Cuba importeert suiker uit Frankrijk voor eigen bevolking

De suiker die in september op basis van de rantsoenering via de libreta aan Cubanen is verkocht, komt uit het verre Frankrijk. De tegenvallende resultaten van de suikeroogst dwongen de Cubaanse overheid suiker te importeren, een product dat tot een paar jaar geleden het symbool van het land was.

suiker-frankrijk
In onberispelijke witte zakken wordt de suiker aan de staatswinkels of bodega’s geleverd en zorgt daar vanwege de kwaliteit voor tevredenheid onder de klanten. ‘Het is prima suiker, het is niet vochtig en er zit geen vuil tussen’, zegt Norberto, een winkelier in de wijk La Timba, vlakbij het Plein van de Revolutie. ‘ We hebben suiker uit Brazilië gehad, maar dit is de eerste keer dat het uit Frankrijk komt,” voegt hij er aan toe. Informatie van een medewerker van het suikerstaatsbedrijf Grupo Empresarial Azucarero (Azcuba) die liever anoniem wil blijven, bevestigt dit. ‘We moesten Franse suiker kopen omdat het grootste deel van de nationale oogst bestemd is voor internationale opkopers,’ zegt hij.

Hoge binnenlandse consumptie
Cuba heeft een hoge consumptie van suiker en er is ongeveer 700.000 ton per jaar nodig om te voldoen aan de vraag van de gerantsoeneerde markt, de lokale industrieën en de sector van kleine zelfstandigen. Het eiland heeft een handelsovereenkomst met China om elk jaar 400.000 ton te verkopen, maar dit jaar dekte de productie niet de binnenlandse consumptie en export. In 2017-2018 produceerde het eiland iets meer dan 1 miljoen ton ruwe suiker, veel minder dan de 1,6 miljoen ton die de autoriteiten hadden gepland. ‘Het is niet gelukt de geplande hoeveelheid suiker ook te realiseren,’ aldus de voorzitter van Azcuba, Julio García.

Vlaggenschip
De Cubaanse suikerindustrie was decennialang het vlaggenschip van de economie op het eiland en ging voorop in de export. In 1991 werd 8 miljoen ton geproduceerd, vlak voor de ineenstorting van de Sovjet-Unie waardoor de Cubaanse economie bezweek  en bijzondere schade in deze sector werd aangericht. Op dit moment blijven de opbrengsten uit de suikerproductie ver achter bij die uit het toerisme, de dollarovermakingen van Cubaanse emigranten en de verkoop van diensten op het gebied van de gezondheidszorg aan het buitenland. De suiker, ooit de oude motor van de economie van het eiland, speelt geen leidende rol meer.

fidel-zafra-suikerriet

Fidel Castro kapt suiker

In 2002 begon, onder leiding van Fidel Castro het proces van ontmanteling van tientallen suikercentrales, met als argument dat de daling van de prijs van het product op de internationale markt de industrie onhoudbaar maakte. In 2011 werd het Ministerie van Suiker opgeheven en werden de functies ervan overgenomen door Azcuba. Vijftien jaar later blijft 64% van de ingenios gesloten, zijn de werknemers elders aan de slag en worden veel suikerrietvelden gebruikt voor andere gewassen. Bij de recente oogst werken slechts 54 suikercentrales en moest het oogsten eerder dan verwacht worden stilgezet vanwege de hevige regens in het voorjaar, waardoor het moeilijker werd riet te kappen en de kwaliteit van het product snel achteruitging.

Bron
* Marcelo Hernández, website 14ymedio, 23 september 2018

Laagste suikerrietproductie van de eeuw

De opbrengst van de suikerrietoogst van dit jaar zal een van de laagste van de eeuw zijn. Woordvoerders van staatsinstellingen spreken van een opbrengst niet groter dan 1,1 miljoen ruwe suiker. Dat is een daling van 30% vergeleken met de oogst van vorig jaar.

suikerriet-resten-landAzcuba, het staatsmonopolie voor suiker, had een productie van 1,6 miljoen ton voorzien voor 2018. Dat cijfer is ondertussen bijgesteld tot 1,3 miljoen ton suiker. Volgens het officiële radiostation Radio Rebelde ‘zal de sector niet rusten voordat dit plan wordt gerealiseerd.’ Verwacht wordt dat veel fabrieken zowel in mei als juni zullen doorwerken als het weer dit toestaat. Woordvoerders wijzen op de droogte begin dit jaar, de gevolgen van de orkaan Irma en de recente overstromingen ter verklaring van de magere oogst.

