De terugkeer van Porno para Ricardo

De controversiële rockband Porno para Ricardo is terug, met behoud van zijn signatuur en stijl: de openlijke en radicale afwijzing van alles wat tot de Cubaanse instituties behoort. In een recent interview met punkrockmuzikant Gorki Ávila, directeur van de band die nu 20 jaar bestaat, attaqueert hij met name de rol van de Asociación Hermanos Saíz. Dat is een door het regime gecontroleerd cultureel instituut voor popmuziek dat functioneert als een soort Kultuurkamer voor pop, rock en punk.

porno-para-ricardo-2017

Porno para Ricardo

Volgens Gorki, die in 2003 werd gearresteerd en sindsdien op talloze manieren door het regime is belaagd, gaat de band verder met de verspreiding van songs die het regime liever niet hoort en wat velen vrezen te horen. Zonder schroom zingen wat je denkt, blijft het kenmerk van Porno para Ricardo. ‘We begonnen bijna onbedoeld dingen te creëren. De zaken die we binnen de groep deden, hadden te maken met de realiteit waar we mee te maken hadden. Sommige collega’s zeiden dat we ons gedroegen alsof we in Yuma (Cubanismo voor de Verenigde Staten) leefden met zulke oneerbiedige liederen met expliciete, sensuele taal. Voor mij waren het echter geen slechte woorden (…) Dat is de slaafse manier van denken die dit systeem in de hoofden van Cubanen plant (…) We waren heel duidelijk over wat we wilden (…) Hoewel we op een bepaalde manier meeliften met de Asociación Hermanos Saíz.’

Geen zalen
De groep heeft altijd te maken gehad met onvoldoende mogelijkheden om te kunnen optreden; Porno para Ricardo wordt door de Asociación Hermanos Saíz, dus door veel zaaleigenaren geweerd. De officiële censuur waar de artiesten mee te maken kreeg, trof veel van hun teksten en dat beleid leidde tot pure repressie van de politie tegen de musici. Gorki heeft tientallen voorbeelden als slachtoffer van repressie.

Intieme vijand
‘Wanneer heeft u ooit een beweging zien ontstaan naast de instellingen? Dat is onmogelijk. Wij wisten dat een band met de overheid ons niets zou opleveren. Als we ons zouden aansluiten bij de Asociación Hermanos Saíz zouden we kunnen optreden tijdens festivals, maar zou men ook allerlei andere shit van ons eisen. (…) Tot vandaag wisten de organisatoren van festivals ons niet uit te leggen waarom we niet konden optreden. Zelfs de voorman van de Asociación Hermanos Saíz, Alpidio Alonso, had niet de moed om ons te vertellen dat er sprake is van censuur. (…) We hadden steeds meer redenen om ons te keren tegen de duivelse mechanismen van de officiële instituten. (…) De Asociación Hermanos Saíz is de meest nabije vijand van elke kunstenaar en we hebben er vanaf het eerste moment onze intieme vijand gemaakt. Daarom is alle kunst die in dit land wordt gemaakt zo lomp. Het heeft geen enkele kracht en alles wordt gefilterd. Het trieste van alles is dat dat de kunstenaar zelf die censuur opleggen.’

ricardoaguilar2

Ricardo Aguila bij het betreden van de rechtzaal in 2014

Vrijlating 2005
Na zijn vrijlating uit de gevangenis in 2005 heeft Porno para Ricardo agressievere muziek tegen de regering gemaakt. Die is te horen op een nieuw product met de titel Ataque sónico / Sonische aanval, die op dit moment in Cuba wordt opgenomen. Om hun 20e verjaardag te vieren nemen de muzikanten een tweede album met elektronische elementen op in het buitenland. Gorki: ‘Met dit tweede album zullen we het 20-jarig bestaan van onze band vieren en die nemen we op in Argentinië. We willen nummers uit het oude repertoire opnemen, maar met kleine variaties omdat we geen tijd hebben gehad om ingrijpende veranderingen door te voeren. Het zal een geweldige ervaring worden (…) Wanneer we klaar zijn met de opnames zullen we optreden tijdens een concert in dit land.’ Ricardo is sinds zijn terugkeer uit de gevangenis open en radicaal gebleven ten opzichte van alles wat institutioneel en totalitair in Cuba is. ‘Het is eenvoudig een manier om zonder spijt en terughoudendheid te spreken. De prijs die wij ervoor betalen, interesseert ons niet. We hebben te maken met de intimidatie vanuit de meest pornografische instellingen, zoals de politie.’

