Blogger Yoani Sánchez na 102 dagen terug in Cuba

De Cubaanse blogger Yoani Sánchez is gisteren na een reis van ruim 3 maanden in Havana teruggekeerd. Op 17 februari verliet ze Cuba. De auteur van de weblog Generación Y was een van de eerste dissidenten die gebruik maakte van de versoepeling van de emigratieregels, die de regering van Raúl Castro een maand eerder had uitgevaardigd. Tijdens haar reis door Europa, Latijns-Amerika en de Verenigde Staten sloten zich dagelijks 1.000 nieuwe volgers bij haar Twitteraccount aan. Bij terugkeer kon ze binnen een half uur de douane passeren en deden zich geen verdere problemen voor.

Yoani en haar echtgenoot Reinaldo Escobar

Yoani en haar echtgenoot Reinaldo Escobar gisterenmiddag op het vliegveld van Havana

Gisteren was Sánchez in Madrid waar ze de Ortega y Gassetprijs voor de journalistiek ontving die haar in 2008 was toegekend. De jury sprak over ‘haar scherpzinnigheid waarmee ze de grenzen aan de vrijheid van meningsuiting die er in Cuba bestaan, had aangegeven.’ Gisteren werd ook bekend dat zij jurylid wordt van dezelfde Ortega y Gasset Prijs. Sánchez heeft aangekondigd dat zij na terugkeer in Cuba van de ‘reis van mijn leven’, maar met ‘geluk, uitputting en veel ideeën’ een onafhankelijke krant wil oprichten.

Eliécer Avila was de eerste mensenrechtenactivist die op 14 februari aan een internationale reis begon. Bij terugkeer in Havana vijf dagen geleden werd hij apart genomen door leden van de Cubaanse politie en de Immigratiedienst. Na een check die 4 uur duurde en de in beslagname van een dozijn tijdschriften en boeken, kon hij zich bij zijn familieleden voegen. Eliécer Avila was op 16 mei de gast van het Miami Dade College (foto)

Eliécer Avila was de eerste mensenrechtenactivist die op 14 februari aan een internationale reis begon. Bij terugkeer in Havana vijf dagen geleden werd hij apart genomen door leden van de Cubaanse politie en de Immigratiedienst. Na een check die 4 uur duurde en de in beslagname van een dozijn tijdschriften en boeken, kon hij zich bij zijn familieleden voegen.
Eliécer Avila was op 16 mei de gast van het Miami Dade College (foto)

1.000 volgers per dag
Tijdens haar reis van 102 dagen door 13 landen kreeg Yoani Sánchez er in totaal 105.800 Twittervolgers bij, ongeveer 1.000 per dag. Ze vestigt daarmee met 503 858 twitteraars een record voor Cuba.

Linken
* Een week geleden was Yoani Sánchez met nog 5 Cubaanse bloggers actief bij het Stockholm Internet Forum. Op de Nederlandse pagina’s van haar blog Generación Y schreef zij daarover een tekst,  getiteld Universelen.
Citaat: ‘Iemand aan het tafeltje achter me praat Frans, terwijl in de stoelen hiernaast twee Brazilianen ideeën uitwisselen. Een paar stappen verderop kletsen enkele activisten uit Wit-Rusland met een paar Spanjaarden die ook naar het Stockholm Internet Forum zijn afgereisd. Een evenement in de Zweedse hoofdstad die sinds 21 mei personen bij elkaar brengt die zijn geïnteresseerd in digitale toepassingen, sociale netwerken en cyberspace. Een waarachtige toren van Babel waar wij communiceren in de lingua franca van de technologie. Het wereldwijde en virtuele dorp samengepakt in een oude fabriek aan de rand van de zee. En daar te midden van dat komen en gaan van analyses en anekdotes, zes Cubanen bereid om ook over hun werk als cyberactivist te praten.

Yoani Sánchez vreest repercussies bij terugkeer

De Cubaanse blogster Yoani Sánchez zegt in interviews met Nederlandse en internationale media, repercussies te verwachten bij terugkeer in Havana. Sánchez is in Nederland als gast van Movies that Matter, het filmfestival van Amnesty. Maandagavond nam ze deel aan een forum, samen met de Iraanse blogster Farnaz Seifi. De derde blogster Zeng Yingjan uit China kon haar land niet verlaten. Voorafgaand aan een forumgesprek werd de film Forbidden Voices vertoond van de Zwitserse regisseur Bárbara Miller, waarin drie vrouwelijke bloggers uit Iran, Cuba en China de hoofdrol spelen. Sánchez: ‘Voor het eerst in tien jaar ben ik buiten de landsgrenzen van Cuba. Hier zijn voelt zoet en zuur tegelijk.’