Voorbereidingen
Het Cubaanse Ministerie van Suiker werd in 2011 opgeheven. Later werd het staatsbedrijf Azcuba opgericht nadat de productie was gedaald tot 1,1 miljoen ton, veel minder dan de 8 miljoen ton die nog in 1990 werd geproduceerd, vlak voor de ineenstorting van de Sovjet-Unie. Woordvoerder van Azcuba, Orlando Celso García, hield het parlement maandag jl. voor dat de voorbereidingen voor de campagne 2018-2019 al zijn begonnen, maar dat de resulaten afhankelijk zullen zijn van de reparaties van de suikercentrales, het machinepark en de beschikbare financiën.

suikerrietvervoerpervrachtwagenCana_de_azucar_04Export China
Cuba consumeert tussen de 600.000 en 700.000 ton suiker per jaar en heeft een overeenkomst om 400.000 ton suiker per jaar aan China te verkopen. De rest wordt op de wereldmarkt verkocht. Suiker was lange tijd Cuba’s belangrijkste exportproduct, maar is inmiddels ingehaald door toerisme, tabak, nikkel en farmaceutica.

Bronnen
* Persbureau EFE en Reuters, 5 juni 2018

Minder suikerriet in 2017 dan gepland

Deze maand wordt de suikeroogst in Cuba afgesloten met een resultaat dat 85% is van het geplande resultaat. De autoriteiten wijten dit resultaat aan de droogte, de inefficiëntie in het productieproces, onvoldoende scholing van de arbeiders en technologische problemen. Bronnen uit de suikersector schatten tegenover journalisten van de website 14ymedio de productie op 1,8 miljoen niet-geraffineerde suiker. Het staatsbedrijf Grupo Azucarero Azcuba verstrekt geen absolute cijfers. De vice-president van dit staatsbedrijf, Noel Casañas Lugo, benadrukte dat de oogst van dit jaar 20% hoger is dan die in 2016; toen werd iets meer dan 1,5 miljoen ton suiker geoogst, aldus Granma.

suikerriet-straatbeeld

Suikerriet wordt ook gebruikt om garape te maken, een zoetig drankje dat op straat wordt verkocht

De ernstige droogte die Cuba trof, heeft de productie aangetast, aldus de functionaris. Door het tekortschieten van de organisatie van de oogst en het transport van de rietsuiker ontstonden productieonderbrekingen in de suikercentrales, aldus de vicepresident van Azcuba. Ook werd de toestand verergerd doordat materialen en onderdelen met grote vertragingen werden afgeleverd. De functionaris noemde ook nog de onregelmatigheden in het transport via de spoorwegen en de storingen van het elektriciteitsnet Sistema Eléctrico Nacional. Casañas Lugo verzekerde de officiële media dat op alle niveaus van de Grupo Azucarero de oogst wordt geëvalueerd ‘om de oorzaak van de tekortkomingen en de gemaakte fouten te ontdekken en te analyseren ‘ten gunste van een ‘betere oogst in 2018.’ Tijdens deze oogst waren 54 suikerrietcentrales in gebruik, 4 meer dan het vorig jaar en 42 van deze centrales produceerden meer dan het jaar daarvoor. Villa Clara was de enige provincie waar het streefgetal werd bereikt; de  productie groeide daar met 53% vergeleken met 2016.

suiker-grafiek- zafra-azucarera-1985-2010

Suikeroogst tussen 1985 en 2010

Import suiker
In het algemeen kan worden vastgesteld dat de suikersector een kleine opleving doormaakte na een dieptepunt in 2009, met niet meer dan 1,1 miljoen ton suiker, het slechtste resultaat in 105 jaren. In 1970 werd met 8,5 miljoen ton suiker een historisch succes behaald. Het belang van suikerriet als inkomstenbron voor Cuba is de laatste jaren echter afgenomen ten gunste van het toerisme, de verhuur van professionals uit de medische sector aan het buitenland en de dollaroverboekingen door Cubaanse-Amerikanen. Volgens het Cubaans Statistisch Jaarboek exporteerde Cuba in 2015 voor een waarde van 417.180 miljoen peso’s en voerde het land voor een waarde van 17.772 miljoen peso’s aan suiker (inclusief honing) in. Het achterblijvende resultaat dwingt Cuba om suiker in te voeren om aan de internationale verplichtingen te voldoen en te kunnen voorzien in de suikerbehoeften van de eigen bevolking. Cuba consumeert ongeveer 700.000 ton suiker per jaar en heeft een akkoord met China gesloten om jaarlijks 400.000 ton suiker te leveren.

