De varkens blijven rozen verslinden (deel 2)

De verklaring voor het ontslag van Dalila kan op verschillende manieren worden geïnterpreteerd aangezien Dalila aan de ene kant een actieve evangelische gelovige is en aan de andere kant de dochter  van Leonardo Rodríguez, die thans in Midden-Cuba het Instituut Patmos coördineert, een forum voor debatten, opgericht in 2013, dat niet de goedkeuring geniet van de politieke autoriteiten om een open en pluriform debat te bevorderen. Dat schijnt zelf juist met de praktijk van de Universiteit in tegenspraak te zijn. Het is hetzelfde instituut waar Gustavo Pérez in 2015 werd buitengesloten, zij het dat in het geval van Dalila de connectie alleen bestaat door de bloedband met een van de regionale coördinatoren.

studenten-manifestatie-fidel-univ-havana

Eerbetoon van studenten van de Universiteit van Havana aan Fidel Castro

Vrije politieke keuze
Karla  González , de briljante en verwijderde student journalistiek, was de enige pre-universitaire student uit haar provincie Cienfuegos, die zich classificeerde voor de studie journalistiek vanwege de uitstekende kwalificaties bij de toegangsexamens. Zij had het laatste semester in alle vakken een zeer hoog cijfer gehaald, behalve voor Informatica. Nauwelijks enkele dagen geleden had ze een certificaat voor Engels gekregen dat haar voor de gehele studie verder vrijstelling gaf. En dit alles zonder nog te spreken van haar onbetwistbare morele en ethische kenmerken terwijl ze pas 18 was. Haar enige zonde was dat ze de vrijheid nam een politieke optie te verkiezen anders dan die het establishment oplegt, door actief te zijn in de  Movimiento Somos+, onder leiding van ingenieur Eliecer Avila, die in die dagen ook hard werd aangepakt.

unidadfirmezavictoria

Krachtige eenheid leidt tot de overwinning

Tegen de revolutie
In alle genoemde gevallen, vanaf de tijd van Samuel Feijoo tot op heden in de betreurenswaardige gevallen van Dalila en Karla, kan als algemene stelregel gelden dat alle uitgesloten of bestrafte personen onder de gemeenschappelijke noemer vallen niet als revolutionair  te worden gekwalificeerd. Iedere willekeurige andere docent of student van deze Universiteit zal bij voorbaat weten dat hem of haar hetzelfde lot kan overkomen. Hij zal zijn ware opvattingen voor zich moeten houden hoewel men die zal proberen te ontcijferen via wat voor gebaar of teken dan ook. De politieke politie houdt iedereen op de Centrale Universiteit Marta Abreu gegijzeld. Helaas is  dit geen uitzondering in de wereld van de Cubaanse universiteiten. De Inquisitie die deze chronische heksenjacht in stand houdt doet dit tegen elke prijs en onder het motto: De Universiteit is er voor de revolutionairen.

Bron
* Mario Félix Lleonart Barroso op de website 14ymedio, 14 april 2017
Link
* De Spaanstalige verklaring van de Studentenorganisatie FEU en de studenten van de universiteit van Las Villas
met o.a. het volgende citaat: ‘De bedoelde student erkent lid te zijn van een illegale en contrarevolutionaire organisatie, die lijnrecht staat tegenover de principes, doelstellingen en waarden van de Cubaanse Revolutie. …..De universitaire studentenbevolking zal nooit de contrarevolutie accepteren binnen onze Universiteiten. Daarom herhalen wij met onze onbetwistbare, onoverwinnelijke en eeuwige Comandante en Jefe (Fidel Castro redactie) opnieuw ‘ Binnen de Revolutie, alles; tegen de Revolutie, niets’. Want ook de Revolutie heeft zijn rechten; en het eerste recht van de Revolutie is het recht om er te zijn. En tegenover het recht van de Revolutie er te zijn en te bestaan is er niets.’

