Botsing politie en demonstranten bij ambassade Ecuador

Vrijdag protesteerden bij de ambassade van Ecuador ruim 300 Cubanen die vreesden dat hun eerder gekochte vliegticket voor Ecuador na 1 december waardeloos zou zijn.Vanaf die datum eist de regering van dit land een inreisvisum voor Cubanen.
De militaire bewakingstroepen van het Nicaraguaanse leger bij de grens met Costa Rica zijn vrijdag afgelost. Ze moeten voorkomen dat de ruim 4.000 Cubanen die bij deze grens zijn gestrand, deze passeren op hun route naar de VS via Nicaraguaans grondgebied.

migratie-Militares-nicaragua-november2015

Politie en militairen uit Nicaragua bij de grens met Costa Rica

Legerchef Julio César Avilés liet journalisten weten dat ‘we juist vandaag onze troepen vervangen (….) om de grens van het land te versterken.’ De Cubanen die op een legale wijze per vliegtuig naar Ecuador vlogen en vervolgens vaak per bus Colombia, Panama en Costa Rica doortrokken, bereikten op 15 november de grens met Nicaragua, maar werden daar niet toegelaten. In Costa Rica hebben de meesten van hen een tijdelijk visum gekregen. Nicaragua eist dat Costa Rica de Cubanen terugtrekt bij de grens en noemt de aanwezigheid van de Cubanen ‘duidelijke chantage en een inbreuk op ons grondgebied.’ Het leger, aldus Avilés, is aanwezig om ‘het vaderland, het volk en de wetten te respecteren en wij zullen niet accepteren dat anderen die wetten schenden.’ Tijdens een plechtigheid aan de grens bij het monument Soldaat van het Volk werden soldaten van het Nicaraguaanse leger onderscheiden die hun plichten op bijzondere wijze hadden vervuld.

migratie-Cubanos-Embajada-Ecuador-Habana

Cubanen zaterdag bij de ambassade van Ecuador in Havana

Botsingen bij ambassade
Honderden Cubanen protesteerden vrijdag bij de ambassade van Ecuador in Havana nadat de regering van Ecuador had bekend gemaakt dat Cubanen vanaf 1 december over een visum moeten beschikken voor een reis naar dit land. Ze riepen: ‘Visa! Visa! En Mijn geld! en toonden hun eerder geboekte tickets voor een reis naar Ecuador. Vrijdag kwam het enkele malen tot een handgemeen met de politie. Een dag later herhaalde zich het protest, maar de demonstranten konden toen de ambassade niet meer zo dicht naderen vanwege een politiecordon. Straten in de omgeving van de ambassade waren afgezet en staatswinkels gesloten. ‘Wij zijn hier omdat we antwoorden willen en willen weten wat er met ons gaat gebeuren. Men zegt dat men ons visa wil verstrekken, maar wij willen weten hoe en wanneer,’ aldus Éder, een jonge apotheker die voor de tweede maal naar Ecuador wil vliegen om zich later bij zijn vrouw te kunnen voegen die er al woont. Cubanen zijn sceptisch over de toezeggingen van de Ecuatoriaanse autoriteiten omdat zij tegelijkertijd bekend maakten dat alle handelingen om een visum te krijgen voor een ticket dat na 1 december is afgegeven, via internet moeten plaatsvinden. Mario die een vliegticket heeft voor 3 december zegt: ‘Internet is niet toegankelijk voor de meeste Cubanen en is traag.’

Bronnen
* Diverse persbureaus

Cubaanse migranten passeren 8 landen om in VS te komen (deel 3, slot)

Aangekomen in Costa Rica begint het lange wachten. Soms acht dagen lang terwijl andere migranten binnen een half uur de grens over zijn.
Aníbal zegt dat ‘het allemaal business is. Als de Cubanen langer blijven hebben ze hotels nodig en moeten ze eten.’ Tien procent van het personeel is migrant en Aníbal werkte er zelf ook als schoonmaker en hij schilderde een dag.

