Ideeënstrijd of ideologische oorlogsvoering?

De afgelopen weken publiceerde deze Cubaweblog diverse berichten over de  verwijdering van scholen en universiteiten van studenten en docenten wegens hun afwijkende politieke opvattingen. Het overkwam ook andere Cubanen, zoals de medewerker van het Museum voor Moderne Kunsten in Havana die vlak na de dood van Fidel Castro liet weten niet te zullen rouwen en vervolgens werd ontslagen. Fernando Ravsberg van de website Cartas desde Cuba publiceerde een opvallende tekst over deze nieuwe heksenjacht. Ravsberg staat positief tegenover de revolutie en onderhoudt goede contacten met hervormingsgezinde personen en groepen in het land. Hij werd de afgelopen maanden dan ook scherp aangevallen door pro-regime blogs als La Pupila Insomne. Ravsberg maakt zich vooral zorgen over de schadelijke gevolgen van al deze incidenten voor het internationale imago van Cuba. Hier volgt zijn tekst.

eerste-mei-daniel-llorente-2017

Opposant Daniel Llorente met Amerikaanse vlag, 1 mei 2017

De gewelddadige reactie op de rennende dissident die op de Eerste Mei een Amerikaanse vlag ontvouwde, was de laatste van een serie misplaatste reacties. Hij werd opgepakt en geslagen. Midden op het Plein van de Revolutie, op de viering van de Eerste Mei en in het zicht van de journalisten. Dit beeld ging de wereld over en dat was nu juist de bedoeling van de opposant. Hij ‘stal de show’, dankzij de niet te onderschatten hulp van hen die hem besprongen toen hij de vlag ontvouwde en die hem voor de camera’s van de belangrijkste persbureaus van de wereld, enkele stompen gaven. Wat zou er zijn gebeurd als niemand zijn sprint over het Plein had belemmerd? Het zou niet meer dan een anekdote zijn geweest zijn, die de beweringen van de regering zou ondersteunen wanneer deze de dissidentie beschuldigt, huurlingen te zijn in dienst van het land met de vlag van sterren en strepen.

universiteit-karen-perez-gonzalez

Karla María Pérez González

Onderwijsinstellingen
Kortgeleden is een studente verwijderd van de hogeschool in Villa Clara die journalistiek studeerde. Het argument luidde dat ‘de universiteit er voor de revolutionairen is.’ Haar foto ging de wereld over en leidde tot afkeuring, ook onder sympathisanten van de revolutie. De verwijdering van de jeugdige Karla María Pérez** van de Universiteit van Las Villas, omdat zij tot een dissidentengroep behoorde, was een daad die opnieuw het beeld van Cuba beschadigde. Als het team voor psychologische oorlogsvoering van de CIA een zaak had moeten opzetten, had zij geen betere kunnen bedenken. Het gaat om een 18-jarige jongere met een engelachtige uitstraling, die verstoten wordt van een Cubaanse universiteit omdat zij de denkbeelden van de regering niet deelde, ‘het perfecte slachtoffer’. De Universiteit van Havana bleef niet achter. Twee docenten, van Economie en Rechten werden om duistere redenen ontslagen. Ze schreven artikelen voor buitenlands media (dat is legaal) en hielden kantoor in een gebouw aan de Malecón.

Omar-Everleny-Perez

Omar Everleny Pérez

Eén van hen, Omar Everleny Pérez, woont nog steeds in Cuba, maakt reizen over de hele wereld, van Japan tot de VS en verbreidt overal zijn kennis en opvattingen over de Cubaanse economie op universiteiten maar nooit op Cubaanse. Wie won en wie verloor er met zijn verwijdering?

Advocaat
De advocaat Julio Fernández werd voor de keus gesteld publiekelijk zijn denkbeelden te verspreiden of af te zien van dit recht van elke burger. In het laatste geval zou hij docent kunnen blijven. Nu schrijft hij voor OnCuba maar geeft geen colleges meer aan de Universiteit. Toen de wervelstorm over Baracoa raasde, zamelde een groep jonge journalisten geld in en reisden naar het rampgebied om verslag uit te brengen over de ramp. Als reactie werden zij gearresteerd. Een onbeduidend voorval werd zo een nieuwsbericht in de wereldpers. Deze collega’s van Periodismo de Barrio werden vrijgelaten zonder dat een aanklacht tegen hen werd geformuleerd. Waarom zijn ze dan aangehouden en vastgezet? Als het gebied niet bezocht kon worden, had men hen moeten verbieden te gaan. Is er iemand die denkt dat dit schandaal Cuba iets oplevert?

Lichamelijk geweld

Fernando-Ravsberg4

Ravsberg

Kortgeleden dreigde men mij de tanden uit de mond te slaan als ik niet ‘fatsoenlijk’ zou schrijven. Het was een officialistische journalist die de bedreiging publiceerde. Is er niemand die kan schatten wat voor schade deze krachtpatserij berokkent aan het beeld van Cuba?