Nog snel een tweet verzenden

Nog snel een tweet verzenden

Sánchez: ‘Er is 80% kans dat ik geen kans krijg een tweede keer Cuba te verlaten, maar ik blijf geloven in de resterende 20%.’ Haar eerste buitenlandse reis werd mogelijk nadat haar in de afgelopen 5 jaar 20 maal een visum was geweigerd. Zij zegt dat de Cubaanse autoriteiten ‘een mislukte strategie hebben gevolgd met haar  blog. ‘Ze verboden het blog en er is niets aantrekkelijker dan het verbodene.’ Sánchez noemt zichzelf en haar blog Generación Y, met 250.000 volgers ’een product van het systeem in Cuba. In plaats van het scheppen van de Nieuwe Mens heeft men Yoanis geschapen.’ En ze weet: ‘Zij vallen me aan, maar ze lezen me.’

Prins Claus Fonds met Yoani sanchez, gespreksleider en journalist Edwin Koopman en de Iraanse blogger Seid tijdens de bijeenkomst van het Prins Claus Fonds

Yoani Sánchez (links), gespreksleider en journalist Edwin Koopman en de Iraanse blogger Farnaz Seifi tijdens de bijeenkomst van het Prins Claus Fonds

Sinds 2007 schrijft zij wekelijks teksten voor deze weblog die in 18 talen worden vertaald. Ze kan met het prijzengeld dat ze de afgelopen jaren verwierf andere Cubanen de technische kneepjes van het bloggervak leren. Via de weblog legt ze haar eigen waarheid naast de officiële: die van de Cubaanse overheid. Haar blog trekt een miljoen bezoekers per maand. President Obama prees haar blog en ze won tientallen journalistieke prijzen waaronder die van het Prins Claus Fonds. Geen enkele keer kon ze die zelf ophalen.

Eindelijk wifi
‘Informatievoorziening over wat er zich daadwerkelijk in Cuba afspeelt gaat als een boemerang: het moet eerst naar buiten, om vervolgens via allerlei omwegen via usbsticks, telefoons, sms weer terug te keren.’ Hier in Nederland, met haast overal free wifi, voelt Sánchez zich als een kind met een nieuw stuk speelgoed: ‘Het liefst zou ik de dagen online doorbrengen.’ In een interview met Irene de Pous van de Volkskrant vandaag constateert zij: ‘Onverschilligheid is nog steeds de vaakst voorkomende houding op Cuba. Maar er zijn steeds meer mensen die wakker worden uit de apathie. Muzikanten die kritische liedjes zingen, kunstenaar die tegen de censuur optreden, bloggers. De groep kritische mensen heeft zich verbreed en probeert nieuwe methoden uit.’

In gesprek met Dirk Vanden Broeck en Kees van Kortenhof (rechts) van Glasnost in Cuba. Vandenbroeck steunt sociaaldemocratische groeperingen in Cuba

In gesprek met Dirk Van den Broeck (midden) en Kees van Kortenhof (rechts) van Glasnost in Cuba. Van den Broeck steunt sociaaldemocratische groepen in Cuba

Gecompliceerd bloggen
Yoani Sánchez heeft weliswaar tienduizenden volgers, maar beschikt in Cuba zelf niet over internet. Edwin Koopman beschrijft in het dagblad Trouw haar werkwijze. ‘Wat een contrast met haar leven in Cuba. In haar flat heeft ze geen internetaansluiting, dat is alleen voorbehouden aan expats en overheidsfunctionarissen. Om haar blogs te posten gaat ze met een usb-stick naar verschillende hotels, niet altijd dezelfde, want dat valt op. Tweets versturen gaat ‘makkelijker’, vertelt ze: ‘Ik sms mijn tweet naar iemand in het buitenland, die zet het dan online.’ Haar nieuwsgierige blik, de grapjes die ze maakt en haar harde aanstekelijke lach doen je haast vergeten dat Sánchez al jaren geïntimideerd wordt. Ze kreeg geweld te verduren en ze werd meerdere keren opgepakt. ‘Altijd als ik bel word ik afgeluisterd. Waar ik ook ga, er zijn altijd mensen die me volgen. Bij sommige belangrijke gebeurtenissen wordt er dag en nacht om mijn huis gesurveilleerd. Mijn vrienden en mensen die mij willen bezoeken worden lastig gevallen. Er wordt ze gezegd mij niet te bezoeken, of ze worden ondervraagd. Daarnaast: als je je eigen hoofd op televisie ziet met de boodschap dat je een verrader bent, dan weet je dat de staat achter je aanzit.’

