Groei toerisme en prostitutie gaan hand in hand (deel 2)

De Spaanse krant El País maakte een rondgang door de plaatsen en getuigenissen van mannen en vrouwen in Cuba die er in slagen in ruil voor seks in een middag net zoveel te verdienen als een arts in één maand. De groei van toerisme naar Cuba leidt ook tot groei van de prostitutie. Tegelijk met de massale komst van toeristen gingen duizenden jongeren in het hele land, vooral van het platteland, op zoek naar de buitenlander om zo aan hun economische behoeften te kunnen voldoen of hun verlangen het land tegen elke prijs te kunnen verlaten, naderbij te brengen. Hier volgt het tweede deel van deze reportage.

sex-prostitutie-Yanet se prostituye desde los 13 años. Quiere estudiar medicina y se le antoja un nivel de vida que sabe que nunca conseguirá en la isla

Yanet zit sinds haar 13e in de prostitutie

‘Wanneer de nacht wegkwijnt  komen de schaduwen weer tot leven’, fluistert  Yanet, een slanke jonge mulattin van nauwelijks 17 jaar, herinnerend aan een oud lied. Ze wordt niet voor het eerst door de politie gearresteerd. Ze heeft het waarschuwingsbewijs bij zich, een document dat haar verbiedt in de stad rond te lopen in wijken met veel toeristisch verkeer. ‘Als ik doorga met ‘klanten werven’ riskeer ik te worden veroordeeld voor antisociaal gedrag, maar ik kan niet anders.’ (…) ‘Ik voer dit gevecht al vanaf mijn dertiende, in de weekenden ben ik tegen 10 uur tussen Coppelia en de Malecón, in de buurt van Hotel Deauville, tot ik de yuma  [buitenlandse toerist] tegenkom’, vertelt ze. Yanet wil medicijnen studeren. ‘Mijn vader is arts, zijn maandsalaris, ongeveer 50 dollar, kan ik in één middag verdienen. Het is frustrerend aan een nabije toekomst op dit eiland te denken.’

Pingueros

In Parque Central in Havana o.a. mannelijke hoeren of pingueros.

Mannen in de prostitutie
Mannen hebben dezelfde dromen en ambities. Hoewel de homoseksuele prostitutie een taboe is in een machosamenleving vol vooroordelen is het eiland altijd een van de voornaamste toeristische bestemmingen voor gays geweest. ‘De laatste jaren is het aantal vrouwen dat zich in gezelschap van Cubaanse mannen of vrouwen laat zien toegenomen’, bevestigt agent Reyes op zijn patrouille over de Malecón. Frank is 27. Hij is salsa-leraar in een bekende school in Habana Vieja en ook prostitueert hij zich. ‘Ik ga al vanaf mijn veertiende jaar met buitenlanders naar bed. Ik verdien nu veel euros, maar alleen met vrouwen, want ik vertegenwoordig en bescherm verschillende jineteras. Ik heb verschillende Europese verloofdes die elk jaar op vakantie komen en daarvan kan ik bescheiden leven met wat ik met de danslessen verdien. Hoewel ik van de vijf vrouwen die me voor lessen in dienst nemen er met zo’n drie in bed beland. De beste oplossing zou zijn als er iemand op me verliefd werd en ik naar haar land kon gaan’, erkent hij glimlachend met een arrogante air.

sex-prostitutie-vrouw-langs-wegOverleven
De regering van Havana heeft prostitutie nooit als een serieus probleem erkend en betoogt dat het een vrijwillige bezigheid is, en ze ontkende ook altijd energiek dat het eiland een seksueel paradijs zou zijn. Het Comité voor Eliminatie van Geweld tegen vrouwen van de Verenigde Naties gaf aan ‘uiterst bezorgd te zijn want de Staat erkent het bestaan van uitbuiting van de prostitutie niet’, luidden de conclusies. De positie van de Regering is echter dat ‘het fenomeen van prostitutie geen structurele oorzaken in Cuba heeft, aangezien die na de overwinning van de Revolutie werden uitgeroeid.’ ‘Niemand wil hoer zijn als ze volwassen is’, zegt Arlen, ‘maar als ze de deur voor je dichtgooien heb je geen optie. En meisje van plezier met de toerist spelen, ook al is het bij tijd en wijle, is een deur naar je toekomst openzetten en je huidige tijd overleven.’

Bron
* El Pais, 8 september 2018

Link
* Fotoreportage over seksueel toerisme in Cuba: entre ‘jineteras’ y ‘pingueros’ / tussen hoeren en hoerenjongens, Alvaro Fuente, El Pais 8 september 2018

Groei toerisme en prostitutie gaan hand in hand (deel 1)

De Spaanse krant El País maakte een rondgang in Cuba en tekende de getuigenissen van mannen en vrouwen op, die er in slagen in ruil voor seks in een middag net zoveel te verdienen als een arts in één maand. De groei van toerisme naar Cuba leidde ook tot de groei van de prostitutie. Tegelijk met de massale komst van toeristen gingen duizenden jongeren in het hele land, vooral van het platteland, op zoek naar de buitenlander om zo aan hun economische behoeften te kunnen voldoen of hun verlangen het land tegen elke prijs te kunnen verlaten, naderbij te brengen. De vorm van de prostitutie is in ruim 60 jaar revolutie wel veranderd evenals de status van de sekswerkers en hun maatschappelijk aanzien.

sex-prostitutie-havanaArlen is een donkere mulattin, met een klein, elegant en stijlvol lichaam. Ze toont een vermoeide blik die ze tracht te verhullen met een buitensporige make-up. Met haar ruim 50 jaar zit ze nog steeds in de seksbusiness, maar niet zoals vroeger: ze leidt nu een illegaal bordeel dat er uitziet als een eenvoudig gastenverblijf ten zuiden van Habana Vieja. Het is een gebouw waarvan de jaren ook de pracht hebben uitgewist en dat nu een van die voor de leek verborgen bordelen is, maar voor de toerist die goed weet waarnaar hij op zoek is gemakkelijk te lokaliseren. ‘Uit nieuwsgierigheid waagde ik het op 13-jarige leeftijd met mannen naar bed te gaan, omdat een vriendin het deed. Ik haalde dagelijks dollars binnen en was verrukt van die koopkracht. Daarna ging ik van school en begon ik steeds vaker van huis weg te blijven. Ik belandde tenslotte in een clandestien bordeel tot de eigenaars in een razzia werden gearresteerd.’

