Media over Obama in Cuba

bezoek-obama-man-vrouw-televisie

bezoek-obama-el-sexto_reprimido-20032016
Graffitti-kunstenaar El Sexto behoorde gisteren tot de ruim 50 opposanten van het regime die werden gearresteerd.
  • Reportage Marc Bessems (NOS-Journaal, 20 maart 2016) Cubaans internet bestaat uit Fakebook en usb-sticks over alternatieven die jongeren bedenken om de staatsbemoeienis op media te ontduiken. Citaat: Maar zijn meer manieren om online informatie met elkaar te delen. In 2002 begon een aantal jonge Cubanen een eigen netwerk. ‘Die verbonden elkaars computer, een derde wilde ook meedoen. Er vormde zich een groepje, en zo ontstond het’, vertelt Randy SNet. Het netwerk heeft inmiddels zo’n 18.000 gebruikers. ‘Iedereen deelt van alles met elkaar. Ze noemen ons wel eens het Cubaanse internet.’

Cuba open voor dollar

logo-obama-reis-cubaCubanen kunnen voortaan een bankrekening in de VS openen. Ook kunnen meer Amerikanen op individuele wijze Cuba bezoeken en wordt het postverkeer hervat. Dat meldt het kabinet van president Obama enkele dagen voor zijn historisch bezoek aan het communistische eiland. De toenadering tussen beide landen was sinds 2013 onderwerp van geheime gesprekken, tot de presidenten Castro en Obama op 17 december 2014 bekend maakten de diplomatiek relaties te herstellen.  De Amerikaanse president Barack Obama brengt 21 en 22 maart een bezoek aan Cuba. Hij is de eerste Amerikaanse president die dat doet sinds Calvin Coolidge begin 1928. Obama’s bezoek markeert het einde van het beleid waarmee Washington het communistische eiland totaal wilde isoleren.

bandera-cuba-vs-jongen-shirt

De Amerikaanse departementen van Financiën en Handel hebben enkele concrete maatregelen toegelicht die moeten bijdragen tot soepeler handelsstromen tussen beide landen. Het wordt ook gemakkelijker om producten te importeren vanuit Cuba naar de VS. Obama’s adviseur Ben Rhodes, de belangrijkste architect van het nieuwe Cuba-beleid, zei dat Cuba zelf kan bevorderen dat de afgekondigde maatregelen meer effect sorteren. Zo zou de 10% belasting die nu nog geldt voor het inwisselen van Amerikaanse dollars in convertibele CUC’s (de deviezenmunt in Cuba, redactie) kunnen worden opgeheven en zouden Amerikaanse firma’s zonder tussenkomst van de Cubaanse staat, hun personeel moeten kunnen aanstellen. ‘Dit lijkt op een historische verandering,’ zegt James Williams, president van Engage Cuba, een organisatie die de normalisering van de handel en het reizen naar Cuba steunt. ‘De nieuwe maatregelen zullen een proces versnellen dat nu al onvermijdelijk is. En nu is het Congres aan zet om de klus af te maken en de wil en wensen van de meerderheid van het Amerikaanse volk te respecteren door een einde te maken aan de ban op handel en toerisme naar Cuba,’ aldus Williams.

Nieuwe vliegroutes
De VS hoopt met deze maatregel de vraag naar vliegtuigtickets naar Cuba aan te zwengelen. Verschillende Amerikaanse luchtvaartmaatschappijen zijn van plan om de komende maanden rechtstreekse vluchten naar Cuba aan te bieden. In februari kwamen Washington en Havana overeen om het commerciële luchtvaartverkeer van de VS naar Cuba voor het eerst sinds vijftig jaar te hervatten. Er zouden 110 vluchten per dag worden uitgevoerd, waarvan 20 naar de Cubaanse hoofdstad Havana. Na de communistische staatsgreep van Fidel Castro in 1959 richtte het land zich op de Sovjet-Unie. In 1961 verbraken VS daarom de betrekkingen en stelde Washington een strikt handelsembargo in tegen Cuba.

old-timer-toeristenbus-malecon

Maatregelen op een rijtje
* Individuele reizen.

Niet langer is deelname aan een groepsreis vereist voor een bezoek van een Amerikaanse burger aan Cuba. Er blijft echter sprake van ‘people-to-people-contacts’; enkel en alleen alle dagen aan het strand verkeren is er (nog) niet bij.
* Bankmaatregelen.
Het bankverkeer met Cuba wordt versoepeld. Amerikaanse financiële instituties mogen nu ook Cubaans cash geld, travellercheques en dergelijke verwerken.
* Bankrekening.
Cubanen kunnen een rekening openen bij Amerikaanse banken. Dat kan vooral aantrekkelijk zijn voor Cubaanse schrijvers, kunstenaars en sportlieden.
* Transacties voor Cuba in derde-landen
Deze worden gedecriminaliseerd. Dat betekent dat er een einde komt aan de boetes die de VS oplegden aan niet-Amerikaanse bedrijven voor transacties met Cuba. O.a. ING en Paribas werden hiervan in het verleden slachtoffer. Ben Rhodes zelf zei hierover dat ‘Cuba daardoor uitgesloten werd van delen van de internationale financiële gemeenschap’. De nieuwe maatregelen moeten ook bijdragen tot ‘grotere efficiëntie en snelheid van de transacties tussen Cuba en de VS’. Amerikaanse toeristen kunnen nu zonder dat zij de kans lopen beboet te worden, Cubaanse producten (rum) vanuit Europa invoeren in de VS.  Schepen die een geautoriseerde vracht naar Cuba vervoeren mogen voortaan ook doorreizen naar een andere haven met een ander deel van hun lading.
* Amerikaanse bedrijven
Amerikaanse bedrijven kunnen Cubanen met een Cubaanse nationaliteit aantrekken om in de VS te werken zonder dat daarvoor extra betalingen worden verricht aan de Cubaanse regering. Sportlieden, kunstenaars en anderen die de vereiste visa hebben, kunnen in de VS werken en er een salaris verdienen hoger dan de minimale uitkering die men nu ontvangt voor de dagelijkse kosten van levensonderhoud. De honkbalbond Major League Baseball overlegt al met Cubaanse spelers over directe en persoonlijke contracten met Amerikaanse teams waardoor er ook een einde kan komen ‘deserties’ van vooral sportmensen.
* Bedrijven in Cuba.
Al eerder werden de regels voor Amerikaanse bedrijven om kantoren te openen in Cuba versoepeld. Amerikaanse Telecombedrijven kregen al toestemming relaties met Cubaanse zusterbedrijven aan te gaan. correos-cuba-brievenbusNu mogen ook ondernemers die post, vrachtgoed en transportdiensten leveren in Cuba aanwezig zijn en eventueel een joint-venture of franchise opzetten met Cubaanse individuen of bedrijven.
* Export.
Amerikaanse bedrijven mogen goederen exporteren en doorvoeren naar Cuba om hun kantoren te kunnen vestigen en in te richten. De VS zullen van geval tot geval beoordelen welke producten uit de VS in Cuba kunnen worden ingevoerd waarbij vooral gekeken wordt of deze een steun betekenen voor de jonge particuliere sector in Cuba.
* Beurzen.
Cubanen komen nu in aanmerking voor studiebeurzen en prijzen in de VS.
Gisteren gingen de nieuwe maatregelen in.