Dubbelzinning
Men kan enerzijds niet toestaan dat er in Cuba niet-officiële websites bestaan (zoals OnCuba, redactie) en tegelijkertijd jongeren straffen die daaraan meewerken. Dat wijst op politieke bipolariteit die moeilijk te begrijpen valt. In Holguín haalde een ander schandaal de media toen collega José Ramírez Pantoja uit de officiële journalistenvakbond werd gezet omdat hij op zijn persoonlijke blog de woorden van de onderdirecteur van de partijkrant Granma had afgedrukt, uitgesproken tijdens een bijeenkomst van de beroepsgroep. En dan was er de druk die werd  uitgeoefend op jonge journalisten in Villa Clara die samenwerken met niet-officiële digitale media. Dat leidde er toe dat zij een publiekelijk gemaakte protestbrief schreven die de hele wereld overging. Ondanks de politieke schade, blijft dit beleid onveranderlijk. Blogs van politieke extremisten, betaald met overheidssteun, herhalen keer op keer dat wie geen revolutionair is, een contrarevolutionair is, dat wil zeggen dat wie niet met hen is, de vijand is.

pers-orkest-garrincha

De samenzang van pers en partij. Cartoon Garrincha

Gevaarlijke polarisatie
En dat is een uitgangspunt dat leidt tot een gevaarlijke maatschappelijke polarisatie. Het zijn dezelfden die blinde eenheid bepleiten, een karikatuur van de werkelijke eenheid die er tussen mensen kan bestaan. De eenheid gebaseerd op diversiteit is het enige bindmiddel die het mozaïek van een natie kan verenigen. Men heeft mij geleerd dat generaal Pyrrus  in 275 v. Chr. een overwinning behaalde, die zoveel inspanning kostte dat ze dezelfde uitwerking had als een nederlaag. De pyrrusoverwinningen van de meest extreme sectoren kunnen in ons land tot hetzelfde resultaat leiden.

Bron
* Cartas desde Cuba, Fernando Ravsberg, 4 mei 2017
Noot
** Karla María Pérez is vandaag in Costa Rica aangekomen. Ze maakt gebruik van de uitnodiging van de krant EL Mundo om daar haar studie af te maken.

Staatsbloggers bedreigen journalist Ravsberg met geweld

De Cubaanse journalist Fernando Ravsberg van de website Cartas desde Cuba / Brieven uit Cuba wordt door ‘revolutionaire bloggers’ bedreigd. Regimegezinde websites als La Mala Palabra , Cuba por Siempre en Isla Mía publiceerden vorige week een artikel over de transportproblemen in Cuba, geschreven door Felix Edmundo Diaz. Deze bijdrage eindigt met de belofte dat wanneer Ravsberg zijn journalistieke werk op deze wijze voortzet ‘zijn tanden uit zijn mond’ zullen worden geslagen.

fernando-ravsberg4

Fernando Ravsberg

Citaat Diaz:
‘Ik wil een collega Fernan, lees Fernando Ravsberg iets duidelijk maken. Denkt u werkelijk in Cuba te kunnen wonen (Ravsberg is geboren in Uruguay) door te razen en te tieren tegen mijn volk? Denkt u niet dat het de hoogste tijd is om een site beginnen, getiteld Brieven uit de VS of Brieven uit Spanje? Waarom bezoekt u Uribe of Peña Nieto niet (presidenten van Colombia en Mexico, redactie) en begint u met Brieven uit Colombia of Brieven uit Mexico. En maak mee hoe paramilitaire groepen of Zeta (Mexicaans misdaadsyndicaat) je in je kruis trappen tot je ballen uit je oren komen’. (….) ‘Vanuit Cuba is dat gemakkelijk want u weet dat niemand u zal kidnappen, u verdwijnt, gemarteld of gedood zal worden, maar wij zijn niet verplicht met u te leven en uw tirades vanaf ons grondgebied aan te horen. Daarom is mijn aanbod eenvoudig: ‘Donder op of pas je schrijven aan. Denk erom dat uw tanden op uw leeftijd niet snel genezen en dat tandheelkundige implantaten duur zijn’, aldus Diaz.

Ravsberg:
‘Dit is een nieuwe in de graad van beledigingen, ze herhalen het verzoek tot uitzetting en, dat is belangrijk, het is de eerste keer dat ik direct bedreigd wordt met fysiek geweld. Het is geen toeval. Kortgeleden merkte ik op dat de extremisten zouden kunnen winnen en deze tekst bewijst dat zij zich bemoedigd voelen. Ik ben ervan overtuigd dat als de Cubaanse regering hier geen einde aanmaakt, de volgende keer de dreigementen zullen veranderen in daden. Dat is de weg van zowel extreem rechts als extreem links; je zwijgt uit jezelf uit angst of het zwijgen word je met geweld opgelegd.’

Bron
* Fernando Ravsberg, website Cartas desde Cuba, 20 februari 2017

Noot

* Het artikel van Ravsberg wordt gevolgd door 130 reacties. Ook blogger en journalist Yoani Sánchez schreef een reactie aan ‘haar collega’.  Zie reactie nr.130 (Spaanstalig)

* Fernando Ravsberg sympathiseert met de Revolutie, is zeker geen dissident, maar nam het wel op voor ontslagen medewerkers bij Cubaanse staatsmedia, censuur op filmfestivals, het ontslag van kritische economen zoals Everleny Pérez en hij pleitte voor meer vaart in de veranderingen die Raúl Castro in 2006 is begonnen. Op diverse websites wordt Ravsberg er nu aan herinnerd lange tijd gezwegen te hebben over censuur en onvrijheid in Cuba, bijvoorbeeld toen ‘de meute op anderen jaagde’, zoals de journalisten die in 2003 tijdens de Zwarte Lente werden gearresteerd.