Ambities
Een van de eerste sociale programma’s van Fidel Castro was een project om de prostitutie op het hele eiland te verbieden. De bordelen, gastverblijven en nachttenten waar ontmoetingen werden gefaciliteerd werden gesloten. De sekswerksters konden een opleiding krijgen en de mogelijkheid fatsoenlijk werk te vinden. ‘Eind jaren 70 besloot ik in de business te blijven, maar als een overlevingsstrategie’, zegt Arlen. ‘In die tijd waren we met maar weinig hoeren en werden we als de meest verachtelijke mensen van het land beschouwd, net als verklikkers en bandieten. Die opvatting is nu veranderd, een prostituee in huis wordt niet als slecht gezien, ze wordt ook door haar familie ondersteund, want ze leven op een niveau dat voor de rest van de bevolking ondenkbaar is. Onze benaming is ook verzacht: eerst hoeren nu jineteras, meisjes van plezier. Ofschoon er wel verschil gemaakt kan worden tussen dat wat wij deden om te voldoen aan zware economische behoeften en dat wat de jonge meiden van vandaag doen uit een ander soort ambitie.’

jineteras-con-turistasSpeciale periode
Volgens de sociologe Velia Cecilia Bobes is het sekstoerisme op het eiland begonnen toen de regering begin jaren 90 besloot de toeristenindustrie een boost te geven. ‘Met de komst van het toerisme kregen de jineteras toegang tot de dollareconomie en een bevoorrecht consumptiepatroon’, geeft de doctor aan in haar werk ‘De Cubaanse vrouwen voor de Speciale Periode: aanpassingen en veranderingen.’ De Cubaanse economie zat toen in een fase die bekend staat als de Speciale Periode. De Sovjet-Unie was ingestort en daarmee verdween de financiële steun die zij regelmatig naar Cuba stuurde. De gemakkelijkste manier om de economie van het eiland te verbeteren was de zoektocht naar deviezen in het internationale toerisme. ‘Het fenomeen van de prostitutie was niet meer te stuiten. Tegelijk met de massale komst van toeristen gingen duizenden jongeren in het hele land, vooral van het platteland, op zoek naar de buitenlander om zo aan hun economische behoeften te kunnen voldoen of hun verlangen het land tegen elke prijs te kunnen verlaten naderbij te brengen’, erkent Arlen. Een beroep binnen bereik van jongeren en tieners. ‘Prostitutie wordt niet wettelijk bestraft, hoewel uitoefening ervan niet toegestaan is. Souteneurschap en mensenhandel worden wel zwaar bestraft. De vrouwen kunnen alleen maar worden beschuldigd van mogelijk gevaar van antisociaal gedrag met opsluiting van een tot vier jaar’, erkent het Nationaal Centrum van Seksuele Opvoeding, Cenesex.

sex-prostitutie-arlen-bar-havanaPolitie-aktie
Tussen 1996 en 2002 lanceerde de Cubaanse regering de operatie Lacra, een reeks politieoptredens met als doel de rem te zetten op de al wijd verbreide prostitutie die het imago van Havana bezoedelde. Een offensief dat er alleen maar in slaagde het probleem tijdelijk te verzachten en de sekswerksters op zoek liet gaan naar andere meer discrete methodes om klanten te werven. Het gebruik van tussenpersonen als hotelpersoneel, discotheekmedewerkers, taxichauffeurs of toeristengidsen in ruil voor een commissie kwam steeds vaker voor. Hoewel het Ministerie van Buitenlandse Zaken van de Verenigde Staten in zijn rapport ‘Mensenhandel 2014’ had aangegeven dat het eiland ‘een land is met volwassenen en kinderen die slachtoffer zijn van mensenhandel’ heeft het in 2017 het land van zijn zwarte lijst van landen gehaald die medeplichtig zijn aan mensenhandel en nu is het in de zone geplaatst van ‘speciale observatie’. Vanuit het Ministerie van Buitenlandse Zaken wordt verzekerd dat het castristisch regime niet voldoet aan de ‘minimumeisen’ voor eliminering van mensenhandel hoewel het erkent dat de Cubaanse autoriteiten betekenisvolle pogingen deden om er aan te voldoen. Cuba spreekt van ‘voortdurende inspanningen’. De ex-minister van Justitie, Maria Esther Reus, verzekerde dat er op het eiland ‘zerotolerantie’ is voor dit soort delicten die met minderjarigen te maken hebben. Regeringsinstanties als Cenesex streven ernaar ‘mechanismen te ontwerpen om de bestaande wetgeving te monitoren om voorstellen tot wijziging in de thema’s van seksueel kindermisbruik, prostitutie, mensenhandel en seksueel geweld te kunnen realiseren’, aldus de directeur, seksuoloog Mariela Castro, dochter van ex-president Raúl Castro. Zij presenteerde vorig jaar een wetsvoorstel om klanten te bestraffen die seksuele diensten aangaan als maatregel om de prostitutie in Cuba te beteugelen.

Bron
* El Pais, 8 september 2018

Link

* Fotoreportage over seksueel toerisme in Cuba: entre ‘jineteras’ y ‘pingueros’ / tussen hoeren en hoerenjongens, Alvaro Fuente, El Pais 8 oktober 2018

 

Cubaanse evangelicals tegen homohuwelijk

Vijf evangelisch-protestantse kerkgenootschappen in Cuba hebben zich in een brief uitgesproken tegen de wettelijke erkenning van het huwelijk tussen personen van hetzelfde geslacht. Zij stellen vast dat de ‘genderideologie’ geen enkele relatie heeft met de Cubaanse cultuur ‘noch met de historische leiders van de Revolutie’. De Evangelische Liga van Cuba, de Baptistenconventies van het Westen en het Oosten, de Methodisten en de Kerk van de Evangelische Assemblee van God publiceren dit document op een moment dat de Nationale Assemblee zich klaarmaakt voor een discussie over de herziening van de grondwet. De grondwetshervorming maakt deel uit van de onvoltooide veranderingen die voormalig president Raúl Castro na tien jaar in functie, heeft nagelaten. Castro is momenteel secretaris-generaal van de Cubaanse Communistische Partij en van de commissie die belast is met de voorstellen van grondwetswijzigingen. Volgens voorstanders van het homohuwelijk zou een erkenning van gelijkgeslachtelijke huwelijksrelaties in de grondwet moeten worden opgenomen.

religie-evangelicals-straat

Prediking op straat door evangelicals in Cuba.