Stoppen met bloggen
Op de vraag of ze zou kunnen stoppen met bloggen als dat haar situatie betere zou maken: Als ik nu zou stoppen zou ik nog veel kwetsbaarder zijn. Ze vergeten niet wat je hebt gedaan. Maar zelfs als er een manier was om te stoppen zou ik het niet doen: ik heb nog heel veel te zeggen en daarnaast doe ik dit ook voor de toekomst van mijn zoon en mijn toekomstige kleinkinderen. Als zij mij op een dag vragen: ‘Oma, wat heb je eigenlijk allemaal gedaan?’ Dan heb ik ze wat te vertellen.’

logomariamoorescabotprizeVerder naar VS en Europa
Yoani Sánchez, die al in Washington, New York, Brazilië, Tsjechië en Mexico was, vertrekt morgen uit Nederland om haar zus in Florida te bezoeken. Ook ontvangt ze dan van de Colombia Universiteit de Maria Moores Cabot Prijs en keert daarna terug naar Spanje en Italië. Begin mei hoopt ze in Havana terug te zijn.

Bronnen
* El Nuevo Herald, The Guardian, Trouw, Volkskrant, Diaride o de Cuba en El Pais

Linken
* Videoboodschap bij de toekenning van de Maria Moores Cabot Moore Prijs in 2009 voor kritische journalistiek.
Sympathisanten van de Castro’s in Brazilië delen dollarbiljetten uit met de afbeelding van Yoani Sánchez na haar bezoek aan de Braziliaanse Senaat.

Cubaanse blogster weer op vrije voeten

De Cubaanse blogster Yoani Sánchez is weer op vrije voeten. Dat heeft ze zelf via Twitter laten weten. Sánchez is de bekendste blogster uit Cuba. Haar weblog wordt onder andere in het Nederlands vertaald. In een tweet laat Sánchez vandaag weten: ‘Het meest trieste en betekenisvolle is het drama dat het gezin Payá doormaakt. Onze arrestaties zijn NIETS vergeleken met dit verlies.’

De kinderen van Oswaldo Payá stonden gisteren oog in oog met de politie in Bayamo

‘De opsluiting is voorbij. We zijn weer vrij. Dankzij iedereen die zijn stem verhief en tweets heeft verzonden zodat we naar huis konden gaan,’ aldus de eerste boodschap van de blogster die 30 uur is vastgehouden. Sánchez was donderdagavond gearresteerd samen het haar man, Reinaldo Escobar en de blogger Augustin Diaz. De arrestatie was aanleiding tot wereldwijde protesten in en buiten Cuba. In een gesprek met de Spaanse krant El Pais zegt Sanchez vandaag dat ‘wij één stap verwijderd zijn van verdwijningen, martelingen en het verlies van vrienden.’ Zij voegt er aan toe dat Raúl Castro ‘niet begrijpt dat de bevolking pluriformiteit wil.’ Tijdens de 30 uur van haar opsluiting weigerde Sánchez voedsel en drinken tot zich te nemen. ‘Ook heb ik een medisch onderzoek geweigerd dat enkele artsen wilden uitvoeren. Ik weigerde ook samen te  werken met mijn ontvoerders en heb hen dat ook gezegd. (…) ‘Een groot deel van de tijd werden mijn bewegingen gefilmd door een camera, gehanteerd door een bezwete paparazzi.’

Journalistieke arbeid
De bloggers werden in vrijheid gesteld nadat het proces in Bayamo vrijdagavond werd afgesloten. Sánchez en haar man werden in een karavaan, bestaande uit een microbus, politiepatrouillewagens, legerjeeps en gemotoriseerde agenten naar de hoofdstad Havana teruggebracht. Na afloop wees zij er op dat de reden van haar verblijf in Bayamo puur journalistiek was, namelijk verslag doen van het proces tegen Angel Carromero, De openbare aanklager formuleerde een eis van 7 jaar gevangenisstraf tegen hem terwijl de verdediging om vrijspraak vroeg vanwege ‘onvoldoende, c.q. gebrek aan bewijs.’ Volgende week volgt de uitspraak.