De ‘meute’ jaagt op journalist Ravsberg

Gisteren constateerde de journalist Fernando Ravsberg dat er een nieuwe campagne was begonnen tegen zijn website Cartas desde Cuba en tegen zijn persoon ‘met een felheid groter dan ooit. De cirkel sluit zich en de mogelijkheid bestaat dat de uitersten elkaar raken, maar zij zullen nooit overwinnen’.  Hij wijst erop dat er leugens over hem worden verspreid die zich in de hoofden van mensen moeten nestelen. ‘Ze zeggen dat ik een huurling ben (term waarmee het regime dissidenten omschrijft, redactie), maar ze zeggen niet wie mij betaalt. Zij weten heel goed dat ik van niemand geld ontvang, maar dat deert hen niet als de verdachtmaking maar werkt.’ Veel van de verdachtmakingen komen van bloggers in dienst van de Cubaanse staat zoals Iroel Sánchez (blog La Pupila Insomne), maar ook de partijkrant Granma liet zich niet onbetuigd.

fernando-ravsberg2

In maart 2014 staakte de BBC de samenwerking met haar correspondent in Havana Fernando Ravsberg. Zijn weblog Cartas desde Cuba groeide in 7 jaar uit tot de meest gelezen weblog van BBC Mundo met de meeste reacties van bezoekers. In bijna 400 posts probeerde de BBC-correspondent Fernando Ravsberg ‘de Cubaanse werkelijkheid te schilderen voorbijgaand aan de anekdotes en probeerde ik mijn lezers dichter te brengen bij een context die nodig is om de ongewone werkelijkheid zoals die in Cuba, te begrijpen,’ zegt hij zelf. Zijn bijdrage over de misdadige wantoestanden in het Psychiatrisch Ziekenhuis van Havana, waar 30 patiënten vanwege de kou en verwaarlozing de dood vonden, behoorde tot de schokkendste. De BBC besloot in 2014 de berichtgeving over Cuba te wijzigen gezien de veranderingen in Cuba zelf; meer opvattingen, meer discussies en meer uiteenlopende gezichtspunten. Ravsberg liet weten daarmee niet akkoord te kunnen gaan en ging zelfstandig verder met zijn website Cartas desde Cuba. Hij sympathiseert met de Revolutie, is zeker geen dissident, maar nam het wel op voor ontslagen medewerkers bij Cubaanse staatsmedia, censuur op filmfestivals, het ontslag van kritische economen zoals Everleny Pérez en pleitte voor meer vaart in de veranderingen die Raúl Castro in 2006 is begonnen. Op diverse websites zoals Diario de Cuba wordt Ravsberg er nu aan herinnert dat hij weigerde te protesteren toen ‘de meute op anderen jaagde’, zoals de journalisten die in 2003 tijdens de Zwarte Lente werden gearresteerd.

Zijn critici schrijven o.a. dat Ravsberg deel uitmaakt van een samenzwering van ‘internationale informatiemonopolies’ gericht tegen de Cubaanse Revolutie. Deze keer was de aanleiding voor de campagne een artikel dat hij publiceerde over de trage ontwikkeling en de bureaucratische rompslomp rond kleine zelfstandigen of cuentapropistas. Het artikel verscheen op 10 januari op deze Cubaweblog onder de titel Groei kleine zelfstandigen verloopt met slakkegang.
De bijgevoegde illustratie toont een schildpad met de kleuren van de Cubaanse vlag op zijn schild en sporen die hij trekt. ‘Ravsberg heeft onze vaderlandse symbolen beledigd’, luidde de kritiek. Ravsberg wijst erop dat je dergelijke kritiek niet hoort wanneer een groep sportlieden, rumbaspelers of musici de vlag gebruiken als kleding. En de Cubaanse media gebruiken tientallen afbeeldingen waarbij de vlag is getekend in een hand, op het gezicht of op een gebalde vuist. Desondanks excuseerde Ravsberg zich tegenover die Cubanen die oprecht beledigd waren. Hij voegt er aan toe dat de autoriteiten hem daar nooit om vroegen. Wel sprak redacteur Pedro de la Hoz van Granma over ‘de groteske manipulatie van een van onze vaderlandse symbolen die niemand kan laten passeren’. De lezers van de partijkrant Granma reageren bijna allemaal met instemming op het commentaar, zoals Anita: ‘Fernando Ravsberg valt onze Cubaanse vlag aan, door deze op een schildpad te plakken, het is de grootste belediging die ik ken. Ik weet niet tot wanneer we deze en andere señoritingos, gringo’s die hun macht misbruiken, accepteren….Stop er mee; vrijheid te verwarren met bandeloosheid’.

Rijke middelen
Ravsberg, die op dit moment werkt voor het dagblad Publico de España en voor zijn blog Cartas desde Cuba, concludeert dat ‘voor de extremisten de enige waarheid hun waarheid is.’ Hij gaat verder niet in op de vraag wie precies degenen zijn die campagne voeren – hij spreekt over obscure krachten –  en zegt over hen: ‘De extremisten kunnen rekenen op allerlei middelen, institutionele steun, uitstekende ADSL-verbindingen met internet, kantoren, auto’s, benzine, dollars voor reizen naar het buitenland, en een leger van journalisten, informaticamensen, lay-out medewerkers en een secretariaat. En met al deze middelen, die hen ter beschikking staan, voelen zij zich bedreigd door een blog dat wordt gemaakt door een journalist vanuit zijn eigen huis met een houtje-touwtje- internet. Zij vrezen de geloofwaardigheid die wij hebben verworven en die zij nooit hebben gehad.’ In 2016 verdubbelde het aantal lezers van het blog Cartas desde Cuba en telde het bezoekers uit 162 landen.

bandera-cuba-tortuga-schildpad

De gewraakte tekening van de schildpad met de Cubaanse vlag, die uiteindelijk door Ravsberg van zijn website werd verwijderd