migratie-de-route

De veelgebruikte route tussen Ecuador en de VS

Met de officiële Costaricaanse papieren in de hand moeten de Cubanen zich in de hoofdstad San José melden. Maar nu, begin november, is president Raúl Castro op bezoek in Mexico en de Cubanen willen doorreizen. Ze hebben niet veel geld meer en zijn ook bang dat onder druk van de Cubaanse president de Mexicanen de immigratie van Cubanen zullen aanpakken en misschien Tapachula sluiten,’ aldus Javier. Tot nu toe verstrekt de Mexicaanse immigratiedienst aan Cubanen die Mexicaans grondgebied bereiken en door de Cubaanse autoriteiten niet langer als Cubaans onderdaan worden beschouwd, verblijfspapieren voor 20 dagen. Dan kunnen ze hun situatie regelen of kunnen verder reizen. De grote meerderheid wil naar de VS doorreizen. Met dit in het achterhoofd besluiten Aníbal, Mario en Javier voor 80 dollar naar de grens met Nicaragua te reizen. Twintig kilometer voor de grens bij Peñas Blancas worden ze tegengehouden en moeten de bus verlaten. Ze worden gedwongen een uur door het oerwoud te lopen en uiteindelijk opnieuw een ‘migratieboete’ betalen, namelijk 80 dollar. Samen met andere Cubanen reizen ze in drie bussen naar Honduras.

migratie-cubanen-grens-nicaragua-costarica

Aan de grens tussen Nicaragua en Costa Rica

Costa-Rica versus Nicaragua
Bij Peñas Blancas staan de regeringen van Costa Rica en Nicaragua, een bondgenoot van Cuba, sinds ruim een week tegenover elkaar omdat de Nicaraguanen weigeren 2.000 Cubanen die toestemming hebben om Costa Rica te verlaten, toe te laten. Midden in deze crisis publiceerde de Cubaanse regering een officiële verklaring waarin Washington werd aangewezen als de schuldige van deze migratiecrisis en de Cubanen werden omschreven als ‘burgers die slachtoffer zijn van de politisering door de Amerikaanse regeling van het thema van de migratie.’ In de ogen van Havana is de speciale wet Ley de Ajuste of Cuban Adjustment Act uit 1966, de grote schuldige. Sinds 50 jaar hebben de Cubanen een privilege dat bijvoorbeeld bewoners uit Haïti of de Dominicaanse Republiek ontberen. De Cuban Adjustment Act geeft Cubanen het recht om binnen 1 jaar na aankomst legale residentie in de VS te verkrijgen en vervolgens het Amerikaanse burgerschap. Cubanen die op zee worden aangehouden, worden gewoonlijk door de VS teruggestuurd. Dit beleid staat ook bekend als pies secos – pies mojados / droge voeten, natte voeten, dat in 1994 na de crisis van de balseros werd ingevoerd. Cubanen die Amerikaanse grond aanraken en dus droge voeten hebben, kunnen rekenen op een verblijfsvergunning. mapa-midden-amerika Tussen oktober 2014 en september 2015 kwamen 25.000 Cubanen op deze wijze de VS binnen, 80% meer dan een jaar eerder. Cubanen geven tegenwoordig de voorkeur aan de reis over land in plaats van de risicovolle en kostbare (gemiddeld 10.000 dollar) oversteek overzee van 15o kilometer. Vanwege het beleid van pies secos-pies mojados lopen ze dan ook nog eens het risico op zee te worden tegengehouden door de Amerikaanse kustwacht en naar Cuba te worden teruggestuurd.

De oversteek per vlot
Aníbal, Mario en Javier bereiken zonder problemen de hoofdstad van Honduras, Tegucigalpa en reizen door naar Aguas Calientes, aan de grens met Guatemala. Daar wordt het hen door ongure types onmogelijk gemaakt kaartjes voor de bus te kopen. ‘Geen ticket voor de Cubanen, hier is geen loket’, roepen de mannen. En voor 100 dollar stappen ze in een busje dat hen in 14 uur naar Ciudad Tecún Umán, aan de grens met Mexico brengt. Daar kunnen ze douchen in een hotel en maken zich op voor de overtocht over de Suchiaterivier, de natuurlijke grens tussen Guatemala en Mexico.

migratie-Un grupo de personas cruza a bordo de una balsa desde Guatemala en dirección al lado mexicano. (Manu Ureste)

Met een balso of vlot via de Suchiaterivier van Guatemala naar Mexico

Per vlot
Voor 5 dollar steken ze op een vlot van hout en autobanden na zonsondergang de 100 meter over die de ene oever van de andere scheidt. Aan de ene kant staan politieagenten uit Guatemala, aan de andere kant zijn het soldaten van het Mexicaanse leger. Iedereen weet dat er Cubanen passeren, maar ze kijken allemaal een andere kant uit.  Mario, Aníbal en Jorge maken de oversteek met enkel de schamele bezittingen die ze de gehele reis door Zuid- en Midden-Amerika bij zich hadden; een rugzak met reservekleding, een korte broek, teenslippers, een fles, een tandenborstel, een afbeelding van God, een armband waarin het Onze Vader staat gegrift en een medaille met de patrones van Cuba, de Maagd van Caridad. Het is weinig, maar ze erkennen dat ze nog bevoorrecht zijn boven de vele duizenden migranten uit Midden Amerika die jaar na jaar de gevaarlijke en avontuurlijke toch naar de VS ondernemen.

migratie-ortega-comunista

Cubaanse balling maakt Nicaraguaanse president Ortega uit voor ‘onderdrukkende communist.’