Bron
* Cubanet, 8 januari 2018

Linken
* Zie ook op deze Cubaweblog: Stop snelrecht tegen rocker Gorki Ávila, 7 februari 2014
* Website Asociación Hermanos Saíz
* Gesprek YouTube: Cubanet met Gorki, 4.37 minuten

Amerikaanse advocaat en twee activisten in Havana weer vrij

De Amerikaanse advocaat Kimberley Motley en twee Cubaanse activisten, de rocker Gorky Águila en Luis Alberto Mariño zijn vandaag vrijgelaten. Ze werden vrijdag gearresteerd omdat ze bij het Provinciaal Gerechtshof in Havana een persconferentie wilden houden over de situatie van de graffiti-artiest Danilo Maldonado. Ook wilde deze advocaat de verdediging op zich nemen van Eduardo Cardet, nationaal coördinator van de Christelijke Beweging van Bevrijding / Movimiento Cristiano de Liberación (MCL) die op 30 november werd gearresteerd.

motley-activistas-gorki-aguila-i-y-luis-alberto-marino-c-16122016

Van links naar rechts: Gorki, Luis Alberto Marino en Kimberley Motley

Kimberley Motley kwam vrij na druk van de zijde van de Amerikaanse ambassade, aldus María Victoria Machado, moeder van Danilo Maldonado, bijgenaamd El Sexto. Zij deelde mee dat Motley vandaag nog naar de VS zal terug reizen. Ook Águila en Mariño zijn vandaag vrijgelaten; zij brachten de nacht door in een politiebureau in de wijk Regla. Volgens de Cubaanse wet kan een Amerikaanse burger als Motley niet optreden als advocaat voor El Sexto omdat ze daar geen vergunning voor heeft.

Familie verrast
De familie van Eduardo Cardet leek verrast door het aanbod van Motley en had er zelf niet om verzocht, aldus Yaimaris Vecino, de vrouw van de MCL-leider die wordt beschuldigd van ’een aanslag’. Volgens het Spaanse persbureau was Motley aangezocht door de zanger Gorky Águila, voorzanger van de rockgroep Porno Para Ricardo.  De Human Rights Foundation (HRF) heeft de arrestatie van Motley scherp veroordeeld. ‘Dit beschamende wangedrag is de trieste realiteit van het totalitarisme in Cuba. Eerst wordt de prodemocratische El Sexto gearresteerd omdat hij de overleden dictator beledigde en belachelijk maakte en vandaag wordt de advocaat gearresteerd die naar Cuba vloog om hem te verdedigen’, aldus Thor Halvorssen, president van de HRF.
Kimberley Motley is een internationaal bekende advocaat die o.a. werkzaam was in Afghanistan, de Arabische Emiraten, Ghana, Oeganda en de VS.

Bron
* Website 14ymedio, Miami, 16 en 17 december 2016

‘Doen alsof’ op Cuba tot kunst verheven (deel 2)

De politieke oppositie op Cuba draagt de kunstenaar op handen. Maar haar actie lokte ook kritiek uit‚ zowel in de Cubaanse als in de buitenlandse kunstwereld. Zoals: met haar Amerikaanse verblijfsvergunning heeft zij makkelijk praten. En: wat voor zin heeft zo’n performance als je de gewone Cubaan niet bereikt? Volgens Bruguera valt dat laatste mee: het incident haalde het nieuws in Miami. Dat wordt op Cuba verspreid via El Paquete: usb-sticks met internetinhoud die op de zwarte markt worden verkocht. ‘Mensen spraken hun steun aan me uit op straat.’

kunst-odilo-girod

Ook het eerste kritiekpunt weerspreekt ze: Bruguera zette haar positie in om te spreken namens onbekendere collega’s. Want ze zijn er wel‚ kunstenaars die worstelen met vragen als: hoe bereik je een publiek zonder jezelf te verloochenen?