‘We willen de autoriteiten bewust maken van het gevaar dat het homohuwelijk voor de natie kan betekenen,’ zegt Dariel Llanes Quintana, voorzitter van de Baptisten Conventie van het Westen. Volgens Llanes vroegen de vijf groepen, die geen deel uitmaken van de Cubaanse Raad van Kerken, de regering om toestemming op de Rampa 23 y L en Malecón, tot een demonstratie, maar dit verzoek werd afgewezen door de autoriteiten. Daniel Llanes Quintana: ‘We hadden een ontmoeting met de verantwoordelijken voor religieuze zaken van de Cubaanse Communistische Partij, Sonia Garcia en Caridad Diego. Zij legden uit dat de demonstratie niet kon worden gehouden, maar dat de grondwetshervormingen zouden worden uitgevoerd na een ‘breed publiek debat.’ Llanes legt uit dat de kerken van plan zijn om gebruik te maken van kerkgebouwen en gebedshuizen om hun positie uit te leggen aan de bevolking. In het gemeenschappelijk communiqué stellen de evangelische denominaties dat het gezin ‘een goddelijke instelling is, geschapen door God’ en dat het huwelijk ‘uitsluitend de vereniging is van man en vrouw’.

Communistische landen
De kerkleiders wijzen erop dat de genderideologie ‘niets te maken heeft met communistische landen’ en wijzen op landen als de voormalige Sovjet-Unie, China, Vietnam en Noord-Korea. ‘Deze alinea werd opgenomen als bewijs dat het huwelijk tussen mensen van hetzelfde geslacht niet bestaat in communistische landen,’ aldus bisschop Ricardo Pereira Diaz, een vertegenwoordiger van de Methodistenkerk. ‘Van het kapitalisme kun je niet nemen wat je wilt. Als het land communistisch is, laat het dan communistisch zijn’, voegde hij eraan toe. Voor deze religieuze leiders is de ideologie die wordt gepropageerd door overheidsinstellingen zoals het Centro de Educación Sexual (Cenesex), onder leiding van Mariela Castro, dochter van voormalig president Raúl Castro, een gevaar voor kinderen. ‘In andere landen kunnen ouders hun kinderen naar een privéschool of openbare school sturen volgens de regels van hun geloof. In een land als het onze, waar het onderwijs wordt geleid door de staat en er geen alternatieven zijn, is het leren van een kind dat in strijd is met zijn geloof, het schenden van zijn vrije wil,’ zegt hij. Pereira is van mening dat meer dan 60 procent van het land tegen het homohuwelijk en de genderideologie is, ook al beschikt hij niet over gegevens om dat cijfer te staven.

gay-bijeenkomst-icm-december2016

Een bijeenkomst in Havana van een groep evangelicals die steun biedt aan LHBTI-groepen

Homo’s en christenen
Homoactivist en lid van een Pinkstergemeente, Víctor Manuel Dueñas – op dit moment als balling woonachtig in Nederland – betreurt het dat de vijf evangelische kerkgenootschappen zwijgen over de vervolging van christenen. ‘In de Sovjet-Unie, Noord-Korea of zelfs Cuba was het belijden van je geloof praktisch een misdaad. Samen met homoseksuelen, werden christenen opgesloten in concentratiekampen. Deze dominees zouden de geschiedenis beter moeten bestuderen.’ Adiel González Maimó, geestelijk leider van de Iglesia Cristiana Metropolitan, die een open houding inneemt tegenover de LGBTI-gemeenschap, gelooft dat de genoemde kerkgenootschappen ‘alles zullen doen om het homohuwelijk te verhinderen’. Adiel González die nauwe banden heeft met Cenesex, noemt de brief van de kerkgenootschappen ‘een manipulatie’. Hij hoopt op een reactie van de autoriteiten. ‘Die worden ervan beschuldigd homofoob te zijn, terwijl ze juist zoveel voor de LGBTI-gemeenschap hebben gedaan.’

Bron
* Mario J. Pentón, website 14ymedio, 7 juli 2018

Link
* De Spaanstalige tekst van de verklaring van enkele evangelicalsgroepen in Cuba, 28 juni 2018

Politie beschuldigt slachtoffer homofoob geweld van praten met de media

José Enrique Morales Besada (21), die afgelopen juni het slachtoffer werd van homogerelateerd geweld in Ciego de Ávila, is vrijdag opgeroepen voor een ondervraging op het politiebureau. Volgens zijn ondervragers hebben de autoriteiten zich gestoord aan het feit dat hij de gewelddadige feiten onder de aandacht had gebracht van internationale en onafhankelijke media, waaronder Facebook. Zijn ondervragers hielden hem voor dat spoedig arrestaties zullen volgen van verdachte personen.

 

lgbti-ciego-de-avila-Jose-Enrique-Morales-Besada
José Enrique Morales Besada is teleurgesteld over behandeling door de politie. Hij wil niet dat zijn agressors hun straf ontlopen.

De jongeman vertelde de website 14ymedio dat tijdens het onderhoud niet duidelijk werd waarom dit plaatsvond. Wel werd benadrukt dat de verklaringen van José Enrique Morales veel aandacht hadden gekregen. De staatsmedia negeerden de feiten volledig. De ondervragers beloofden hem dat zijn aanvallers spoedig zouden worden berecht en dat het wachten was op de resultaten van een onderzoek door specialistische chirurgen die hem hadden behandeld vanwege zijn verwondingen. ‘Het ware doel van mijn onderhoud was dat ik me rustig zou houden en over de affaire zwijgen,’ zegt Morales Besada. Tot op heden ontving de jongeman geen enkel bericht over de vervolging van zijn aanvallers. ‘Ik geloof niets van die beloften. Ze zeggen dat vooral om te voorkomen dat ik nog meer interviews geef’, aldus Morales Besada. ‘Ik heb de overtuiging dat zij (de politie, redactie) alleen goed functioneert wanneer eisen en meningsverschillen openbaar worden gemaakt; zwijgen zal mij nooit helpen’, zegt hij in een telefoongesprek. Hij zegt er zeker van te zijn dat ‘mijn verklaringen in Facebook nationaal aandacht hebben getrokken en dat er op nationaal niveau gepoogd is mij te kalmeren,’ zegt hij.

lgbt-ciego-de-avila-enrique-morales

Enrique Morales Besada kort na het incident.