Drama
In een tweet laat Sánchez vandaag weten: ‘Het meest trieste en betekenisvolle is het drama dat het gezin Paya doormaakt. Onze arrestaties zijn NIETS vergeleken met dit verlies.’ Volgens een mensenrechtenorganisatie zouden vrijdag een twaalftal dissidenten in de zone van Bayamo zijn gearresteerd. Minstens één bloger Henry Constantin zou nog gevangen zitten, aldus Elizardo Sánchez, woordvoerder van de mensenrechtengroepering Comisión Cubana de Derechos Humanos y Reconciliación Nacional.

De uitreiking van de Prins Clausprijs in 2010 op de Nederlandse ambassade in Havana

Nobelprijs
Sánchez was begin dit jaar genomineerd voor de Nobelprijs voor de Vrede, die komende week wordt toegekend in Oslo. In 2010 won ze de Prins Claus Prijs, maar ze kreeg toen geen toestemming om naar Nederland te komen om de prijs in ontvangst te nemen.

Dagelijks leven
In 2007 begon Sánchez op haar blog te schrijven over het dagelijks leven in Cuba. Daardoor kwam ze in botsing met het regime van Fidel en Raúl Castro. Vorige week diende ze een klacht in tegen Cuba bij de Inter-American Human Rights Commission, omdat ze het land sinds 2007 niet uit mag, ondanks 20 verzoeken hiertoe.

Linken
* Uitspraken van Yoani Sánchez in El Pais
* Bronnen

NOS Journaal, Telegraaf, El Pais, Diario de Cuba 
* Twitter van Yoani Sánchez

De generaal, de ‘hervormingen’ en de mythe van de vernieuwing van het model (2)

Hoe dan ook, er was sprake van gepaste vreugde. De Generaal in eigen persoon  verzekerde dat er deze keer geen sprake zou van het terugdraaien van de mogelijkheid voor eigen rekening te werken, zoals gebeurde na de ‘flexibilisering’ die in de jaren negentig plaatsvond. Niemand hoefde te vrezen, want de ‘eigen baas’ à la Raúl zou blijven. Meer zelfs, er zou een einde komen aan de achterstelling van werken als eigen baas en voor eigen rekening  én de waardigheid van elke individuele prestatie zou worden erkend.  Door de economische plannen met de kleine familiebedrijven die de nationale misère moesten verlichten, zouden de werknemers met eigen bedrijf veranderen in een soort hedendaagse revolutionairen. Blogger Celaya constateert in deel 2  van haar analyse dat de hervormingen uitblijven en ‘de vernieuwing’ niet zal komen.

‘Mesa Redonda duurt nu nog maar een uur?’
‘Wat een wonder, de hervormingen van Raúl werken.’
(Mesa Redonda is een dagelijks televisieprogramma dat vooral gekenmerkt wordt door zijn grote voorspelbaarheid en een enorme saaiheid. Deze maand werd aangekondigd dat dit programma was ingekort van 1 1/ 2 tot 1 uur per dag.)

En inderdaad, het was een luchtspiegeling maar op een bepaald ogenblik werd al snel duidelijk dat sommige van die familiebedrijfjes, ondanks het feit dat ze een ongelijke strijd voerden met de staatssector, zich niet alleen konden handhaven maar vaak zelfs betere resultaten boekten dan de staatsbedrijven. Veel verkopers van kleding, schoenen en andere artikelen boden producten aan, die én goedkoper én van betere kwaliteit waren. Bij gebrek aan een groothandel kwamen die producten uit het buitenland en werden vaak toegestuurd door Cubanen die daar woonden. Enkele kleine ondernemers boden artikelen aan die men zelfs in de speciale valutawinkels niet vond. In de particuliere restaurants of palladaressen gebeurde iets soortgelijks. De eigenaren van deze zaken ontvingen uit het buitenland  producten die ze niet in eigen land konden kopen of die op de binnenlandse markt verboden waren of  onbetaalbaar. Als gevolg hiervan, en door grote eigen inspanningen steeg de kwaliteit van het eten en de dienstverlening in de privé restaurants ten koste van het aanbod in de restaurants van de staat.