Geabsorbeerd
Hamlet Lavastida‚ de bezonnebrilde kunstenaar van het feest‚ is er een voorbeeld van. Op een bovenverdieping in het oude centrum van Havana deelt hij een studio met Leandro Feal (30). Ze kennen elkaar al jaren. Maar waar Lavastida meteen op hoge toon begint te praten‚ controleert Feal eerst of de deur goed dicht zit. De buurvrouw op de galerij heeft zich eerder beklaagd over hun gasten; hij wil problemen voorkomen. ‘Mij fascineert de vraag: hoe kun je als kunstenaar revolutionair zijn in een revolutionair land?’‚ steekt Lavastida van wal. Op Cuba is dat onmogelijk‚ concludeert hij. ‘Je wordt ofwel vernietigd‚ ofwel geabsorbeerd.’ Hij noemt de Fabrica de Arte Cubano‚ een galerie annex bioscoop annex concertzaal en de place to be in Havana. De overheid bepaalt wat er komt te hangen. Net als in het Italiaanse Arte Continua‚ dat grote namen als Anish Kapoor en Michelangelo Pistoletto naar het eiland haalt en zich de eerste private galerie van Cuba noemt. ‘Privaat!’‚ schampert Lavastida. ‘Ze hebben een pact met de overheid. Ik zou niet met de galerie willen samenwerken.’

kunst-hamlet-lavastida-intelectuales-sin-palabras-2009

Werk van Lavastida Intellectuelen zonder Woorden (2009)

Propagandauitingen
Sinds 2008 heeft Lavastida geen tentoonstellingen meer op Cuba. Deels komt dat doordat hij een tijd in het buitenland woonde‚ deels door de aard van zijn werk. Lavastida gebruikt propagandauitingen‚ die hij van een andere context voorziet door ze uitgeknipt op wit papier op een museumwand te hangen of op muren in de stad te spuiten. Hij toont het silhouet van een poster uit 1974‚ die werd gebruikt op een conferentie met ministers van Binnenlandse Zaken uit alle communistische landen. ‘Ze behandelden daar het probleem van de andersdenkenden. Kunstenaars zouden de grote ideeën van de revolutie bedreigen. Je moest ze doorgronden door ze te bespioneren. Deze informatie vond ik in archieven in Warschau en Berlijn. Op Cuba weet bijna niemand hiervan.’ Lavastida wil lacunes in het collectieve geheugen opvullen. ‘Als je op Cuba over geschiedenis wilt praten‚ moet je het over de Onafhankelijkheidsoorlog tegen Spanje hebben’‚ zegt hij. ‘Maar mij interesseert de recente geschiedenis: de executies van tegenstanders van de revolutie‚ ja zelfs van mensen die oorspronkelijk aan de kant van Fidel stonden; de vervolgde homo’s en lesbiennes‚ kunstenaars en katholieken. Waarom mogen we daar niet over praten?’

Collectief geheugen
Het vuur staat in Lavastida’s ogen. ‘Toch ben jij geen officiële dissident’‚ zegt zijn vriend. ‘Je gaat niet de straat op om te demonstreren bij de Dames in het Wit.’ Dat bevestigt Lavastida. Hij ziet zichzelf als een door het systeem gemarginaliseerde figuur. Maar hij weigert Cuba te verlaten. ‘Ik ben ook een product van de revolutie. Mijn werk gaat niet over het land waar mojito’s worden gedronken en sigaren worden gerookt‚ het gaat over de Cubaan die die mojito maakt en die sigaar rolt. Hij heeft niet te eten en geen toegang tot internet omdat zijn regering bang is voor haar volk.’ In Europa en de VS wordt Lavastida’s werk wel tentoongesteld. In Havana verkoopt hij weleens wat aan kunstcritici en collega’s. Een vetpot is het niet. ‘Zonder overheidssteun moet je je publiek zelf vinden. Het is moeilijk‚ maar het geeft ook vrijheid. En als het mislukt‚ kan ik altijd nog uien gaan verkopen.’ Leandro Feal is pragmatischer. Hij ontwikkelde zich als huisfotograaf van de alternatieve scene rond Bruguera. ‘De Tsjechische schrijver Milan Kundera zei ooit dat er in een totalitair regime altijd eilandjes van vrijheid zijn. Die wil ik vastleggen.’