Bron
* Juan Paullier BBC Mundo, Tapachula (@juanpaullier)

Linken
* De internetkrant 14ymedio publiceerde in drie delen de belevenissen van Mario J. Penton, ‘een balsero over land.’ Enkel deel 3 is in het Engels.
Deel 1 Crónica de un balsero de a pie (I) Over de reis van Guatemala naar de VS

Deel 2 Crónica de un balsero de a pie (II) Over de grens tussen Guatemala/México
Deel 3 Chronicle of a Cuban ‘Rafter’ on Foot (III)  In Mexico DF – Laredo (Texas) 

Cubaanse migranten passeren 8 landen om in VS te komen (deel 2)

Op zoek naar kansen voor zichzelf en hun familie vlogen ze per vliegtuig, reden door bossen, op een paard, reisden met de bus, per vrachtwagen, per sloep en per speedboot. De reis in Zuid-Amerika begon met een reis per auto vanuit de hoofdstad van Ecuador naar Tulcan, op de grens met Colombia. Daar bereikten zij de Carchirivier, staken die over en kwamen in Ipiales aan. ‘Het was de dag van de verkiezingen, de grens was gesloten. Het werd zoeken naar een alternatief en de coyotes leidden ons naar een paar immense heuvels. Wij kwamen bij  een rivier, we bestegen een paard en ontweken zo de hindernissen en de controles aan de grens, ’ legt Mario uit. We hielden ons twee dagen verborgen in een hostel in Ipiales, konden onze kamers niet verlaten en wachtten op groen licht om verder te gaan.

emigratie-Pasto, en Colombia, es una de ciudades por la que suelen pasar los migrantes cubanos

Pasto aan de grens van Colombia is een van de plekken waar Cubaanse reizigers moeten passeren.

Toen ze de reis konden hervatten, begonnen de moeilijkheden met de politie. Ze reisden met een vrachtwagen vol fruit en groenten op weg naar Pasto, ongeveer 80 kilometer verderop. Daar werden ze bij een wegversperring aangehouden en werd ieder van hen 2000 Amerikaanse dollar gevraagd. Zo niet, dan zouden de agenten hen afleveren bij het bureau migratie of hen arresteren. Uiteindelijk konden ze voor 15 dollar elk de reis voortzetten. In Pasto verloren ze hun contactpersoon uit het oog. Ze voelden zich als blinden en waren gedwongen vertrouwen te schenken aan hen die opdoken. Ze wisten niet meer wat te doen.‘Het was een kritiek moment. We begonnen na te denken over een plan B’, zegt Aníbal. De uren verstreken en er gebeurde niets. Tot om een uur of één ’s morgens er een vrachtwagen voor het hotel  opdook en ze vermoedden dat die voor hen kwam. Zo zouden 400 kilometer verderop geraken in Cali. ‘De bestuurder had haast,’ zegt Javier. ‘Ik zal maar niet zeggen hoe hard hij reed. Wij besloten te slapen. Als we dood zouden gaan dan maar liever in onze slaap.’

emigratie-cubaan-aan-de-grens-met-colombia

Cubanen proberen de VS te bereiken op zoek naar betere mogelijkheden voor zichzelf en hun familieleden

In Cali werden we ondergebracht in een woning in de hoerenbuurt maar we waren er nog maar een paar uur en we werden ’s morgens vroeg wakker gemaakt. ‘O.K. we gaan verder’, werd er geroepen. Op weg naar Medellín —400 kilometer verder – in een passagiersbus, de politie betrad deze en vroeg elk van ons 50 dollar, later werden dan 20 dollar. Ook wilden ze geld van de chauffeur. Die was geïrriteerd en wilde op zijn beurt ook geld van ons maar onze contactpersoon – een vrouw – waarschuwde hem (‘Laat me je niet hoeven te doden’) even voor Medellín en hij zweeg verder. Chauffeurs in Colombia waarschuwen elkaar en vaak ook de politie met lichtsignalen zodat ze worden aangehouden en de betalingen kunnen worden ingehouden. Ieder zoekt zijn eigen deel.