Juridische obstakels
Uit de officiële reacties blijkt dat het terugdraaien van de ‘hervorming’ niet alleen mogelijk is, maar ook inherent aan het huidige systeem. De recente maatregelen waarbij de douanetarieven op goederen werden verhoogd en de overdreven aangescherpte maatregelen op het gebied van hygiëne en sanitaire voorzieningen, belasten de nieuwe zelfstandigen en gelden blijkbaar niet in de smerige staatsondernemingen. De nieuwe ondernemers werden al geconfronteerd met hoge belastingtarieven, de corruptie van inspecteurs en andere functionarissen. Bovendien blijft het zelfstandig ondernemerschap onwettig, aangezien Artikel 21 van de Grondwet gehandhaafd blijft. Daar staat namelijk in dat ‘het eigendom van middelen en instrumenten voor persoonlijk gebruik niet ingezet mag worden om inkomsten via werkzaamheden van anderen te verwerven.’ Het biedt de autoriteiten de mogelijkheid een stap achteruit te zetten of het proces stil te leggen ‘totdat er nieuwe legale en juridische aanpassingen zijn uitgevoerd.’ Op dit moment is het afgeven van een vergunning om een eigen bedrijf te beginnen, sterk vertraagd terwijl het inleveren van verstrekte vergunningen is versneld. Het lijkt erop dat het zelfstandig ondernemerschap voor de staatsinstellingen een stap te ver was en een overhaaste aspiratie voor vele ‘nieuwe ondernemers’ verlangend naar welvaart.

Veel goederen voor de straathandelaars  en andere zelfstandigen  komen Cuba binnen via vliegveld José Marti

Experiment met coöperaties
De laatste voorstellen uit de koker van Raúl zijn ‘innovatief’ en tegelijkertijd eeuwenoud. Ze betreffen de invoering van een experiment met zelfstandige coöperaties in Cuba. Dat moet natuurlijk niet letterlijk worden opgevat als coöperaties, die volledig onafhankelijk van de staat opereren. Dit initiatief lijkt getroffen te worden door het algehele geheugenverlies van de Cubaanse bevolking, want al sinds 1959 bestonden er talrijke coöperaties op het eiland zoals die van taxichauffeurs, gastronomische bedrijven en van zeer uiteenlopende beroepen van artsen tot advocaten, die perfect werkten. Er is voldoende ervaring en de effectiviteit is meer dan bewezen, waarom dan nog een nieuw experiment toevoegen aan de lijst van hervormingen?

Het ‘model’ Cubaanse en de ‘vernieuwing’ die niet zal komen
We hebben allemaal de president horen spreken over het ‘Cubaans model’ als het gaat om de economie. Dit model ‘vernieuwen’ is zijn richting; de ruggengraat van zijn programma, culminerend in een serie lineamientos / richtlijnen die niemand zich bijna meer herinnert. Veel Cubanen krijgen geen greep op dat concept. Hoe zal het economisch systeem er door worden versterkt? En hebben de absurde en mislukte economische plannen van Castro de Eerste niet sterk bijgedragen aan deze nationale catastrofe? We staan hoog op de lijst van landen met grote armoede en misère, slechts door Haïti gepasseerd. De welig tierende corruptie, de chronische inefficiëntie, het ontoereikende loon, de barrières en immobiliteit zijn betere kenmerken om het huidige “Cubaanse model” te definiëren. Valt er nog wat van dit model te reden? Het is een retorische vraag.

Individuele vrijheid
De essentiële tegenstelling waar de overheid mee wordt geconfronteerd is die tussen economische vooruitgang om verdere hervormingen te realiseren en het onderdrukken van de individuele vrijheden. Het totalitaire karakter van het systeem staat nauwelijks mobiliteit toe: dat is de les die de overheid heeft geleerd in deze vier jaar. De Cubanen hebben geleerd dat er geen echte hervormingen gerealiseerd worden op basis van initiatieven van de overheid, maar op dit moment zijn nog niet alle voorwaarden aanwezig voor veranderingen op basis van initiatieven van de burgers zelf. De overheid blijft geen andere uitweg over dan de repressie om te overleven. Er is geen uitweg uit de crisis als Cuba niet overgaat tot ratificering van de VN-Convenanten, die zij zelf in februari 2008 ondertekende. Die handtekening mag geen loos gebaar blijven. De enig mogelijke en effectieve vernieuwing in Cuba vandaag de dag is het herstel van het maatschappelijk middenveld, het herstel van de rechtsstaat en de democratie.