kunst-leandro-feal-fotograaf

Foto Leandro Feal: beeld Malecón in Havana

Handen in de lucht
Op zijn foto’s dansen kunstenaars wild in huiskamers of slapen ze in omstrengeling hun roes uit op matrassen op de grond. In een andere serie poseren ze naakt: uitgelaten met de handen in de lucht‚ onderuitgezakt op de bank‚ de met bossen schaamhaar omringde geslachten prominent in beeld. Het zijn expliciete foto’s voor een land dat in 2012 de ‘onzedelijke’ muziekstroming reggaeton nog aan banden wilde leggen. Toch werd de serie op de kunstacademie niet gecensureerd. Feal: ‘Muziek brengt massa’s mensen op de been. Beeldende kunst is minder gevaarlijk. Bovendien was de tentoonstelling maar voor een klein publiek.’ Lavastida: ‘Je kunt ook zeggen dat deze serie over lichaamscultuur gaat in plaats van over vrijheid.’ De scheidslijn tussen dissidente en overheidskunstenaars is niet zo scherp als de overheid wil doen voorkomen‚ benadrukt Feal. Hij weigerde lid te worden van kunstenaarsbond UNEAC en was een van de weinigen die Tania Bruguera openlijk verdedigde. Maar zijn werk hangt wel in overheidsgalerieën. ‘Ik vind dat je moet samenwerken. Kunst is ook: je plek bevechten en zo het kritische virus in de samenleving injecteren. Punkrocker Gorki Aguila heeft me wel eens uitgenodigd om mijn werk in zijn huiskamer tentoon te stellen. Maar daar komt niemand. Wat heeft mijn werk dan voor impact?’

tania-bruguera-met-act

Werk van Tania Bruguera

Toenadering VS – Cuba
Ook Feal wil Cuba niet verlaten. ‘Het klinkt misschien gek‚ maar van alle landen waar ik geweest ben‚ voel ik me hier het meest vrij. Juist omdat geld hier niet essentieel is om te overleven‚ kan ik me op Cuba het meest wijden aan kunst.’ Wat de gevolgen zullen zijn van de recente toenadering tot de VS? Bruguera‚ Lavastida en Feal durven het niet te voorspellen. Feal: ‘Het regime beseft dat we zonder buitenlandse steun niet kunnen overleven. Sommigen vrezen dat de dictatuur zal worden voortgezet met buitenlands geld. Door agressiever op te treden tegen protestacties‚ maakt de politie duidelijk dat de economische vrijheden niet met andere vrijheden gepaard gaan.’ Voor Bruguera is het juist daarom tijd om in actie te komen. In september wil ze in haar huis een centrum openen voor debat en democratie. ‘We vechten tegen een geduldig systeem‚ dat alle tijd heeft. Ondertussen gaan onze levens voorbij. Verandering is moeilijk en vereist voortdurende inzet. Maar als je mensen leert dat ze iets kunnen veranderen in zichzelf‚ kun je kleine overwinningen behalen. Ik geloof‚ ik weet dat kunst die boodschap kan overbrengen.’

Bron
* Maartje Duin in Wordt Vervolgd, september 2016

Celebrities haasten zich naar Cuba (deel 2)

Gisteren lieten we Yuris Nórido, medewerker van de officiële krant Trabajadores aan het woord over de rush van celebrities naar Cuba. Vandaag begeeft Michael Weissenstein van Associated Press zich in het nachtleven van Havana waar celebrities zich mengen met buitenlandse zakenlieden. Een Cubaanse bovenlaag rekent op een snelle goldrush. Rockzanger Gorki, tegenstander van het regime, verwelkomt de buitenlandse gasten, maar zou willen dat ze niet hun ogen sloten voor de onderdrukking. ‘Wees niet naïef’.

Bewoners van Oud-Havana tijdens de wandeling die Rihanna door de wijk maakte

Bewoners van Oud-Havana tijdens de wandeling die Rihanna door de wijk maakte

De buitenlanders die vroeger de Cubaanse hoofdstad bezochten waren vaak Europeanen met weinig middelen of linkse Amerikanen, die de projecten van ecologisch verantwoorde landbouw of klinieken in de volkswijken wilden bezoeken. Tien maanden nadat de VS en Cuba een einde maakten aan de vijandelijkheden is het klimaat in Havana veranderd. De stad ontvangt tientallen vip’s die vertier zoeken en hedgefondsbezitters die de mogelijkheden onderzoeken om miljoenen te verdienen in een van de laatste bastions van het communisme. Voor velen is de stroom geld die uit de VS komt een zekerheid en bijna onvermijdelijk. Zeker onder de bevoorrechte Cubanen zindert het van veelbelovende berichten. Hoewel de meeste Cubanen dit als toeschouwers gadeslaan, bereidt de beter gesitueerde klasse in Cuba zich voor op een soort goudkoorts. Cuba is in hun ogen het middelpunt van de wereld en dat heeft men sinds de komst van Fidel Castro uit de bergen in 1959, niet meer meegemaakt; toen werden de buitenlanders die Cuba beschouwden als hun tropisch recreatiepark, verjaagd.