mapa-Centroamérica y área Caribe

De Caribische Zee en omgeving

Naar Panama
Dan komt de laatste fase voordat men Zuid-Amerika verlaat. Negen uur te voet en per autobus op weg naar Turbo aan de Golf van Urabá bij de Caribische Zee. ‘Maar Turba was link, er was veel politie en we moesten noordelijker bij Necoclí aan land komen,’ zegt Javier. Per boot zouden ze verder richting La Miel in Panama varen, zoals de contactpersonen in Quito hadden beloofd. ‘Wat voor soort boot?’. Mario kijkt op naar de hemel en roept: ‘Ayyy, mijn God, een kleine sloep, lang en krap!’ Javier: ‘Ik zat in het midden van de sloep en kreeg al het water van de Golf van Urabá binnen. (…) ’

mapa-golfo-de-uraba

Pasto aan de grens van Colombia is een van de plekken waar Cubaanse reizigers moeten passeren.

De oversteek van de Golf van Urabá die vier uur duurde,  is traumatisch voor Cubanen.  Aníbal: ‘Er is het verhaal van een tragische verdrinkingsdood enkele maanden geleden en dat verhaal ging van mond tot mond. Iedereen kent het verhaal van de Cubaanse jongeman die tijdens de overtocht in de duisternis van de nacht verdronk. Niemand zal het vergeten; zijn vader en zijn moeder kwamen naar La Miel en hebben zich opgehangen bij het horen van dit nieuws. Maar Mario blijft optimistisch, naar zijn zeggen omdat hij een beeltenis van de Heilige Maagd van Caridad aan zijn riem had hangen. ‘Ik geloof niet maar ik heb God gevraagd te zorgen dat ons niets zal overkomen’.

De etappe in Midden-Amerika
Vanaf nu zijn er geen coyotes meer, geen contacten of gebaande paden. Maar de Cubanen worden afgeperst door indianen, worden slachtoffer van afspraken tussen ambtenaren van immigratie en hoteleigenaren en kunnen uiteindelijk rekenen op steun van Panamese militairen om de reis voort te zetten.Als ze uiteindelijk de grens met Panama bij La Miel hebben overgestoken, komt er een heer op hen af. Hij vraagt hen 50 dollar maar het worden er uiteindelijk 20. Bij het migratiekantoor worden hun paspoorten geïnspecteerd en de Cubanen worden met een boot door burgers naar Puerto Obaldía gebracht waar ze op de kade worden opgewacht voor een nieuwe ondervraging. Na drie dagen in Puerto Obaldía wordt hen door de regering de mogelijkheid geboden met een snelle boot voor 40 personen, allemaal Cubanen,  verder te varen. ‘De regering bood de Cubanen een boot aan. De Panamese regering heeft zich tegenover ons goed gedragen. Verder werden we begeleid door een militair fregat ,’ aldus Javier.

migratie-Meer dam 9000 Cubanen kwamen dit jaar in Mexico aan op weg naar de VS-nov 2015

Meer dam 9000 Cubanen kwamen tot nu toe in Mexico terecht

Binnen vier uur kwamen ze op de plek van bestemming aan in Comarca waar indianen wonen. Die vroegen voor alles geld; één dollar voor het betreden van gewijde aarde of het betreden van de kade en 20 dollar om hun gebied weer uit te komen. Ze betaalden en onder begeleiding gingen ze met een bus naar de hoofdstad Panama-Stad waar ze binnen een uur aankwamen. Vandaar ging de reis naar Paso Canoas aan de grens met Costa Rica. Dan begin het lange wachten en de traagheid, zeker vergeleken met de reis in Zuid-Amerika die men achter de rug heeft.

Bron
* Juan Paullier op de website BBC Mundo, Tapachula (@juanpaullier)

Cubaanse migranten passeren 8 landen om in VS te komen (deel 1)

Zij begonnen hun reis in een vliegtuig richting Quito en verwachten hun odyssee op dezelfde manier af te sluiten in de VS. Juan Paullier is medewerker van BBC Mundo en doet verslag vanuit Tapachula in Mexico. Hij vertelt het verhaal van drie Cubaanse jongemannen uit het plaatsje Ciego de Avila, die model staan voor de duizenden Cubanen vanuit dit Caribische eiland, die deel uitmaken van een nieuwe migratiegolf uit Cuba.

migratie-La estación migratoria en la ciudad mexicana de Tapachula recibe al 60% de los migrantes cubanos que ingresan al país

De drie Cubanen uit Ciego de Avila die hun werkelijke namen in het interview veranderden. De foto is genomen in Tapachula.

