraag wordt herhaaldelijk gesteld waarschijnlijk omdat een groeiend aantal medewerkers in de gezondheidszorg als zelfstandige werknemer contracten tekende voor Ecuador, Zuid-Afrika en andere landen in Afrika of de Cariben. Uit het antwoord blijkt dat een dergelijke goedkeuring niet opnieuw nodig is omdat ‘deze artsen niet werkzaam zijn in het gezondheidssysteem in het land, en kunnen gaan en vertrekken zonder een document te overleggen.’

medico-Mom, I scored an assignment to Venezuela -That's great news, my son. Call me when you get to Miami

‘Moeder, ik heb toestemming om op missie in Venezuela te gaan.’ ‘Ach, jongen, wat mooi. Bel me als je in Miami aankomt.’ Cartoon van Garrincha

Forum-on-line
Er is ook kritiek over de kwaliteit van het forum waar een uur na aanvang en het verschijnen van een honderdtal vragen nog slechtst drie antwoorden verschenen. Een bezoeker bekritiseert het tijdstip van het debat online ’als de betrokken gezondheidswerkers aan het werk zijn om de noodzakelijke diensten voor de bevolking te verlenen.’ En México2 vraagt zich af tot wie men zich kan wenden als men het met de beslissing oneens is en of men zich tot de top van het ministerie kan wensen of tot het Hooggerechtshof.

Procedures
Ook wordt de onrust duidelijk onder artsen die reeds in het buitenland werkzaam zijn. Zo vraagt men zich af of deze bij terugkeer naar Cuba weer terug kunnen keren naar het buitenland, zonder dat er een eenzijdig besluit wordt opgelegd. Een andere bezoeker met de alias Doctor geeft alvast het antwoord: ‘Die garanties zijn er niet. Er zullen er velen zijn die liever de Cubaanse nationaliteit verliezen dan te worden vastgehouden in eigen land.’ De reactie van de autoriteiten luidt: ‘De procedure begint bij het verzoek van de werknemer aan de directeur van zijn afdeling, waarin het motief van de reis (tijdelijk bezoek of vestiging in het buitenland) wordt omschreven.’ Als deze eerste stap is gezet ‘beschrijft de directeur de garantie van continuïteit van de medische zorg aan de bevolking en hoe de dienstverlening wordt georganiseerd zonder dat zijn/haar vertrek deze nadelig beïnvloedt.’ Vervolgens wordt een ‘passende analyse gemaakt’ en ontvangt de betrokkene ‘een spoedige reactie binnen een termijn van 50 dagen.’

Logo-de-MedicinaSlavernij
Dokter Lázaro Hernández Coteron laat blijken het oneens te zijn met de nieuwe maatregel: ‘Word ik als burger door mijn specifieke beroep niet in mijn rechten beperkt?’ En een ander commentaar laat weten met alias Ramanoco, dat de procedure om het land te verlaten hem doet denken ‘aan de tijd van de kolonie toen men sprak over een carta de libertad/brief voor vrijlating, een verwijzing naar de periode van slavernij. Die verwijzing is later op de dag spoorloos verdwenen op de site van Cubadebate.

Linken
* Op de website Cubadebate verschenen 460 vragen en reacties
* De antwoorden van het ministerie

Cubaanse artsen moeten weer toestemming vragen voor buitenlandse reizen

Vanaf 7 december moeten Cubaanse artsen weer toestemming vragen aan de autoriteiten voordat zij privé een buitenlandse reis mogen maken. Bovendien moeten pas afgestudeerde artsen 5 jaar wachten voordat zij zich buiten Cuba mogen vestigen. Met deze maatregel wordt de afgekondigde versoepeling van januari 2013 van de migratie (Ley Migratoria) deels teruggedraaid. Cuba gebruikt in de partijkrant Granma van gisteren de migratiecrisis in Midden-Amerika als rechtvaardiging voor de aangescherpte maatregelen. In de verklaring wordt niet ingegaan op de forse stijging binnen een periode van nog geen jaar van het aantal emigranten vanuit Cuba met 77%.

medicos-ecuador

Artsen en verplegers uit Cuba in Ecuador

Granma: ‘Geconfronteerd met de noodzaak ons volk een efficiënte en kwalitatieve gezondheidszorg te garanderen en de schade te beperken van het selectieve en het gepolitiseerde beleid van de VS tegenover Cuba, plus de niet geplande werving van Cubaanse artsen door andere landen is besloten Decreet 306 van 11 oktober 2012 uit te voeren betreffende particuliere bezoeken naar het buitenland van werknemers in de gezondheidszorg met specifieke kwaliteiten, die vitale werkzaamheden verrichten in de gezondheidszorg voor de bevolking en het wetenschappelijk onderzoek’. In de verklaring erkent de regering dat de emigratie van werknemers in de gezondheidszorg een ‘zorg’ is en dat bepaalde sectoren in de medische sector ‘ernstig worden geraakt door het niet-geplande vertrek van medisch personeel van vitaal belang.’ In de verklaring wordt erop gewezen dat kennis en ervaring in deze vaak gespecialiseerde sectoren jaren van studie en onderzoek vragen en dat opleiding in korte tijd niet mogelijk is.