CENESEX zwijgt
Morales Besada werd in juni 2017 door een groep mannen aangevallen toen hij een park in Ciego de Ávila verliet waar een wifi-zone is. Midden op straat kreeg hij een slag tegen zijn kaak met een fles en werden verschillende homofobe beledigingen aan zijn adres geroepen. De jongeman, die carrière maakte als zanger voordat hij het slachtoffer werd van dit geweld, heeft Mariela Castro, dochter van de huidige president Raúl Castro en directeur van het Nationaal Centrum voor Sexuele Hervoming (CENESEX), om hulp gevraagd via sociale netwerken. Morales Besada bevestigt echter aan 14ymedio dat hij tot nu toe geen bericht van CENESEX ontving, noch advies heeft gekregen, ‘zelfs geen telefoontje’. Officiële instellingen in Cuba publiceren geen statistieken over moorden en gewelddaden tegen lesbische, homoseksuele, biseksuele, transgender- en interseksuele personen. Die berichten worden verspreid via sociale netwerken van de gay-gemeenschappen.

Bron
* 14ymedio28 januari 2018

Link
* ‘Mijn aanvallers deden of er niets gebeurd was’, een Engelstalig verslag van het geweld tegen Morales Besada, 14 november 2017

Opvallend veel Cubaanse vluchtelingen: ’Schiphol lijkt Klein Havana’

Opeens zijn ze er. Een opmerkelijk aantal vluchtelingen uit Cuba vroeg de afgelopen maanden asiel aan in Nederland. Het gaat om een grote groep transgenders en andere LHBT’ers (lesbisch, homo-, biseksueel en transgender). De positie van deze groep zou de laatste tijd erg verslechterd zijn op Cuba. ‘De detentieruimte op Schiphol is inmiddels verworden tot Little Havana’, zegt advocaat Thomas Thissen, die een aantal vluchtelingen bijstaat. Vorig jaar (2016) maakten 23 Cubanen aanspraak op asiel in Nederland, in 2015 slechts 9. Tot en met oktober 2017 staat de teller al op 78, blijkt uit periodieke rapporten van de Immigratie- en Naturalisatiedienst (IND). Sam Trompert maakte de volgende reportage voor de dagbladen van de Holland Media Groep. Het artikel werd gisteren ook geciteerd in de CubaTips.

lhbti-aantallen-schiphol

Bron: Asylum Trends October 2017 van de IND

Waarom nu? Er is geen duidelijk antwoord. Gesuggereerd wordt dat orkaan Irma, de tropische cycloon die deze zomer een ravage aanrichtte in Latijns-Amerika, er iets mee te maken heeft. Sinds een paar maanden zou de agressie naar LHBT’ers toenemen, verklaren vluchtelingen. De keuze voor Nederland is deels bewust, maar vooral praktisch. Bewust, vanwege het positieve imago dat ons land heeft als het gaat om de rechten van LHBT’ers. Praktisch, omdat bijkans de enige vluchtroute van Cuba een vliegtuig naar Rusland is. Dat vliegtuig maakt een tussenstop op Schiphol. De vluchtelingen voltooien hun reis naar Rusland niet, maar vragen asiel aan op de nationale luchthaven.

umap-krantenartikel2

De UMAP-strafkampen -waar gays, dominees, priesters, Jehova’s en artiesten werden opgesloten – waar volgens het regime ‘het werk de mens vrijmaakt.’

Cuba en LHBT
Sinds de revolutie van 1959 is Cuba een communistische staat. Sinds 2008 wordt het land geleid door Raúl Castro, de broer van de in 2016 overleden revolutionair Fidel Castro. Het land kent een duistere geschiedenis, als het gaat om de omgang met LHBT’ers. Het regime van Fidel Castro pakte hen op en stopte hen in werkkampen. Andere seksuele geaardheden dan de heteroseksuele norm waren verboden. Die tijd is voorbij. Fidel Castro noemde de werkkampen in 2010 ’groot onrecht’ in een interview met Mexicaanse media. Ook is er geen zedenwetgeving meer op Cuba. De staat betaalt zelfs voor sekse-veranderende operaties. Veel zou zijn te danken aan Mariela Castro, dochter van Raul. Zij komt op voor LHBT’ers. Toch leiden transgenders een bestaan in de marge, begrijpen advocaten van hun cliënten. Hoewel de staat zijn vriendelijke gezicht laat zien, sluimert onderhuids de vijandigheid voor ’de ander’ door.

Nederlandse advocaten
Voor Mariela Castro hebben de vluchtelingen juist geen goed woord over. ‘Zij is volgens mijn cliënten een leugenaar’, aldus de Alphense advocaat Thissen, die vier vluchtelingen bijstaat. Een van zijn cliënten vluchtte, omdat deze gedwongen werd borstimplantaten te verwijderen. Ook de Leidse advocate Tess Neijzer krijgt hartverscheurende levensverhalen van haar cliënten te horen. Zelf staat ze vier vluchtelingen bij, maar haar kantoor heeft meer Cubaanse cliënten. ‘Deze mensen kunnen nauwelijks werk krijgen. Als je nagaat dat op Cuba bijna alle banen overheidsbanen zijn is dat toch opvallend. Ze worden continue lastig gevallen door de burgerbevolking. Ze worden bekogeld met stenen en vuilnis. Ik hoor dat er sprake is van fors geweld, tot messteken aan toe. En de politie beschermt hen nauwelijks’, vertelt advocaat Tess Neijzen, van het Leidse Leidraad Advocaten.

gay-LGBTI-marcha-2016-madrazo

Vorig jaar ageerde een onafhankelijke lgbti-groep in Havana tegen geweld van de politie tegen gays. Bij dat soort protesten zwijgt Mariela Castro.

Politie
Daarnaast worden ze getreiterd door de politie. ‘Zoals één van mijn cliënten zei: je staat op de taxi te wachten en ze pakken je’, aldus Neijzer. Dan krijg je een boete voor bijvoorbeeld prostitutie. Bij een bepaald aantal boetes kan dat op celstraf uitlopen, weet Neijzer. Een aantal vluchtelingen is benaderd om te vertellen over het leven op Cuba, maar daar hebben zij vanaf gezien. Asielprocedures lopen meestal nog en de kans op afwijzing is aanzienlijk.
‘Cuba is niet opgenomen op de lijst veilige landen van herkomst’, vertelt een woordvoerder van het ministerie van Justitie en Veiligheid, waar de IND onder valt. Maar dat betekent niet dat asielzoekers uit Cuba per se in aanmerking komen voor asiel. ‘(Dat) wordt bepaald op grond van het individuele asielrelaas tegen de achtergrond van hetgeen bekend is over de veiligheids en mensenrechten in Cuba’, aldus de woordvoerder.
Het is lastig om aan te tonen dat een vluchteling problemen ervaart op Cuba, vanwege zijn of haar geaardheid. ‘Ik hecht zeer aan mensenrechten, maar op dit moment kun je niet zeggen dat LHBT’ers op Cuba vervolgd worden om wat ze zijn. Maar wellicht wel om wat ze zeggen’, zegt Cuba-deskundige Kees van Kortenhof.

