Overspannen verwachtingen en emoties bij nieuwe emigratieregels

De uitgeweken Cubaanse schrijfster Zoé Valdés heeft opnieuw een scherpe aanval gedaan op een lid van de interne oppositie in Cuba. Deze keer is blogger Yoani Sánchez het doelwit omdat zij liet weten de nieuwe emigratiewetgeving persoonlijk te willen uitproberen en naar het buitenland te willen reizen, maar ook terug te keren. Zoé Valdés zegt: ‘Voor dit soort Cubanen is vrijheid geen prioriteit. Zij willen alleen reizen en bloggen.’
Ondertussen vraagt men zich in de VS af over de nieuwe wetgeving zal leiden tot grotere aantallen Cubanen die hun heil in de VS zullen zoeken. Vooral voor Cubanen met een Spaanse nationaliteit zou het een aantrekkelijk perspectief kunnen zijn.

Zoé Valdés

Zoé Valdés eist dat het Amerikaanse Congres de zogeheten Ley de Ajuste Cubano en Estados Unidos intrekt, waardoor elke Cubaan die voet op Amerikaanse bodem zet, de mogelijkheid krijgt een verblijfsvergunning te krijgen. Valdés wil een ‘stille invasie’ vanuit Cuba voorkomen wanneer vanaf 14 januari volgend jaar geen uitreisvisum meer nodig is. Het nieuwe mogelijke filter voor de Cubaanse autoriteiten om niet-gewenste reizen naar het buitenland te voorkomen, wordt het paspoort. Dit paspoort wordt door het Ministerie van Binnenlandse Zaken verstrekt en daar wordt bepaald wie niet aan de criteria van de aanstaande emigratiewetgeving voldoet. In de Staatscourant wordt gewezen op redenen van defensiebelang, staatsbelang, de onmisbaarheid van bepaalde beroepsbeoefenaars, maar ook op ‘de bescherming en de veiligheid van officiele informatie.’ Dissidenten en bloggers als Yoani Sánchez, maar ook artsen, wetenschappers, sportlieden en trainers zullen geen toestemming krijgen.

Guama maakte een fotograp over de ‘emigratieversoepeling’
Douane-ambtenaar: ‘Companera, ik mis het stempel van de jeugdbeweging UJC, het wijkcomité CDR, de vrouwenbond FMC, de bijdrage aan de milities MTT en de vakbond CTC. En als klap op de vuurpijl ontbreekt het stempel van het Bureau voor Voedseldistributie OFICODA Dit kan dus niet doorgaan.’

Enkel reizen
Zoé Valdés valt hard uit naar de blogger Yoani Sánchez. Cuba bevindt zich, aldus de schrijfster, net als 53 jaar geleden op een kruispunt en zij verwijt haar ‘het gebrek aan vrijheid, nul komma nul democratie, repressie, politieke moorden, verdwijningen en gevangennames’ te negeren. In plaats daarvan wil Yoani Sánchez ‘reizen en terugkeren; om te kunnen bloggen en om internet te eisen. Dat is het enige dat haar interesseert; niet kunnen reizen en geen internet bezitten,’ aldus Zoé Valdés die er aan toevoegt te weten dat een grote groep Cubanen in en buiten Cuba er anders over denkt, maar ‘dat is voor de wereldmedia die in meerderheid links zijn, niet belangrijk, want die spelen het spelletje mee met het castrisme, in nauw verband met de regering Obama, de Cubaanse sociaal-democratie en Nieuw Links in Cuba,’ aldus de beschuldiging. Zij wil onmiddellijke intrekking door het Amerikaanse Congres van de Ley de Ajuste Cubano. Zoé Valdés: ‘Deze wet is opgesteld om de Cubanen te helpen het castrisme te ontvluchten, of wel voor de ware strijders van de vrijheid en niet voor hen die enkel willen reizen en terugkeren naar de schaapskooi, zoals de schapen waarin het castrisme het Cubaanse volk heeft veranderd.’ De eis van Zoé Valdés tot intrekking van deze specifieke wet is ook de eis van het Castroregime, dat de VS ervan beschuldigt zo de illegale emigratie naar de VS aan te wakkeren.

Zoé Valdés’ permanente kritiek
De aanvallen van Zoé Valdés tegen leden van de interne oppositie in Cuba zijn niet nieuw. Een maand geleden bekritiseerde zij de 30 deelnemers aan een hongerstaking, geleid door de econome Martha Beatriz Roque en verweet hen 1.000 euro te hebben ontvangen om dit soort protesten mogelijk te maken. Ook zei ze geen mailtjes meer te lezen van de oppositiegroep Patriottische Unie voor Cuba, UNPACU, de Damas de Blanco of Voces Cubanas, Estado de Sats ‘en al die anderen groepen binnen en buiten Cuba die honderdduizenden dollars krijgen van Noord-Amerikaanse en Europese organisaties.’ Omdat de beschuldigingen van Zoé Valdés identiek zijn aan die van de Cubaanse autoriteiten tegen dissidenten, namelijk dat zij geld krijgen uit het buitenland, werd de tekst van Zoé Valdés integraal geplaatst op de weblog van de Cubaanse geheime dienst.