Aníbal, Javier en Mario heten zij en ze verblijven op dit moment in het zuiden van Mexico. In een periode van één maand passeerden zij acht landgrenzen. Hun doel is de VS. De reis van Cuba naar de VS begint met een vlucht van Havana via Peru naar Ecuador, een land waarvoor Cubanen geen visum nodig hebben. Dan begint de lange odyssee om te ontsnappen uit Cuba, een lange omweg op zoek naar nieuwe kansen. 1980 was het jaar van de exodus van de Mariel en 1994 de crisis van de balseros (vluchtelingen op vlotten) en dit jaar 2015 is het jaar van de Cubanen, die niet een weg over zee zoeken, maar via het vasteland naar de VS willen komen. Aníbal, Javier en Mario doen hun verhaal terwijl ze wachten in Tapachula, aan de zuidgrens van Mexico, wachtend op toestemming om maar het noorden te kunnen doorreizen. Het is maandag 16 november en de brandende zon geselt Tapachula. De meeste van de 9.100 Cubanen die na een lange reis hier aankwamen,  moeten hier passeren op weg naar de VS. Maar de kantoren van het Nationaal Instituut voor Migratie zijn vanwege een vrije dag gesloten en men vormt rijen voor de volgende dag. Maar de hoop bestaat dat na morgen en een lange ondervraging, de tocht naar VS kan worden afgemaakt.

Migratie – De rivier Suchiate, tuseen México en Guatemala

De Suchiaterivier, tussen Mexico en Guatemala, de voorlaatste grens die de migranten moeten oversteken

Het is maandag 16 november, maar het is allemaal begonnen op 23 oktober, wanneer ze een vlucht van de LAN namen, die landde in Quito met een tussenstop in Lima. De Cubaanse contactpersonen, die deel uitmaken van een goed geoliede machine en in staat om duizenden te onttrekken aan de controles, stonden hen op de luchthaven op te wachten. Ze werden naar een huis gebracht en moesten ieder 1.400 dollar betalen. In ruil zouden ze – hoe wisten ze niet – naar een stad La Miel in Panama worden gevlogen.

Familie steunen
De drie, afgestudeerd in Lichamelijke Oefening en Sport, kennen elkaar uit het plaatsje Ciego de Ávila in midden Cuba. Aníbal (33) speelt voetbal met Mario (43), Mario is de neef van Javier (29). Zij maken de reis niet voor zichzelf, zeggen ze, maar doen het uit liefde voor anderen. Zij zoeken niet hun eigen redding. Zij willen hun families steunen. Aníbal doet het voor zijn moeder en zijn 15-jarig zusje, Javier doet het voor zijn ouders zodat ze kunnen stoppen met werken, niet voor de luxe en de rijkdom maar ‘om te leven en te werken als mens.’ Mario droomt ervan de jaarwisseling met zijn ouders in New York te kunnen doorbrengen. Hij heeft ze al 13 jaren niet gezien en hij wil een goede toekomst voor zijn volwassen kinderen. Zij verlieten Cuba uit frustratie over het gebrek aan mogelijkheden. Twee van hen hebben hun baan opgezegd waar ze 25 dollar per maand verdienden en gingen werken als ‘kleine eigen ondernemer’ of cuentapropista. Dit fenomeen ontstond in eind 2010 en was de eerste hervorming van Raúl Castro, maar ze verloren de hoop vanwege de traagheid van de veranderingen. Hoewel ze meer verdienden, Javier met een kopieerbedrijf en Mario met het fokken van varkens, maar de toekomst was niet veelbelovend.

 

emigratie-Miles de cubanos se encuentran varados en la frontera entre Costa Rica y Nicaragua

Duizenden Cubanen aan de grens tussen Costa Rica en Nicaragua.

Amerikaanse wetgeving
Vaak wordt gezegd dat deze nieuw golf van migratie uit Cuba verband houdt met de verbetering van de relaties tussen Cuba en de VS en met de vrees dat de specifieke wetgeving (Ley de Ajuste Cubano) die Cubanen een verblijfsvergunning in de VS biedt als ze Amerikaans grondgebied aanraken, zal worden ingetrokken. ‘Daarom deden wij het niet,’ zegt Mario, ‘maar de voorspelde verbeteringen worden altijd weer uitgesteld, vijf jaar, tien jaar. Cuba blijft het zelfde, we hebben een goede intellectuele ontwikkeling maar het ontbreekt ons aan geld om onze kinderen eten te geven.’ En Aníbal voegt er aan toe, dat ‘de opening een onderhandelingsthema voor de regering is maar niet voor Cubaanse bevolking. Het volk wordt er niet beter van’. (…) ‘Ik geloof niet dat de zaken zich ten goede zullen keren, ik wil niet wachten tot ik oud ben om  mijn dromen te verwezenlijken en de dromen van mijn familie waar worden.’