Linken
De Spaanse krant El Pais bericht over de nieuwe maatregelen
* Engage Cuba stelde een tijdlijn samen waarin vanaf 17 december 2014 alle feiten worden vermeld die van belang zijn bij het proces van toenadering tussen Cuba en de VS.

Bijlage
Document (4pgs) met  de maatregelen  van het Department of the Treasury’s Office of Foreign Assets Control (OFAC) en het Department of Commerce’s Bureau of Industry and Security (BIS) in Washington, 15 maart 2016.

Pablo Milanés noemt opening in Cuba ‘een façade’

In een interview met de culturele bijlage van El Pais gaat de Cubaanse zanger Pablo Milanés (geboren te Bayamo, 1943) voor het eerst uitgebreid in op zijn tijd in de UMAP, de betreurenswaardige en beruchte werkkampen waar homoseksuelen, religieuzen, kunstenaars  en anderen die niet vielen onder de ‘revolutionaire parameters’ in de jaren zestig werden vastgezet. Milanès: ‘Ik wacht nog steeds op een excuus.’

De zanger spreekt ook over het aanhalen van de banden tussen Cuba en de V.S. en zegt bij beide landen geen werkelijke bereidheid te zien zich te schikken naar hervormingen. Hij noemt de huidige veranderingen in zijn land ‘een façade.’ Desondanks blijft Pablo Milanés zich revolutionair voelen en neemt een voorbeeld aan de ex-president van Uruguay, José (Pepe) Mujica, als ultiem voorbeeld. Afgelopen jaar vertrok Pablo naar Spanje voor een niertransplantatie, gedoneerd door zijn eigen vrouw Nancy. Sindsdien lijkt hij veel jonger geworden. Hij heeft recent een CD met José Maria Vitier voltooid en werkt momenteel aan twee nieuwe projecten, waarvan een met zijn dochter Haydee. Hieronder volgen de belangrijkste delen van dit interview uit El Pais.

Pablo Milanes

Pablo Milanès

Tijdens het afgelopen filmfestival van Havana werd een ode gebracht aan de Colombiaanse schrijver García Márquez. Daar zong u het lied Dias de Gloria (1999), een van de liederen waar de Colombiaanse schrijver het meest van hield en dat eindigt met de strofe: ‘Wat rest mij/van die ochtend/van die gelukkige jaren/ja in toorn en ontgoocheling/ laten we de vreugdevolle dagen gaan.’ Was dat een gedeelde teleurstelling? Waarom zijn er zoveel mensen die spijt hebben?
Ik heb nooit van Gabo gehoord waarom hij van dat lied hield, maar hij luisterde er naar, het sprak hem aan en hij koos het vaak uit…hij zal de tekst perfect hebben begrepen. Spijt hebben is niet het juiste woord. Ik en anderen voelen zich perfect, hoewel we eerder bedrogen werden door de leiders die een betere toekomst beloofden, met geluk, vrijheden en welvaart, die in vijftig jaar nooit werden gerealiseerd.

U heeft recent een nier ontvangen van uw echtgenote tijdens een niertransplantatie. Hoe heeft dat uw leven veranderd?
Ik voel me buitengewoon goed, ik ga maandelijks op controle en alle parameters duiden op vrijwel volledige perfectie. Uiteraard heeft het mijn leven veranderd en dat brengt een offer van radicale verandering van gewoonten met zich mee.

De liefdesdaad van Nancy…
Feitelijk is het een immense liefdesdaad. Toen Nancy besloot mij haar nier te doneren deed ze dat in aanwezigheid van mijn kinderen, vrienden en andere dierbaren, met zo’n sterke overtuiging die niemand haar tegensprak. Het toonde iedereen dat deze liefdesdaad onaantastbaar was.

cuban five-vrijHoe beziet u de aankondiging van de herziening van de relaties tussen Cuba en de Verenigde Staten?
Allereerst vervult de terugkeer van Cubaanse gevangenen mij met blijdschap want hier bestond altijd de overtuiging dat de rechtspraak in de V.S. een rommeltje was. Daarna volgt de herziening van de relaties tussen beide landen, dat is voor de hereniging van Cubaanse families uit binnen en buitenland gunstig. Momenteel, na achttien maanden geheime onderhandelingen, waarbij men mag aannemen dat er akkoorden werden gesloten, verbijsteren mij de verklaringen van beide regeringen. Cuba heeft geen greintje van haar huidige positie opgeven en de V.S. zullen blijven infiltreren op alle mogelijke terreinen voor de veronderstelde ontwikkeling van Cuba. Ze blijven schaak spelen. Welke akkoorden sloten beide landen als ze elkaar nu tegenspreken? Mijn twijfel is dat geen van beiden iets wil toegeven en dat de Cubaan weer de dupe zal worden van deze kwelling zonder uitweg, zoals het nu al vijftig jaar lang is.