Mariela Castro bepaalt de grenzen van emancipatie
De emancipatie van LHBT’ers op Cuba is in handen van seksuologe Mariela Castro (1962), directeur van CENESEX, het Cubaanse centrum voor seksuele voorlichting. Sinds 2013 is ze lid van het parlement van Cuba. Haar naam verraadt haar invloed. Als dochter van de huidige president Raúl Castro, en nichtje van grote leider Fidel behoort ze tot de absolute elite van het door één partij geleide Cuba. Die invloed heeft ze de laatste jaren gebruikt om de rechten van lesbische, homoseksuele, biseksuele en transgender mensen op de kaart te zetten. Met succes. Sinds begin deze eeuw vergoedt de staat een sekseveranderende operatie. Er worden Pride-marsen georganiseerd. En discriminatie van LHBT’ers op de werkvloer is bij wet verboden.

CUBA-US-MARIELA CASTRO

Mariela Castro

Gaymoeder
Op papier lijkt Mariela Castro dus de LHBT-moeder van Cuba. Toch vertoont dat masker scheurtjes. ‘Mariela Castro is zeker geen heldin’, zegt Cuba-deskundige Kees van Kortenhof. Hij is voorzitter van stichting Glasnost in Cuba. Drie jaar geleden bezocht hij het land voor het laatst en sprak toen met LHBT-activisten. ‘De echte helden zijn de mensen die als dissident opkomen voor de rechten van álle LHBT’ers.’ Want naast voorvechter van LHBT-rechten is Mariela Castro een fervent supporter van het socialistische regime. De gelijkheid van niet-hetero’s is wat haar betreft een sociaal-economische kwestie, maar dus geen sociaal-culturele. Zoals dat gaat in eenpartijstaten: sommige mensen zijn net iets gelijker dan de rest. Een onafhankelijke belangengroep voor LHBT’ers wordt onderdrukt. Het handjevol mensen dat jaarlijks aanspraak kan maken op een sekseveranderende operatie moet toestemming van een staatscommissie krijgen. ‘Als je vriendjes bent met Mariela Castro kun je je laten opereren, maar ben je dat niet: dan heb je het nakijken’, aldus advocaat Tess Neijzen.

Ahmadinejad
Een voorbeeld uit 2012: dissidente LHBT-activisten willen de positie van homoseksuele mensen in Iran aan de orde stellen, die daar stelselmatig vervolgd worden. Toenmalig president Mahmoud Ahmadinejad was toen op staatsbezoek op Cuba. Maar dan geeft Mariela Castro niet thuis. Kortenhof: „Ze presenteert zich wel als voorvechter van de LHBT-rechten, maar zwijgt als het niet in haar straatje past. Ze geeft heel duidelijk de grenzen van emancipatie aan.’
Woordvoerder Philip Tijsma van het COC legt uit dat contact met activisten lastig is. Een verklaring voor de verhoogde instroom heeft hij daarom niet. Nederland zou zijn best kunnen doen de situatie voor LHBT’ers op Cuba beter te onderzoeken. Want hij onderschrijft wel de kritiek op Cuba’s LHBT-beleid en Mariela Castro. ‘Haar organisatie monopoliseert het thema, voor andere geluiden is geen plek.’ Ook Amnesty en Human Rights Watch zijn kritisch over de mensenrechten op Cuba.

Bron
* Holland Media Groep, o.a. Noord-Hollands Dagblad, De Gooi- en Eemlander,
9 december 2017. Auteur: Sam Trompert.

Alternatieve homobeweging wil los van de staat opereren

Cubaanse activisten willen een beweging voor lesbo’s, homo’s, biseksuelen, transseksuelen en interseksuelen (LHBTI) zonder de ‘politieke agenda’ van Mariela Castro, directeur van het officiële CENESEX-instituut. Drie van hen spraken met de website 14ymedio. Juana Mora Cedeño, directeur van Arco Iris Libre de Cuba, zal niet ontkennen dat Mariela Castro, de dochter van Raúl Castro, veel zaken bespreekbaar heeft gemaakt, maar het gaat niet alleen om homorechten, de ‘bevordering van de integrale mensenrechten is onze prioriteit.’

lgbti-Juana Mora Cedeño, directora de la organización Arco Iris Libre de Cuba

Juana Mora Cedeño, aan het hoofd van de tafel

‘Onze prioriteit is de verdediging van de rechten van de LHBTI-gemeenschap in Cuba en de scholing van de leden. Het gaat niet alleen om wat nationaal is bereikt, maar wij willen ook dat internationaal gemaakte afspraken bekend worden ter wille van onze bescherming.’ zegt Juana Mora Cedeño. Zij verwijst naar een VN-studie over seksuele oriëntatie en genderidentiteit Nacidos Libres e Iguales. Cedeño’s project Macroproyecto Manos genaamd, is een samenwerkingsverband van LHBTI-groepen, dat in 2014 werd opgericht uit noodzaak omdat men niet langer onder de vleugels van Cenesex wilde opereren. ‘Het verschil tussen ons en Cenesex is dat ons project uit de LHBTI-gemeenschap voortkomt, terwijl Cenesex een officieel project is dat volgens de richtlijnen van de gevestigde macht opereert’. De organisatie Manos geeft ook adviezen aan homo’s, lesbo’s, biseksuelen, transseksuelen over hoe men de rechten van deze groepen kan verdedigen. Ook hiv-patienten krijgen adviezen. Manos ontvangt daarbij de steun van de Colombiaanse organisatie, Fundación Caribe Afirmativo. 

