Van onze vrouw in Havana (deel 1)

De United States Interests Section van de Ambassade van Zwitserland in Havana was tussen 1 september 1977 tot 20 juli 2015 de Amerikaanse vertegenwoordiging in Cuba. Op 20 juli 2015 volgde het herstel van de diplomatieke relaties tussen de VS en Cuba. Die waren op 3 januari 1961 verbroken en de ambassadeurs van beide landen hadden zich terugtrokken. President Clinton zond in 1999 de ervaren diplomate Vicky Huddleston naar Havana als Amerikaans vertegenwoordiger. Zij schreef onlangs From Our Woman in Havana over haar ervaringen. De Huffington Post publiceerde een hoofdstuk uit dit boek dat hierna volgt.

cover-vicky-huddleston-Our-Woman-in-HavanaIk was de eerste vrouw die de U.S. Interests Section leidde. Fidel noemde me la jefa oftewel de cheffin. Mijn officiële titel was principal officer, maar Amerikanen en Cubanen noemden me Ambassador Huddleston omdat ik die titel eerder had gekregen in Madagaskar. De Cubanen vonden dat een goed idee en noemden in het vervolg de chef van de Cuban Interests Section in Washington D.C., Fernando Remírez de Estenoz Barciela,  Ambassador Remírez. Het voedde de illusie van status op een hoger niveau. Mijn staf bestond uit 50 Amerikanen die diverse Amerikaanse instellingen vertegenwoordigden en ongeveer 200 Cubanen. Maar officieel – nog eeen contradictie – hadden we geen Cubaanse medewerkers in dienst. Net als andere buitenlandse instellingen in Cuba, voorzagen we niet zelf in Cubaans stafpersoneel; een Cubaanse overheidinstelling CUBALSE  voorzag in ons lokaal personeel. Maar we behandelden hen hetzelfde als de lokale medewerkers in ambassades over de hele wereld; we betaalden ze een eerlijk salaris op basis van hun verantwoordelijkheden en hielpen, als ze met pensioen gingen, met het pensioen waarop ze recht op hadden. Deze verwarrende status van onze lokale werknemers betekende dat ze twee bazen hadden: het Cubaanse staatsbemiddelingsbureau en de U.S. Interests Section. In enkele gevallen had onze lokale staf drie bazen; sommigen waren spionnen, werkzaam bij het Cubaanse Ministerie van Binnenlandse Zaken, dat verantwoordelijk is voor de interne veiligheid van de Cubaanse staat. Om onze geheimen te beschermen, hadden Cubaanse werknemers alleen toegang tot de eerste twee verdiepingen van het kantoor van de U.S. Interests Section. Al onze lokale werknemers werden gedwongen verslag uit te brengen over onze activiteiten aan de Cubaanse overheid als zij hun baan wilden behouden. Als een Cubaanse werknemer niet over onze activiteiten zou rapporteren, zou hij of zij worden ontslagen en dat zouden we merken wanneer die werknemer niet kwam opdagen voor zijn werk. Bij verschillende gelegenheden heb ik geprotesteerd bij het Ministerie van Buitenlandse Zaken, maar de werknemers zijn nooit teruggekeerd. Het beste wat ik kon doen, was een belofte los te krijgen dat de persoon in kwestie misschien naar een andere diplomatieke missie zou worden gestuurd.

havana-amerikaanse-ambassadeConsulaire activiteiten
Onze Amerikaanse staf bestond zoals bij elke ambassade uit buitenlandse-dienst- medewerkers die werkten op de afdelingen politieke, economische, administratieve en publieke diplomatie. De Immigratie- en Naturalisatiedienst afdeling opereerde enkele blokken verderop vanuit een kleiner gebouw aan de Malecón boulevard. Het enige doel was om vluchtelingenvisa te verstrekken aan gekwalificeerde Cubaanse aanvragers. Onze consulaire medewerkers van Amerikanen en Cubanen verstrekten duizenden visa aan Cubaanse bezoekers en migranten naar de Verenigde Staten. Volgens de voorwaarden van de migratieovereenkomst van 1994 hebben we jaarlijks 20.000 immigrantenvisa afgegeven. Toch stopte dit niet de uittocht van Cubanen zonder papieren. Het consulaire gedeelte, dat het grootste deel van de begane grond in beslag nam, bood ook diensten aan Amerikanen die Cuba, zowel legaal als illegaal, bezochten. Aanvankelijk werden degenen die illegaal in Cuba waren, gerapporteerd aan het bureau van de OFAC, de U.S. Treasury’s Office of Foreign Assets Contral, de afdeling van het Ministerie van Financiën die de naleving van het Amerikaans embargo tegen Cuba controleerde. Ik heb dit beleid gewijzigd omdat het voorkwam dat Amerikanen die medische, financiële of andere hulp nodig hadden, bij de consulaire afdeling moesten komen. De nieuwe richtlijnen waren eenvoudig: consulaire ambtenaren zouden niet naar de status van Amerikaanse bezoekers vragen en omat ze deze niet kenden zou het niet verplicht zijn om te rapporteren aan OFAC. Het werkte goed tijdens mijn verblijf in Cuba, maar ik ga ervan uit dat mijn ‘don’t ask, don’t tell’ als regel werd omgekeerd toen de relaties verslechterden nadat ik in september 2002 Cuba verliet.