Buitenland aantrekkelijk
De verklaring kritiseert ook het hulpprogramma voor Cubaanse artsen (Programa para Profesionales Médicos Cubanos / Cuban Medical Professional Parole Program, CMPP) dat in 2006 tijdens de regering van George W. Bush werd opgericht en ‘enig in zijn soort op de hele wereld’,  er op is gericht ’ de medische internationale samenwerking van Cuba schade toe te brengen’ omdat het ‘de perverse doelstelling heeft medisch personeel op internationale missies over te halen hun post te verlaten en via ambassades van de VS de mogelijkheid biedt te emigreren.’ Ook de mogelijkheid van artsen om werk te krijgen in vooral particuliere klinieken in andere landen, heeft de uittocht van gezondheidspersoneel bevorderd. Benadrukt wordt dat er ‘netwerken zijn die zich bezighouden met de selectie en de financiering naar het buitenland.’

Stilzwijgen
De verklaring zwijgt over nationale redenen voor de uittocht van artsen. Behalve de zware werkomstandigheden is er ook de salariëring van doktoren. Het hoogste salaris voor een arts in Cuba is nu 66 dollar per maand, aldus officiële overheidsinformatie van maart 2014. Ook wordt gezwegen over de ‘verkoop’ van artsen en verplegers in het kader van internationale missies. Het is een van de belangrijkste inkomstenbronnen voor de Cubaanse overheid, die 75% van het salaris incasseert dat de Cubaanse arts in het buitenland verdient.

granma01122015-migratie-artsen

De verklaring in de partijkrant Granma van 1 december 2015

Migratiecrisis
Havana legt ook een relatie met de huidige situatie in Costa-Rica waar 4.000 Cubanen bij de grens met Nicaragua worden tegengehouden op hun doortocht naar de VS. Juist gisteren voerden Washington en Havana gesprekken over de verdergaande verbetering van de relaties tussen beide landen. Havana legde daar zijn bezwaren ‘opnieuw op tafel maar zonder resultaat.’ Cuba wil dat er een einde komt aan de wet Ley de Ajuste Cubano, het acceptatiebeleid van ‘droge voeten, natte voeten’ en het bovengenoemde migratieprogramma voor Cubaanse artsen. Deze zaken worden door de Cubaanse autoriteiten beschouwd als ‘hoofdoorzaak van de illegale immigratie’ op dit moment. Over de geringe economische en sociale perspectieven voor veel Cubanen en de groeiende frustratie onder de Cubaanse jeugd wordt in de officiële verklaring niet gesproken. Ook wordt niet vermeld dat binnen een periode van 1 jaar het aantal emigranten met 77% steeg.

Linken
* De tekst van Decreet 306 van 11 oktober 2012 over sportlieden en andere beroepsbeoefenaars die internationale reizen willen maken
* Cuba zal leeg raken.  Onder deze titel publiceert de website 14ymedio vandaag het relaas van een Cubaanse arts die nu nog werkzaam is in Ecuador, maar ervan droomt naar New York te kunnen. ‘Cuba verlaten is een persoonlijke beslissing maar als je dromen hebt, doelstellingen en meer opties wil in het leven, moet je het doen.’

De winsten van het Cubaanse medische hulpprogramma (deel 2)

Hospitaal van Port of Spain in Trinidad&Tobago

Hospitaal van Port of Spain in Trinidad&Tobago

De Cubaanse arts die verder onbekend wil blijven, voegt er nog aan toe dat specialisten in Trinidad&Tobago zo’n 25.000 tot 30.000 Trinitaanse dollars per maand krijgen (TTD ) en dat de meeste leden van de brigades 9.000 Trinitaanse dollars (TTD) krijgen uitbetaald, wat neerkomt op zo´n 1.370 Amerikaanse dollars. Hiervan zijn er 2.500 om het onderdak te betalen en van de rest, 6.500 Trinitaanse dollars, gaat de helft naar de arts en de andere helft naar de Cubaanse regering. ‘Men zegt dat het dient om het Centrum voor Oncologie te betalen, het gezondheidssysteem’, zegt ze. Tegenwoordig verdienen de artsen in Cuba tussen de 67 en 80 dollars per maand na een recente salarisverhoging. Begin 2015 was dat 40 dollar. Het gemiddelde loon in Cuba is zo’n 23 dollar.