Optimisme
Ravsberg denkt niet dat ‘de meute van cybersoldaten in staat is zoveel druk op de autoriteiten uit te oefenen zodat zij ons uitschakelen’. Hij citeert de Cubaanse vrijheidsheld José Martí die eens zei dat ‘een principe uit de diepste kelders, sterker is dan een leger’. Volgens Ravsberg is met het huidige internet, blogs en informatieve websites deze waarheid het dubbele waard want ‘deze kelder heeft een galm die doorklinkt tot in de verste uithoeken van de wereld’. En hij herinnert aan de hulpeloze rol die deze cybersoldaten in dienst van de staat, speelden in de zogeheten informatieoorlog met de VS en die mislukte. ‘Honderden Cubaanse collega’s, binnen en buiten de officiële media, eisen een andere journalistiek die doelmatig, serieus, diepgravend en evenwichtig is en die daardoor geloofwaardig wordt.’ (…) ‘En terwijl het land verandert, wordt de meute die ons achtervolgt wanhopiger. Ze roept de regering op de macht te gebruiken omdat zij zelf niet in staat zijn, deel te nemen aan het gevecht om de ideeën, waar men strijdt met argumenten en met voorstellen,’ aldus Ravsberg.

Bronnen
* Website Cartas desde Cuba, 22 januari 2017 met de reacties van 125 bezoekers.

Linken
* Op 26 augustus 2016 publiceerde deze Cubaweblog: Journalistenbond  suggereert verbanning van een kritische journalist

iroelsanchezblogger

Raúl Castro in gezelschap van blogger Iroel Sánchez (midden)

* De weblog La Pupila Insomne speelt een grote rol in de campagnes tegen Ravsberg,maar ook tegen het modieuze magazine On Cuba. Redacteur Iroel Sánchez is blogger in dienst van de Cubaanse staat. In het begin van deze eeuw was hij directeur van het Cubaans Instituut voor het Boek. Hij speelde een belangrijke rol bij de vervolging en intimidatie van schrijvers die zich wensten uit te spreken tegen de golf van onderdrukking en arrestaties in maart 2003 van de leden van de Groep van 75. Hij leidt nu het Oficina para la Informatización de la Sociedad en is eindredacteur van de blog La Pupila Insomne.
In de marge van een recent debat, La Pupila Insomne, 21 januari 2017
De weblog La Pupila Insomne (13 januari 2017): Ravsberg: van belediging tot manipulatie door Carlos Luque Zayas Bazan

Journalistenbond suggereert verbanning kritische journalist

Volgens de oud-correspondent van de BBC in Havana, Fernando Ravsberg, voert de officiële journalistenbond van het regime, de Unión de Periodistas de Cuba (UPEC), een campagne tegen zijn weblog Cartas desde Cuba. De vicevoorzitter van de UPEC, Aixa Hevia, ‘suggereert weinig subtiel’ dat de regering hem zal uitwijzen omdat zijn journalistiek fatsoenlijke burgers ergert’. Ravsberg nam het eerder op voor de ontslagen journalist José Ramírez Pantoja, werkzaam bij Radio Holguín.

ravsberg-gesprek-la jovencuba

Ravsberg wordt geïnterviewd door een redacteur van het blog La Joven Cuba. (LJC)

Citaat van de vakbondsbestuurder Hevia: ‘Het lijkt erop dat de handelwijze van deze Uruguayaanse ‘professional’ fatsoenlijke mensen begint te ergeren (….) nu er op digitale fora oproepen verschijnen deze persoon die voortdurend als een kameleon van schutkleur wijzigt, het land uit te zetten.’ Ravsberg zegt dat ‘Aixa de geschiedenis zal ingaan als de enige leider van een journalistenvereniging ter wereld die de autoriteiten verzoekt om een collega uit te stoten.’ Ravsberg bekritiseert ook de aanval van Hevea op de ontslagen journalist José Ramírez Pantoja. Die wordt verweten teksten gepubliceerd te hebben ‘die onthaald werden door de media in Miami.’ Ravsberg spreekt van een vuile beschuldiging en noemt deze dubbelvuil omdat hij afkomstig is van de vicevoorzitter van de UPEC, ‘een verband dat juist de rechten van journalisten zou moeten verdedigen’ en hij citeert een uitspraak van Joseph Goebbels: ‘Als je een leugen maar vaak genoeg herhaalt, zal er altijd wat onder de bevolking van blijven hangen’ en in dit geval is er ‘geen betere leugen mogelijk dan de persoon in kwestie in verband te brengen met Miami’.

boekomslag_cancion_hombre_nuevo

Lied voor de Nieuwe Mens

Nieuwe journalistiek
Fernando Ravsberg citeert ook Che Guevara die in de brochure Het socialisme en de Nieuwe Mens’ waarschuwt voor het ontstaan van een pers die parasiteert op de macht. ‘Wij moeten geen functionarissen aanstellen die zich dociel ontwerpen aan het officiële denken’, aldus Guevara. Ravsberg herinnert ook aan een opmerking van Raúl Castro die journalisten in 1980 oproep een kritische rol te spelen: ‘journalisten schrijven kritieken en de Partij zal hen steunen.’ Ravsberg wijst er op dat verbanning uit Cuba, zou betekenen dat men mij moet beschuldigen ‘een huurling’ te zijn, maar ‘ik ontvang niet meer geld dan mijn salaris. De website Cartas desde Cuba wordt onderhouden uit mijn eigen inkomsten en spaargeld, daar is geen cent van binnen, noch buiten Cuba bij.’ Hij is ervan overtuigd dat men hem aanvalt om een debat over sancties genomen tegen een Cubaanse journalist, te voorkomen.

