Akoestische oorlogsvoering: wraak van Fidel Castro

Het mysterie over de zogeheten ‘akoestische geluidsignalen, uitgevoerd tegen medewerkers van de Amerikaanse en Canadese ambassades in Havana, heeft tot een diplomatieke crisis geleid tussen de VS en Cuba. Over het wie en waarom blijven de meningen verschillen. Volgens José Hernández Fonseca, medewerker van de website 14ymedio, is het de wraak van Fidel Castro en hij wijst erop dat de eerste ziektegevallen zich voordeden toen Fidel nog leefde. Hier volgt zijn tekst.

otto-rivero-Cuban President Fidel Castro (L) checks the hour with Otto Rivero, General Secretary of Cuba's Young Communist League at the beginning of a rally in Havana, 12 June, 2003

Fidel Castro tijdens een demonstratie gericht tegen de Spaanse president Aznar, 12 juni 2003.

Ik maakte een analyse op basis van de volgende uitgangspositie. Wie profiteren er van de crisis waar deze aanvallen toe hebben geleid? Dat leidt tot de volgende conclusie; namelijk de harde sector van anticommunistische ballingen in de VS of de meest conservatieve sector binnen de communistische beweging van Cuba. Er zijn waarschijnlijk derde landen die bij het complot betrokken zijn, zoals China of Rusland; maar laten we ons bij de analyse concentreren op die sectoren die het dichtst bij het ‘Cubaanse probleem’ staan, zonder deze andere mogelijkheid uit te sluiten, hoewel de logica erop wijst dat de belangstelling voor deze aanvallen van internationale actoren moet komen. Het officiële Cuba suggereert dat de CIA de oorzaak van de aanslagen zou kunnen zijn, maar welke belangen zou dat agentschap daarmee hebben? Dat zou kunnen, maar het lijkt onwaarschijnlijk. De Cubaanse ballingengemeenschap zou de oorzaak kunnen zijn, maar zijn deze ballingen machtig genoeg om een dergelijke operatie vanuit het buitenland uit te voeren? Het is onwaarschijnlijk.

Fidel Castro
Communistische sectoren binnen Cuba die belang hebben bij de verstoring van de betrekkingen met de VS, lijken eerder in aanmerking te komen om zo’ n operatie te organiseren, temeer omdat zij er technisch toe in staat zijn. Omdat de akoestische aanvallen begonnen tijdens de regering Obama – op een moment dat Fidel Castro nog in leven was – lijkt het zeer waarschijnlijk dat hij degene was die richting gaf aan de aanvallen. Niemand anders, buiten de overleden dictator, zou namelijk in staat zijn geweest hiertoe opdracht te hebben gegeven zonder Raúl Castro te raadplegen. Niemand dan de gepensioneerde dictator, was persoonlijk geïnteresseerd in het dwarsbomen van de toenadering tot de VS, zoals hij dat schriftelijk heeft verwoord en publiekelijk verkondigde.

dood-fidel-graftombe-fidel-raul04122016

Graftombe van Fidel. Raúl brengt een groet, 4 december 2016

Tevreden
Als het zo is gegaan, is er voor Raúl Castro geen uitweg uit het probleem. Hij mislukt als hij de waarheid spreekt en faalt – zoals hij nu doet – als hij niet de waarheid spreekt. Er zijn geen andere hypotheses die dit mysterie met meer kracht duiden. Het is bekend dat de overleden dictator een speciaal veiligheidskorps leidde dat hem zeer toegewijd was. Op basis van zijn orders voerde dit de akoestische aanvallen uit om verwijdering  tussen beide landen te provoceren, in weerwil van de wens van zijn broer Raúl. Niemand anders – noch de CIA, noch Cubaanse ballingengroepen, noch Rusland of China – kan tevredener zijn, vanuit zijn graf genietend van de huidige verwijdering tussen Cuba en de Verenigde Staten.

Bron
* Jorge Hernández Fonseca op de website 14ymedio, 6 oktober 2017

Link
* Chicago Tribune, 7 oktober 2017:
  A few visitors to Cuba report symptoms similar to attacks on U.S. workers.

Klein deel van Cubaanse diaspora wil terugkeren

Slechts een klein deel van de Cubaanse ballingen wil bij een democratische omwenteling op het eiland, terugkeren om er te blijven. De meesten van deze 2 miljoen Cubanen zijn wel bereid mee te werken aan de opbouw van de economie. Dat zegt de Cubaans-Amerikaanse onderzoeker Jorge Duany, directeur van het Instituut voor Cubaans Onderzoek aan de universiteit van Florida.