Lokaal salaris
De Minister van Volksgezondheid van Trinidad en Tobago, Fuad Khan, liet IWPR weten dat zijn departement het buitenlands personeel via een intermediair contracteert en dat het wordt betaald volgens de geldende lokale salarissen. David Constant, directeur Internationale Samenwerking van het Ministerie van Volksgezondheid van Trinidad&Tobago, voegt er aan toe dat ‘wij niet weten wat voor overeenkomst de medische professionals met hun regering hebben’. Dr. Austin Trinidade, belast met de voorlichting van de Trinidad and Tobago Medical Association TTMA, zegt met verbazing gehoord te hebben hoe het Cubaanse gezondheidspersoneel werd verplicht hun salaris aan de Cubaanse overheid af te staan. ‘Ik ken de details van hun contracten niet en de afspraken die ze met de Cubaanse overheid maakten. We hebben gehoord dat ze al hun geld naar Cuba moeten sturen. Ik weet het niet exact,’ zegt Trinidade. Hij voegt er aan toe dat de TTMA bereid zou zijn de Cubanen te steunen hun volledige salaris te kunnen ontvangen, maar dat kan niet als er niemand van hen om zulke hulp vraagt. ‘Als een groep Cubanen ons laat weten dat ze onder dezelfde omstandigheden als de lokale mensen werken en hetzelfde salaris ontvangen, maar geen (volledige) toegang tot hun betalingen hebben…dan kunnen we waarschijnlijk iets doen,’ zegt Trinidade. ‘Ik weet niet of de Cubaanse regering naar ons zal luisteren….. We kunnen niet op eigen houtje opereren.’ IWPR nam contact op met de Cubaanse ambassade in Trinidad en Tobago, maar kreeg te horen dat er niemand voor een interview beschikbaar was, aangezien de staf op vakantie was.

Cubaanse artsen in Venezuela

Cubaanse artsen in Venezuela

Voordelen
Er zijn nog meer voordelen om in Trinidad en Tobago te werken. Mensen uit Cuba mogen zonder visum het land bezoeken en er blijven als ze een uitnodiging om er te werken hebben. Een deel van het personeel van de medische missies slaagt er in nieuwe contracten te krijgen, los van de Cubaanse overheid en zij kunnen in het land blijven of terugkeren om hun nieuwe baan aan te nemen. Hoewel de regering dit probeert te voorkomen, bevestigde Cervantes Silva dat deze praktijk bestaat en dat er nu zo’ n 80 Cubanen met privécontracten in de gezondheidssector in Trinidad&Tobago werkzaam zijn.

Intimidatie en controle
De in het buitenland gedetacheerde Cubanen zijn onderworpen aan een strenge controle die hen moet verhinderen er vandoor te gaan. Voordat ze uit Cuba vertrekken worden ze naar bijeenkomsten gestuurd waar ze gewaarschuwd worden voor het zogenaamde veelvoud aan gevaren waar ze in hun land van bestemming aan bloot komen te staan. De arts die door IWPR werd geïnterviewd over haar ervaringen in Venezuela vertelt hoe bij aankomst op het vliegveld in Venezuela haar paspoort werd ingenomen om te voorkomen dat ze naar een ander land zou vluchten of asiel zou aanvragen in de Verenigde Staten. In Trinidad en Tobago vertelde een Cubaanse arts dat ieders gedrag wordt gemonitord. Er werd hen gezegd dat het niet goed was na het werk uit te gaan omdat de Cubaanse autoriteiten niet voor hun veiligheid konden instaan na 7 uur ’s avonds. Iedereen die de regels schendt krijgt een negatief rapport en wordt bedreigd met teruggestuurd te worden naar Cuba of niet meer te worden uitgekozen voor een medisch brigade. In de brigade is er een-op-een-controle, waarbij de ene Cubaan de andere moet controleren en zijn superieur moet waarschuwen als er abnormaal gedrag is. Als een Cubaan vlucht of zich niet aan de regels houdt is dat de schuld van de Cubaan die hem moest controleren en die wordt dan ook bestraft.

Cubaanse artsen na het behalen van hun diploma

Cubaanse artsen na het behalen van hun diploma

Ondisciplinair gedrag
Er zijn geschreven regels voor de mensen in internationale missies ‘om hun superieuren in te lichten over de schendingen van de disciplinaire normen waarvan ze op de hoogte zijn, evenals die andere onjuiste gedragingen die het aanzien van de missie of de medewerker schaden.’ Onder ongedisciplineerd gedrag wordt ook gerekend ‘vriendschapsrelaties of andersoortige banden te onderhouden met Cubaanse of buitenlandse ingezetenen die zich vijandig tegen de Cubaanse revolutie opstellen.’ Deze bepalingen maken het lastig Cubaans medisch personeel te interviewen. De regels zeggen dat als ondisciplinair gedrag wordt beschouwd ‘kennis te geven aan persorganen, radio of televisie van criteria of waarderingen die de Cubaanse medewerking in kwaad daglicht stellen of van interne situaties van de werkplek waar hij zijn diensten verleent of van land waar hij zich bevindt zonder daarvoor eerst instructies en toestemming te hebben verkregen.’ Een Cubaanse arts in Trinidad en Tobago zei dat ze nergens op kon reageren omdat ‘zij geen toestemming had met de pers te mogen communiceren.’

Geen probleem
Een andere arts stemde er mee in te worden geïnterviewd, maar veranderde vlak voor het interview van gedachte. Hij meldde IWPR dat hij contact met Cervantes Silva moest opnemen. Op de vraag waarom hij niet wenste te worden geïnterviewd gaf hij als antwoord: ‘Ik kan het niet doen, ik wil niet dat ze me naar Cuba terugsturen! Ik ga ophangen!’. Daarna verbrak hij meteen de verbinding. Hetzelfde verhaal herhaalde zich bij verschillende artsen en verplegers in Port of Spain en San Fernando. Velen verwezen iedere vraag naar Cervantes Silva die over deze weigering om vragen van journalisten te beantwoorden, zei ‘dat het altijd goed is te bezien wat de bedoeling van het interview is.’ Hij ontkende dat hij de enige was die gerechtigd was te mogen spreken. ‘Er is geen probleem, zeggen ze mij. Er is geen enkel probleem’, aldus Cervantes Silva.