Miljoenen
Hannah Berkeley Cohen kwam voor de eerste keer in Cuba om marxisme en leninisme te bestuderen als onderdeel van een studie in het buitenland van de Universiteit van Pittsburgh. Na enige tijd als freelance journaliste te hebben gewerkt en als gids voor ‘linkse mensen en sociaaldemocraten uit New Engeland’ zoals zij haar klanten van toen beschrijft, brengt ze nu drie maanden door met Amerikanen die ’s avonds en ’s nachts de nachtclubs bezoeken en overdag woningen zoeken en mogelijkheden om te investeren. Cohen: ‘Mijn klanten komen nu met ideeën om miljoenen te verdienen in Cuba’ en ‘Iedereen wil nog voor de ander, hier zijn.’ De opkomst van clubs en dure bars in Havana wordt door veel Cubanen met argwaan bezien. Zij beschouwen de gelijkheid als een van de pilaren van de revolutie en die zien nu grote groepen buitenlanders en hun Cubaanse aanhang die in een nacht meer opmaken dan het gemiddelde salaris van 30 dollar dat een Cubaan gemiddeld per maand verdient. ‘Deze verandering is een drama voor een grote groep mensen die de mentaliteit hebben dat alles ter wereld toegankelijk moet zijn voor allen, zegt Octavio Borges Pérez, cultureel medewerker van een persbureau van de staat. ‘Het is een shock voor velen dat men bepaalde plaatsen alleen kan bezoeken afhankelijk van iemands bestedingsmogelijkheden.’

Hoe, volgens tekenaar het beeldmerk van de Rolling Stoens smanevalt met de icoon Çhe'Guebara

Hoe, volgens tekenaar Lauzan, het beeldmerk van de Rolling Stones samenvalt  met de icoon ‘Çhe’ Guevara

Iedereen consultant
In de kleine kring van academici en gidsen die zich interesseerden in Cuba voor de ontspanning, is de kennis over de complexe aspecten van het eiland van weinig betekenis. Op dit moment biedt ieder die ook maar iets af weet van het eiland zich aan als consultant voor grote bedrijven. Collin Laverty leidt een bekend en gerespecteerd bedrijf dat educatieve reizen organiseerde, ook op het moment dat voor de meeste Noord-Amerikanen nog een reisverbod gold voor Cuba. In juli richtte hij een bedrijf op Havana Strategies als reactie op de groeiende vraag naar adviezen bij investeringen. Laverty zegt veel telefoontje te krijgen ‘uit de hele wereld van mensen die waterleidingen en tractoren willen verkopen tot mensen die cruises willen organiseren, hotels bouwen en concerten en triatlons willen organiseren. Het is ongelofelijk. Er is belangstelling voor elke sector.’

Paris Hilton met Fidel Castro junior tijdens het grote gala ter ere van de Cubaanse sigaar

Paris Hilton met Fidel Castro junior tijdens het grote gala ter ere van de Cubaanse sigaar

Egoisme
Julia Sweig, directeur van het Latin American Studies for the Council on Foreign Relations en Phil Peters, directeur van het Cuba Research Center, hebben D17 Strategies opgericht. De naam van het bedrijf verwijst naar 17 december vorig jaar toen de presidenten Barack Obama en Raúl Castro via de televisie de verbetering van de relaties aankondigden.‘Interesse voor Cuba vond je voorheen vooral bij academici,’ zegt Ted Henken, expert van het Baruch College die recent naar Cuba reisde met een ex-directeur van Goldman Sachs op zoek naar mogelijkheden voor technologische investeringen in de particuliere sector in Cuba. ‘Nu bestaat de mogelijkheid om je kennis en je contacten te gebruiken voor iets dat een praktisch economisch doel heeft, en ook een egoïstisch trekje heeft, namelijk winsten opleveren.’