Hebben de maatregelen tot nu toe positieve effecten gehad of enkel geleid tot een toename in ongelijkheid?
Geen van beiden. Ik heb altijd gezegd dat deze zogenaamde opening een façade is. Wij moeten de zaak fundamenteler bezien en kijken of het leven voor de gewone man en vrouw in Cuba is verbeterd.

In recente interviews wordt verwezen naar uw verblijf in de stalinistische kampen van de UMAP en hoe deze gebeurtenis uw carrière verstoorden. Tot nu toe bent u nooit diep ingegaan op wat er is gebeurd. U kunt dit nu uit de doeken doen…
Mij is nooit zo direct gevraagd naar de UMAP, Unidades Militares de Ayuda a la Producción ironisch genoeg Militaire Eenheden voor Hulp aan de Productie. De Cubaanse pers waagt zich er niet aan en de buitenlandse pers kent de verstrekkende rampzalige gevolgen niet die deze uit puur stalinistisch hout gesneden repressieve maatregelen hadden. Tussen 1965 en 1967 zaten meer dan 40.000 mensen vast in concentratiekampen in de provincie Camagüey. Gedwongen werken van vijf uur ’s ochtends tot zonsondergang, zonder rechtvaardiging of uitleg, en zeker geen excuses van de huidige overheid waar ik nog altijd op wacht. Ik was 23 toen ik samen met 280 metgezellen het kamp ontvluchtte. Ik ging naar Havana om melding te maken van het onrecht dat men mensen aandeed. Daarop hielden ze me twee maanden gevangen in het fort La Cabaña, waarop mijn gevangenschap in een nog erger kamp dan dat van de UMAP volgde, waar ik verbleef tot mijn vrijlating na internationale ophef over de schandalige situatie.
cover Ivan Denisovich - SolzjenitsinNa het lezen van het boek Een dag uit het leven van Ivan Denisovich van Alexander Solzhenitsyn, dat een vriend me had toegestuurd, realiseerde ik me dat de ideeën van een revolutionair niet veranderen door de fouten die de leiders begaan. Daarop werd ik meer revolutionair. De UMAP stond niet op zichzelf. Voor 1966 had Cuba zich definitief bij het Sovjetblok aangesloten, inclusief stalinistische maatregelen die intellectuelen, kunstenaars en muzikanten troffen. Volgens de geschiedschrijving begon in 1970 wat men de quinquenio gris of het  grijze vijfjarenplan noemde, een periode van vervolging en censuur in de wereld van de kunsten. Ik stel echter dat het al in 1965 begon en dat het meerdere vijfjarenplannen betrof.

pablo-milanes-canto-de-la-abuela-plaatHoe bleef u de revolutie verdedigen en zichzelf revolutionair noemen na al deze gebeurtenissen?
De oorsprong ligt in wat Cuba in 1959 betekende voor de wereld. Ik was toen vijftien jaar en toen ik opgroeide in de sociale realiteit van Latijns Amerika ontpopte ik me tot revolutionair. Die ideeën ontwikkelden zich niet alleen in mij, maar in alle Latijns Amerikaanse landen. Het waren de meest zuivere idealen die in die tijd mogelijk waren. Een andere mogelijkheid zou zijn geweest dat ik mijn gedachtengoed zou verraden, maar ondanks dat zij fouten maakten, bleef ik trouw aan het oorspronkelijke idee ..…en dat doe ik tot op de dag van vandaag. Ik accepteer het verleden en zie helder voor me wat ik denk. Ik steun de burgerrevolutie van Correa in Ecuador en van Evo Morales in Bolivia. En voor mij is het grootste revolutionaire voorbeeld van Latijns Amerika, José Mujica, die 14 jaar gevangen zat, en nadien een man zonder wrok bleek, in staat een land op te bouwen dat vrij, soeverein, onafhankelijk en welvarend was.

Bron
* El Pais – Cultura, 13 februari 2015

Jon Lee Anderson: ‘Voor Amerikanen is Cuba een romantische luchtbel’

De journalist Jon Lee Anderson wil een boek schrijven over Fidel Castro. Hij schreef al eerder Che Guevara, een revolutionair leven (1997) of zoals hij zelf zegt: ‘Na de romanticus, de utopist, de staatsman. Nu de bewaker’. Hij sprak over zijn komende boek en over de verbetering van de relaties tussen Washington en Havana met de Spaanse krant El Pais. (31 januari 2015)

De schrijver en journalist Jon Lee Anderson

De schrijver en journalist Jon Lee Anderson

‘Waarom begon Raúl Castro de toenadering met de VS, die zijn broer niet wilde aangaan?’
Er is een andere fase aangebroken. Hij is geraakt door de dood van Chávez, die Cuba heeft gesteund, en iedere Cubaspecialist zag aankomen dat de normalisering van de relaties met de VS onvermijdelijk werd. Hoewel de twee landen al langer een dialoog voeren met een wat kleiner profiel, heeft de nieuwe dialoog grote gevolgen. En dat het nu gebeurt komt duidelijk vanwege een specifieke Noord-Amerikaanse situatie die samenvalt met de specifiek ontwikkeling in Cuba. Obama heeft gereageerd op de strijd die de Republikeinen begonnen tegen al zijn hervormingen, nadat hij de verkiezingen verloor. Sommige ervaren zijn initiatief als een enorme dreun midden in het gezicht van de Republikeinen. En hij kon dit doen omdat opiniepeilingen aangaven dat de Noord-Amerikanen toenadering steunen, in tegenstelling tot voorgaande periodes. Dit gecombineerd met een groter pragmatisme bij Raúl Castro, die vanaf begin 2010 hervormingen initieerde die op hun beurt ook een gebaar waren naar de V.S.

el lider maximo-dvdWaarin verschilt de macht van Raúl Castro met die van Fidel Castro?
In een opzicht zijn zij hetzelfde: de twee zijn de maximale politieke referentiepunten, zoiets als de zon in het zonnestelsel. Maar ze hebben een vreedzame overgang gerealiseerd en de rol van de familiedynastie is minder prominent geworden omdat Raúl heeft verklaard geen tweede termijn aan het roer te willen staan. Maar ze zijn ook verschillend. Fidel is El Lider Maximo uit de historie en Raúl heeft zich een halve eeuw geschikt in de schaduw van zijn broer. Bedenk dat deze man in 50 jaar nooit een interview gaf,  behalve aan de Amerikaanse acteur Sean Penn in 2008.