Bron
* Diario de Cuba, 16 september 2015

Cubaanse uitgeweken artsen slachtoffer van dialoog VS en Cuba

De arts Dened Vega verliet Cuba in februari jl. voor een medische missie in Venezuela in het kader van het project Misión Barrio Adentro. Ze liet haar vader, moeder, zus en echtgenoot, die economie studeerde en werkt als slager, achter. Voor de Cubaanse regering is zij een van de velen die sinds 2004 zijn uitgeleend aan Venezuela toen Hugo Chávez dit programma met de medewerking van Fidel Castro lanceerde. Maar Dened had een ander plan; zij wilde in Miami wonen waar een nicht van haar vader woont. De website 14ymedio publiceerde afgelopen week een interview met deze Cubaanse arts.

Cubaanse artsen die niet terug willen naar Cuba voerden zaterdag jl. actie in Bogota voor hun visa naar de VS. In het midden Dened Vega. Na het weekend werd bekend dat de VS een 20-tal artsen een visum verleende. Of Neded Vega daar bij is, is onbekend.

Cubaanse artsen die niet terug willen naar Cuba voerden zaterdag jl. actie in Bogota voor hun visa naar de VS. In het midden Dened Vega. Na het weekend werd bekend dat de VS een 20-tal artsen een visum verleende. Of Neded Vega daarbij is, is nog onbekend.

Zeven maanden later zit ze in Colombia en wacht op een visum voor de VS. Ze deed dit verzoek in het kader van het project Cuban Medical Professional Parole (CMPP), destijds in 2006 opgericht en bedoeld om medewerkers in de gezondheidszorg die deelnemen aan internationale missies van de Cubaanse regering, asiel te verlenen als zij daar om vragen. ‘Ik voelde dat de jaren verstreken en ondanks mijn postuniversitaire studie en mijn wens om hoger op te komen, bleef ik een middelmatige maagspecialist in een polikliniek in Alamar’, vertelt Dened aan de redactie van 14ymedio in een interview afgenomen via internet. Ik moet genoegen nemen met een minimumsalaris en de lunch die de patiënt me cadeau doet. Ik voelde dat ik zo mijn gezin niet kon helpen vooruit te komen’.

Alles doen
Eenmaal in Caracas, deserteerde zij: ‘Ik had aan vijf dagen genoeg om de politieke instabiliteit vaan Venezuela door te hebben, de schaarste en de gevaren in dit land. Het enige onderscheid met Cuba is het ontbreken van de rantsoeneringskaart. Ik kreeg geen ontbijt en als ik informeerde waarom niet, zei men mij dat niemand me had verplicht op internationale missie te gaan en dat ik sterk moest zijn en me moest aanpassen. Elke twijfel werd direct de kop ingedrukt. Men wilde mij les laten geven aan Cubaanse en Venezolaanse tandartsen enkel omdat ik een eerste graad had, maar ik was geen docent. Ze bedreigden mij met kwalijke gevolgen als ik zou weigeren want hier moet je alles doen; een verpleegster trekt hier even gemakkelijk een tand als een tandarts bij een bevalling assisteert. En daar lachten ze over.’

Vriendjespolitiek
Dened vertelt verder over haar korte ervaringen tijdens de missie in Venezuela: ‘Al gauw werd mij duidelijk dat velen van hen hier waren terechtgekomen door vriendjespolitiek en sommigen geen enkele functie uitoefenden dan spioneren en om je heen hangen. Er was een soort secretaresse die de etage schoonmaakte, koffie zette voor de bazen en mij controleerde bij elke stap die ik zette. Zij werd tot het uiterste uitgebuit en deed alles wat men haar opdroeg. Tot mijn verbazing vertelde ze mij op de plek waar ze moest werken dat de tandheelkundekliniek was opgeheven omdat de regering nagelaten had de huur te betalen aan de eigenaren. Tot nu toe was er nog geen nieuwe werkplek voor haar. Het enige wat ze nu doet is promotieactiviteiten in de buurten.’

Hugo Chávez voor een post van Plan Barrio Adentro

Hugo Chávez voor een post van Plan Barrio Adentro

Paspoort in beslagnemen
Een van die dagen probeerde men mijn paspoort in beslag te nemen. Men legde haar uit dat ze niet alleen mocht weggaan want de nieuwelingen waren ‘allemaal mogelijke deserteurs.’ Dat klopte ook in haar geval. Dened vertelt hoe ze op 16 februari op haar eentje de staat Portuguesa verliet zonder precies te weten waarnaar toe en wie haar zou opvangen. Zij had slechts haar documenten bij zich, een mobiele telefoon en 2 duizend dollar die ze had verdiend toen ze in Cuba haar wasmachine, kleding, enkele gouden sieraden, twee slips, een blouse, een broek en een fotocamera had verkocht. ‘Ik was in de woning van de coördinator van het project CDI ( Centro de Diagnóstico Integral), een van de peilers van het eerder genoemde project Misión Barrio Adentro, opgericht door de overleden president van Venezuela, Hugo Chávez in samenwerking met Fidel Castro. Ik ging naar buiten, hield een motor aan en nam een taxi naar Barinas. Vandaar ging ik met de bus naar Mérida, waar ik contact legde met de ‘vriendin van een vriendin van mijn moeder’ maar die ‘heeft me met niks geholpen’. Ze verbleef in een hotel waar ze 900 Bolivar per nacht betaalde tot ze iemand vond die haar naar de Colombiaanse stad Cúcuta zou brengen.