Politie en kustwacht
Daarnaast werkte de Interests Section met de Cubaanse overheid samen aan milieuonderzoek om de gezondheid van de Cubaanse koraalriffen, de belangrijkste viskwekerijen voor de Noord-Atlantische Oceaan, te waarborgen. We hebben ook informatie uitgewisseld om de drugshandel te dwarsbomen. De Cubaanse grenswacht bracht de Amerikaanse kustwacht op de hoogte wanneer handelaars het Cubaanse luchtruim of de waterwegen gebruikten. De officier van de kustwacht in mijn personeel had uitstekende relaties met zijn collega’s bij de Cubaanse grenswacht. Af en toe stuurde Cuba criminelen, gezocht door de FBI terug naar Amerikaanse autoriteiten. Ik verwachtte dat de Cubaanse regering blij zou zijn dat ik de nieuwe Amerikaanse vertegenwoordiger was. Dit was de eerste keer dat een vrouw en een voormalige ambassadeur naar Havana was gestuurd als onze belangrijkste diplomaat. Ik wist dat Castro de voorkeur gaf aan de omgang met vrouwen, en een bonus was dat ik een titel had die een hogere status op het werk verleende. Daarom verwachtte ik dat ik een relatie zou kunnen opbouwen die zou kunnen leiden tot verbeterde relaties. Het bleek dat dit niet de manier was waarop de Cubaanse hiërarchie mij zag. Sterker nog, ze waren op hun hoede omdat een voormalig hoofd van de afdeling Cubaanse Inlichtingen, die me niet mocht – of die naar mijn mening iedere vrouw in een officiële positie niet mocht – de Cubanen vertelde dat ik een hardliner was. Toch was ik niet overdreven bezorgd. Ik was van plan om een vertrouwensrelatie op te bouwen met Ricardo Alarcón, de belangrijkste adviseur van Castro in de Verenigde Staten, die ik kende van mijn jaren toen ik de Cubaanse aangelegenheden bij het Ministerie van Buitenlandse Zaken leidde.

politie-cubaanse-activisten-opgepakt-dag-van-mensenrechten10122015

Mensenrechtenactivisten gearresteerd

Mensenrechten
Een van mijn belangrijkste taken was om Cuba’s mensenrechtenactivisten te ontmoeten, een activiteit waar de Cubaanse regering vooral een hekel aan had. Bezorgd over onze relaties met de dissidenten, hielden Castro en zijn entourage deze bijeenkomsten nauwlettend in de gaten. Ik vroeg me vaak af waarom hij zo geobsedeerd was door de dissidentengemeenschap, gezien het feit dat deze weinig macht of invloed had in het land. Misschien vond hij het gewoon niet leuk dat er Cubanen waren die zijn visie van hoe het land geregeerd moest worden, tegen wilden spreken. Ik heb de dissidenten heel goed leren kennen. Er waren veel kleine groepen die regelmatig probeerden samen een coalitie te vormen, maar de meest conservatieve dissidenten weigerden steevast om mee te doen. De bekendste waren de Groep van Vier (het regime noemde hen de Bende van Vier), bestaande uit Felix Bonne, René Gomez Manzano, Vladimiro Roca Antúnez (zoon van Blas Roca Calderio, oprichter van de Cubaanse Communistische Partij) en Marta Beatriz Roque. In de jaren ’70 en ’80 hadden ze belangrijke posities bekleed aan universiteiten en in het leger, maar hun standpunten leidden tot confrontaties met de politici en tot ontslag uit hun posities. Ze werden gevangen gezet voor het publiceren van een pamflet, La Patria es de Todos (Het Vaderland is van ons Allen), dat Cubanen aanspoorde om de verkiezingen te boycotten en buitenlandse investeerders vroeg om Cuba te mijden. Beatriz Roque, die de leider was van deze groep, was net zo taai als Fidel. Haar reputatie als een van de belangrijkste activisten van het land had ze verdiend; ze is de confrontatie met de autoriteiten nooit uit de weg gegaan, ondanks de aanhoudende ziekte die haar af en toe het ziekenhuis in dwong. Toen ik me zorgen maakte over haar openhartige opmerkingen, wuifde ze mijn bezorgdheid weg: ‘Ze zullen me gevangen nemen, ongeacht wat ik doe of zeg.’

Vladimiro Roca, Marta Beatriz Roque y Félix Bonne, autores con René Gómez Manzano del documento La Patria es de Todos 1997

Vladimiro Roca, Marta Beatriz Roque en Felix Bonne (rechts achter)

Bonne was mijn favoriete dissident. Hij was een van de weinige dissidenten met een zwarte achtergrond en een briljant elektrotechnische ingenieur geweest tot het regime hem zijn universitaire baan afnam. De meest militante van de Groep van Vier waren Roca, een sociaaldemocraat, en Gomez Manzano, een advocaat die dissidenten vertegenwoordigde en zich toen bij hen voegde in de oppositie tegen de regering. Naar hun mening zou er geen compromis mogelijk zijn met het Castro-regime. Vladimiro Roca, die een elite MiG-piloot was in de Cubaanse strijdkrachten voordat hij een dissident werd, werd diep gewantrouwd door de Cubaanse hiërarchie. In hun ogen was hij niet alleen een dissident, maar een verrader, omdat hij aanvankelijk had gevochten voor de revolutie, maar die daarna durfde te trotseren.