Hoe gaan de verschillende Cubaanse generaties met elkaar om in de koepel van de macht in Cuba?
De Castro’s die nu aan de macht zijn, hebben te maken met een snel naderende vervaldatum. Dat heeft Raúl zelf onderstreept met zijn uitspraken over zijn terugtreden in de nabije toekomst. Men verwacht dat hij zal worden opgevolgd door de loyale huidige vicepresident Miguel Diaz-Canel, die uit de rangen van de partij komt en jong is. Hij is iemand die geboren werd tijdens de revolutie. Zijn generatie zijn de kinderen van de revolutie.

Boek van Jon Lee Anderson

Boek van Jon Lee Anderson

Is het proces in Cuba vergelijkbaar met dat in andere landen?
Tot op zekere hoogte is een vergelijking mogelijk met de veranderingsprocessen in China en Vietnam, die zich hebben opengesteld voor de markt met handhaving van de hegemonie van de partij. Het is duidelijk dat democratisering en een meerpartijenstelsel, als dat al gaat ontstaan, slechts op langere termijn in deze landen zal plaatsvinden. Zoiets zie je ook in Iran waar het conservatieve presidentschap plaats maakte voor meer ‘open’ leiders, zoals Rohani, terwijl ondertussen de hoogste religieuze leider steeds minder betekent voor de nieuwe meerderheden van het land. Tegenwoordig kunnen Iraniërs gaan en staan, enkelen hebben een huis in Teheran en in de V.S. En in Los Angeles is een wijk die al Iranistan wordt genoemd. Tegenwoordig beheersen de orthodoxen niet langer het volledige speelveld, zoals voorheen. Het is een gematigder samenleving geworden. En zelfs onder de leiding van de eenheidspartij kan Cuba veranderen in een steeds meer genuanceerde en open samenleving.

Wat zijn de gemeenschappelijke doelen van de V.S. en Cuba?
Het gemeenschappelijk doel is het normaliseren van de relaties. Op een pragmatische manier met elkaar spreken zonder boosheid en geïdeologiseer. Beiden willen toegang tot elkaar hebben. Voor Cuba is de economie van de V.S. het belangrijkst. Je kunt de hele wereld bij je op bezoek krijgen, maar als je geen relatie hebt met je dichtst bijgelegen en meest welvarende buurman…. En bovendien is Cuba een land waar de meeste Noord-Amerikanen door gefascineerd worden.

toeristenpasea_plaza_CatedralWat fascineert hen zo?
In de verbeelding van de V.S. is Cuba een romantische luchtbel, die is blijven steken in de tijd waarin blijkbaar alles goed was. Je had de mythe rond de Kennedy’s en die van Hemingway en Vietnam. Cuba verschilde ook toen de neergang van de Amerikaanse droom begon. En wanneer je nu Cuba bezoekt en je ziet bepaalde woonwijken uit de jaren vijftig, dan herinnert men zich weer die Amerikaanse droom. Je herinnert je de periode waarin onze ouders de dansstijlen uit Cuba beoefenden. Het is de geschiedenis van een jeugdromance die abrupt werd afgesneden, van een bitterzoete nostalgie van iets wat er was en er niet meer zal zijn. Het is de reden waarom Cubanen uit die tijd heen en weer reisden tussen hun geboorteland en de VS en omgekeerd. Ik ken jazzmuzikanten in Cuba van 80 jaar en ouder, die de jaren vijftig doorbrachten in de jazzclubs in New York. En dat hield plotseling op. Stel je je eens voor. En dat zijn nog maar de anekdotische aspecten. Het is allemaal een trauma geworden.

Bron
* El Pais, 31 januari 2015

Het best bewaarde geheim van Fidel Castro (5)

Ergens in uw boek zegt u: ‘Wat mij verontwaardigd maakt is niet de drugshandel, maar de heftige kritiek waarmee El Commandante de fusillades oplegde. Dat heeft alles van een stalinistische wreedheid.’ Er zijn er die Stalin vooral veroordelen om het uitmoorden van zijn strijdmakkers. Die misdaden tellen het meest voor hen of zijn de meest walgelijke die Stalin heeft begaan. In het geval van degenen die werkelijk betrokken lijken te zijn geweest bij de drugshandel, zoals Antonio de la Guardia, vindt u zijn proces zonder garanties en zijn fusillering schandaliger dan de drugsoperaties die hij heeft uitgevoerd?

De Militaire Rechtbank tijdens het proces Ochoa

De Militaire Rechtbank tijdens het proces Ochoa

Reagan benutte de cocaïne vanuit het Witte Huis om de wettige regering van Nicaragua te bestrijden met terroristische huurlingen in een clandestiene oorlog die het verbod van het Congres van de VS schond. Kunnen een guerrilla of een regering niet hetzelfde te eigener verdediging doen? Ik wijs het niet af en ik accepteer het niet. Wat ik vind is niet van belang. Iedere lezer zal zijn eigen conclusies trekken. Maar wanneer een Latijnsamerikaanse regering van medeplichtigheid aan drugshandel wordt beschuldigd moet men daar op dezelfde manier mee omgaan als met Reagan. Niemand werd veroordeeld en de grote communicatiemedia stonden te juichen als de grote acteur-president de door de CIA georganiseerde en met de door het kartel van Medellín gefinancierde contra’s, die de ziekenhuizen verwoestten en de alfabetiserende adolescenten vermoordden, uitriep tot strijders voor de vrijheid. Evenmin is mijn mening van belang of fusilleren beter of erger is dan drugshandel. Fundamenteel is dat het Wetboek van Strafrecht slechts toestond hen tot 20 jaar gevangenisstraf te veroordelen. En de beschuldiging van ‘delict van drugshandel dat staat voor verraad aan het Vaderland’ was een pervers bedenksel om doodstraffen te rechtvaardigen die al van tevoren waren vastgesteld om redenen die alleen bij Fidel bekend waren. Na zoveel aandringen op respect voor de waarheid en socialistische wettelijkheid liegt Fidel in zijn relaas over de crisis en schendt hij de wetten van de Cubaanse Revolutie.