Hoe Fidel’s kroonprins Otto Rivero in ongenade viel

Otto Rivero (1958) was in de beginjaren van deze eeuw de onbetwiste leider van de machtige politieke beweging Batalla de Ideas (Ideeënstrijd). Hij werd op 2 maart 2009 plotseling afgezet nadat Raúl Castro president van Cuba was geworden. De voormalige leider van de communistische jeugd is op dit moment regisseur van de Covarrubiaszaal van het Nationaal Theater in Havana, enkele tientallen meters verwijderd van het Plein van de Revolutie. Bescheiden beweegt Rivero zich door het gebouw en degenen die zich zijn glorietijd niet herinneren, kunnen zich niet indenken dat deze rustige functionaris ooit een van de machtigste mannen van Cuba was.

otto-rivero-torres-fidel-castro

Otto Rivero en Fidel Castro

Achter zijn gereserveerde verschijning verbergt zich iemand die ooit de financiën beheerde van een superministerie met ongekende bevoegdheden, dat ontstond tijdens de campagne die Cuba voerde voor de terugkeer uit de VS van het gevluchte kind Elián González. Een superminister met medewerkers die eigenmachtig konden tanken bij willekeurig elk benzinestation, airco-apparaten uitdeelde en gewelddadige acties tegen dissidenten en hun gezinnen organiseerde. Op 2 maart 2009 kwam er een einde aan met een kort bericht in de partijkrant Granma. De Staatsraad had besloten ‘compañero Otto Rivero Torres te bevrijden van zijn verantwoordelijkheid als vicevoorzitter van de Raad van Ministers’. Een formulering die  voor de kenners van het officiële jargon, duidt op het in ongenade vallen van Rivero.

carloslagefelipeperezzwaaien

Felipe Pérez Roque (links) en Carlos Lage werden ook in maart 2009 afgezet

Elitegroep Fidel
Het terugtrekken van Rivero uit de Castroclan nam een aanvang op het moment dat Fidel Castro in 2006 wegens gezondheidsproblemen zijn werkzaamheden neerlegde en werd opgevolgd door Raúl Castro. De voormalige secretaris-generaal van de Unie van Jonge Communisten had deel uitgemaakt van de Grupo de Coördinación y Apoyo del Comandante en Jefe/Groep tot Steun aan El Comandante, een elitegroep van jeugdige, fanatieke en toegewijde volgelingen van Fidel Castro. Om hun ideologische zuiverheid werd deze groep ook wel de Taliban genoemd. Ze was de motor achter de succesvolle campagne om bootvluchteling Elián González uit Miami terug naar Cuba te halen. Maar Raúl besloot deze informele groep te zuiveren. Tegelijkertijd verdwenen ook vicepresident Carlos Lage en de Minister van Buitenlandse Zaken, Felipe Pérez Roque van het politiek toneel. Rivero bleef een publieke mediacampagne bespaard.

Ondervragingen
Getuigen uit de omgeving van Rivero vertellen hoe deze na zijn afzetting, door een hel ging. Hij zat gevangen in de gevreesde barakken van Villa Marista, de gevangenis van de Staatsveiligheid in Havana. Hij werd beschuldigd van deelname aan en het toestaan van een enorme zwendel van fondsen, die bestemd waren voor de activiteiten van Ideeënstrijd. De verliezen liepen in de miljoenen op een moment dat de olie uit Venezuela nog alle ruimte bood voor financiële excessen. Politierechercheurs benadrukten zijn gebrek aan controle over het project en het toestaan dat fondsen werden verkwist voor luxe-uitgaven, buitenlandse reizen en giften. Een deel van de gestolen goederen circuleerde op de zwarte markt zoals wit-rood-blauwe overhemden, koelkasten uit China en airco’s. ‘Hij werd keer op keer ondervraagd en ging er psychisch onderdoor’, zegt een familielid tegen een medewerker van 14ymedio. ‘Toen hij thuiskwam leek hij een zombie en kon geen woord meer uitspreken. Zijn mentale toestand verslechterde zo ernstig dat hij een zelfmoordpoging deed, maar ‘zelfs dat ging fout’, aldus een nabij familielid. Het gezin van de voormalige vicepresident verviel in armoede. Hun auto met chauffeur werd hen afgenomen en er kwam een einde aan de leveranties van luxe levensmiddelen. Als straf werd Rivero te werk gesteld tussen de machines en de inkt van de drukkerij Friedrich Engels. Maar het zou weken duren voor hij voor de eerste maal naar zijn werk ging. Hij  verscheen er als een ander mens, die zwijgend en met gebogen hoofd door de fabriek liep.