Amerikaanse multinationals
De Cubaanse regering lijkt op dit moment niet uit te zijn op grote contracten met Amerikaanse ondernemingen. Tom Popper, directeur van het Cubaanse reisbureau InsightCuba, zegt dat het hem na een recent gesprek met de Cubaanse president Raúl Castro duidelijk werd dat Cuba er voorlopig niet aan denkt grote Amerikaanse investeerders het hof te maken. De twee spraken kort met elkaar tijdens Castro’s recente bezoek aan New York, waar hij deelnam aan de Algemene Vergadering van de VN. Het Cubaanse staatshoofd merkte op dat ‘Cuba vooral vertrouwen heeft in die Amerikaanse bedrijven die al veel jaren in Cuba hebben gewerkt,’ aldus Popper. Hij benadrukte dat vriendschap en vertrouwen zaken zijn die tijd vragen, ‘het is geen privilege. Dit nieuwe tijdperk is goed begonnen, maar er blijft nog veel doen’, aldus Castro.

gorkiaguila59elanodelerrorNiet naïef
Gorkí Águila, rockzanger en tegenstander van het regime, verwelkomt de buitenlandse artiesten en zegt het positief te vinden dat zij Cuba willen bezoeken. Maar hij waarschuwt ook voor manipulatie door het regime dat goed weet ‘hoe belangrijk een artiest kan zijn om het politieke verhaal van Cuba te verkopen.’ Gorkí zegt in een interview met Diario de Cuba (Spaanstalig en 12 minuten durend) te pleiten voor culturele uitwisseling, maar niet op een naïeve manier. Hij wijst erop dat de cambio / de veranderingen die zich in Cuba voordoen niet veel meer zijn dat ‘het officiële sprookje’ van ‘de nieuwe façade van de tirannie’ .

Bron
* O.a. Michael Weissenstein, persbureau Associated Press, 15 oktober 2015 en de website Diario de Cuba
Link
* Op de website van het radiostation WRLN uit Zuid Florida staan de ervaringen opgetekend van Amerikanen die al langer handel drijven met Cuba of dat willen gaan doen: Commerce with Communists – Doing Business in Cuba.

Gorki Águila: ‘Een overheid die de presentatie van een cd verbiedt, is bang’

Gorki Águila, voorzanger van de rockgroep Porno para Ricardo, heeft 24 uur in Havana gevangen gezeten. De autoriteiten wilden voorkomen dat hij zijn nieuwe album Maleconazo Ahora zou presenteren.

gorkiaguila59elanodelerrorGorki Águila werd zondag vrijgelaten na een gewelddadige arrestatie 24 uur eerder. Ook een expositie van de kunstenaar El Sexto werd daardoor onmogelijk. ‘Een overheid die de presentatie van een cd verbiedt, heeft angst’, aldus Águila in een verklaring tegen de website Diario de Cuba. Tijdens zijn verhoren in het politiebureau van Infanta y Manglar dreigde de staatsveiligheidsdienst een einde te maken aan zijn bezoeken aan Mexico, waar zijn 17-jarige dochter en de moeder van zijn dochter wonen. De autoriteiten zouden voor de aanhouding en het verbod hebben verwezen naar de periode van nationale rouw over de dood van Hugo Chávez. Maar die periode eindige vrijdag en ‘los daarvan zijn wij geen familie van die heer die is overleden,’ aldus Águila die zei naar een andere mogelijkheid voor de presentatie te zoeken.
De diverse buitenlandse reizen die Águila eerder kon maken o.a. naar  VS, Tsjechië en Mexico in een periode dat de migratieverboden nog strengen waren, hebben onder sommige dissidenten geleid tot de suggestie dat Águila zijn harde politieke songteksten zou hebben afgezwakt ter wille van die reismogelijkheden. Die beweringen worden door de teksten op zijn nieuwe cd niet ondersteund.

De woede van de menigte tijdens de Maleconazo in 1994. Foto: Karel Poort

De woede van de menigte tijdens de Maleconazo in 1994. Foto: Karel Poort

Link
* El Bandera, een song op de nieuwe cd El Maleconazo Ahora/ Nu, de Maleconazo (4.45 minuten)
* De Maleconazo is de naam voor een serie anti-regeringsmanifestaties die op 5 augustus 1994 plaatsvonden in Oud-Havana, waarbij o.a. toeristenwinkels en een hotel werden beschadigd en geplunderd. De gebeurtenissen volgden op een viertal pogingen met gekaapte boten of veerponten Cuba te verlaten en de kust van de VS te bereiken. Politie en militairen grepen hard in waarbij honderden mensen werden gewond. Een dag later bezocht Fidel Castro de wijk en riep de aanwezigen op ‘de straten te heroveren’.