Meer ontslagen
Ravsberg: ‘De extremen proberen al jaren lang de ontwikkeling van een nieuwe journalistiek die ontstaat, ook binnen de officiële media, af te remmen’. Hij wijst op de genoemde journalist Pantoja in Holguín, maar ‘ik ken nog drie bestrafte journalisten uit de recente periode. Men blokkeerde de weblog La Joven Cuba, beschuldigde On Cuba en Progreso Semanal van ‘samenwerking met de vijand’ en trok van leer tegen blogs van nationale journalisten, hief lokale platforms op, nam mensen het werk af of vroeg hen het land te verlaten’. Volgens Ravsberg zijn er veel mensen in Cuba die kennisnemen van de nieuwe journalistiek ‘vooral jongeren.’

Bron
* Diario de Cuba, 25 augustus 2016

Linken
* Cartas desde Cuba
* La Joven Cuba
* Progreso Semanal
* On Cuba

Fernando Ravsberg pleit voor ontslagen journalist bij Radio Holguín

‘Deze week ontving mijn collega Jose Ramírez Pantoja te horen dat hij definitief ontslagen was bij Radio Holguín en daarom (vanwege de bestaande zwarte lijsten bij de staatsmedia) ook geen werk meer kan krijgen bij andere staatsmedia. Zijn misdaad? Op een persoonlijke blog drukte hij de volledige tekst af van een speech van de onderdirecteur van de partijkrant Granma, Karina Marron. (zie linken hieronder) Sommige fragmenten waren al verschenen in andere media van de staat. Nu hij de volledige tekst van Karina Marron publiceerde, kostte hem dat zijn werk en zal hij waarschijnlijk nooit meer ergens anders in Cuba kunnen werken,’ aldus de journalist Fernando Ravsberg van de website Cartas desde Cuba en Havana Times. Ravsberg beschrijft de activiteiten van de Cubaanse autoriteiten vaak met een zekere welwillendheid, maar dit keer liet hij die voorzichtigheid varen en laat hij José op zijn website uitvoerig aan het woord en voegt er aan toe: ‘Als de bestraffende autoriteiten hun opvattingen willen kenbaar maken, kunnen zij dit ook doen. Wij staan open om het relaas van hun kant te horen’.

george-orwell-fernando-ravsberg

Ravsberg illustreert zijn interview met José Ramirez Pantoja met een foto en een uitspraak van de schrijver George Orwell, namelijk: ‘Journalistiek is datgene publiceren dat anderen niet bevalt. Al het andere is PR.’ De boeken van de anticommunistische Orwell (o.a. Animals Farm) behoorden jarenlang tot de verboden lectuur in Cuba.

Marron deed haar uitspraken op 28 juni 2016 in juli tijdens een bijeenkomst van de officiële journalistenbond Unión de Periodistas de Cuba (UPEC). Zij waarschuwde toen voor mogelijke ‘protesten in de straten’ vanwege de vergaande bezuinigingsmaatregelen die de regering van Raúl Castro had afgekondigd en zij maakte een vergelijking met de korte maar heftige opstand in 1994 in Oud-Havana, de zogeheten Malecónazo. José Ramirez Pantoja was  aanwezig o.a. omdat hij de journalistenbond UPEC vertegenwoordigde bij zijn bedrijf Radio Holguín. Hij had er ook geen geheim van gemaakt dat hij de woorden van de spreekster opnam en ook nog de teksten van 6 andere sprekers.

Opvattingen uitwisselen
Ravsberg stelt José de vraag waarom hij de toespraak van Marron integraal wilde afdrukken?

Radio-Holguin- Ramirez-Pantoja-Holguin-Verdadecuba-Facebook

José Ramirez Pantoja, voorheen Radio Holguin

‘Toen ik zag dat ook het televisiejournaal aandacht aan de toespraak schonk en de website van de UPEC delen ervan publiceerde, leidde ik daaruit af dat de tekst publicabel was en besloot deze in zijn geheel op mijn weblog te plaatsen met de principiële bedoeling mensen in Cuba te laten weten dat journalisten in Cuba in staat zijn tot een serieus en verantwoord debat op het hoogste niveau. Ik publiceerde de tekst ook omdat ik dacht dat er daardoor een debat zou ontvlammen in lijn met het karakter van de toespraak zelf, die controversieel was en dat er verschillende opvattingen zouden worden uitgewisseld die hier zo hard nodig zijn.’

José heeft geen antwoord op de vraag wat de baas van zijn radiostation te maken heeft met de publicatie op zijn persoonlijke blog.
‘Hoe is het mogelijk dat je een manager van je mediabedrijf nodig hebt om toestemming te krijgen teksten te publiceren op je persoonlijke blog. Van wie is zo’n blog? In mijn geval claimt de leiding op mijn werk dat als een journalist teksten publiceert op zijn blog of op sociale media, hij dat doet uit naam van het medium waar hij voor werkt. Dat is een controversieel standpunt.’

Ontslag bekrachtigd
José leest ook de tekst voor waarop zijn ontslag is gebaseerd:
Citaat: ‘De collega in kwestie had de mogelijkheid deel te nemen als gast aan een conferentie op 28 juni 2016, die deel uitmaakte van een landelijke bijeenkomst van de UPEC. Hij nam de tekst op – zonder de noodzakelijke toestemming- van de woorden van journalist Karina Marron, onderdirecteur van Granma, die op haar eigen kritische wijze vragen aan de orde stelde over het functioneren van de journalistenbond UPEC, de behaalde resultaten van het afgelopen jaar, ze gaf haar persoonlijke opvatting over de informatiepolitiek van Cuba en de plichten van jonge journalisten evenals de mogelijke impact van economische maatregelen die zullen worden genomen.’ (…) ‘De persoon in kwestie schreef de tekst van Karina Marron volledig uit ondanks het feit dat hij niet de opdracht had gekregen de bijeenkomst te verslaan en publiceerde de toespraak op Facebook. Daarmee overtrad hij het informatiebeleid dat voor alle media geldt en dat vaststelt dat werk van maatschappelijk belang moet zijn en kritiek eerst moet worden goedgekeurd door de Manager van de media.’