CUBAN DISSIDENTS

Oswaldo Paya, Vladimiro Roca en Elizardo Sánchez (van links naar rechts)

Gematigden
De bekendsten van de gematigde groep dissidenten waren Oswaldo Payá en Elizardo Sánchez. Sánchez was bekend vanwege zijn mensenrechtenmonitoringsgroep CCDHRN en Payá zou beroemd worden vanwege zijn Project Varela – genoemd naar een Spaanse priester – en waarin hij pleitte voor Cubaanse onafhankelijkheid. Varela moest de Cubaanse grondwet wijzigen in plaats van deze volledig te verwerpen. Project Varela was succesvol in het vergaren van wereldwijde aandacht, maar vormde niet – net als elke andere dissidente activiteit – de minste bedreiging voor Castro’s regering. De Groep van Vier en de gematigden van het Project Varela stonden voor grote uitdagingen. Geen van hun leiders had het charisma van Fidel Castro. Ze waren krachtige persoonlijkheden, maar ze misten volgelingen. Het algehele gebrek aan communicatie en transport maakte het moeilijk om hun overtuigingen in het land te verspreiden en hun potentiële invloed werd door rivaliteit verder uitgehold. Cuba’s netwerk van wijkcommissies, Comités voor de Verdediging van de Revolutie, volgden en rapporteerden over hun activiteiten. Nog erger was het feit dat de alomtegenwoordige staatsveiligheidsdienst de hele dissidentengemeenschap had geïnfiltreerd. Niemand wist zeker of een van hen misschien een dubbelagent was.

Bron
* From Our Woman in Havana: A Diplomat’s Chronicle of America’s Long Struggle With Castro’s Cuba door ambassador Vicki Huddleston. Uitgeverij The Overlook Press, Peter Mayer Publishers, Inc.

Link
* De boekbespreking van From Our woman in Havana door reisjournalist Chris Baker, maart 2018
* Vicky Huddleston op de website van American Foreign Service: Even in hostile environments, FSOs effectively represent U.S. interests through open communication. Here is one case study.

CCDHRN: Meer dan 700 politieke arrestaties in mei

In het maandrapport over mei, meldt de Cubaanse Commissie voor Mensenrechten en Nationale Verzoening (CCDHRN) 724 gevallen van aanhoudingen door politie of leden van geheime dienst om politieke redenen. Tot nu toe werden in 2016 6075 van dergelijke arbitraire aanhoudingen gemeld; in heel 2015 vonden 8616 willekeurige arrestaties plaats.

repressie-damas-de-blanco-05062016

Beelden van Angel Moya van de politie-acties tegen de Damas  de Blanco zondag 5 juni jl.

In het maandrapport van de Comisión Cubana de Derechos Humanos y Reconciliación Nacional (CCDHRN) wordt geconstateerd dat dit cijfer lager is dan een maand geleden. Volgens mensenrechtenactivist Elizardo Sánchez hangt deze daling samen met een wijziging van de strategie van de oppositie. Volgens het mei-rapport vonden verder ‘minstens 37 gewelddaden plaats, 228 maal was er sprake van intimidatie en werden drie vernielingen genoteerd, uitgevoerd en op instigatie van geheime diensten en para-politionele elementen’. CCDHR: ‘Deze repressieve organen organiseren elke zondag (in Havana en in andere steden) georganiseerde gewelddadige acties (acciónes de repudio)* tegen de mensenrechtenbeweging Damas de Blanco en maken daarbij gebruik van fysiek en verbaal geweld, dat uitloopt op willekeurige aanhoudingen en tot opsluiting onder onmenselijke omstandigheden.’

Tactiek gewijzigd
De CCDHRN schrijft de relatieve daling van het aantal arrestaties in de voorbije maand toe aan een mogelijke wijziging van tactiek van bepaalde groepen die de voorkeur geven aan activiteiten binnen buurten en woongemeenschappen boven het organiseren van manifestaties van de oppositie, die ongewijzigd leiden tot politieke repressie,’aldus de analyse van de CCDHRN. Sánchez wijst in dit verband ook op de onvermijdelijke slijtageslag onder de oppositie als gevolg van ‘de jarenlang durende systematische onderdrukking.’

Invallen
‘In de maand mei viel de politieke politie viermaal een woning van politieke opposanten binnen en nam daarbij een half dozijn computers, mobiele telefoons, documenten en ander apparatuur in beslag, bedoeld om het werk vaan groepen van politieke tegenstanders te schaden en te bemoeilijken.’ De vier invallen vonden plaats in het hoofdkwartier van de oppositiebeweging UNPACU in Havana (de vierde inval binnen zeven maanden) en in drie woningen van de UNPACU in Santiago de Cuba.’