Cubaanse politieke politie wilde act voorkomen

De arrestatie zaterdag op klaarlichte dag in Havana van de zanger Gorki Águila, de graffitikunstenaar El Sexto en de cineast Ismael de Diego was bedoeld om een optreden op de hoek G y 23 in de hoofdstad te voorkomen. Zondag werden de drie weer in vrijheid gesteld. Calle G y 23 is in de weekenden vaker een ontmoetingsplaats van alternatieve jongeren en andere Cubanen.

El Sexto op het Plein van de Revolutie met Laura Pollán als tattoo

Gorki Águila, El Sexto en de cineast Ismael de Diego werden zaterdag in Havana om 11 uur ’s avonds door een twintigtal veiligheidsagenten in burger aangehouden, aldus de tweet van schrijver Orlando Luis Pardo. Al de gehele dag was Gorki lastiggevallen door onbekenden. Een man was zijn woning binnengedrongen en schreeuwde dat ze hem ‘zouden castreren als hij doorging met het maken van provocatieve films’. De zanger verzette zich en pakte de agressor, terwijl hij schreeuwde: ‘Verklikker en Weg met Fidel.’ *

Neef dichter Diego
Ismael de Diego, neef van de bekende Cubaanse dichter Eliseo Diego, woont deels in Cuba en deels in het buitenland en hij werd na een ondervraging in een politiebureau vrijgelaten zonder verdere uitleg. Danilo Maldonado of El Sexto zou gisteren zijn opgesloten in een politiebureau in de wijk Cerro. Hij wekte de woede van de geheime dienst omdat hij een tattoo op zijn borst draagt van Laura Pollán. Laura was de leider van de Damas de Blanco; zij overleed in oktober vorige jaar.

* Afgelopen week plaatste Gorki een video op YouTube waarin hij de bevestiging van een bewakingscamera vlakbij zijn woning hekelde (zie blog van 24 februari 2012).

Rockzanger Gorki slachtoffer van ‘de kleine terreur’

Punkrockzanger Gorki Águila (1968), beter bekend als voorzanger van Porno para Ricardo, lijkt een ongericht projectiel. Geen typische dissident; hij haat politiek maar hij botst wel voortdurend met de almacht van de Cubaanse autoriteiten en de onverdraagzaamheid van de partij. Shitcommandante is de titel van een van zijn bekendere nummers, die illegaal via usbsticks en cd’s in Cuba worden verspreiden. Sinds enkele weken wordt zijn woning in Havana met een camera in de gaten gehouden.

Gorki op zijn balkon, oktober 2011

Toen ik hem in 2008 voor de eerste keer ontmoette, in zijn woning aan de Avenida 35 in de wijk Playa in Havana, had hij de dagen daarvoor voortdurend te maken gehad met ‘spontane’ acties van leden van zijn buurtcomité. Hij reageerde er onverstoord op wanneer ze voor zijn woning revolutionaire kreten slaakten en hem uitmaakten voor ‘contrarevolutionair.’ Hij liep naar het balkon en schreeuwde terug. Over de dictatuur, de Castro’s en de censuur. In oktober vorig jaar sprak ik hem weer, op hetzelfde balkon. Hij had een jaar eerder toestemming gehad om naar Mexico te reizen, waar zijn vrouw woont. En hij had van de gelegenheid gebruik gemaakt om op 15 december 2010 in Los Angeles op te treden bij de viering van het 30-jarig bestaan van de Poolse vakbond Solidarnosc. Bij terugkeer in Cuba bleven de pesterijen doorgaan. De bassist van de groep Heberto Dominguez had zojuist zijn groep verlaten. Hij was aangehouden door de geheime politie en op een onbekende plek verhoord. Ook zijn moeder en vriendin moesten op het politiebureau verschijnen. Deze druk maakte dat de bassist de groep verliet. Via een zelfgemaakte videoclip laat Gorki Águila nu weten dat zijn balkon constant in de gaten wordt gehouden door een pas aangebrachte camera. Hij nodigt het regimen del mierda / strontregime uit om de beelden binnenkort uit te wisselen want ‘dan kunnen we er nog een goede videoclip van maken.’

Link
* Video met het relaas van Gorki Águila en de camera