radio-holguin-

Kantoor van Radio Holguin

De vijand
In het document dat José Ramírez Pantoja ontving van de Raad voor Arbeidsrecht /  Órgano de Justicia Laboral werd het ontslag bevestigd en werd vastgelegd dat ‘de vergadering van de UPEC beschouwd kan worden als bron van overheidsinformatie, zelfs als de nationale televisie er verslag van doet.’ Het document werd afgesloten met de kreet: ‘De vijand moet niets meer horen dan onze eigen stem van de aanval,’ een parafrase op een uitspraak van José Marti. (José Ramírez kan nog in beroep gaan bij een gemeentelijk hof voor werkgerelateerde kwesties)

fernando-ravsberg-fidel-castro-sept-1996. jpg

September 1996: Fernando Ravsberg, toen nog correspondent van de BBC, stelt Fidel Castro een vraag.

Veranderingen
Tenslotte vraagt Ravsberg wat José vindt van de Cubaanse media en wat er zou moeten veranderen?
‘Over dit onderwerp wordt veel gediscussieerd. De disciplineringsactie tegen mij is ook onderwerp van gesprek omdat deze een slechte smaak heeft achtergelaten in mijn beroepsgroep. Volgens mij hebben de Cubaanse media meer onafhankelijkheid nodig om werkelijk haar rol te kunnen spelen in onze samenleving. Cuba heeft behoefte aan minder triomfalisme en de media moeten de realiteit van ons land waarachtig in beeld brengen. Neem het aangekondigde ontslag enkele dagen terug van de Minister van Cultuur, Julian González. Hebben de media ons verteld waarom hij werd vervangen?( …) De media zijn er niet om onze leiders te volgen zodat zij ons kunnen vertellen over hun bijzondere prestaties. Cubaanse media moeten ophouden met het schetsen van rooskleurige en liefelijke vooruitzichten. Maar wie wil de situatie doormaken die ik op dit moment doormaak hoewel ik slechts een werkwijze volgde van ‘Nee, tegen de geheimzinigheid’ en ‘Wij zijn niet bang voor verschillen van meningen of tegenstellingen’. Beide uitspraken werden door Raúl Castro zelf gedaan.’

Bron
* Tekst (Engels) van Fernando Ravsberg, 17 augustus 2016:: How a Cuban journalist got the axe from a government radiostation

Linken

* Protest journalisten staatsmedia tegen censuur en vervolging op deze Cubaweblog van 4 juli 2016
* Op 7 juli 2016 meldde deze Cubaweblog de bijeenkomst waar Karina Marron haar tekst uitsprak.

* Weblog José Ramírez Pantoja

Een Zweed in Burundi of een Uruguees in Cuba?

De Uruguayaanse journalist Fernando Ravsberg woont al jarenlang in Cuba. Hij schreef op zijn website Cartas desde Cuba een artikel over de Cubaanse dissidentie en sprak o.a. over ‘de desoriëntatie van de oppositie’. Ravsberg bekritiseert hun hang naar ‘de paraplu van de Amerikanen’ en meldt tussen neus– en lippen ook nog even dat zij in de beginjaren van de revolutie betrokken waren bij gewelddadigheden. Wij publiceerden deze tekst 8 februari op deze Cubaweblog. De onafhankelijke blogger Regina Coyula publiceerde in de kritische internetkrant 14ymedio een reactie. Volgens Coyula gedraagt Ravsberg zich in Cuba als ‘de gedesoriënteerde Zweed in Burundi’, die hijzelf eerder in zijn artikel opvoert en waarmee hij de mensenrechtenbeweging omschrijft.

fernando-ravsberg

Fernando Ravsberg

Auteur Ravsberg maakt, aldus Coyula, een beginnersfout want hoewel deze journalist de nationale gebeurtenissen op de voet volgt, spreekt hij generaliserend over de oppositie alsof het om één blok gaat. Hij spreekt geen enkele maal in termen als ‘deze bepaalde groep’ of de ‘leden van de oppositie van dit project’. Dat is ernstig want de blog van Ravsberg wordt in Cuba niet gecensureerd, velen ontvangen de teksten per email en wie zijn artikel leest kan de onjuiste conclusie trekken dat de gehele Cubaanse oppositie opereert onder de paraplu van de Amerikaanse regering hoewel volgens dezelfde Ravsberg deze dissidenten – en dat is een bizarre tegenstelling – de normalisatie van relaties gepromoot door de meester uit het Noorden, proberen te boycotten. Het hele artikel ademt de wens uit om een deel (van de oppositie) te zien als het geheel. De antipathie van de auteur verontrust me niet, hoewel hij als communicatie-specialist met zijn opvattingen bijdraagt aan de verwarring bij een toch al slecht geïnformeerde bevolking.

jimmycarterfidelcastrouniform2002

Fidel Castro en Jimmy Carter in 2002. Carter bepleitte toen in een rede openlijk voor ruimte voor het Plan Varela

Mee-onderhandelen
De journalist zegt dat ‘wie wil meespreken aan de onderhandelingstafel met de regering over werkelijke politieke macht moet beschikken’. Hij meent dat deze dissidenten geen recht van spreken hebben en dat het hen ontbreekt aan legitimiteit omdat zij zich de wet laten voorschrijven door Washington. Maar Ravsberg is niet eerlijk want hij weet dat geen dissidente opvattingen gehoord en verspreid kunnen worden, zelfs als juridische procedures dit op papier garanderen. Toen Oswaldo Payá het Project Varela *, respectvol, autonoom en volgens wettige regels presenteerde en hij de zichtbare steun kreeg van Jimmy Carter,  die tijdens zijn toespraak in de Aula van de Universiteit van Havana (2002) en in aanwezigheid van de media het Project Varela uitdrukkelijk noemde, was de reactie van de regering negatief. Het initiatief tot een volksraadpleging en de handtekeningen werden niet voorgelegd aan het parlement. In plaats daarvan werd snel de grondwet aangepast en werd vastgelegd dat het socialisme een eeuwigdurend systeem was en niet omkeerbaar. Maar de vriendschap met de Sovjet Unie was ook eeuwig en er zijn meer eeuwigdurende fenomenen aan hun einde gekomen.