Transseksuelen
Sisi Montiel (Michele Hernández Sánchez) is een transvrouw en leider van het netwerk Trans Fantasía: ‘Het is erg moeilijk om in Cuba over mensenrechten te spreken omdat mensen denken dat je dan de regering omver wilt werpen. Wij moeten dagelijks en met veel geduld werken aan het slechten van deze taboes.’ Sisi Montiel legt uit dat zij dubbel gediscrimineerd wordt: ‘De transseksuelen die actief zijn in Cenesex, noemen me opposant en de samenleving discrimineert mij als transvrouw. Dat hindert mij want ik voel me geen opposant. Ik ben een activist voor LHBTI-rechten, maar ik wil geen deel uitmaken van Cenesex.’

mariela-castro-Mariela Castro pictured promoting International Day Against Homophobia, in Havana, Cuba2014

Mariela Castro aan het hoofd van de mars t.g.v. de Internationale Dag tegen Homofobie (2014)

Vervolging
Volgens Montiel is er sprake van vervolging van homo’s, transseksuelen, biseksuelen en lesbo’s die zich losmaken van de officiële organisatie. ‘Onze organisatie Macroproyecto Manos is officieel niet toegestaan. In Cuba bestaan enkel organisaties die de regering erkent en men accepteert geen groep die hetzelfde doet als Mariela Castro,’ legt zij uit. Alle projecten rond LHBTI’ers lopen via Cenesex en anderen die niet door de Staat erkend worden, worden gediscrimineerd, werken half-illegaal en hebben geen mogelijkheid om financiële hulp te ontvangen.
‘Waarom zou je aan de manifestatie van Cenesex meedoen om vervolgens ’s nachts gearresteerd te worden. Veel van de transseksuelen zijn sekswerkers, worden door de politie opgepakt en beschuldigd van het bedrijven van betaalde seks, bezit en gebruik van drugs,’ legt Montil uit. ‘Voor de politie is het een simpele zaak. Je krijgt een boete en zij zeggen: ‘dat lost je peetmoeder Mariela wel voor je op’ want voor de politie is Mariela Castro de peetmoeder van alle homo’s. Maar ik wil geen peetmoeder, want ik ben geen santo / heilige (een verwijzing naar de rituelen in de Afrocubaanse godsdienst.)

lgbti-Delgado-Gonzalez-Fundacion-Cristiana-Esperanza

Mario José Delgado González, activist en directeur van de Fundación Cubana Cristiana Divina Esperanza

Bruggenbouwer
Mario José Delgado González, activist van de Fundación Cubana Cristiana Divina Esperanza / Christelijke Cubaanse Stichting van de Goddelijke Verwachting wil de strijd voor de rechten van deze groepen, ontdoen van het politieke imago dat Mariela er op drukte. Hij werkt ook binnen het Macroproyecto Manos: ‘Wij zouden graag met Mariel Castro willen samenwerken en projecten opzetten. Wij weten dat zij ons kent, maar hoewel wij bruggen willen bouwen kregen we nooit een reactie,’ zegt de activist. Delgado González: ‘De projecten verschillen ook. Ons enig belang is de bevordering van de rechten van deze gemeenschappen zonder politieke etiketten. Mariela heeft een veel politiekere aanpak en vertegenwoordigt slechts de mensen die haar ideologie onderschrijven.’ (…) ‘Wij zetten ons in voor bevordering van de integrale mensenrechten en dat gaat verder dan het LHBTI-thema. Wij zouden willen werken vanuit een legaal platform met alle rechten en plichten die dat met zich meebrengt,’ aldus Delgado González, die er heilig van overtuigd is, ooit dit doel te bereiken.

Bron
* Mario J. Pentón, website 14ymedio, 3 juni 2017

Link
* De website Cubanos por el Mundo (Spaans): ‘Het zijn geen homorechten, het zijn mensenrechten.’

Nieuw kerkgenootschap: vóór homo’s en pro-Fidel

Op de Internationale Dag van de Mensenrechten op 10 december jl. kwam de Gemeenschappelijke Metropolitane Kerk / Iglesia Comunitaria Metropolitana (ICM) in Havana bijeen om eer te bewijzen aan de overleden leider Fidel Castro.  Tegelijkertijd stelde ze zich open voor lesbo’s, gays, biseksuelen en inter-seksuelen (LGBTI), aldus de voorganger Elaine Saralegui, die deze kerk in Cuba leidt.

gay-bijeenkomst-icm-december2016

De kerkdienst van de Gemeenschappelijke Metropolitane Kerk / Iglesia Comunitaria Metropolitana (ICM) deze maand in Havana

Dit kerkgenootschap is het eerste religieuze instituut in Cuba dat gezinnen accepteert met homoseksuele ouders, voorstander is van huwelijkse homorelaties en het kerkelijk ambt openstelt voor leden van de LGBTI. Ook wil de kerk een schuilplaats zijn voor gelovigen uit andere christelijke gemeenschappen en voor personen die om diverse redenen slachtoffer zijn van discriminatie of worden achtergesteld. De bijeenkomst vond plaats in het Centrum Oscar Arnulfo Romero (OAR), waar dominee Raquel Suárez van de Eben-Haëzerkerk in de wijk Marianao voorging. Zij preekte over de brief van Paulus aan de Galaten. Volgens Suárez staat in deze brief het respect voor diversiteit en de waarde van persoonlijke en gemeenschapsveranderingen centraal.

gay-icm-mariela-castro-junto-al-rev-elder-troy-perry-obispo-fundador-de-la-icm-y-el-rev-elder-hector-gutierrez-der-07072016

Mariela Castro en de oprichter van de ICM, bisschop Troy Perry (links)

Onderscheiding
De Gemeenschappelijke Metropolitane Kerk kwam eerder dit jaar in het nieuws toen zij de prijs Be Justice uitreikte aan Mariela Castro, dochter van de Cubaanse president die zich inzet voor homo-emancipatie.
Onafhankelijke LGBTI-groepen voelen zich overigens door de activiteiten van Mariela Castro en haar instituut voor seksuele hervorming CENESEX (Centro Nacional de Educación Sexual) in het geheel niet gesteund. Onafhankelijke homogroepen die om principiële redenen weigeren samen te werken met CENESEX worden vaak onder druk gezet om hun activiteiten te staken en zich te scharen onder de paraplu van Mariela Castro, die ook nog eens de dochter van president Raúl Castro is.

gay-nelson-gandulla-izq-junto-a-otros-activistas

Nelson Gandulla (links) met twee andere activisten

Pressie
Het overkwam de LGBTI-activist Nelson Gandulla die volgens de mensenrechten-
organisatie Observatorio Cubano de Derechos Humanos (OCDH) twee uur lang werd ondervraagd in de kantoren van de Immigratie en Vreemdelingendienst door kapitein Ihosvani, kapitein Angel en de medewerker van de Staatsveiligheid, Patricia. De ondervragers wilden weten wie de reizen van deze activist financierde en maakten duidelijk dat deze organisaties ‘zakkenvulllers’ zijn en geen interesse hebben in gay-zaken, maar er op uit zijn ‘Mariela Castro als directeur van de staatsinstelling CENESEX en dochter van de president in diskrediet te brengen.’ De ondervragers drongen er bij Nelson Gandulla op aan zich aan te sluiten bij ‘de strijd van CENESEX’, waarop deze antwoordde dat het ‘Mariela is die niet met hen wil samenwerken.’ Uiteindelijk werden Gandulla en zijn familie bedreigd met gevangenisstraf als ze hun activiteiten zouden voortzetten ‘wegens belediging van de autoriteit van Mariela Castro door slecht over haar te spreken.’ Ook werd gedreigd met een reisverbod voor Nelson Gandulla en andere LGBTI-activisten.