Bron
* Juan Paullier op de website BBC Mundo, Tapachula (@juanpaullier)

VS zullen migratiebeleid tegenover Cuba niet wijzigen

De Amerikaanse consul-generaal Brendan Mullarkey van de VS-ambassade in Havana heeft in een gesprek met onafhankelijke journalisten benadrukt dat zijn regering ‘geen plannen heeft om de Amerikaanse migratiepolitiek inclusief de speciale wetgeving (Ley de Ajuste Cubano**) te veranderen. Tot dusver konden migranten vanuit de socialistische Caribische staat gemakkelijk politiek asiel aanvragen in de VS, ook als ze illegaal het land waren binnengekomen. In december zullen de VS en Cuba opnieuw rond de tafel zitten onder meer voor de bespreking van migratiethema’s. De Ministers van Buitenlandse Zaken van 11 Latijns-Amerikaanse landen komen dinsdag in El Salvador bijeen om te spreken over de 2.000 gestrande Cubanen aan de grens van Nicaragua en Costa Rica. De Organsisatie van Amerikaanse Staten (OAS) heeft gezegd humanitaire hulp te willen bieden aan de groep Cubanen.

costa-rica-Emigrantes cubanos en el cantón de La Cruz, Guanacaste

Cubaanse vluchtelingen aan de grens bij Guanacaste

Mullarkey benadrukte de wens van de Amerikaanse regering alle prioriteit te willen geven aan veilige migratie en wees erop dat ‘de consulaire sectie van de Amerikaanse ambassade legale reizen naar Amerikaans grondgebied mogelijk maakt’. Hij somde vier manieren op waarop legale reizen naar de VS mogelijk zijn,  namelijk een kort bezoek met een niet-immigrantenvisum, vanwege familiehereniging, vanwege bezoeken met speciale doelstellingen (cultuur, wetenschap, onderwijs etc.) of met een visum voor vluchtelingen. In de komende jaren zullen daar nog mogelijkheden bijkomen, aldus Mullarkey. Over de ontstane crisis aan de grens van Costa Rica en Nicaragua zei hij dat zijn regering alles doet ‘om elke persoon een humane behandeling te garanderen’ en dat daarbij de samenwerking wordt gezocht van andere landen in de regio zodat ‘de rechten van migranten worden gerespecteerd.’

nicaragua-Cuban migrants at the Nicaraguan border demanded human rights for Cubans

Cubaanse vluchtelingen aan de grens bij Guanacaste eisen ‘mensenrechten voor Cubanen.’

De schuldige
Mullarkey wees erop dat de VS in de afgelopen vijf jaar 120.000 visa hebben verleend aan Cubanen die om redenen van handel, toerisme, studie of culturele evenementen de VS bezochten. Daarnaast zijn nog een 100.000 documenten uitgereikt aan Cubanen die het eiland definitief wilden verlaten. Hij wees er ook op dat dergelijke visa op dit moment binnen 1 á 2 weken worden verstrekt; voorheen duurde de procedure maanden. De Amerikaanse ambassadeur in Costa Rica, Hanney, zei dat de VS haar emigratiepolitiek niet op korte termijn zullen wijzigen. ‘De Ley de Ajuste Cubano is nu meer dan 50 jaar van kracht en wij zien niet in waarom deze zou moeten worden veranderd.’ Hij wees erop dat het Congres daarover een besluit zou moeten nemen en ‘niemand werkt daaraan. Wij zien dat niet snel aan de horizon verschijnen’, benadrukte Haney. Het Ministerie van Buitenlandse Zaken van Cuba stelde via een verklaring dinsdag jl. de Verenigde Staten verantwoordelijk voor de crisis met meer dan 2.000 Cubaanse vluchtelingen in Midden-Amerika. Het probleem wordt door het Amerikaanse migratiebeleid veroorzaakt, zei Buitenlandse Zaken, want deze vluchtelingen zijn ‘slachtoffers van de politisering van het migratiethema door de regering van de VS’, aldus Havana.

exodus-Camarioca remained open until 15 November 1965-2.  A total of  2,979

Op 29 september 1965 kondigde Fidel Castro op het Plein van de Revolutie aan dat vanaf 10 oktober de haven van Camarioca open zou zijn voor Cubanen die naar ‘het Yankee-paradijs’ wilden vertrekken. Zij zouden al hun eigendommen verliezen. Tot 15 november bleef de haven open en er zouden 2.769 Cubanen van Castro’s aanbod gebruik maken.