Beschuldiging van terrorisme
De meeste dissidenten zijn niet oud genoeg om te kunnen dromen, zoals Ravsberg suggereert van ‘een invasie van mariniers’ en evenmin suïcidaal genoeg om een blokkade te steunen ‘die hun landgenoten op de knieën dwingt door honger.’ Ik ken niemand die sympathiseert met terrorisme. Ik vind het onvoorstelbaar dat een journalist die pretendeert de feiten in Cuba te kennen niet weet dat de gang van zaken rond de 20 miljoen dollar ook in de ‘vijandelijke pers’ (bedoeld wordt publicaties van mensenrechtengroepen en dissidenten, redactie ) werd gemeld en dat zelfs het discussieprogramma van de staatstelevisie Mesa Redonda deze publicaties toen citeerde waarin melding werd gemaakt van misbruik van geld ‘om de democratie in Cuba te bekostigen.’ Bovendien suggereert hij dat deze harde valuta jaar na jaar Cuba binnenkomen.

balserosopgepiktbijbahamas06122010

Vluchtende Cubanen (2010) die bij de Bahama’s worden gesignaleerd

Werkelijkheid
‘Het contact verliezen met de werkelijkheid kan catastrofaal zijn in de politiek,’ waarschuwt Ravsberg ons. Nee, mijnheer, het IS catastrofaal. Voor de journalistiek maar ook voor een journalist die geen gebruik maakt van het busvervoer, die iemand heeft die de boodschappen voor je doet en die leeft in een bubbel van functionarissen, kunstenaars, ondernemers en andere figuren die altijd wel weer iemand kennen die……………Aan de andere kant is er zijn solidariteit die al 40 tot 25 jaar voortduurt met de Cubaanse regering, een ontkenning van de tientallen mislukkingen, het mismanagement en de corruptie die niets te maken hebben met een ‘blokkade’ of een dreiging van het imperialisme, maar hebben geresulteerd in een volk dat uitgeput en wantrouwend is en heeft geleid tot een emigratie onder jonge mensen die nergens hoger was. Niet elke dissident manifesteert zich op straat of door de lancering van een blog; de jaarlijkse loterij voor een Amerikaans visum, het oversteken van de Straat van Florida en de immigratie richting Midden-Amerika zijn andere vormen van dissidentie, de meest populaire zelfs.

regina-coyula-met-shirts

Regina Coyula

Oppositie
Als ik de tekst van Ravsberg lees, word ik nieuwsgierig en vraag me af hoe de auteur denkt dat de oppositie tegen een autoritair regime zich moet gedragen in een land waar zelfs de oprichting van een vereniging voor dierenbescherming of een milieubeweging al verdacht zijn, wanneer ze niet door de Staat en de partij zijn opgericht. Of wanneer het opduiken van twee oppositionele kandidaten bij de verkiezingen voor de wijkcomité’s al leidt tot een enorme operatie van de geheime dienst. Barack Obama zal besluiten iedereen te ontmoeten óf met een deel van de oppositie óf misschien met geen enkele opponent van de regering, maar ik ben er zeker van dat hij een scherper idee over de Cubaanse dissidentie heeft dan Fernando Ravsberg.

Bron
* Regina Coyula op de internetkrant 14ymedio, 10 februari 2016

oswaldo-paya-malecon

Oswaldo Payá aan de Malecón in Havana

Noot
* Oswaldo Payá, leider van de Christelijke Bevrijdingsbeweging (MCL), verzamelde in 2003 ruim 11.000 handtekeningen ter ondersteuning van een oproep tot een referendum over democratische hervormingen, het zogenaamde Varela-project. In dat referendum zou de Cubaanse bevolking zich kunnen uitspreken over democratie, vrijheid van meningsuiting en persvrijheid in de grondwet. Uiteindelijk stonden er meer dan 25.000 handtekeningen onder de oproep voor een volksraadpleging. Hij overleed op 22 juli 2012 ten gevolge van een auto-ongeluk. De achtergronden van dit dodelijk ongeval bleven tot nu toe onopgehelderd.

Cubaanse oppositie moet strategie ‘updaten’

De Cubaanse politieke oppositie was in 2014 verrast over de plotselinge toenadering tussen Cuba en de VS. Waar het Castroregime de dialoog met de dissidenten altijd had afgewezen, onderhandelde Havana wel met de historische vijand Uncle Sam. Publicist Fernando Ravsberg sprak in een recent commentaar over ‘de desoriëntatie van de oppositie’ en bekritiseert hun hang naar ‘de paraplu van de Amerikanen.’