Foto: De vrouw rechts is arts en 27 weken in verwachting maar zij wil niet dat haar kind in Colombia wordt geboren zoals het een collega enkele weken geleden overkwam. Maandag hoorde zij dat er een visum voor de VS klaar lag. (Foto: Dened Vega)

De vrouw rechts is arts en 27 weken in verwachting maar zij wil niet dat haar kind in Colombia wordt geboren zoals het een collega enkele weken geleden overkwam. Maandag hoorde zij dat er een visum voor de VS voor haar klaar lag. (Foto: Dened Vega)

720 Cubaanse artsen in Colombia
Ze passeerde zonder problemen de grens maar er waren obstakels op weg naar Bogotá. ‘Enkele politieagenten dreigden met deportatie en ze vroegen me 600 dollar. Ik gaf 500 dollar. Veertien uur had ik niet gegeten, enkel wat water gedronken uit flesjes,’ zegt ze. ‘Angst voor wat me was overkomen bij de politie, weerhield me ervan om tijdens stops uit te stappen. Ik sloot me op in het toilet en wachtte tot de bus weer verder reed.’ Gelukkig zat er nog een Cubaanse in de bus en die bood haar onderdak. ‘Ik kwam vijf dagen na vertrek uit Venezuela aan en diende direct mijn asielverzoek in bij de Amerikaanse ambassade in Bogota. Volgens officiële cijfers van de Immigratiedienst in Colombia kwamen er dit jaar 720 Cubanen illegaal het land binnen na desertie in Venezuela. Van hen wachten er 117 op een Amerikaans visum en 603 hebben dit al gekregen. De cijfers die de Cubaanse artsen zelf hanteren, liggen veel hoger. Zij spreken over 1.600 Cubanen die het land binnenkwamen waarvan er 600 een visum voor de VS kregen. Dened hoopte binnen drie maanden een reactie van de VS te ontvangen, zoals het CMPP-programma voorschrijft. Toen die termijn verliep, schreef zij aan de Amerikaanse emigratiedienst en die antwoordde dat de verzoeken in behandeling waren genomen maar dat ‘er vertragingen waren opgetreden’. Dened is ervan overtuigd dat die vertragingen te maken hebben met het herstel van de diplomatieke betrekkingen tussen Cuba en de VS. Zij is niet de enige die deze mening verkondigt. Directeur Julio César Alfonso van de niet-gouvernementele organisatie Solidaridad Sin Fronteras, zei enkele dagen geleden in een gesprek met Martí Noticias: ‘Het is de eerste keer dat er zich zoiets voordoet, men zo’n groot aantal beroepsbeoefenaars opgehouden op één plaats en juist toevallig tijdens de gesprekken over toenadering tussen de VS en Cuba.’ Maar Dened heeft ook geluk: in Bogotá werd ze opgevangen door vrienden van haar vader, Colombiaanse journalisten en een tante uit Miami stuurde haar geld. Andere collega’s – landgenoten hebben dit geluk niet en zij moeten – illegaal – werk zoeken om een huur van 100 dollar per maand te kunnen betalen. Ze noemt het geval van een vrouw die in Colombia moest bevallen en die 1.000 dollar bijeen moest zien te krijgen voor de bevalling, of die andere arts die last had van een blinde darmontsteking en twee dagen met hevige pijnen in bed lag voor haar omgeving het geld voor de operatie bij elkaar had gekregen. ‘Wat me het meest verontrust over deze situatie,’ aldus Dened, is ‘het gebrek aan aan informatie en te beseffen dat de Cubaanse regering daar een grote rol bij speelt. Men wil doelbewust dat dit programma niet slaagt’.

Actie
Zaterdag jl. voerden Cubaanse doktoren en verpleegsters actie bij het Monumento de las Banderas in Bogota. Zij drongen aan op een snelle oplossing van hun verzoeken bij de Amerikaanse regering. Een woordvoerder van het Ministerie van Buitenlandse Zaken, John Kirby, verzekerde donderdag tijdens een persconferentie dat de vertraging van de visumtoewijzing in het kader van het project Cuban Medical Professional Parole, ‘geen enkele relatie, geen enkele verband’ heeft met de nieuwe politiek tegenover Cuba en dat de uitgave van visa de verantwoordelijkheid is van de Amerikaanse emigratiedienst en niet van zijn departement.

Succes
Twee dagen na de actie in Bogota kregen 20 Cubanen te horen dat hun visumaanvraag was gehonoreerd waaronder die van Ailen García, de 25-jarige arts die 27 weken in verwachting is. (zie foto hierboven) Of Dened Vega ook tot de gelukkigen behoort is nog onduidelijk.