Bron
* Diario de Cuba, december 2016

Link
* Website Diario de Cuba, 12 december 2016: Una ‘iglesia del amor y castillo del sexo’ abre sus puertas a la comunidad LGBTI en La Habana

Campagne tegen subculturen op Cubaans Facebook

Reflejos, de Cubaanse variant van Facebook, kan niet bogen op massale aanhang onder de Cubaanse jeugd. Het platform Reflejos wordt nu ook nog eens geconfronteerd met censuur. De blogs die niet conform de absurde en onbegrijpelijke ‘Gebruiksvoorwaarden’ opereren, worden voor altijd of voor onbepaalde tijd gesloten. Al eerder werd een blog gesloten van de onafhankelijke homogroep Arcoiris, die de historische verantwoordelijkheid van de gebroeders Castro aan de orde stelde voor de vervolging van homo’s in werkkampen in de beginjaren van de revolutie. 

reflejos-homepage

Homepage van Cubaans Facebook, Reflejos

De teksten in Reflejos worden in de gaten gehouden door de afdeling monitoring op de redactie. Daarnaast is er op het Ministerie van Communicatie nog een vergelijkbare instantie die de Cubaanse bloggerswereld in de gaten houdt. Volgens de webmaster van het gecensureerde en nu onbereikbare gayblog, clubososdecuba.cubava.cu, is er sprake van een soort oorlog tegen elke subcultuur. ‘Wij werden driemaal geweigerd; een keer omdat we een realistisch verhaal publiceerden dat zij pornografisch vonden, de tweede keer vanwege een serie artistiek naakt en de derde keer omdat we reclame maakten voor een feest van een van de leden van de club’, aldus de blogger. Al in november 2015 hebben de bloggers Derbis Campos en Samuel Riera, toen nog anoniem, de censuur op hun LGTBI-blog via de website van Diario de Cuba aan de orde gesteld. Riera: ‘Bij die gelegenheid leek het alsof we afweken van de doelstellingen waarmee het platform Reflejos werd opgericht’. Hij vroeg zich toen al af of er ooit begrip zou ontstaan voor ‘de andere manier waarop wij leven en of wij ons zouden moeten schikken naar een zo’n macho-achtig en bekrompen platform.’

De leiders
De censuur op de weblog blog arcoiris.cubava.cu had een andere achtergrond. Een tekst van de activist Jimmy Roque Martínez over de werkkampen voor homo’s UMAP, droeg de titel: ‘Al dan niet met goedkeuring van Mariela Castro’ en leidde tot een sanctie van de monitorafdeling; drie maanden was de weblog uit de lucht. Daarna was de toegang tot de weblog zo slecht en traag dat het onmogelijk was voor webmaster Yasmín Portales om er nieuwe teksten op te plaatsen. ‘Vier of vijf keren probeerde ik een tekst te plaatsen maar zonder succes. Het is een vicieuze cirkel waarbij men altijd verliest,’ zegt Portales. Er gingen drie maanden voorbij zonder dat actualisering van deze weblog mogelijk bleek en vervolgens werd deze ‘wegens gebrek aan activiteiten’ opgeheven. Een beheerden van Reflejos zegt: ‘Het gewraakte artikel vermeldde o.a. dat de verantwoordlijken voor de UMAP-strafkampen nog aan de macht zijn en nooit rekenschap hadden afgelegd voor hun misdaden,’ aldus zijn samenvatting van het artikel van Jimmy Roque. ‘En dan betekent niet meer en niet minder dat men Fidel en Raúl vraagt rekenschap af te leggen. Dat kunnen we niet toestaan’, aldus deze beheerder. De monitoring van Reflejos gebeurt zeer gedegen en elk blog wordt gedurende zijn actieve bestaan permanent gevolgd en de ‘onvolkomenheden’ van elke van de gecensureerden worden vastgelegd. ‘Daarbij spelen persoonlijke voorkeuren geen rol, maar wordt strikt de taak uitgevoerd die hen is opgelegd,’ aldus een medewerker van de afdeling monitoring tegen de redactie van de website Diario de Cuba. ‘Het Platform beantwoordt enkel aan de belangen van de revolutie en het reglement is heel helder op dit punt.’ (…) ‘Wij publiceren niets dan ingaat tegen de moraal en de belangen van de Revolutie. Wat in dat artikel (van Roque) staat is een bepaalde interpretatie. De UMAP’s waren vergelijkbaar net de militaire dienstplicht en hadden niets te maken met een concentratiekamp of kampen voor dwangarbeid.’

Meer controle
Portalbezitters, bloggers en LGTBI-activisten hebben een lijst aan de redactie van Diario de Cuba gegeven met Cubaanse blogs over religie en seksuele diversiteit waarop het bijna onmogelijk is te geraken. (aangegeven is of deze blogs nu in Nederland bereikbaar zijn)
Dat geldt voor:

aids-preventie-santa-calra

Aidspreventie in Cuba

  • – sarabanda7mundos.cubava.cu (over de Afrocubaanse erfenis-onbereikbaar)
    – adorasionmusical.cubava.cu (religieuze opwekkingsmuziek, bereikbaar)
    – imagenescristianas.cubava.cu (onbereikbaar)
    – jeppu.cubava.cu (blog van religies – onbereikbaar)
    – cialmasumin.cubava.cu (van het Islamitisch Centrum Al-Masumin – onbereikbaar)
  • – sexualidadjoven.cubava.cu (onbereikbaar)
    – pvvih.cubava.cu (voor personen met HIV)
    – hshvillaclara.cubava.cu (aidspreventie HSH in Villa Clara, bereikbaar).

Religie en seks
Wat betreft de religieuze blogs zeggen de medewerkers van Reflejos dat de sluiting van de blogs te maken heeft met het feit dat bloggers geld wilden vragen of commercie via de weblog wilden bedrijven; dat is in strijd met de gebruiksvoorwaarden. De gebruikers van Reflejos kunnen slechts met het platform communiceren via email alhoewel een enkeling telefonisch contact kreeg en te woord werd gestaan. Maar in het kantoor van Reflejos in het Paleis van  de Computerisering aan het Parque Central, heeft de receptioniste de opdracht gekregen ‘niemand toe te laten want publiek wordt niet ontvangen.’