De geschiedenis zal mij vrijspreken, aldus Fidel Castro in 1953 tijdens een proces dat tegen hem werd aangespannen vanwege de aanval op de Moncadakazerne op 26 juli 1953

‘De geschiedenis zal mij vrijspreken’, aldus Fidel Castro op 16 oktober 1953 tijdens een proces dat tegen hem werd aangespannen vanwege de aanval op de Moncada-kazerne van hetzelfde jaar.

‘De geschiedenis zal Fidel Castro niet vrijspreken voor de fusillades van 1989’, resumeert u in uw boek. Denkt u niet dat historische vrijspraak van Fidel Castro nog grotere struikelblokken heeft dan die fusillades?
Ik vind dat de fusillades van de drugshandel het grootste zwarte gat vormen in de tegenstrijdige autobiografie van Fidel Castro want in die handelwijze werden, denk ik, zijn twee ergste identiteitskenmerken gecombineerd: de absolute machtswellust en de wreedheid. Fidel is onmisbaar voor de geschiedenis van Cuba en Latijns-Amerika. Aan het begin van zijn nationalistische revolutie wapperden de drie banieren van wat nu de beste regeringen van Latijns-Amerika zijn: verdediging van de nationale soevereiniteit, sociale gerechtigheid en Latijns-Amerikaanse integriteit. Cuba vertegenwoordigde lange tijd de waardigheid van Latijns- Amerika. Maar het Cubaanse volk, Fidel en de Revolutie zijn niet altijd hetzelfde geweest. Fidel veranderde het eiland in een natie, maar eigende zich de macht erover toe, en bij het opleggen van zijn absoluut gezag met de rechtvaardiging dat dat noodzakelijk was om de bedreigde nationale soevereiniteit te verdedigen tegen de roofzuchtige vraatzucht van de VS, belemmerde hij de individuele vrijheid en ontwikkeling van een authentiek Cubaans socialistisch project. Op valse wijze deed hij het voorkomen dat de verdediging van de nationale soevereiniteit en het recht op persoonlijke zelfbeschikking niet met elkaar te verenigen zijn. Er kan democratie zonder socialisme zijn, maar geen socialisme zonder democratie.

Arnaldo Ochoa

Arnaldo Ochoa

Bron
* Diario de Cuba, 28 november 2014
Noot
* José Manuel Martín Medem El secreto mejor guardado de Fidel. Los fusilamientos del narcotráfico (Los Libros de la Catarate, Marid 2014)
Las purgas de Fidel / De zuiveringen van Fidel
El líder cubano depuró a quien pretendía hacerle sombra / De Cubaanse leider zuiverde hem weg die in zijn schaduw stond. Dagblad El Pais, 3 augustus 2009

Braziliaanse gigant Odebrecht beschuldigd van ‘slavenhandel’

Het Braziliaanse Ministerie van Openbare Werken is op 13 juni een strafproces begonnen tegen de bouwonderneming Odebrecht vanwege vermoedelijke slavenarbeid, slechte arbeidsomstandigheden, internationaal verkeer van personen, beperking van de vrijheid en inhouding van papieren, aldus de Spaanse krant El País. De feiten zouden zich hebben voorgedaan in Angola waar ruim 500 Braziliaanse arbeiders  te werk waren gesteld.

Odebrecht is op dit moment de grootste particuliere werkgever in Angola

Odebrecht is op dit moment de grootste particuliere werkgever in Angola

Odebrecht, de grootste bouwonderneming in Brazilië, is ook de eerste verantwoordelijke voor de ontwikkeling van het Marielproject in Cuba. Het bedrijf  was in Angola o.a. betrokken bij de bouw van een suikerrietfabriek. Ongeveer 500 Braziliaanse arbeiders werkten voor Odebrecht in Angola. Wanneer het bedrijf schuldig wordt bevonden kan het worden veroordeeld tot een boete van 225 miljoen dollar en de betaling van schadevergoedingen. Het wordt Odebrecht extra aangerekend dat bij de werken ook sprake was van steun van de Braziliaanse overheid c.q. publiek geld via de ontwikkelingsbank Banco Nacional del Desarrollo Económico y Social (BNDES). Deze bank voorzag ook in een lening van 682 miljoen dollar voor de projecten van Odebrecht in Mariel, Cuba. In januari opende de Braziliaanse president Dilma Rousseff in gezelschap van Raúl Castro, de containerterminal voor Mariel en bood tegelijk 290 miljoen dollar van BNDES-bank aan voor de verdere ontwikkeling van de vrijhaven in Mariel.

Feest in Mariel met Dilma Roussef en Raul castro

Feest in Mariel met Dilma Rousseff en Raúl Castro

Mensonwaardig
Volgens de aanklacht zou Odebrecht werknemers uit Brazilië hebben overgebracht naar Angola om er te werken bij het bedrijf Biocom, een dochteronderneming van Odebrecht. De werknemers moesten in mensonwaardige omstandigheden hun arbeid verrichten vooral waar het sanitair, voedsel en drinkwater betrof. Ze kregen voedsel geserveerd waar lamsvlees in zou zitten. In werkelijkheid werd het vlees van slangen opgediend. Ook zouden illegaal arbeiders in Brazilië zijn geworven en naar Angola zijn overgebracht. Alle werknemers zouden een visum voor het buitenland hebben van 30 dagen maar veel langer in Angola werkzaam zijn geweest. De werknemers voor Biocom/Odebrecht werd in bijna alle gevallen hun paspoort afgepakt. Odebrecht had vorig jaar een omzet van 47 miljard dollar en boekte een nettowinst van 220 miljoen dollar.