Vier Cubanen wachten af in Bogota, zie artikel BBC Mundo

Vier Cubanen wachten af in Bogota, zie artikel BBC Mundo

Link
* Beelden (4 minuten) van de actie die Cubaanse doktoren in Bogota organiseerden.
* BBC Mundo publiceerde op haar website een uitgebreid artikel over de situatie van Cubaanse artsen in Colombia en voerde gesprekken met vier betrokken medici. Hier volgt een fragment uit de tekst van BBC-Mundo:

De vier medici zijn het er op basis van hun ervaringen in Venezuela over eens dat dit land ‘erger is dan Cuba’. Ze wijzen vooral op de onveiligheid, maar ook op de schaarste. Ook het werk was zwaar. Ze werkten van maandag tot zaterdag en vaak ook op zondagen. ‘En in de verkiezingstijd moesten ze huis-aan-huis mensen bezoeken,’ vertelt Carlos. Yusel zegt dat hij op basis van zijn specialisme 14 patiënten per dag behandelt, in Venezuela was dit het dubbele. Voor de jongeren zonder kinderen, of zoals Carlos vertelt mensen die ‘hond noch kat’ bezitten is een internationale medische missie aantrekkelijk. In Cuba verdienen ze tussen de 30 en 75 dollar per maand. Wie op missie gaat in Venezuela krijgt 3000 Bolivar of 476 dollar. En daar bovenop nog eens 200 dollar. Dit bedrag wordt op een bank in Cuba vastgezet en is enkel bij terugkeer naar Cuba beschikbaar.

Cuba stuurt 165 medici naar ebola-landen

Cuba zal 165 medici naar West-Afrika sturen ter bestrijding van het ebolavirus. Dat heeft de Cubaanse minister van Gezondheid, Roberto Morales Ojeda, vandaag meegedeeld aan de Wereldgezondheidsorganisatie (WHO) in Genève.

kaartje-ebolaAlgemeen directrice Margaret Chan van de WHO zei dat in de drie zwaarst getroffen landen het aantal gevallen vlugger stijgt dan het vermogen om hen te behandelen.

Grootste
De beloofde hulp uit Cuba is tot nu toe het grootste contingent hulpverleners dat is toegezegd. Ze hoopt dan ook dat het Cubaanse engagement andere landen ertoe zal bewegen om meer vakmensen naar West-Afrika te sturen. “Geld en materiaal zijn belangrijk, maar zullen de ebola-epidemie echter niet stoppen”, zei ze.

Bijna 5000 infecties

De Cubaanse hulp zal zich concentreren op Sierra Leone. Momenteel zijn volgens Chan circa 170 buitenlandse artsen en experten in de bijzonder zwaar getroffen landen Guinee, Liberia en Sierra Leone actief. Het aantal eboladoden in West-Afrika is naar meer dan 2.400 gestegen. Inmiddels zijn in totaal 4.784 infecties geregistreerd, zei Chan.

Bron
* Belga

Salarisverhogingen voor medewerkers in de Cubaanse gezondheidszorg

Honderdduizenden medewerkers in de Cubaanse gezondheidzorg kunnen salarisverbeteringen tegemoet zien, soms zelfs tot 100%. De Cubaanse staatsmedia melden dat de salarisverbetering op 1 juni ingaat. Ook de salarissen van artsen en verplegers die in het buitenland werken, zullen worden verhoogd. De salarissen van artsen in Venezuela zullen worden verdubbeld. Cuba verwacht dit jaar 8,2 miljard dollar te verdienen aan de artsen en verpleegsters die in het buitenland werken, aldus de partijkrant Granma.

De salarisverbetering op een rij

De salarisverbetering in nationale peso’s op een rij in Granma

Uiteindelijk zal een tweede graad arts zijn salaris van 26 dollar tot 67 dollar per maand zien stijgen. Het salaris van een eerste graad arts is nu 24 dollar en dat wordt 60 dollar. Een niet-gespecialiseerde arts die nu 17 dollar per maand verdient, krijgt voortaan 46 dollar. Een pas beginnende verpleegsters krijgt 25 dollar, nu is dat 13. Het salaris van een gespecialiseerde verpleegster wordt verhoogd van 23 naar 39 dollar. De salarissen in de overheidssector zijn op dit moment gemiddeld 20 dollar per maand, soms verhoogd met gratis diensten of toelagen. Ruim 440.000 medewerkers in de medische sector zullen in aanmerking komen voor de verhoging. Partijkrant Granma zegt dat de verbetering mede mogelijk is door de opheffing van 109.000 arbeidsplaatsen in de laatste vier jaren.

Goed nieuws
‘Dit is heel goed nieuws dat me heel gelukkig maakt. Met mijn eerste salaris ga ik speelgoed kopen voor mijn jongste kleinkind, dat drie jaar is,’ zegt Soraida Pina, een 62-jarige verpleegster. ‘Dit opent nieuwe deuren voor me.’ Maar de 38-jarige patholoog Laura Vazquez zegt: ‘Ze hebben er met ons over gesproken en het is voor het inkomen van het gezin belangrijk, maar het blijft een salaris dat laag is, zeker nu alles zo duur is geworden.’ Granma zegt dat de veranderingen ‘zullen bijdragen aan de stabiliteit en de kwaliteit van de medische verzorging voor het volk en de vervulling van internationale verplichtingen.’