Ravsberg generaliseert want onder de politieke oppositie in Cuba is sprake van diverse tendensen en bestaan er verschillen van mening over de politiek van Obama. Bovendien maakt deze journalist geen onderscheid tussen de Cubaanse aanslagplegers in de eerste jaren van de revolutie en de burgerlijke, maar vooral ook vreedzame oppositie. Ravsberg heeft echter gelijk als hij constateeert dat de mensenrechtenbeweging in Cuba verrast en enigszins onthand is. Hij ziet dan ook geen rol weggelegd voor dissidenten bij de onderhandelingen omdat zij geen werkelijke politiek macht hebben, zoals bijvoorbeeld de Colombiaanse terreurgroep FARC. Maar daar hoeven de Cubanen toch niet rouwig om te zijn? Hier volgt de tekst van Ravsberg; op zijn website staan ruim 40 Spaanstalige reacties.

vs-Raquel Pérez Díaz. Antiguo jefe diplomático de los EEUU en Cuba en su residencia rodeado de disidentes cubanos

De voormalige chef van de Amerikaanse missie Raquel Pérez Díaz ontvangt een groep dissidenten bij hem thuis in Havana

Cuba’s oppositie lijkt tragisch genoeg veroordeeld te zijn tot een zich vastklampen aan de rokken van de VS in de hoop dat de macht van de laatste hen zal legitimeren in de ogen van hun landgenoten. Het is een armoedige strategie die hen thuis isolement heeft opgeleverd, iets dat zelfs Washington toegeeft. Zij werden buiten de onderhandelingen tussen Obama en Castro gehouden. Je kunt zelfs zeggen dat zij de laatste waren die ervan hoorden. Nu er een nieuwe situatie is ontstaan sinds 17 december 2014 lijken zij even gedesorienteerd als een Zweed in Burundi.

Zelfde discours
Toen Washington en Havana hun taal en relaties begonnen te wijzigen, hield de oppositie vast aan hetzelfde discours als dat van 10, 20 of 30 jaar geleden. Zij greep naar een zelfde strategie als in 1959, een schuilplaats vinden onder de paraplu van ‘de Amerikanen.’ Eerst droomden zij van een invasie van de mariniers, toen over een blokkade die hun landgenoten door honger op de knieën zou brengen, later probeerden zij bomaanslagen en tenslotte organiseerde zij een ‘vreedzame oppositie’ die door de Washington met 20 miljoen dollar per jaar werd gefinancierd. Nu oefenen ze druk uit op president Obama om zijn mogelijk bezoek aan Cuba te laten afhangen van de bereidheid van Raúl Castro tot ‘een formele bijeenkomst met vertegenwoordigers van de oppositie’. Zij benadrukken dat zonder zo’n ontmoeting Obama’s bezoek ‘enkel zal dienen om het totalitaire regiem te versterken en niet de voorstanders van de democratie.’

mensenrechtenencartoonsDon't you care about human rights

“U hebt geen respect voor de mensenrechten’, aldus een dissident tegen president Castro. ‘Die van jou, nee’, antwoordt Raúl. Cartoon van Garrincha.

Revolutie geconsolideerd
Het is verbazingwekkend dat de consolidatie van de Cubaanse revolutie in de jaren zestig aan hun aandacht is ontsnapt. Het systeem stortte zelfs niet in toen het de steun van de Sovjet Unie verloor. Het zicht op de werkelijkheid verliezen kan catastrofaal uitwerken in de politiek. Zij beweren nu dat een bezoek van Obama ‘steun zou geven aan de vastbesloten wens van het Castroregime de huidige positie te handhaven.’ Wat zou de positie van Raúl Castro meer versterken dan de wetenschap dat de grootste wereldmacht faalde in pogingen zijn regering met geweld ten val te brengen? Wie aan de onderhandelingstafel wil zitten met de regering, dient werkelijk politieke macht te hebben, militair (zoals de FARC in Colombia), via verkiezingen (zoals de Venezolaanse oppositie) of in de mogelijkheid massa’s te mobiliseren zoals Solidaridad in Polen.

Wensen van meerderheden
De Cubaanse oppositie lijkt in het licht van de schijnwerpers gekozen te hebben voor een politiek die ingaat tegen de wensen van de meerderheid van de Cubanen en de Amerikaanse burgers. Zij gaat door met hun zoektocht naar confrontatie en willen Havana voorwaarden opleggen die het regime al een halve eeuw verwerpt. Cubaanse dissidenten zeggen dat de ‘Amerikaanse regering haar leiderschap en betrokkenheid bij democratie en de verdedigers ervan, niet moet opgeven’. Deze zinsnede vat de ware band tussen Washington en de oppositie in Cuba als geen ander samen. Het leiderschap in handen leggen van de VS in de interne zaken van Cuba, is een vloek gebleken want het betekent dat men prioriteit geeft aan de agenda van politieke en mensenrechten van Washington boven de concrete, alledaagse economische vragen van hun landgenoten. Om de zaken nog erger te maken heeft de Cubaanse regering het reisverbod opgeheven en brengen nu veel leden van de oppositie teveel tijd door in het buitenland, zodat ze in Miami omschreven worden als ‘de reizende dissidenten’. Als ze dat geld eens zouden gebruiken voor politiek werk onder Cubanen zou dat een groter effect hebben voor de bevolking.

obamastelzwartshirtsinhavanaOnderhandelaarstafel
President Obama zou dissidenten kunnen ontmoeten, velen anderen voor hem deden dit al, maar er ligt nog een lange weg om de Cubaanse oppositie aan de onderhandelaarstafel te krijgen. Het is gezond voor een regering om kritiek te krijgen, maar om die rol goed te kunnen spelen moeten dissidenten hun strategieën wel ‘updaten’. Als dat niet gebeurt, zal de oppositie wegkwijnen tot het moment dat men gevaarlijk dichtbij een hersendood komt.

Bron
* Website Cartas desde Cuba, Fernando Ravsberg, 4 februari 2016: De neven van Uncle Sam