Zwijgen
Rivero sprak niet over zijn verleden en beantwoordde geen vragen. Iedere poging van anderen die het verleden ter sprake brachten, stootte op een muur van stilte. Hij vertoonde een lichte tik als de namen vielen van politieke hoofdpersonen uit zijn verleden. Zijn collega’s spreken over iemand die leek ‘een psychiatrische behandeling’ te hebben ondergaan. Van de zelfverzekerdheid van de man die ooit zijn gehoor bevelen toeschreeuwde, was niets over. ‘Hij is voorzichtig en waakt er voor op te vallen’, zegt een zanger die veel voorstellingen organiseerde in de Covarrubiaszaal waar Rivero nu werkt. ‘Hij is fysiek veranderd en de mensen die met hem te maken krijgen, herkennen hem niet,’ aldus de kunstenaar die anoniem wil blijven.

otto-rivero-cuban-president-fidel-castro-l-checks-the-hour-with-otto-rivero-general-secretary-of-cubas-young-communist-league-at-the-beginning-of-a-rally-in-havana-12-june-2003

Rivero met Fidel Castro tijdens een actie tegen premier Aznar van Spanje

Bliksemcarrière
Tot hij in ongenade viel, verliep zijn carrière zeer succesvol. Op 38-jarige leeftijd werd hij benoemd tot viceminister van de Raad van Ministers (2004 – 2009) en daarvoor was hij 7 jaar voorzitter van de Communistische Jeugdbeweging UJC, de jongste voorzitter ooit. Hij studeerde af in economie en werd volksvertegenwoordiger in de Asamblea Nacional del Poder Popular. Hij klom op in de macht en werd uiteindelijk de rechterhand van Fidel Castro. Op het 7e congres van de UJC, noemde Fidel Castro Rivero zijn team ‘het voorhoedeleger, de elitetroepen van de Revolutie’. Deze voorhoede speelde een hoofdrol bij de ontwikkeling van de Ideeënstrijd / Batalla de Ideas. Hij betrok een luxe appartement aan de hoek van Calle 23 y B in het centrum van de stad en beleefde er zijn gloriedagen als veelbelovend leider. Vier jaar later was met de komst van Raúl Castro zijn droom voorbij. In het gebouw is – welk een wrede ironie – nu de Algemene Rekenkamer gevestigd. Het lemma Otto Rivero met zijn biografische gegevens, is inmiddels verwijderd uit de Ecured-pagina’s op internet, een soort Wikipedia in Cuba, gecontroleerd door de staat. De meeste Cubanen zijn deze jonge leider vergeten en weten niet van zijn bestaan. Maar dicht bij de gebouwen van de Staatsraad waar hij ooit deel van uitmaakte, in een theaterzaal met gedempt licht, draagt een grijs geworden medewerker het lot van de afgezette leider.

Bron
* Zunilada Mata, website 14ymedio, 2 maart 2017

Link
* Minister Pérez Roque en anderen onverwacht vervangen. Zie bericht op deze website van 2 maart 2009.

Cubaanse Wikipedia mist openheid en botsing der meningen (1)

De Cubaanse digitale encyclopedie Ecured, naar het model van Wikipedia opgezet door de Communistische jeugdbeweging in Cuba, schenkt sinds kort ook aandacht aan de achtergronden van bekende dissidenten als Yoani Sánchez en Oswaldo Payá. Blogger Sánchez wordt omschreven als een ‘cyberhuurling’ en Payá wordt een ‘contrarevolutionair’ genoemd die ’door de VS wordt betaald.’
Tot nu toe was er in Cubaanse officiële media nauwelijks informatie te vinden over leden van de democratische oppositie. Behalve Yoani Sánchez en Oswaldo Payá is ook informatie te vinden over de mensenrechtenactivist Elizardo Sánchez en de kritische econome Marta Beatriz Roque. Maar Ecured verschilt in veel opzichten van Wikipedia; willekeurige Cubanen kunnen geen nieuwe thema’s invoeren, de bestaande teksten aanvullen of alternatieve teksten posten. Bovendien functioneert geen enkele van de kritische linken in de artikelen van Ecured.