Medewerkers van de operatiezaal van het  ziekenhuis Maternidad Obrera kregen voorlichting van medewerkers van het Ministerie van Gezodnehdi over de sakarsiverhogingen. De vakbond schitterde door afwezigheid.

Medewerkers van de operatiezaal van het ziekenhuis Maternidad Obrera in Havana krijgen voorlichting van medewerkers van het Ministerie van Gezondheid over de salarisverhogingen. De vakbond schitterde door afwezigheid.

Inkomsten medisch internationalisme
De krant voegt er aan toe dat de verwachte opbrengsten voor de medische missies in het buitenland in 2014 garant staan voor 64% van de inkomsten van de dienstverlening. Ruim 50.000 artsen en verplegers werken op dit moment in 66 naties, aldus de Minister van Gezondheid, Roberto Morales. Ruim 30.000 van hen werken in Venezuela; in ruil daarvoor ontvangt Cuba dagelijks 92.000 vaten olie met een totale waarde van 3,2 miljard dollar per jaar.

Bron
* The Associated Press
Link
* De aankondiging in de partijkrant Granma, 21 maart 2014
Noot
* De partijkrant Granma heeft een opvallende gedaanteverwisseling ondergaan. De opmaak is moderner en levendiger. En lezers kunnen op de website reacties plaatsen. Het artikel over de salarisverbeteringen voor doktoren leidde tot 380 reacties. Ze zijn allemaal positief en enthousiast over deze overheidsmaatregel. Zoals: ‘Ik werk in de gezondheidszorg en ik geloof dat het een juist besluit is en dat het een voorbeeld is voor de wereld met onze humane en internationalistische activiteiten’. (…) ‘Dankzij onze revolutie beschikken we over zoveel privileges.’

Cubaanse arts – in Brazilië ontsnapt – wil asiel

Een Cubaanse arts heeft in Brazilië asiel aangevraagd nadat zij ontdekte dat de Cubaanse staat een groot deel van haar verdiensten opstreek. ‘In Cuba heeft men ons nooit iets verteld over de 10.000 reales (oftewel 4.100 dollar) die de Cubaanse regering maandelijks ontvangt voor elke landgenoot die in Brazilië als arts werkzaam is,’ aldus Ramona Rodriguez. Dinsdag zocht Rodriguez, (51) haar toevlucht tot het kantoor van Ronaldo Caiado, leider van een centrumrechtse partij in het Braziliaans Congres. De aanvraag van een visum maakt dat Rodriguez niet onmiddellijk naar Cuba kan worden gedeporteerd.  Zij eist bovendien uitbetaling van het deel van haar salaris dat is ingehouden.

Ramona Rodriguez

Ramona Rodriguez

Rodriguez is een van de 6.378 Cubanen die in het kader van het programma Mas Medicos / Meer Artsen in Brazilië aan het werk gaan om gezondheidsproblemen in slums en afgelegen streken waar geen Braziliaanse artsen werken, op te lossen. In het akkoord dat vorige jaar door de Pan-Amerikaanse Gezondheidsorganisatie PAHO werd getekend, is vastgelegd dat de Cubaanse artsen maar 1/5 ontvangen van de 10.000 reales**  oftewel 4.100 dollar die de Braziliaanse regering betaalt voor elke arts. De rest gaat naar de Cubaanse staat. De Cubanen krijgen in Brazilië 800 reales (400 dollar) per maand uitbetaald en 1.200 reales worden op een bankrekening in Cuba geplaatst en mogen pas na terugkeer in Cuba worden opgenomen. De families krijgen geen toestemming om met hun man of vrouw naar Brazilië mee te reizen.

Slavenarbeid
Rodriguez kwam in oktober in Brazilië aan en werkte in de noordelijke staat Para in het Amazonegebied tot ze voor een vrij weekend naar de hoofdstad Brasilia reisde. Zij vertelde de Braziliaanse media dat ze zich verraden voelde en toonde tijdens een toespraak in het Braziliaanse Congres de papieren van het PAHO contract. Daar beschuldigde zij de regering van president Dilma Rousseff ‘van ‘slavenarbeid’. Justitieminister Jose Eduardo Cardozo liet weten dat Cubaanse artsen hun visum verliezen als zij het Mas Medicos- programma voortijdig verlaten en hij suggereerde dat Rodriguez het land moet verlaten als het visum wordt geweigerd. Rodriguez is de eerste Cubaanse dokter die besluit af te haken sinds er vorig jaar 5.378 Cubanen in Brazilië aan het werk gingen. Een 2.000 Cubanen kwam onlangs nog in Brazilië aan. Het medisch programma zal Cuba meer dam 300 miljoen dollar per jaar aan inkomsten opleveren. De nieuwe Braziliaanse minister voor Gezondheid, Arturo Chioro, bekritiseerde woensdag de Cubaanse arts Ramona Matos omdat zij ‘grote schade’ toebrengt aan de patiënten die achterbleven. Ook bekritiseerde Chioro de steun die zij had ontvangen van leden uit een oppositiepartij. ‘Als het aan hen ligt, zouden 22 miljoen Brazilianen geen medische verzorging meer krijgen,’ aldus de minister.