Link
* Rapport maand mei 2016 CCDHRN

Noot
* Actos de Repudio zijn door de Cubaanse autoriteiten georganiseerde gewelddadige acties tegen leden van de oppositie of hun familieleden, vaak in de directe omgeving van hun huis. De knokpartijen worden door de overheid/partijorganisaties georganiseerd, maar gepresenteerd als uitingen van ‘spontane woede-uitbarstingen’ van het volk. Een voormalige voorzitter van de officiële Cubaanse schrijversbond noemde deze actos de repudio ooit ‘verbale lynchpartijen.’

498 aanhoudingen tijdens bezoek Obama

De onafhankelijke mensenrechtengroep Comisión Cubana de Derechos Humanos y Reconciliación Nacional / Cubaanse Commissie voor de Mensenrechten en Nationale Verzoening (CCDHRN) meldt in het maartrapport dat in deze maand 1.416 arbitraire aanhoudingen werden gemeld waarvan er 498 plaatsvonden tijdens het bezoek van de Amerikaanse president Barack Obama aan Cuba.

journalist- Lázaro Yuri Valle Roca-2016

De journalist Lázaro Yuri Valle Roca bij zijn aanhouding

‘Ten tijde van het historische en vriendschappelijke bezoek van president Barack Obama aan het eiland, werd niet gestreefd naar een sfeer van rust voor de burgers, maar deden zich een golf van politieke repressie voor en ontelbare daden van intimidatie’, aldus de leider van de CCDHRN, Elizardo Sánchez. Het aantal van 1.416 aanhoudingen waarvan de meesten enige uren duurden, is een van de hoogste aantallen geregistreerden in de laatste vijf jaar. Enkel in november 2015 was het aantal aanhoudingen (1.447) hoger. Ook deden zich in de maand maart gevallen van fysiek geweld voor door agenten van de staatsveiligheidsdienst tegen dissidenten. In het lopende jaar 2016 meldt de mensenrechtengroep 3.971 aanhoudingen om politiek motieven, maar voegt daar aan toe dat het werkelijke aantal veel hoger is gezien het ondoorzichtige en gesloten karakter van het regime dat Cuba al bijna 60 jaar kent.

Journalist
De aanhouding van de oppositionele journalist Yuri Valle Roca, noemt de commissie een van de ‘meest verontrustende en afkeurenswaardige’ zaken. Hij werd na drie dagen detentie door leden van de geheime politie in elkaar geslagen. Ook wordt de situatie van Aliuska Gómez, lid van de groep van de mensenrechtengroep Damas de Blanco, genoemd. Haar oor moest worden gehecht nadat ze op 29 maart  ‘ontelbare slagen’ had gekregen. De enkel van Rosa Escalona werd ernstig gekneusd ‘tijdens geweld toegebracht door agenten van het regime op 19 maart jl.’

Link
* Rapport maart 2016 van de CCDHRN

Obama prijst moed Cubaanse dissidenten

Tijdens een bijeenkomst met Cubaanse dissidenten op de Amerikaanse ambassade in Havana prees president Barack Obama vanmiddag ‘de moed’ van dissidenten en andere vertegenwoordigers van de Cubaanse civil society. Hij benadrukte dat onderdeel van de normalisering met Cuba, ondermeer is ‘direct luisteren’ naar stemmen in het Cubaanse volk en zorg dragen dat ‘hun stem gehoord wordt.’

bezoek-obama-dissidenten-miriam-manuel22032016

De Amerikaanse president Barack Obama samen met vertegenwoordigers van de Cubaanse civil society. Van links naar rechts: Miriam Celaya, Barack Obama, Manuel Cuesta en Miriam Leiva

‘Het is een lange weg die we moeten gaan  en we zullen meningsverschillen blijven houden met de Cubaanse regering,’ zei Obama die verder opmerkte: ‘Het vraagt veel moed om actief te zijn in de burgermaatschappij in Cuba’ en dat is ‘een terrein waarover we met de Cubaanse regering voortdurend van mening verschillen’. (…) ‘Er zijn hier mensen die gevangen zaten. Sommigen in het verleden en anderen zeer recent.’ Volgens de mensenrechtengroepering Comisión Cubana de Derechos Humanos y Reconciliación Nacional (CCDHRN), werden afgelopen weekend nog 90 personen vanwege politieke activiteiten gevangen gezet.