Bron
* 14ymedio, 30 mei 2017

Opbrengst suikerrietoogst 2015-2016 met 19% gedaald

De productie van Cubaanse rietsuiker is in de periode 2015-2016 met 19% gedaald. Daarmee wordt gebroken met een stijgende tendens die in 2010 werd ingezet. Oorzaken voor de achteruitgang zijn de klimaateffecten, de kwaliteit van het suikerriet, het absenteísme van de arbeiders en tijdverlies zowel bij de oogst als in de fabrieken, aldus leidinggevenden van het suikerstaatsbedrijf Azcuba die in de partijkrant Granma dinsdag 6 juli aan het woord kwamen.

fidel-zafra-suikerriet

Een jeugdige Fidel kapt suikerriet

Voeg daarbij de verlate start van 13 van de 50 centrales of suikerfabrieken in het land. Die late start was bij 5 fabrieken te wijten aan ‘zaken die de industriesector aangaan’ en bij 8 aan de regen en de extreme vochtigheid van de grondstof. Dat meldden functionarissen van Azcuba vorige week in een commissievergadering van de Nationale Assamblee. Voor de volgende suikerrietcampagne in 2016-2017 verwacht Azcuba 27% groei van de suikerrietoogst en 45% van de suikerproductie en hoopt daarbij te kunnen rekenen op 54 centrales in heel het land. Volgens de directeur Voorlichting, Communicatie en Analyse Dionis Pérez bleven de resultaten in elke fase van het productieproces achter op de planning. Bij de verwerking en het persen van suikerriet werd 95% gehaald, de productie van suiker 80% en 85% van de geplande industriële opbrengsten werden gehaald. Voor dit jaar verwacht Pérez een oogst van 1,2 miljoen ton suiker.

logo-azcuba-suikerWereldmarkt
De teruggang in de suikerproductie is, samen met de daling op de wereldmarkt van de prijzen van olie en nikkel, reden voor de Cubaanse regering om besparingen en bezuinigingen in te voeren. Minister Murillo van Economische Zaken presenteerde dit noodprogramma afgelopen week tijdens een zitting van de Nationale Assemblee.

suiker-grafiek- zafra-azucarera-Foresightcuba

Suikerproduktie in Cuba afgezet tegen de productie op de wereld

Dieptepunt
Op de website Diario de Cuba beschrijft Roberto Álvarez Quiñones de geschiedenis van de Cubaanse suiker. Cuba was 160 jaar lang de belangrijkste suikerproducent van de wereld. In de jaren vijftig exporteerde het land de helft van alle suiker en produceerde tussen de 5,3 en 7,1 miljoen ton suiker in 161 suikercentrales. Toen Fidel Castro in 1959 aan de macht kwam nationaliseerde hij, op aandringen van Che Guevara, eind 1960 de suikersector. In twee jaar tijd daalde de opbrengsten van 6,8 tot 3,8 miljoen ton. Als Fidel de suikerindustrie niet had vernietigd en Cuba zou 6 miljoen ton suiker per jaar hebben geproduceerd was, aldus Álvarez Quiñones, er voldoende suiker voor de consumptie in Cuba geweest en het land zou 5,3 miljoen ton, met een waarde van 2,3 miljard dollar, hebben kunnen exporteren. Dat is zesmaal het bedrag dat het dit jaar aan de export verdient en meer dan de opbrengsten uit de toeristensector. Quiñones wijst ook op de opbrengsten die zouden voortvloeien uit de productie van ethanol; die schat hij op 7,1 miljard dollar en dat is driemaal de inkomsten van de toeristensector. Het staatsdirigisme in de suikersector leidde tot de laagste opbrengsten van suiker per hectare in heel Latijns-Amerika. Sinds 2002 wordt die gemiddeld geschat op 24 tot 41 ton per hectare. In Peru, Guatemala en Colombia is dat 90 tot 120 ton. Vóór 1959 was er geen enkel Latijns-Amerikaans land dat Cuba passeerde op deze rendementslijst. Volgens Álvarez Quiñones zou zonder het beleid van de Castro’s, de Cubaanse suikeroogst 7 miljoen ton per jaar kunnen bedragen. Dat is net zoveel als de fabrieken van de eerder uitgeweken Fanjul-broers nu in hun fabrieken in de VS en de Dominicaanse Republiek produceren. De Fanjul-broers bezaten tot 1959 een suikerimperium in Cuba.