Nieuwe exodus
De onafhankelijke marxist Pedro Campos constateert op de website Havana Times (16 november: Cuba The Exodus and Those Responsible) dat ‘de regerende elite in Havana de beschuldigende vinger naar de VS wijst die zouden weigeren het embargo op te heffen. Maar, aldus Campos, de regering Obama heeft nu juist een serie versoepelingen van het embargo tegen Cuba ingevoerd en ‘als de Cubaanse autoriteiten daar meer gebruik van zouden maken, zouden brede sectoren in Cuba zoals de particuliere ondernemers en coöperaties daar van kunnen profiteren.’ Volgens Campos is de houding van het regime tegenover deze initiatieven vijandig en worden deze beschouwd als ‘het Paard van Troje van het imperialisme.’ (…) het enige Paard van Troje dat Cuba’s economie heeft vernieuwd en de Cubanen ontelbare problemen heeft opgeleverd is de gecentraliseerde bureaucratische economie en het politieke model dat Cuba handhaaft zonder democratische ruimte. En dat is de werkelijke reden dat zich iedere keer weer een uittocht van Cubanen voordoet, zoals de exodus die we kennen uit 1965 van Camarioca, die van Mariel in 1980 en de crisis van de balseros / vlotten in 1994. Jonge mensen verlaten het eiland omdat ze geen perspectief zien in eigen land, geen eigen kansen krijgen in eigen land vanwege een versteend systeem waar de staat het monopolie heeft en salarissen oplegt die niet motiveren terwijl een elite van bureaucraten en militairen rijkdommen verzamelt’. Campos concludeert dat de ‘aanpassingen’ die in 2011 tijdens het 7e partijcongres door de regering Raúl Castro werden gepresenteerd zijn mislukt. ‘De verwachtingen onder veel Cubanen, die geloofden in eigen bedrijven, vooruitgang voor grote groepen en de ontwikkeling van een sector voor zelfstandige beroepen, bijvoorbeeld via coöperaties die onafhankelijk opereren van de staat waar men zelf kan produceren, verkopen, inkopen en leningen kan sluiten, zijn niet uitgekomen’, aldus Campos.

costa-rica-grens-panamanovember2015Bronnen
* Luz Escobar 14ymedio van 19 november 2015, Pedro Campos Havana Linken
* BBC World: Cuba blames US for migrant crisis at Costa Rica borderrld-latin-america-34855800
Cuba blames US for migrant crisis at Costa Rica border
* Havana Times, 20 september 2015: Eleven Countries to Seek Solution to Cuban Migrant Crisis
Noot
** De Ley de Ajuste of Cuban Adjustment Act uit 1966 kan enkel door het Congres worden gewijzigd. Sinds 50 jaar hebben de Cubanen een privilege dat bijvoorbeeld bewoners uit Haïti of de Dominicaanse Republiek ontberen. De Cuban Adjustment Act geeft Cubanen het recht om binnen 1 jaar na aankomst legale residentie in de VS te verkrijgen en vervolgens burgerschap. Cubanen die op zee worden aangehouden, worden gewoonlijk door de VS teruggestuurd. Enkele Congresleden, ook van Republikeinse huize, hebben dit jaar gepleit voor herziening van deze wet. Onder hen was de Republikeinse presidentskandidaat Marco Rubio uit Florida die constateerde in januari jl. dat de huidige wet Cubanen ‘binnen één jaar en één dag politiek asiel verleent ’ en dat deze Cubanen vervolgens ‘tien tot 15 keer per jaar hun familie in Cuba bezoeken.’

Nicaragua wil geen Cubaanse asielzoekers

Het aantal Cubanen dat naar de Verenigde Staten trekt is sinds december, toen de twee landen de banden aanhaalden, alleen maar gestegen. De Cubanen zijn bang dat de bestaande asielregeling wordt afgeschaft. Sinds halverwege de jaren zestig hebben Cubanen die asiel aanvragen in de VS voorrang op asielzoekers van andere landen. Volgens cijfers van de Amerikaanse douane zouden tussen oktober 2014 en september 2015 25.000 Cubanen de grens zijn gepasseerd.

costa-rica-grens-panamanovember2015

 
Cubanen die op 13 november vanuit Panama de grens met Costa Rica willen oversteken