Bron
* Antony Bradle, Reuters, Diario de Cuba
* Meer details op de website Café Fuerte
Noot

** 1 dollar = 2.42 realen

Afgelopen jaar 2013: 3.000 Cubanen ontvluchtten Venezuela

In het afgelopen jaar 2013 zijn 3.000 Cubanen, de meesten van hen arts, uit Venezuela gevlucht. Dat is een stijging met 60% vergeleken met 2012. Caracas betaalt de Cubaanse regering voor elke arts werkzaam in Venezuela 6.000 dollar, maar de artsen ontvangen slechts 10% van dat bedrag.

De Cubaanse Minister van Gezondheid heeft in een interview met de krant Juventud Rebelde gezegd dat er desondanks voldoende artsen in Cuba zelf zijn voor een hoge kwaliteit gezondheidszorg.

Cubaanse artsen werkzaam in venezuela

Cubaanse artsen werkzaam in Venezuela

De meeste Cubanen vragen asiel aan in de VS. Tot vorig jaar waren daar 5.000 Cubaanse artsen en verplegers en op 1 december 2013 waren dat er 8.000, 98% van hen komt uit Venezuela. De Venezolaanse krant El Universal citeert dokter Julio César Alfonso, voorzitter van Solidaridad sin Fronteras / Solidariteit zonder Grenzen (SSF) in Miami, die Cubaanse artsen helpt te ontsnappen. Sinds de programma’s in 2003 in Venezuela begonnen hebben 44.804 Cubanen in zeven missies hulp verleend.

Tien procent
‘De meeste artsen vertrekken vanwege de lage salarissen die ze ontvangen, de betaling die niet op tijd komt, de toenemende werkdruk in het Barrio Adentro – programma, dat door velen wordt omschreven als een systeem van moderne slavernij,’ zegt de directeur van SSF. ‘De artsen krijgen 300 dollar direct, maar de Cubaanse staat krijgt van Venezuela voor elke beroepskracht gemiddeld 6.000 dollar. Zij ontvangen dus nog geen 10% daadwerkelijk van wat ze verdienen, in handen,’ aldus Alfonso. De doktoren kunnen in het kader van het Noordamerikaanse programma Parole para Profesionales Médicos Cubanos (CMPP) een visum aanvragen bij de Amerikaanse ambassade in Caracas. Vandaar uit vertrekken de meesten via Colombia naar de VS, maar ook Brazilië wordt meer en meer als een tussenstop beschouwd.

Voldoende artsen
De Cubaanse minister van Gezondheid, Roberto Morales, zegt in de krant Juventud Rebelde dat Cuba op dit moment 56.600 artsen in eigen land en 12.000 daar buiten telt. Volgens de minister is in de afgelopen periode door het gebruik van natuurlijke en traditionele medicijnen het medicijngebruik afgenomen. Hij noemt de 56.000 artsen op het eiland voldoende om tegemoet te komen aan de vraag in Cuba en toch ‘zijn we een van de best scorende landen met zoveel artsen per hoofd van de bevolking’.

De Cubaanse minister van Gezondheid, Morales bezocht in november Cubaanse artsen in Brazilie

De Cubaanse minister van Gezondheid, Morales bezocht in november Cubaanse artsen in Brazilie

Verslechteringen
Het Cubaanse gezondheidssysteem is de afgelopen jaren verslechterd ten gevolge van de economische crisis. Raúl Castro heeft nu een nieuw beleid geformuleerd waarbij efficiëntie moet worden bereikt door bezuiniging op materiaalkosten en personeel. Morales: ‘In 2013 werden 61 miljoen consulten geteld, waarvan er 41 miljoen in de eerstelijnshulp. Dat waren er 1 miljoen meer dat in dezelfde periode van het vorige jaar.’ De Cubaanse regering wil de eerstelijnshulp verbeteren waardoor het gebruik van duurdere diagnostieken en medische apparatuur kan worden teruggedrongen. Morales zegt dat hierdoor een hogere kwaliteit in de medische dienstverlening kan worden bereikt.

Medicijnstudenten
Op de website Diaro de Cuba bestrijden enkele Cubanen de geruststellende woorden van de minister. In de officiële Cubaanse media is discussie over de kwaliteit van de medische zorg een groot taboe. Reacties: ‘De ziekenhuis zitten vol medicijnstudenten die uit de ALBA-landen komen en die nog niet eens een aspirine kunnen voorschrijven…..De beste artsen werken elders op de wereld om sympathisanten van het regime te werven.’ Een andere reactie luidt: ‘Heeft Roberto Morales het ziekenhuis Hospital Calixto Garcia bezocht? Uitbraak van cholera in de wijk waar Roberto Morales woont? Weet Morales dat veel Cubanen klagen over de gebrekkig ervaring en de uitrusting van de Cubaanse artsen? Het is een briljant idee van Raúl Castro, zegt hij, te bezuinigen op de begroting en op het personeel, om zo verbeteringen te bereiken. Hoe lang zullen de Cubanen dit circus nog accepteren?’

Bronnen
* Diario de Cuba en El Universal