Bron
* Persbureau EFE
* Roberto Álvarez Quiñones: Menos azúcar en el peor momento / Minder suiker op het slechtste moment, Diario de Cuba 6 juli 2016

Cubaanse suikerrietindustrie trekt buitenlands kapitaal aan

De Cubaanse suikerrietindustrie moderniseert. Door meer buitenlands kapitaal mogelijk te maken wil ze de productie versterken en diversifiëren, aldus een artikel van IPS, geschreven door Luis Banos.

Mechanisering in de suikerrietsector is onvermijdelijk

Mechanisering in de suikerrietsector is onvermijdelijk

De productie van suikerriet, suiker en afgeleide producten is zich aan het herstellen, zegt topambtenaar Liobel Pérez van Azcuba, de bedrijvengroep die iets meer dan een jaar geleden in de plaats kwam van het machtige ministerie van Suiker. Azcuba, dat nu autonomer beslissingen kan nemen, wil het over een andere boeg gooien. Buitenlandse investeringen waren lange tijd beperkt gebleven tot enkele producenten van derivaten. Sinds vorig jaar mag ook buitenlands kapitaal in de eigenlijke suikerproductie geïnjecteerd worden.

De ontmantelde suikercentrale Hershey bij Havana

De ontmantelde suikercentrale Hershey bij Havana

Hoger rendement
In november werden akkoorden gesloten met de Braziliaanse Companhia de Obras e Infraestrutura (COI), onderdeel van de machtige Odebrechtgroep, en met het Britse Havana Energy. COI en Cienfuegos, onderdeel van Azcuba, gaan dertien jaar lang een van de grote suikerrietfabrieken in het land, 5 de Septiembre, samen beheren. De Braziliaanse partner gaat in landbouwmechanisering investeren om zo het rendement te verhogen, zegt Pérez. Cienfuegos haalde de laatste jaren 25.000 tot 30.000 ton per oogst, dat moet naar 90.000 ton. Zerus, een ander onderdeel van Azcuba, en Havana Energy gaan samen een biomassa-installatie bouwen in de buurt van de suikerrietfabriek Ciro Redondo, in het centrum van het land. De investering van 35 tot 40 miljoen euro moet vanaf 2015 elektriciteit opleveren die onder meer uit suikerrietafval wordt gewonnen.

Geen technologieën en geen geld
Er liggen andere voorstellen voor buitenlandse investeringen via gemeenschappelijk beheer op tafel, zegt Pérez. Er worden ook andere mogelijkheden voor gemengde bedrijven onderzocht, vooral in de energie- en derivatensector. Suikerriet levert heel wat afgeleide producten op voor de voedings-, chemische, farmaceutische en biotechnologische industrie. Het gaat onder meer om veevoeder, harsen en bewaarmiddelen. Cuba heeft een suikertraditie van meer dan vierhonderd jaar oud, met goed personeel, goede installaties, gronden, onderzoekscentra, infrastructuur en organisatie, maar het ontbrak aan technologieën en vooral aan geld om die te kopen. De huidige oogst begon in november en loopt nog tot mei. Precieze cijfers wil Pérez nog niet geven, maar hij verwacht een stijging met 20 procent ten opzichte van het jaar voordien. Van zijn jaarproductie exporteert Cuba 400.000 ton naar China. Voor binnenlandse consumptie reserveert het 550.000 tot 700.000 ton. De suikerindustrie was tot het einde van de vorige eeuw de locomotief van de gecentraliseerde Cubaanse economie.

Bron
* MO-Mondiaal Magazine Vlaanderen

azucarministerioNoot
* Verleden jaar werd het Ministerie van Suiker (MINAZ) opgeheven. De ontmanteling van dit ministerie wordt door velen gezien als een maatregel van president Raúl Castro om een einde te maken aan deze bureaucratische structuur uit de Sovjetperiode. Tussen 2002 en 2004 bracht Cuba het aantal suikercentrales al terug van 156 tot 61 waarbij 100.000 arbeidsplaatsen verloren gingen en het aantal hectaren voor de suikerverbouw werd teruggebracht van 2 miljoen naar 750.000 ha.