Honderden Cubanen die hun land waren ontvlucht, strandden zondag in het grensgebied tussen Nicaragua en Costa Rica. De regering van Nicaragua beschuldigt haar buurland ervan een ‘humanitaire crisis’ aan de grens te veroorzaken. Meer dan duizend mensen die in Nicaragua waren aangekomen, zijn zondag door de regering in Managua teruggestuurd naar Costa Rica. De Cubaanse vluchtelingen zouden zonder de juiste identiteitspapieren ongestoord door Costa Rica hebben kunnen reizen, zo beweert Nicaragua. De afgelopen weken hebben al diverse Latijns-Amerikaanse landen melding gemaakt van een grote stijging van het aantal Cubaanse vluchtelingen, dat via een omweg de Verenigde Staten probeert te bereiken. Zo ligt het officiële aantal Cubaanse vluchtelingen in Mexico, een buurland van de VS, nu al vijf keer hoger dan in heel 2014.

nicaragua-costa-rica-emigrantes-cubanos

Nicaraguaanse militairen staan  tegenover de Cubanen

Bondgenoot Cuba
Volgens Nicaragua veroorzaakt Costa Rica een ‘humanitaire crisis’. Dit weekend verstrekte het land een doorreisvisum aan meer dan duizend Cubanen die vastzaten aan de grens met Panama, omdat ze illegaal het land probeerden binnen te komen. Tot onvrede van Nicaragua, dat onmiddellijk zijn grens dichtgooide voor de migranten. Bij de acties van de veiligheidsdienst van Nicaragua werden traangas en rubberkogels gebruikt. Nicaragua, een trouwe bondgenoot van Cuba, zegt dat het buurland de nationale soevereiniteit heeft geschonden. Onzin, meent de Costaricaanse minister van buitenlandse zaken Manuel González. De beslissing van Nicaragua zou mensensmokkelaars die de Cubanen vaak begeleiden tijdens hun reis, alleen maar in de kaart spelen. ‘Het is een onverantwoordelijke beslissing om de grens volledig te sluiten, mensen bereiken hun bestemming toch wel als ze dat willen.’

Bronnen
* Internationale persbureaus
Linken
* Burenruzie over gevluchte Cubanen, Trouw 17 november 2015
*
Cijfers: De illegale emigratie van Cubanen in Latijns-Amerika in beeld. Bron: Diario de Cuba

 

Raúl Castro woont Latijns-Amerikaanse conferentie in Costa Rica bij

President Raúl Castro kwam gisteren in Costa Rica aan ter bijwoning van de derde conferentie vandaag en morgen van de Gemeenschap van Latijns-Amerikaanse en Caribische landen / Comunidad de Estados Latinoamericanos y Caribeños, CELAC. Verwacht wordt dat de lidstaten hun steun zullen betuigen aan de toenadering tussen Cuba en de VS, aldus de Minister van Buitenlandse Zaken van Costa Rica, Manuel González.

Raul Castro bij zijn aankomst in Costa Rica

Raúl Castro bij zijn aankomst in Costa Rica

De minister onderstreepte tijdens een persconferentie dat dit thema niet het belangrijkste thema van de CELAC-bijeenkomst wordt. Hoofdthema is de bestrijding van de armoede in de regio. Ook wordt een veroordeling van het Amerikaans embargo verwacht. Een uitspraak over de onafhankelijkheid van Puerto Rico is onwaarschijnlijk; de gezamenlijke Ministers van Buitenlandse Zaken die dinsdag al bijeenkwamen, bleken daarover van mening te verschillen. De vicekanselier van Costa Rica, Alejandro Solano zei dat ‘de landen van de CELAC een oproep zullen doen aan president Obama om hem te steunen bij de uitvoering van zijn beleid zodat een snelle normalisering van de relaties tussen Cuba en de VS plaatsvindt’.
Minister González ontkende dat tijdens deze vergadering een definitief besluit zal worden genomen over de toekomst van de CELAC. Vraag is of de CELAC vooral een plaats van dialoog tussen verschillende landen zal zijn of dat gestreefd zal worden naar een permanente structuur. De CELAC werd in 2011 in Caracas opgericht. De toenmalige Venezolaanse president Hugo Chávez was de motor achter dit nieuwe samenwerkingsverband voor Latijns-Amerika en het Caribisch gebied. Canada en de VS werden bewust van deelname uitgesloten. Bij de oprichting namen Brazilië en Argentinië aanvankelijk een afwachtende houding aan maar inmiddels zijn zij lid van de CELAC. De landen van Noord- en Zuid-Amerika komen in april in Panama voltallig bijeen. Dan zullen de Amerikaanse president Obama en de Cubaanse president Castro elkaar voor de eerste maal ontmoeten.

Link
* Informatie uit Wikipedia over de CELAC

Rectificatie: In het bericht gisteren werd gemeld dat binnen twee weken een volgend gesprek plaatsvindt tussen Cuba en de VS. Dat is onjuist; binnen 2  weken wordt bekend wanneer het volgende gesprek plaats vindt.