Voor en tegen beleid Obama
Aan de bijeenkomst namen opposanten deel die het beleid van toenadering van Obama steunen zoals Manuel Cuesta Morúa (Arco Progresista) en anderen die dit bekritiseren zoals Berta Soler van de Damas de Blanco. Verder waren aanwezig: Miriam Celaya (activist en onafhankelijk journalist), Miriam Leiva (onafhankelijk journalist),  Guillermo Fariñas (ex-politieke gevangene, hij ontving in 2010 de Sacharov Prijs), Antonio G. Rodiles (Estado de SATS), Elizardo Sánchez (Cubaanse Commissie voor Mensenrechten en Nationale Verzoening CCDHRN), Nelson Matute (voorzitter van de Afro-ALCU, organisatie ter verdediging van zwarte Cubanen die vanwege hun seksuele geaardheid worden gediscrimineerd), de advocate Laritza Diversent (Cubalex), Dagoberto Valdés (Convivencia), José Daniel Ferrer (Unpacu), Ángel Yunier Remon (rapper van de groep El Crítico) en Juana Mora Cedeño (Proyecto Arcoiris voor LGBTI-Cubanen).

bezoek-obama-vertrek22032016

Om kwart over negen Nederlandse tijd vertrok het presidentiële vliegtuig van Obama, richting Argentinië. Op het vliegveld José Martí nam hij afscheid van president Raúl Castro.

Bron
* Internetkrant 14ymedio, 22 maart 2016
Link

* Beelden en tekst Obama, TV Marti, 2 minuten
Link
* De officiële website Cubadebate plaatste een Infografia: Cuba y EEUU despues del 17d / Cuba en de VS na 17d.

 

 

Mensenrechtengroep meldt 1.414 arrestaties in januari

De Cubaanse Commissie voor Mensenrechten en Nationale Verzoening meldde donderdag dat de repressie in Cuba blijft groeien. De  Comisión Cubana de Derechos Humanos y Reconciliación Nacional (CCDHRN) telde in de maand januari 1.414 arrestaties. Slechts in november vorig jaar was er sprake van een hoger aantal politiek gemotiveerde aanhoudingen, namelijk 1.447.

repressieDe commissie die wordt geleid door Elizardo Sánchez, zegt dat er daarnaast 56 vreedzame opposanten slachtoffer werden van fysiek geweld vanwege een zogeheten acto de repudio.* Er deden zich 68 gevallen van bedreiging en 2 van vandalisme voor. Volgens de Commissie worden deze activiteiten georganiseerd door de staatsveiligheidsdienst en andere ‘repressieve organen en parapolitieke elementen’ in Cuba waar de regering ‘al 58 jaar op autoritaire wijze macht uitoefent.’ De autoriteiten maken, aldus de CCDHRN, steeds vaker gebruik van verlenging van arresten en tijdelijke internering zonder vorm van proces. Die methoden kunnen maanden lang duren en zijn bedoeld als ‘middel  om leden van de oppositie’ te verzwakken.

Gevangenisbevolking
‘Het aantal gevangenen in Cuba blijft zonder ophouden groeien en binnen dit enorme gevangenisapparaat heersen onmenselijke en vernederende omstandigheden waarin de gevangenen verkeren’. De commissie constateert tegelijkertijd dat ‘de regering de samenwerking weigert met het Internationale Rode Kruis en andere internationale ngo’s,’ aldus de CCDHRN. De Cubaanse autoriteiten beschouwen dissidenten als ‘contrarevolutionairen’ en ‘huurlingen’.

Noot
* Actos de Repudio zijn door de Cubaanse autoriteiten georganiseerde gewelddadige acties tegen leden van de oppositie of hun familieleden, vaak in de directe omgeving van hun huis. De knokpartijen worden door de overheid/partijorganisaties georganiseerd, maar gepresenteerd als uitingen van ‘spontane woede-uitbarstingen’ van het volk. Een voormalige voorzitter van de officiële Cubaanse schrijversbond noemde deze actos de repudio ooit ‘verbale lynchpartijen.’

Cuba telt minstens 71 politieke gevangenen

De dissidente Cubaanse Commissie voor de Mensenrechten en Nationale Verzoening / Comisión Cubana de Derechos Humanos y Reconciliación Nacional (CCDHRN) schat het aantal politieke gevangenen in Cuba op dit moment op minstens 71. Dat is de helft van het aantal politieke gevangenen vergeleken met vorig jaar. Het maandrapport weerspreekt met deze nieuwe cijfers een recente uitspraak van de Cubaanse kardinaal Jaime Ortega, die kortgeleden in een interview zei dat Cuba geen politieke gevangenen meer telde.

Elizardo Sánchez

Elizardo Sánchez

De CCDHRN schat het aantal Cubanen dat in gevangenissen verblijft op 60.000 tot 70.000. Dat is in verhouding tot de 11 miljoen inwoners van het eiland het hoogste aantal gevangenen in Latijns-Amerika. Woordvoerder Elizardo Sánchez erkent dat het aantal gewetensgevangenen in Cuba is gedaald maar wijst ook op het risico dat deze cijfers snel kunnen veranderen. ‘Het risico dat het aantal politieke gevangenen stijgt, blijft latent aanwezig zolang het regime doorgaat met de criminalisering van hen die gebruikmaken van hun burger- en politieke rechten en andere grondrechten middels een archaïsche strafwet, in oorsprong een simpele kopie, bijna plagiaat, uit de verdwenen Sovjet Unie,’ aldus Sánchez.