Ecured blijkt bij nader onderzoek veel minder open dan Wikipedia hoewel beiden dezelfde software gebruiken. Wikipedia telt miljoenen artikelen in 12 talen en het veel jongere Ecured telt 78.438 artikelen. Iedereen kan de thema’s van Ecured raadplegen, maar enkel personen die een account aanmaken, kunnen de inhoud van bijdragen ter discussie stellen of nieuwe thema’s aanvoeren. De blogger Larry maakte twee nieuwe accounts aan onder verschillende namen, maar beide werden zonder reden geweigerd.

Geen collectieve samenwerking
Opvallend verschil is dat de artikelen van Wikipedia zich ontwikkelen in een proces van open samenwerking tussen willekeurige auteurs terwijl de artikelen op Ecured worden geschreven door individuele auteurs. Blogger Larry zocht bijvoorbeeld het thema Onderzeese glasvezelkabel tussen Cuba en Venezuela op. Het artikel begint met algemene gegevens over de kabel die we al kennen uit de wereldpers. In vele opzichten lijkt het op een algemeen artikel dat ook op Wikipedia had kunnen verschijnen. Maar Wikipedia heeft discussiepagina’s en artikelen kunnen worden voorzien van alternatieve feiten en inzichten. En dan komen de verschillen. De discussiepagina van Ecured is leeg; er is blijkbaar geen discussie. De redactionele pagina’s zijn nog verrassender. Het originele artikel (10.000 bytes) is blijkbaar in één keer geplaatst op 27 januari 2011 door Arian Perez. Op 3 februari voegt hij er nog een 1.000 bytes aan toe. De enige verandering sinds dat moment zijn van redactionele aard en op 30 juli worden nog 4 technische tekeningen toegevoegd. De laatste redactionele bijdrage dateert van 1 augustus 2011. Elke verwijzing naar de aanleg van de glasvezelkabel in Cuba zelf ontbreekt evenals de berichten over corruptie rond het project. Het artikel was dus al zo goed als klaar toen het in januari werd geplaatst en slechts twee personen hebben in de loop van het jaar marginale opmerkingen gemaakt. Bij Wikipedia wordt vaak begonnen met een eerste bijdrage die qua lengte kan variëren van een aantal zinnen tot 1.600 woorden en weer onderverdeeld wordt in drie belangrijke hoofdstukken en drie minder belangrijke hoofdstukken. Het is mogelijk dat meer dan 1.000 auteurs bijdragen aan de vervolmaking van het artikel.

Abajo el Blogeo! (Weg met de weblogs!) is een parafrase op de bekende kreet van de Cubaanse revolutie Abajo el Bloqeo / Weg met de Blokkade van de VS. De collage is van Guama .

Onveranderlijke teksten
Wie het profiel van Perez checkt, ontdekt dat hij 139 thema’s plaatste en verbeteringen aanbracht bij 19 andere thema’s. Ecured is ruim een jaar oud en dat betekent dat hij fulltime werkzaam is voor deze site. Perez is lid van de Jeugd Computer Clubs. Hij schreef ook een pagina over Yoani Sánchez. Het artikel draagt de titel: Yoani Sánchez. Cyberhuurling en Cubaans blogger en beschrijft haar vooral als een contrarevolutionaire, die steun krijgt van dubieuze organisaties. Perez eerste posting over Sánchez was 21.041 bytes groot en werd op 5 april 2011 geplaatst. Sindsdien zijn er 11 kleine veranderingen door Perez en vier andere personen doorgevoerd en nam de omvang van het artikel toe tot 21.221 bytes. Wie kijkt naar de posting over Yoani Sánchez bij Wikipedia ziet dat deze begon op 6 mei 2008 met 701 bytes, een artikel met drie zinnen, een verwijzing en een link naar haar blog. Sinds die datum hebben 117 personen 302 marginale en 504 belangrijke redactionele bijdragen toegevoegd en groeide het artikel uit tot een omvang van 44.475 bytes, onderverdeeld in zeven belangrijke delen en zeven minder belangrijke onderdelen.