EEn mozaiek in Calle Ocho im Miami, ook wel Klein Havana genoemd

Een mozaiek in Calle Ocho im Miami, ook wel Klein Havana genoemd

Duany spreekt over 10 tot 20% van de Cubanen in het buitenland die terug zouden willen keren. De meerderheid wil wel naar Cuba reizen om het opbouwproces te steunen of er een tweede residentie te vestigen. Duany benadrukt dat men het element van het ‘anticastrisme’, dat het grootste deel van de Cubanen in het buitenland met elkaar verbindt, niet mag onderschatten maar dat is al lang niet meer het enige element van identificatie voor de geëmigreerde Cubanen. Het gaat uiteindelijk om een sociaal-economisch fenomeen waarbij het profiel van de Cubaanse diaspora steeds sterker is gaan lijken op de klassieke emigratie waarbij vooral om economische redenen wordt besloten tot emigratie en men nauwelijks assimileert in de landen van ontvangst, aldus Duany. Hij wees op het hoge cijfer van Cubaanse emigranten, namelijk 15%, op de gehele bevolking van een eiland met 11 miljoen inwoners. Die verspreidden zich over Noord-Amerika, Latijns Amerika, de Cariben en Europa. Van deze 2 miljoen Cubanen in het buitenland, wonen er 1,5 miljoen in de VS en 300.000 tot 500.000 in andere landen. Dit grote aantal zorgt ook dat de rol die deze Cubanen bij de overmaking van deviezen naar hun geboorteland (2 miljard dollar jaarlijks) zo’n cruciale is.

Meer variatie
De hedendaagse diaspora van Cubanen heeft niet langer de monolithische en homogene ideologische kenmerken, die de eerste generatie van ballingen en de latere golven van emigranten tussen 1980 en 1980 tekenden. Bij de ‘antipathie’ die het grootste deel van de diaspora tegenover het castrisme ten toon spreidt, is ook sprake van diversiteit. Soms zijn er fricties over zaken als het commercieel embargo van de VS tegen Cuba of de onderhandelingen en de dialoog met de Cubaanse autoriteiten. ‘Wat de grootste meerderheid van de Cubaanse gemeenschap in het buitenland verenigt, is het verzet tegen de broeders Raúl en Fidel Castro,’ zegt Duany. De laatste stromen van emigranten hebben dus niet vanzelfsprekend hetzelfde politieke profiel. De eerste reden om weg te gaan is economisch, men wil een beter leven hoewel men die wens niet los kan maken van politieke aspecten.

Miami; de vlcuhten naar Havana

Miami; de vluchten naar Havana

Verzoening
En wat de vraag van de mogelijke verzoening tussen de Cubanen in Cuba en die daarbuiten betreft, zegt Duany dat ‘er zeker in de eerste tientallen jaren van de revolutie sprake was van confrontaties binnen de familie’s ’maar vanaf de jaren 80 is er sprake van ‘emotionele, personele en familiare verzoening tussen vrienden en familieleden.’

Bron
* El Nuevo Herald, Diario de Cuba

Ballingenorganisaties in VS en Spanje vrezen effecten versoepelingspolitiek

Diverse hardline-organisaties van Cubaanse ballingen in de VS willen dat de zogeheten Ley de Ajuste Cubano * wordt aangepast om een zogeheten Superrood Mariel te voorkomen. De Ley de Ajuste Cubano biedt vluchtende Cubanen die Amerikaans grondgebied aanraken, de kans op een verblijfsvergunning. Mariel verwijst naar de havenplaats Mariel ten westen van Havana van waaruit in 1980 125.000 Cubanen per boot naar de VS zijn gevaren. Ook enkele dissidentengroeperingen in Spanje en andere Europese landen constateren een ‘weifelende’ houding in Europa als reactie op mogelijke toegevingen van Havana die zij omschrijven als ‘een-verdeel-en- heerspolitiek.’ Zij komen volgend weekend in Miami bijeen.

De Exodus van Mariel in 1980

De Exodus van Mariel in 1980

De ballingenorganisaties die de strengere eisen willen zijn de Raad voor de Vrijheid van Cuba / Consejo por la Libertad de Cuba, de Brigada 2506 en de Cubaanse Gemeenten in Ballingschap / Municipios de Cuba en el Exilio. Zij willen niet dat komende Cubaanse immigranten, automatisch aanspraak kunnen maken maken op een verblijfsvergunning voor de VS en zij wijzen op herhaling van de gebeurtenissen in 1980 in Mariel. De organisaties noemen zo’n herhaling Super Mariel Rood. Zij erkennen het recht van elke burger om vrij hun land te verlaten en weer binnen te gaan, maar benadrukken dat de versoepeling van de emigratie die Cuba sinds maandag heeft ingevoerd, kan leiden tot een ‘nieuwe werkelijkheid die tegen de vrijheidslievende en humane geest van de Amerikaanse migratiewetgeving ingaat.’ Daarom willen zij dat de voordelen van de la Ley de Ajuste Cubano enkel mogen gelden voor politieke en ideologische tegenstanders van het regime en zij die onderdrukt en vervolgd worden.