Niet-gepleegde misdaden
De commissie bekritiseert het feit dat veel politieke gevangenen gevangen zitten vanwege peligrosidad pre-delictiva, namelijk vanwege het mogelijk gevaar van een nog te plegen delict. De CCDHRN spreekt van ‘een juridisch misbaksel’ waardoor  personen geïnterneerd zijn die ‘volledig onschuldig’ zijn voor delicten die zij nog moeten plegen. Die vooronderstelling van de autoriteiten leidt tot ‘een zeer vluchtige procesgang zonder de nodige bewijzen, materialen en documenten,’ aldus Sánchez.

Voorwaardelijk vrij
De CCDHRN herinnert ook aan de zaak van 11 voormalige politieke gevangenen die deel uitmaakten van de zogeheten Groep van 75, gevangen gezet tijdens de golf van vervolging in maart 2003, beter bekend als de Zwarte Herfst. Zij weigerden naar Spanje te gaan en werden voorwaardelijk vrijgelaten. Daardoor kunnen zij het land niet verlaten. Ook wordt aangedrongen op de vrijlating om humanitaire redenen van 21 personen die veroordeeld zijn wegens ‘delicten tegen de staat’ en die straffen uitzitten van 12 tot 23 jaar in extreem slechte omstandigheden.

Link
* Rapport CCDHRN over de maand mei 2015
Bronnen
* Diario de Cuba, 14ymedio.

Arrestaties Cubaanse dissidenten verdubbeld

De Cubaanse Comissie voor Mensenrechten en Nationale Verzoening / Comisión Cubana de Derechos Humanos y Reconciliación Nacional (CCDHRN) meldt in haar maandelijkse rapport dat in de afgelopen maand mei minstens 641 personen om politieke redenen zijn gearresteerd. Dat is bijna het dubbele van het aantal arrestaties in april van dit jaar. Het is het hoogste aantal arrestaties in de afgelopen 10 maanden. De CCDHRN, geleid door de dissident Elizardo Sánchez, is de enige groep op het eiland die dergelijke feiten registreert en verspreidt. De Cubaanse autoriteit beschouwen dissidenten als ‘contrarevolutionairen’ en ‘handlangers’ in dienst van de VS.’

De Cubaanse kunstenares Tania Bruguera was een van de Cubanen die de afgelopen maand werd aagenhouden doo werd afgelopen maand ars

De Cubaanse kunstenares Tania Bruguera was een van de Cubanen die de afgelopen maand werd aagenhouden.

Citaat: ‘De huidige toename van de politieke repressie zonder onderscheid en het vaak voorkomende geweld tegen vrouwen en mannen die op een volledig vreedzame wijze, enkel hun fundamentele burger- en politieke rechten uitoefenen, is alarmerend’, aldus het maandrapport van de CCDHRN. In mei werden 88 vreedzame opposanten slachtoffer van fysieke agressie, vandalisme, bedreigingen en actos de repudio*, die aldus de CCDHRN toegeschreven kunnen worden aan de politieke politie en de Cubaanse staatsveiligheidsdienst. De Commissie concludeert: ‘Wij voorspellen op korte termijn geen onmiddellijke verbeteringen, tenzij er zich een wonder voordoet in ons land op het terrein van de rechtspraak en de politiek.’

Miguel Ángel Rioseco, lid van de Cubaanse politieke politie

Miguel Ángel Rioseco, lid van de Cubaanse politieke politie

Moord door agent
De organisatie wijst ook naar het aprilrapport waarin de ‘buitengerechtelijke executie’ van de 30-jarige Yunieski Martínez in de provincie Matanzas werd gemeld. Hij werd op 9 april door een lid van de politieke politie Miguel Ángel Rioseco in de rug geschoten. Het slachtoffer was zelf ongewapend. De agent ontvreemde persoonlijke zaken van het slachtoffer en liet het lichaam achter op het land waar familieleden het enkele dagen later vonden. Gisteren werd bekend dat de agent is veroordeeld tot 13 jaar gevangenisstraf. Tegen deze uitspraak kan de familie van het slachtoffer nog in beroep gaan. De mensenrechtenorganisatie merkt op dat de autoriteiten over de achtergronden van deze moord, voor noch tijdens het proces enige informatie hebben vertrekt.

Bijlage
* OVERVIEW MAYO 2015 Rapport CCDHRN mei 2015

Noot

* Actos de Repudio zijn door de Cubaanse autoriteiten georganiseerde gewelddadige acties tegen leden van de oppositie of hun familieleden, vaak in de directe omgeving van hun woningen. De knokpartijen worden door de overheid/partijorganisaties/massa-organisaties georganiseerd, maar gepresenteerd als uitingen van ‘spontane woede-uitbarstingen’ van het volk. Een voormalige voorzitter van de officiële Cubaanse schrijversbond noemde deze actos de repudio ooit ‘verbale lynchpartijen.’

Laagste aantal aanhoudingen sinds 4 jaar

In de maand januari werden 178 gevallen van arbitraire aanhoudingen om politieke motieven vastgesteld. De Comisión Cubana de Derechos Humanos y Reconciliación Nacional (CCDHRN) spreekt van ‘positieve feiten.’ Toch bestaat er ook scepsis over de mensenrechtensituatie in de toekomst, aldus de CCDHRN, geleid door Elizardo Sánchez.