Bronnen
* El Pais van 21 juni 2014, Diario de Cuba

VS fêteren Yoani, maar luisteren niet naar haar boodschap

‘Verschrikkelijk dat dat mens ook naar Nederland komt’, luidde de post van een bezoeker van de website CubaForum in februari. Verdere toelichting was blijkbaar niet nodig. Het bezoek van de kritische blogster Yoani Sánchez aan diverse landen, leidde tot enthousiasme, maar ook tot scherpe afkeuring, harde aanvallen en felle agressie. De meeste kritiek op de websites van Castro-adepten ging vaak niet verder dan kritiek op haar vermeende rijkdom (‘prijzengeld’), haar banden met ambassades (VS!) in Havana en het feit dat zij de Cubaanse Revolutie zwart maakte. Twee Amerikaanse publicisten Saul Landau en Nelson P. Valdés van het Amerikaanse Progreso Weekly hebben andere kritiek  Zij verwijten de Prinses van de digitale Communicatie dat er veel lof voor haar bestaat, maar dat er verder niet naar haar geluisterd wordt. Hier volgt hun tekst.

Yoani Sanchez met sympathisaten in New York

Yoani Sánchez met sympathisanten in New York

Liberale en conservatieve Amerikanen hebben de Cubaanse blogger Yoani Sánchez gefêteerd. Zij wordt de nieuwe heldin van ‘het verzet tegen het communisme’ en een vermaarde lastpost binnen Cuba. Yoani kreeg ook een soort prinsessenstatus in West-Europa, dankzij de wereldwijde verspreiding van haar blog Generación Y. Zij schudt columns uit haar mouw die het dagelijks leven in Cuba beschrijven, ondersteund door niet geverifieerde geruchten, om de Cubaanse regering te belasteren. De columns verschijnen in de Huffington Post, El País, Die Zeit en andere vooraanstaande kranten. Binnen Cuba lezen weinigen haar blog en hebben de meeste Cubanen nooit van haar gehoord. Slechts weinigen herkennen haar op straat.

Buitenland
Vorige week kwam Yoani, na een bezoek aan Brazilië, Argentinië en Mexico, in New York en Washington DC aan. Het hoogtepunt vormde een ontmoeting in de nationale hoofdstad met leden van Congres en Huis van Afgevaardigden en de staf van het Witte Huis. Ze had eerder haar positie uiteengezet aan de volksvertegenwoordiging in zowel Brazilië en Mexico, waar ze belangwekkende dingen had gezegd over de Cubaans-Amerikaanse relaties, zaken die ze in Washington herhaalde. ‘Ik ben van mening dat er een einde moet komen aan de blokkade, want het is een standpunt gebaseerd op interventie, waarbij een land de interne situatie in een ander land wil veranderen.’ En ze voegt er aan toe dat ‘het niet heeft gewerkt want het oorspronkelijke idee was dat er onrust onder de bevolking zou ontstaan, de mensen de straat zouden opgaan en het totalitaire regime zouden veranderen. Het heeft ook als drukmiddel niet gewerkt. Er moet zo snel mogelijk een einde aan komen want het biedt de Cubaanse autoriteiten een excuus voor het economisch falen van hun systeem,’ aldus Yoani.

Ontmoeting met vertehenwoordigers van de Republikeinen en Demcoraten

Ontmoeting met vertegenwoordigers van de Republikeinen en Democraten

Ze had al eerder haar verzet tegen het reisverbod van de VS naar Cuba genoemd. ‘Als de reisbeperkingen naar Cuba worden opgeheven,’ schreef zij op 19 november 2009 aan een Amerikaans congreslid ‘zullen de Amerikanen van een recht kunnen genieten dat de afgelopen jaren was ingeperkt, namelijk reizen naar waar je wilt zonder sancties.’ Gevraagd naar haar houding tegenover de Amerikaanse basis in Guantanamó in Cuba, antwoordde Yoani: ‘De Amerikanen moeten de basis verlaten’, want ik ben ‘burger, een persoon die het legale systeem respecteert en ik ga niet akkoord met de bezetting van een gebied, waar  blijkt dat de bezetter de wet niet respecteert.’ Welke wet of wiens wet, legt ze niet uit.

De Cubaanse Vijf
In Brazilië beantwoordde ze een vraag over de Cubaanse Vijf, leden van het Cubaanse Ministerie van Binnenlandse Zaken die in Amerikaanse gevangenissen zitten. De VS zouden hen moeten vrijlaten vanwege ‘de bakken vol geld die mijn regering spendeert aan de campagne ter vrijlating van de Cubaanse Vijf waarbij per vliegtuig de hele wereld wordt afgereisd. Het kost krantenpapier en er worden uren op Cubaanse scholen verspild aan deze Cubaanse Vijf,’ zegt zij. Later relativeert zij haar eigen woorden over de Cubaanse Vijf en het karakter en de taken van deze Cubaanse ‘spionnen’ in de VS. Cuba zond agenten naar Zuid Florida in het begin van de jaren negentig om bomaanslagen te helpen voorkomen. De agenten infiltreerden in Cubaanse ballingengroepen die als doel toeristenobjecten in Havana hadden. De Cubaanse geheime dienst wisselde deze informatie van hun ´agenten´ dan uit met die van de FBI, die deze gegevens één keer gebruikten om een schip vol wapens en explosieven en bedoeld voor Cuba, in beslag te nemen. In 1998 arresteerde de FBI een aantal leden van deze Cubaanse spionnengroep.

Guama weet de oplossing.  "Laat de Vijf vrij, als jullie ons bevrijden van de Twee.

Guama weet de oplossing. “Laat de Vijf vrij, als jullie ons bevrijden van de Twee.’

Zij werden van samenzwering om spionage te bedrijven beschuldigd, maar niet van directe spionage. Hun coördinator Gerardo Hernández werd beschuldigd van samenzwering uitlopend op moord, gebaseerd op de onjuiste veronderstelling dat hij Havana zou hebben voorzien van de vluchtschema’s van vliegtuigen van de ant-Castrogroepering  Brothers to the Rescue / Hermanos al Rescate. Deze toestellen vlogen in het Cubaans luchtruim en werden neergeschoten waarbij twee piloten en twee co-piloten om het leven kwamen. *
De regering had geen bewijzen. Integendeel, José  Basulto, leider van de Cubaanse Hermanos del Rescate/  Brothers to the Rescue, had de vluchtschema’s  zelf aangekondigd. Maar een jury in Miami veroordeelde Gerardo en de rechter sprake tweemaal levenslang uit. De andere vier kregen ook lange gevangenisstraffen opgelegd. Terwijl Cuba de onterechte gevangenneming van de Vijf bekritiseerde, liet Yoani het bij een afgezaagde uitspraak om hen vrij te laten.