Kritische linken functioneren niet
Het meest bizarre van de pagina’s over de dissidentie zijn nog de verwijzingen met linken. Bij Yoani wordt verwezen naar haar eigen website, persbureau Reuters, de Ortega y Gasset Prijs, Sacharov en de website Periodismo Digital of de krant El Nuevo Herald. Wie klinkt op deze linken, krijgt de mededeling: deze pagina bestaat niet. Wie op de link van de Spaanse krant El Pais klikt, komt niet bij de krant, maar bij scherp veroordelende teksten over El Pais uit de Cubaanse staatsmedia terecht. Ecured is kortom een zwak aftreksel van het door kritiek en samenwerking opgebouwde Wikipedia en maakt vooral de angst van Cubaanse autoriteiten zichtbaar voor afwijkende meningen en de mogelijke invloed ervan op de burgers.

Linken
* Larry Press, hoogleraar Informatica, heeft een weblog over internet in Cuba
* De Ecuredpagina over Yoani Sanchez (1)
Video
* Telemundo 51 over Ecured, 1 minuut

Cubaanse massaorganisaties verliezen belang

De zogeheten politieke en massaorganisaties, en met name de Comités ter Verdediging van de Revolutie / Comités de Defensa de la Revolución en de Federatie van Cubaanse Vrouwen (FMC), hebben in de afgelopen jaren steeds meer aan invloed verloren. Tot voor kort was een bewijs van goed gedrag, verleend door deze organisaties, onmisbaar om studies te volgen en bij aanmelding bij onderwijsinstellingen.

Oud Havana: Viva los CDR - Leve de CDR'en of de Wijkcomité's

Voor de inschrijving van technische opleidingen in staatsinstellingen is niet langer een geschreven aanbeveling van een van de massaorganisaties nodig. De Vereniging van Boekhouders en Economen / Asociación de Economista y Contadores (ANEC), geeft bijvoorbeeld cursussen economie en boekhouding voor personen die als ‘eigen baas’ of cuentapropistas willen werken. Daarvoor zijn nu enkel nog algemene gegevens noodzakelijk en moet de betaling van de cursus zijn voldaan. De Cubaanse Radio en Televisie /Instituto Cubano de la Radio y la Televisión (ICRT)  en het Cubaans Filminstituut /Instituto Cubano del Cine (ICAIC), beiden staatsinstellingen, geven zomercursussen op het gebied van fotografie en filmregie, maar vragen geen papieren meer met de officiële instemming van de politieke instellingen.

Corruptie
Wie werk zoekt, heeft nog wel meer kans met een aanbeveling van het wijkcomité CDR. Ook bij ‘ongedisciplineerd gedrag’ verwijzen advocaten in hun verdediging en ter ontlasting van de beklaagde, nog dikwijls naar het lidmaatschap van een van de massaorganisaties. Tegen de achtergrond van de algehele corruptie, kan de instemming van de zijde van deze organisaties vaak ook soepel worden verkregen. In de wijken zijn de bewakingsactiviteiten van de zijde van de wijkcomités CDR sterk afgenomen, de financiële afdrachten aan de communistische vrouwenorganisaties Federación de Mujeres Cubanas (FMC) lopen terug en bij de Volksvergaderingen of Poder Popular in de wijk is er vaak geen quorum meer. Tijdens het laatste congres van de communistische jeugdbond, Unión de Jóvenes Comunistas (UJC), uitten de Politburoleden José Ramón Machado Ventura (1930) en Esteban Lazo (1944) kritiek op het fenomeen dat veel jongeren geen militant meer willen worden van de communistische partij en ook geen deel willen uitmaken van de wijkcomités of CDR’en.

Bron:
* Onafhankelijk journalist Otero, Cubanet, 26 december 2011