Elizardo Sánchez

Elizardo Sánchez

De Cubaanse Commissie voor Mensenrechten en Nationale Verzoening (CCDHRN) constateert in het januariverslag  dat de situatie van de mensenrechten in Cuba ondanks recente vrijlatingen ‘opnieuw de slechtste is op het continent’ ondanks mogelijke ‘veranderingen op het terrein van de geopolitiek.’
‘De CCDHRN beziet de toekomst met zekere scepsis, zolang het Castro-regime haar verzet voortzet tegen de urgente juridische, economische en politieke hervormingen die de Cubaanse samenleving nodig heeft,’ aldus de slotzin in het verslag over gevallen van politieke repressie in de eerste maand van 2015. De CCDHRN wijst erop dat ’het castrisme ‘doorgaat met het dwingend opleggen aan ons volk van een totalitair model, de eerste oorzaak van de armoede en de wanhoop waar een meerderheid van de bevolking dor bevangen is.’

Vrijlatingen onder voorwaarden
In 2015 constateert de CCDHRN dat er zich minstens 178 gevallen van arbitraire aanhoudingen voordeden, ‘een van de laagste cijfers in de afgelopen jaren’. In dezelfde maand werden 48 gevallen van fysieke agressie en 36 gevallen van verbaal geweld en dreigementen door de politieke politie en agenten van paramilitaire groepen, geregistreerd. De Commissie stelt ook vast dat diverse politieke gevangenen werden vrijgelaten als gevolg van de gesprekken tussen Washington en Havana. Zij zet kanttekeningen bij de vrijlatingen omdat diverse politieke gevangen onder voorwaarden werden vrijgelaten. Enkelen kregen bijvoorbeeld een reisverbod. De terugloop van het aantal aanhoudingen en de vrijlatingen van gevangenen noemt de commissie ‘positieve feiten’.

Bijlage
Rapport CCDHRN, januari 2015

Cubaanse dissidenten spreken met Congresdelegatie uit de VS

Een groep leden van het Amerikaanse Congres heeft gisteren gesproken met een groep dissidenten, activisten en onafhankelijke journalisten uit de Cubaanse civil society. Twee uur lang konden de opposanten van het regime in een gesprek met de Democratische senatoren Richard Durbin (Illinois), Debbie Stabenow (Michigan) en Sheldon Whitehouse (Rhode Island), Chris Van Hollen (Maryland) en Peter Welch (Vermont) onder leiding van senator Patrick Leahy, hun visie op de toenadering tussen de VS en Cuba geven. In het gesprek bleek o.a. dat de oppositie onderling van mening verschilt over de toenadering tussen beide landen.

Van links naar rechts: Patrick Leahy, Debbie Stabenow, Chris Van Hollen en Sheldon Whitehouse in Havana

Van rechts naar links: Patrick Leahy, Debbie Stabenow, Chris Van Hollen en Sheldon Whitehouse in Havana

Woordvoerder Elizardo Sánchez van de Cubaanse Commissie van Mensenrechten en Nationale Verzoening (CCDHRN), overhandigde Leahy een lijst met de namen van 24 gevangenen, die straffen uitzitten van 10 tot 20 jaar vanwege hun politieke activiteiten. Sánchez verzocht de senator deze zaak op de agenda te zetten van de bilaterale dialoog die aanstaande woensdag in Havana begint tussen de VS en Cuba. De leider van de CCDHRN gaf de wachtende pers aan dat de opvattingen van de aanwezige dissidenten soms uiteenliepen omdat ‘niet allen instemmen met de dialoog tussen beide regeringen’ terwijl anderen ‘daar positief tegenover staan en geloven dat (beide landen) hun meningsverschillen moeten oplossen aan de gesprekstafel.’

Tegenstander van de dialoog
Berta Soler van de Damas de Blanco, behoort tot de tegenstanders van deze dialoog omdat ‘deze slechts ten voordele is van de Cubaanse autoriteiten vanwege alle middelen die vrijkomen en die men zal gebruiken om het repressieve apparaat te versterken waardoor alles bij het oude blijft.’ Aan de bijeenkomst namen 15 deelnemers uit de civil society deel waaronder de blogger en krantenuitgever Yoani Sánchez en de voorman van de Patriottische Unie van Cuba, José Daniel Ferrer. De Democratische leden van het Congres kwamen zaterdag in Cuba aan en vertrekken vandaag weer. De Democraten hadden ontmoetingen met functionarissen van de Cubaanse regering, medewerkers van de Amerikaanse vertegenwoordiging in Havana en met Europese ambassadeurs als die van Spanje, Mexico, Noorwegen en Colombia. Ook de Nederlandse ambassadeur in Havana sprak met de Amerikaanse volksvertegenwoordigers. Het bezoek ging vooraf aan de officiële onderhandelingen tussen de regeringen van Cuba en de VS op 21 en 22 januari deze week.