Luis Ferrer García

Luis Ferrer García (UNPACU)

Verdeel-en-heers-politiek van Havana
In hetzelfde Miami komen enkele andere ballingenorganisaties op 25 en 26 januari bijeen om te spreken over ‘stategieën en acties tegenover de verdeel- en heerspolitiek van het castrisme’ en om een antwoord te vinden op ‘de wankelmoedigheid van de Europese Unie en van landen als Spanje’ in zijn relaties met Havana. Het initiatief voor deze conferentie is genomen door het Platform Cuba Democracia ¡Ya!, met zetel in Spanje waarbij andere groepen zich aansloten zoals het Plataforma Internacional por la Transición y la Democracia in Cuba. Opvallend is de deelname van de Unión Patriótica de Cuba (UNPACU), een mensenrechtengroep die in Oost- Cuba opereert en in het buitenland wordt vertegenwoordigd door de ex-politieke gevangene Luis Enrique Ferrer García. De conferentie vindt achter gesloten deuren plaats. De organisaties constateren dat Cuba ‘tegenover diverse internationale organisaties de indruk wekken dat er zich in Cuba positieve veranderingen voor doen, terwijl in werkelijkheid de aanhoudingen en veroordelingen, de toename van gewelddadige confrontaties nog steeds onderdeel uitmaken van de dictatuur’.

De leider van de jongerenorganisatie Nuevas Generaciones van de Partido Popular (PP) Ángel Carromero verliet vrijdag jl. de gevangenis van Segovia nadat de gevangenisautoriteiten hem  een vorm van huisarrest hadden opgelegd. Dertien dagen eerder was hij vanuit Havana naar Spanje overgebracht. Carromero (27 ) werd door een Cubaanse rechtbank in oktober vorig jaar veroordeeld tot vier jaar gevangenisstraf vanwege zijn betrokkenheid bij een auto-ongeval waarbij de dissidenten  Oswaldo Payá en Harold Cepero het leven verloren. Tot nu toe heeft hij in Spanje nog geen enkele verklaring afgelegd.

De leider van de jongerenorganisatie Nuevas Generaciónes van de Partido Popular (PP) Ángel Carromero verliet vrijdag jl. de gevangenis van Segovia nadat de gevangenisautoriteiten hem een vorm van huisarrest hadden opgelegd. Dertien dagen eerder was hij vanuit Havana naar Spanje overgebracht. Carromero (27 ) werd door een Cubaanse rechtbank in oktober vorig jaar veroordeeld tot vier jaar gevangenisstraf vanwege zijn betrokkenheid bij een auto-ongeval waarbij de dissidenten Oswaldo Payá en Harold Cepero het leven verloren. Zijn vrijlating uit Cubaanse gevangenschap vond plaats na wekenlang onderhandelen tussen Havana en Madrid. Carromero heeft tot nu toe in Spanje nog geen enkele verklaring afgelegd over de omstandigheden waaronder Paya en Cepero zijn omgekomen.

Spanje wankelt
Een belangrijk overlegpunt voor deze conferentie is de opstelling van de Europese Unie en met name die van Spanje. Vooral Spanje wordt een weifelachtige houding verweten, veroorzaakt door de de vrijlating uit Cubaanse gevangenschap van de Spaanse mensenrechtenactivist Ángel Carromero. Spanje zou onder invloed daarvan haar enthousiaste en anti-castristische houding hebben veranderd in ‘een koude ijsberg’, aldus de nota, ‘Wij vergeten de beloften niet van hen die nu Spanje regeren en destijds in de oppositie zaten (bedoeld wordt de regerende Partido Popular), noch de uitnodigingen aan dissidenten voor recepties tijdens nationale feestdagen, noch de brieven die nu niet eens beantwoord worden.’  De informatie werd gepubliceerd door de Spaanse krant El Confidencial Digital. De initiatiefnemers van dit overleg verwerpen de ‘serenere stellingname van Spanje tegenover het eiland.’ Volgens El Confidencial Digital is het een van de wensen van de huidige minister van Buitenlandse Zaken van Spanje, Esperanza Aguirre, na het maandenlang durende overleg tussen Havana en Madrid over de vrijlating van Carromero, de toon te matigen tegenover Cuba. Woordvoerders van het ministerie, politici van de Partido Popular en de Spaanse EU- delegatie in Brussel  zouden een dergelijke opdracht hebben gekregen.

Noot
* De Amerikaanse wet Cuban Refugee Adjustment Act / Ley de Ajuste Cubano (1994), biedt Cubanen, die het eiland ontvluchten en Amerikaanse grond aanraken automatisch een verbijfvergunning, in tegenstelling tot vluchtelingen uit andere Latijns Amerikaanse landen. De Cubaanse regering spreekt over de Ley Asesina / Moorddadige Wet  omdat zij Cubaanse burgers zou aanmoedigen onder gevaarlijke omstandigheden de Straat van Florida over te steken.

Obama volgens de website Babalublog

Obama volgens de website Babalublog

Link
* De verklaring van de Cubaans-Amerikaanse ballingenorganisaties, Libre Online
* Artikel in Confidencial digital
* De weblog Babalublog is een informatieve website van conservatieve Cubaanse-Amerikanen; tégen president Obama en vóór het Amerikaanse embargo.