Koningin van de Dissidenten
De ironie van de verschijning van Yoani in de VS, bejubeld door de Amerikaanse media en door het Congres als de zichtbare Koningin van de Dissidenten, is dat ze dingen zegt die de Cubaanse regering al langer dan tien jaar zegt. Maar noch de offcials van de Amerikaanse regering noch de Amerikaanse media geven dit toe. De media zijn gericht op de ordeverstoringen van haar toespraken van boze linkse activisten en niet op de inhoud van haar gesprekken en toespraken. Leden van het Congres vieren het bezoek van een belangrijke persoonlijkheid, maar schenken nauwelijks aandacht aan haar politieke opvattingen en die van de Cubaanse regering. Geen enkele krant signaleert de ironie van deze dissidente, die de zaken van de Cubaanse autoriteiten behartigt namelijk: een einde van het embargo, vrijlating van de Cubaanse Vijf, toestemming voor Amerikanen om naar Cuba te reizen en de terugtrekking van de Amerikaanse basis Guantanamó. De media misten ook zaken waarover Yoani zelf niet sprak. Ze kreeg toestemming om naar het buitenland te reizen en gezworen vijanden van het Cubaans regime te ontmoeten.

'Zo mooi wonen normale Cubanen niet,' luidde het bijschrift bij een reactie op CubaForum. Zelfs volbloed Cuba-adepten herkennen blijkbaar de 'verwrovenheden van de Cubaanse revolutie' niet langer. De woning in Vedado is onderdeel van een flatgebbouw in de karen zeventtig gebouwd door een zogehten microbrigade. Trouwe revolutionairen mochten in hun vrije tijd een woning voor zichzelf bouwen en kregen daar ook het vruchtgebruik van. een van de bouwvakkers was reinaldo Escobr, de echtegenoot van Yoania Sanchez. Ruim 7 jaar werd er gebouwdf.

‘Zo mooi wonen normale Cubanen niet’ luidde het bijschrift bij een reactie op CubaForum. Zelfs volbloed Cuba-adepten herkennen blijkbaar de ‘verworvenheden van de Cubaanse Revolutie’ niet langer. De woning in de wijk Nuevo Vedado maakt deel uit van een flat die in de jaren zeventig door een zogeheten Microbrigade werd gebouwd. Trouwe revolutionairen mochten in hun vrije tijd een woning voor zichzelf bouwen en kregen daar ook het vruchtgebruik over.  Eén van de ‘de bouwvakkers’  was Reinaldo Escobar, de echtgenoot van Yoania Sanchez en toen werkzaam voor het tijdschrift CubaInternacional. Ruim 7 jaar werd er gebouwd voor zij de woning konden betrekken.

Hervormingen genegeerd
Zij slaagde er ook ook niet in positief te wijzen op de hervormingen die onlangs in Cuba plaatsvonden, de grotere politieke ruimte voor kerkelijke instituties en de mogelijkheid voor tijdschriften en kranten kritischer te publiceren. Sterker nog, Cubanen die ooit een verbod hadden om naar hun land terug te keren, kunnen dit nu doen. De Amerikaanse media hebben de dissidente gepresenteerd als de vertegenwoordiger van de nieuwe technologische eeuw van communicatie. Zij verzendt haar wekelijkse internettekst vanuit Cubaanse hotels of via een usb- tick vanuit de Amerikaanse vertegenwoordiging en andere ambassades in Havana. Elke column is een aanval op de Cubaanse regering. De prinses van de digitale communicatie maakte haar triomfantelijke wereldreis. Maar bijna niemand in een machtspositie of bij geziene media, maakt zich druk om wat zij zei. De Cubaanse regering zou echter trots op haar moeten zijn. Zij gebruikte een andere taal om de zaken van deze regering aan de orde te stellen bij het Congres, het Witte Huis en de publieke opinie. Helaas, ogen hebben dit gezien, maar de oren zijn gesloten gebleven. Heeft iemand gehoord dat zij naast de kritiek op de Cubaanse regering, Washington heeft gevraagd haar Cuba politiek te wijzigen?

yoani_sanchezcartoonanti_x_latuffBron
* Habana Times, Saul Landau en Nelson P. Valdés, 23 maart 2013

Linken
CubaInformacion over ‘het masker dat Yoani in Washington laat vallen’
* De Vlaamse website Cubanismo beperkt zich tot een traditioneel getoonzette reactie die herinnert aan de aanpak uit de Koude Oorlog. Citaat: ‘De strategie van de groepen die het nauwst verbonden zijn met de sociaaldemocratische regering in de VS is gebaseerd op de theorie van ‘soft power’: het land intern destabiliseren door het verlenen van logistieke steun, de bedekte financiering van ‘gematigde’ delen van de binnenlandse oppositie, de organisatie van culturele activiteiten en de werving van progressieve intellectuelen in Europa. ‘ Helaas is het niet mogelijk op de website van Cubanismo te reageren. De site is bijna nog traditioneler en geslotener dan de Cubaanse partijkrant Granma zelf.

gerardohernandez2Noot
* Eén van de leden van de Cubaanse Vijf,  Gerardo Hernández, verklaarde in 2011 echter dat de twee transportvliegtuigen van de ballingenorganisatie Brothers to the Rescue, boven internationale wateren vlogen. Tot dan toe luidde de officiële Cubaanse versie dat het neerschieten boven Cubaans grondgebied plaatsvond. Ook de Internationale Organisatie van Burgerluchtvaart acht bewezen dat de twee neergeschoten vliegtuigen zich boven internationale wateren bevonden en noemt het neerschieten van de twee vliegtuigen door 2 Cubaanse Migs ‘onverenigbaar met de meest noodzakelijke elementen van menselijkheid.