Bron
* Dit artikel verscheen op 20 september op de website Diario de Cuba
*
Weblog van Miriam Celaya:  SinEVAsion

Noot

*   Gedoeld wordt op het VN-Convenant voor Burgerlijke en Politieke Rechten en een soortgelijk VN-Convenant over economische en sociaal-culturele rechten. De Cubaanse regering ondertekende dit verdrag op 28 februari 2008, maar ratificatie bleef tot nu toe uit. De verspreiding van de teksten van beide Convenanten door mensenrechtenactivisten wordt verhinderd.  Ratificering van deze convenanten betekent o.a. dat Cuba monitoring van de  mensenrechten toestaat.

Column Yoani over Jeovany (Engelstalig)

De tekst van blogger Yoani Sánchez over de succesvolle hongerstaking van de Cubaanse arts Jeovany Jiménez (Hunger Striker Dr. Jeovany Jimenez Survives, and Wins) –  zie blog van gisteren – is nu ook in het Engels beschikbaar in de Huffington Post.
Citaat: ‘This protest didn’t have a political slant, it was work, relying on the magnificent tool of the Internet to give it visibility, along with the microphones of journalists from foreign radio and television stations who shed light on such a disproportionate administrative punishment. But the final touch was his own body.’

Blogger Yoani Sánchez: Beperkte woordenschat

De foto is genomen tijdens de viering van de Dag van de Mensenrechten op 10 december jl. toen een vloot van Cubaanse bannelingen in internationale wateren vuurwerk ontstak ter ondersteuning van alle Cubanen die op het eiland streven naar vrijheid en democratie.

Op de lange lijst van gecensureerde uitdrukkingen en woorden in mijn jeugd stonden er twee die bijzonder verboden waren: ‘Kerstmis’ en ‘Mensenrechten’. De eerste werd nog zo af en toe gefluisterd door mijn oma, die de versierde bomen, de traditionele noga en de kalkoen nog had meegemaakt. Maar die andere, die tweede, werd alleen afkeurend gemompeld om iemand aan te duiden die – volgens de roddel – zich inliet met contrarevolutionaire acties, een vijand. Zo groeide ik op, onbekend met de feestelijkheden van de laatste week van het jaar en denkend dat het kwaad school in die ene verklaring van de Verenigde Naties. Door mijn keurig ingedeelde woordenschat werd ik geconditioneerd in een civiele houding vol angst en maakte dat ik zoveel verboden klakkeloos accepteerde.

Mensenrechtenactivisten
Deze december staan de winkels in Havana vol met knipperende lichtjes en overdadig versierde bomen. Een Kerstman met nauwelijks een dikke buik glimlacht in de etalage van een bekend commercieel centrum van de stad. Mensen komen elkaar tegen en spreken met plezier alle lettergrepen uit van zinsneden ‘Vrolijk Kerstfeest’, ‘ik doe even kerstinkopen”, ‘kom naar huis om Kerst te vieren”. Aan mijn beperkte woordenschat van mijn jeugd is een woord teruggegeven, een term die al decennialang was verdoemd. Maar mijn buurman zegt nog steeds: ‘pas op, kom niet te dichtbij, want het zijn van die ‘mensenrechten’ lui’. Tijdens een of andere protestbijeenkomst – ergens in het land – schreeuwt iemand vandaag misschien: ‘Weg met de mensenrechten!” en de geheim agent op de hoek bevestigt in zijn radio ‘ja, het is een groepje mensenrechtenactivisten’. En altijd is er een vriend die ons vraagt zachtjes te praten, omdat ‘als je over dergelijke zaken gaat kletsen, je beter de muziek wat harder zet’.

Sneeuwvlok
Een hypothetische sneeuwvlok valt op de rode kersthoedjes, maar een enorme stortbui lost haar weer op: de regen van de intolerantie, de druppels van de aanhoudingen, de storm die op dit eiland wordt aangewakkerd als iemand ook maar de term ‘Mensenrechten” in de mond durft te nemen.

Linken
Blog in het Nederlands
*  Blog in het Spaans