Bron
* Diverse persbureaus
Link
* De berichtgeving over het bezoek in de Cubaanse media, Cubadebate

Cuba wil uitstel dialoog EU wegens ‘gebrek aan vertrouwen’

De derde ronde van gesprekken tussen de Europese Unie en Cuba die gepland stond voor 8 en 9 januari volgend jaar, gaat niet door. Dat hebben diplomaten in Havana en Madrid bevestigd tegenover de redactie van de onafhankelijke internetkrant 14ymedio. De regering van Raúl Castro zou om uitstel hebben verzocht omdat ‘een klimaat van vertrouwen ontbreekt.’ Na de eerste en tweede ronde in april en augustus van dit jaar, zou men zich tijdens het derde overleg buigen over politieke zaken en kwesties gerelateerd aan de mensenrechten en de civil society in Cuba.

Kanotren van de EU in Brussel

Kantoor van de EU in Brussel

Een bron in Madrid die nauw betrokken is bij de onderhandelingen zegt niet precies te weten wat de reden van het gevraagde uitstel is. Cuba zou hebben laten blijken niet ingenomen te zijn geweest met een culturele activiteit georganiseerd door de EU – een foto-expositie van een fotograaf uit Litouwen – die niet bevorderlijk zou zijn geweest voor een ‘goed klimaat’ voor de onderhandelingen. Dezelfde bron zegt ook dat het uitstel meer te maken heeft met logistieke problemen dan met politieke. Cuba zou ‘nog niet klaar zijn voor een nieuwe ronde en meer tijd nodig hebben.’ De EU-vertegenwoordiging in Havana zegt ‘dat men misschien nog niet voldoende voorbereid is op de discussies die voorzien worden’. Een medewerker van deze vertegenwoordiging, Alain Bothorel, bevestigt in een telefonisch contact met 14ymedio dat de onvrede van Cuba samenhangt met een foto-expositie van een kunstenaar uit Litouwen over Cuba, gehouden in de zetel van de EU in Brussel. Bothorel zegt dat de Cubaanse ambassade in Brussel hiervan tevoren volledig op de hoogte was. Hij verzekert ook dat de dialoog door gaat en zegt ‘vertrouwen te hebben dat het moment komt om verder te gaan.’ De expositie is ook in Washington vertoond en Cuba zou, aldus persbureau Reuters, verontwaardigd zijn geweest over de aanwezigheid van bepaalde personen bij de opening ervan. De delegatie van de EU in Havana wil over het gebeuren geen verdere uitspraken doen. Volgens Reuters zouden uitspraken van de Spaanse Minister van Buitenlandse Zaken bij zijn bezoek aan Cuba in november jl. ook niet goed zijn gevallen in Havana. Minister Margallo ging tijdens een voordracht in op de val van dictator Franco en de daarop volgende democratisering van de Spaanse samenleving. Bovendien verzocht hij de autoriteiten naar Spanje uitgeweken Cubaanse dissidenten toestemming te verlenen Cuba te bezoeken.

Dagoberto Valdez

Dagoberto Valdéz

Politieke wil
De internetkrant 14ymedio vroeg ook een reactie aan drie opposanten van het Castro-regime in Cuba. Dagoberto Valdés, directeur van het tijdschrift Convivencia: ‘Het is spijtig dat de onderhandelingen worden opgeschort, op een moment dat thema’s als de mensenrechten en andere zaken van groot bilateraal belang op de agenda staan.‘ Hij hoopt op een snel vervolg van het gesprek tussen Europa en Cuba. Manuel Cuesta Morúa van Arco Progresista: ‘Dit besluit wijst erop dat de Cubaanse regering niet in omstandigheden verkeert om op een open en respectvolle wijze een dialoog te voeren over thema’s als de mensenrechten. Deze opstelling zegt niets over een gebrek aan voorbereiding zoals men suggereert, maar veel meer over de houding tegen over een dialoog want die houdt een verandering in.’ En Elizardo Sánchez van de Comisión Cubana de Derechos Humanos y Reconciliación Nacional noemt het argument dat de Cubaanse autoriteiten gebruiken om uitstel te krijgen ‘een alibi om uitstel van dit proces te krijgen’ en een bewijs dat ‘de politieke wil bij de regering van Cuba ontbreekt om positief te reageren op de oproepen van de internationale gemeenschap werkelijke hervormingen te introduceren op het eiland.’

De uitspraken van de Spaanse Minister van Buitenlandse Zaken, Margallo leidde tot weinig enthousiasme

De uitspraken van de Spaanse Minister van Buitenlandse Zaken, Margallo, leidden tot weinig enthousiasme bij de autoriteiten in Cuba. Hij bezocht vorige maand Havana en sprak er o.a. over de transitie die Spanje doormaakte na de dood van dictator Franco.

Politieke akkoorden
Cuba is op dit moment het enige land van Latijns-Amerika waarmee de Europese Unie geen verdrag heeft gesloten. Sinds 1996 geldt, op initiatief van de toenmalige Spaanse premier José María Aznar, de zogeheten Common Position die de dialoog tussen de 28 landen van de EU en Cuba koppelt aan verbetering op het gebied van de mensenrechten. Nadat de dialoog tussen Cuba en de EU in 2008 werd hervat hebben 15 van de 28 landen een akkoord gesloten met Cuba.

Bron
* 14ymedio, Havana