Leonardo Padura behoort tot ‘de 100 belangrijkste Latijns Amerikanen’

De Spaanse krant El Pais heeft de Colombiaanse president Juan Manuel Santos uitgeroepen tot de belangrijkste persoonlijkheid van de Ibero-Amerikaanse wereld. De schrijver Leonardo Padura is de enige Cubaan op deze lijst van ‘leiders, onderzoekers, pioniers, politici, ondernemers, leidinggevenden, sterren, kunstenaars, burgers, sporters … Vrouwen en mannen die 2012 hebben gemaakt en ons geïnspireerd hebben of voor gebeurtenissen zorgden die waardevol genoeg zijn om herinnerd te worden,’ aldus de weekendbijlage van El Pais. De Cubaanse media verzwijgen de uitverkiezing van Padura.

De Colombiaanse president Santos

De Colombiaanse president Santos

De tekst over, Padura die vorige week de officiële Cubaanse literatuurprijs kreeg, werd geschreven door de dissidente blogger Yoani Sánchez, die ook correspondent voor El Pais is. Zij schrijft dat ‘de maker van de beroemde detective Mario Conde er in is geslaagd om de kwadratuur van de cirkel te realiseren door met een kritische blik naar het land te kijken zonder de erkenning van de Cubaanse autoriteiten te verliezen.’ Mario Conde is de politie-inspecteur in de romans van Padura.

De Cubaanse schrijver Padura

De Cubaanse schrijver Padura

Sánchez: ’De palmen buigen voor hem vanuit alle hoeken van het gepolariseerde ideologische spectrum van het eiland, dat is een waar wonder van de literatuur en de woorden,’ aldus Sánchez. Op de lijst staan verder de namen van de Braziliaanse president Dilma Rousseff, de Peruaanse auteur Mario Vargas Llosa, de Spaanse voetbalcoach Vicente del Bosque, de Nicaraguaanse dichter Ernesto Cardenal en de Mexicaanse publicist Ernst Krauze.

Link
* Alle honderd persoonlijkheden uit de weekendbijlage van El Pais plus de teksten bij ieder.

Aanvulling met lijst namen gevangenen

De Cubaanse Staatscourant publiceerde inmiddels de lijst met de namen van alle 2.900 vrijgelaten gevangenen: Lista de los presos indultados december2011(Gaceta Oficial)

Commentaar El País
De Spaans krant El País publiceerde een commentaar over de recente maatregelen in Cuba ‘door Raúl Castro op de bekende triomfalistische toon aangekondigd.’ De strekking van Castro’s woorden luidden, aldus de krant, dat hier sprake was van ‘het bewijs van de generositeit en de kracht van de revolutie’. Het commentaar van El País concludeert dat de katholieke kerk uiteindelijk voordelen in de wacht sleept met deze stapsgewijze politiek.  ‘De katholieke kerk in Cuba bedekt de politieke mini-opening van Castro de Jongere met een voorzichtige mantel der liefde, en dat, in termen van Vaticanologen, zou kunnen betekenen dat ooit de oogst groot zal zijn, en misschien, gebeurt het allemaal in maart wanneer de heiligverklaring van de Maria, Maagd van Cobre zal worden gevierd als de patroonheilige van de grote Antillen,’ aldus El País.’

Commentaar: El goteo de presos Cubanos –  El País

Spaanse krant El País: ‘Havana en Teheran wensen geen ooggetuigen van de werkelijkheid’

‘Wanneer een politiek regime de waarheid beschouwt als een bedreiging, is dat omdat de leugen waarop men zich beroept, zijn langste tijd heeft gehad,’ aldus de Spaanse krant El País in een commentaar dat dinsdag werd gepubliceerd. De krant bekritiseerde het besluit van de Cubaanse autoriteiten de accreditatie van zijn correspondent in Havana, Mauricio Vicent, niet te verlengen. De regering van Iran wees de journaliste Angeles Espinosa van deze krant uit.

Met het ‘nee’ tegen de twee correspondenten hebben Havana en Teheran ‘blijk gegeven van hun zwakheid,’ aldus El País. ‘Als een regime de politieke werkelijkheid ervaart als een bedreiging, is dat omdat de leugen waarop dit stelsel is gebaseerd, zijn langste tijd heeft gehad.’ In het commentaar, getiteld Orde of Zwijgen, signaleert de krant dat ‘ondanks de geografische en ideologische afstand, beide regimes een gemeenschappelijke karaktertrek hebben, die hun autoritaire natuur verraadt, namelijk de bereidheid de persvrijheid in te ruilen voor de enige waarheid, namelijk de eigen propaganda. (…) ‘ In naam van God of de socialistische revolutie, zijn dit soort autoriteiten erop uit de belangstelling te frustreren van hen die een waarachtige en conflicterende informatie over de ontwikkelingen in Iran en Cuba willen. Hun eigen burgers wordt die waarheid al langer ontzegd om hen zo beter te kunnen onderwerpen.’ (…) ‘Na een halve eeuw revolutie, kunnen de Cubaanse leiders niet ontsnappen aan de verantwoordelijkheid voor het politieke, economische en sociale failliet van het eiland, noch doorgaan met elke interne kritiek als een misdaad van de hand te wijzen.’

Nog ruim 20 buitenlandse correspondenten
In 2007 weigerden de Cubaanse autoriteiten de accreditatie te verlengen van correspondenten van de Chicago Tribune, de BBC en de Mexicaanse krant El Universal als maatregel tegen hun kritische berichtgeving. In januari van dit jaar werden de Spaanstalige uitzendingen van CNN in Cubaanse hotels gestaakt. In april werd een medewerker van Reuters door de Cubaanse staatstelevisie ervan beschuldigd een ontmoeting te hebben georganiseerd tussen een Amerikaanse diplomaat en een Cubaanse unvercover agent. Reuters ontkende de beschuldigingen. Afgelopen week werd de berichtgeving van CNN door de Cubaanse staatsmedia scherp bekritiseerd. De autoriteiten hadden zich gestoord aan een programma waarin de onlustgevoelens onder de bevolking van Cuba, Egypte en Libië werden vergeleken. Volgens het International Press Center zijn er op dit moment nog 24 buitenlandse correspondenten in Cuba werkzaam. Het Committee to Protect Journalists (CPJ) in New York constateert dat Cuba op het moment van economische hervormingen en de introductie van een extra snel internet, de vrijheid van meningsuiting bedreigt door de onderdrukking van de vrije stroom van informatie.

Link
*   Persbericht van het Committee to Protect Journalists