Meer vraagtekens
Zo blijven onduidelijke situaties onverklaarbaar. Enkele bloggers vragen zich af of de ‘monitoring’ ook plaats vindt op andere delen van het Cubaanse web. Iemand heeft de ervaring dat toen hij chatte met een vriend en docent aan de Universiteit van Pinar del Río hij bij het gebruik van het woord ‘gay community’ de mededeling kreeg ‘gecensureerd’. Er zijn vergelijkbare ervaringen van mensen die in scholen of op universiteiten naar de website van CENESEX* scrollen en een soortgelijk signaal krijgen omdat het woord ‘seks’ in de naam van CENESEX voorkomt.

Linken:
* Platform van Reflejos 
* Eerder publiceerde deze Cuba weblog: Censuur op internetplatform vanwege teksten homovervolging, 2 november 2016 en Facebook en Twitter a la Cubana,  21 september 2013

Noot
* CENESEX is het centrum voor seksuele hervorming, geleid door Mariela Castro

Protest tegen homofobie in Havana

Enkele honderden mensen namen zaterdag 14 mei in Havana deel aan de negende officiële Dag tegen Homofobie, georganiseerd door het Centro Nacional de Educación Sexual (CENESEX),  dat wordt geleid door Mariela Castro. De manifestatie werd afgesloten met de sluiting van enkele symbolische homohuwelijken. Manifestanten die protesteerden tegen de politieke repressie in Cuba werden door de geheime dienst lastiggevallen. CENESEX negeert stelselmatig iedere kritiek van onafhankelijke LGTBI-groepen.

gay-LGBTI-marcha-mei-2016-madrazoOp spandoeken waren de officiële leuzen te lezen zoals ‘Geen discriminatie op de werkplek’ en ‘Vóór diversiteit’. Volgens Mariela Castro, dochter van president Raúl Castro, ‘is er meer kennis en een groter politiek bewustzijn onder de bevolking over de rechten van LGTBI (Lesbiennes, gays, transseksuelen, biseksuelen, transseksuelen en interseksuelen.) Mariela Castro wees erop dat het congres van de Cubaanse Communistische Partij / Partido Comunista Cubana (PCC) in april jl. expliciet de bereidheid heeft getoond op te komen voor het respect voor het recht op seksuele oriëntatie en identiteit en dat dit ‘spoedig een vervolg zal krijgen in wetswijzigingen en nieuwe wetten waaraan wordt gewerkt’. In 2013 werd de Código de Trabajo aangenomen waarin discriminatie op de werkplek voor de eerste maal werd veroordeeld. Mariela Castro liet eerder weten ook te streven naar wetgeving die huwelijkse relaties tussen personen van hetzelfde geslacht mogelijk maakt.

gay-taquilla-Teatro-Nacional-13052016

Aan het loket van het Theatro Nacional waren nauwelijks kaartjes beschikbaar voor het gaygala

Exclusief gala
Voordat de mars startte, vond in het theater van Havana een galaplaats waar o.a. artiesten als Juana Bacallao, de Spaanse zangeres Marta Sánchez en de transseksuele Noordamerikaanse Candis Cayne aan deelnamen. Tot ergernis van veel Cubanen die geen kaartjes aan het loket konden kopen, bleek CENESEX het grootste deel van de toegangskaarten te hebben opgekocht. De student industriële ontwikkeling Julián Miguel Sardiñas Arce stuurde het theater een klachtbrief waarin hij de geheimzinnigheid hekelde over de kaartverkoop bij deze herdenking ‘voor gelijkheid en diversiteit’. Hij noemt deze handelwijze ‘een gebrek aan respect voor alles waar deze dag voor staat’.

gay-LGBTI-marcha-2016-madrazo

Protestbord van Yasmín Portales en Jimmy Roque tegen het politiegeweld

Activisten aangevallen
De activisten Yasmín Portales en Jimmy Roque, die borden droegen met een protest tegen het politiegeweld, werden door de politie en de organisatoren van deze officiële mars niet geduld. De twee maken deel uit van een onafhankelijke gaygroepering Proyecto Arcoiris Anticapitalista e Independiente en de beweging Observatorio Crítico. Portales en Roque werden door leden van de politieke politie belaagd en men probeerde hen uit de stoet  te verwijderen vanwege de tekst: Stop het politiegeweld tegen ons / No más violencia policial contra nosotr@s, een verwijzing naar recent politiegeweld tegen LGBTI-mensen in Cárdenas. ‘Het doet pijn als men de waarheid spreekt,’ schrijft de politicoloog en onderzoeker Armando Chaguaceda op Facebook. Roque en Portales raakten de agenten van de staatsveiligheid kwijt toen zij in het publiek opgingen.

Bronnen
* Diario de Cuba, 14ymedio, Trabajadores, Juventud Rebelde

Onafhankelijke homomanifestatie in Havana verboden

Een geplande Gaypridemanifestatie op het Prado in Havana is zondag door het regime onmogelijk gemaakt. De organisatoren van het evenement werden bij het verlaten van hun woning door de politieke politie tegengehouden. Homoseksuelen hebben op dit moment een grotere bewegingsvrijheid in Cuba, maar hun activiteiten zijn enkel toegestaan wanneer ze geleid worden door presidentsdochter Mariela Castro en haar organisatie Centro Nacional de Educación Sexual, CENESEX.

Een agent voor de woning van Navid Fernández Cabrera

Een agent voor de woning van Navid Fernández Cabrera

De actie zondag werd georganiseerd door de Shui Tuix Fundación de Cuba, een gay-organisatie die niet door de autoriteiten in Cuba is erkend. De initiatiefnemer van de activiteit Navid Fernández Cabrera werd zondagochtend toen hij zijn huis verliet, door leden van de geheime dienst tegengehouden. Volgens Fernández hadden zij de hele nacht zijn woning in de gaten gehouden. Hij en zijn vriend kregen bij het verlaten van hun huis te horen dat zij niet naar het Prado konden gaan. Ook werd zijn telefoon voor de duur van 4 uur afgesloten. Fernández, voorzitter van de Fundación Shui Tuix, zou op het Prado een marionettenspel hebben willen vertonen over de rechten van de LGTBI-gemeenschap in Cuba. Ook zou een verklaring over mensenrechten worden voorgelezen tegen de achtergrond van de verbeterde relaties tussen de VS en Cuba. In een persbericht zegt Fundación Shui Tuix: ‘Het herstel van de gesprekken tussen de regeringen van de VS en Cuba motiveert ons, te streven naar een betere democratie voor onze gemeenschap en wellicht een verbetering van onze rechten van de zijde van de regering van de Castro’s.’