Raúl: ‘Ik heb het uitreisvisum afgeschaft’
Fidel: …..(geen reactie)
Raul: ‘Nu weet ik het zeker. Hij is dood’

Meer Cubanen vanwege trampoline?
In de VS wordt op dit moment op een wat minder hysterische wijze gesproken over de mogelijke gevolgen van de nieuwe wetgeving voor de reizen tussen de VS en Cuba. ‘Zij kunnen de Noord-Amerikaanse regering in verlegenheid brengen,’ zegt David Abraham, docent Immigratiewetgeving van de Universiteit van Miami. Maar een herhaling van de zogeheten Vrijheidsvluchten uit begin jaren zestig tussen Miami en Havana, sluit hij uit. Cubanen die het land willen verlaten kunnen de bekende weg volgen via de Amerikaanse vertegenwoordiging in Havana, maar de eisen die men daar stelt aan een inreisvisum zullen niet veranderen. Wel kan het trampoline-effect een rol van betekenis gaan spelen. Cubanen zouden dan naar landen als Mexico, Canada en Ecuador kunnen reizen en deze landen vervolgens als ‘trampoline’ gebruiken om in de VS terecht te komen. Nu al groeit dit type bezoekers uit Cuba sterk; in dit jaar kwamen 7.401 Cubanen via Mexcio de VS binnen. En dan geldt voor hen de Wet Ley de Ajuste Cubano, die de kans biedt in de VS een verblijfsvergunning te vragen als zij eenmaal voet op Amerikaanse grond hebben gezet. Als zij op zee worden tegengehouden, volgt terugkeer naar Cuba.

Spaanse historische banden
Veel Cubanen hebben geprofiteerd van de zogeheten Ley de la Memoria Histórica Española / Wet op het Spaans Historisch Geheugen, die de Spaanse nationaliteit verleent aan kinderen, neven en nichten van Spanjaarden die in de jaren dertig vanwege de burgeroorlog Spanje moesten verlaten. Met hun Spaans paspoort, kunnen deze Cubanen naar een nabijgelegen eiland reizen, verder vliegen naar de VS waar men van bezoekende Spanjaarden geen visum eist. Deze Spaanse-Cubanen hebben trouwens ook de mogelijkheid langer dan een jaar in Florida te wonen en te werken. Zij mogen nu 24 maanden buiten hun geboorteland verblijven en dan  weer naar Cuba terug te keren; een dergelijk lang verblijf in het buitenland heeft financiéle voordelen en was tot nu toe voorbehouden aan een elite van kunstenaars, schrijvers en de zonen en dochters van de partijprominenten in Cuba.
De VS zullen zich ook in de toekomst, aldus een woordvoerder in Washington, houden aan de uitvoering van het emigratie-akkoord van 1994. Toen kwamen Cuba en de VS overeen jaarlijks 20.000 Cubanen een visum te verstrekken voor de VS.

Bronnen
* Huffington Post, Miami Post, The Daily Beast, en de journalist Tracey Eaton van de weblog Along the Malecón.

Fidel Castro opnieuw doodverklaard

Sinds kort gonst het opnieuw van geruchten over de mogelijke (hersen) dood van Fidel Castro. Ditmaal was het de Venezolaanse journalist Nelson Bocaranda, die op 11 oktober het naderende einde van de 86-jarige ex-leider van de Cubaanse revolutie aankondigde: ‘Binnen 72 uur zullen we horen over de dood van Fidel’. Via Twitter wordt bijna elke twee of drie maanden Fidel’s dood aangekondigd. Zijn zoon Alex reageerde vrijdag op de stroom van twitterberichten en ontkende deze. Maar ook Fidel’s uitgeweken zuster, Juanita, liet in Miami weten zich niet voor te bereiden op de  begrafenis.

Fidel Castro bij de presentatie van zijn boek in februari jl.

In het bericht van 11 september meldt Bocaranda dat Fidel de afgelopen maanden via een kunstmatige long zou hebben gefunctioneerd want ‘dat was de enige manier om hem in leven te houden’. Bocaranda zegt ook dat Raúl Castro ‘binnen 72 uur’ de dood van Fidel zal aankondigen. De aanwezigheid van ordetroepen in de belangrijkste steden van het eiland zou een indicatie zijn. In september zouden Chávez en Raúl Castro zijn overeengekomen de toestand van Fidel geheim te houden tot het moment van de Venezolaanse verkiezingen. Net als bij eerder berichten via Twitter leidde ook het bericht van Bocaranda tot wereldwijde veronderstellingen. In Miami maakten activisten zich alvast op voor feesten, die op zaterdag jl. bij Restaurant Versailles  moesten plaatsvinden. Vanuit Cuba waren er berichten over geblokkeerde telefoons.

Alex Castro ging vrijdag jl. in Guantanamo op de foto met een bevriende journaliste

Zoon: ‘Goede gezondheid’
Alex Castro, tevens huisfotograaf van de voormalige leider, liet vrijdag, bij de opening van een fototentoonstelling in Guantanamó weten: ‘Mijn vader verkeert in goede gezondheid. Hij mag dan wel 86 jaar zijn, maar hij doet nog dagelijks zijn oefeningen en leest nog steeds boeken.’ Bocaranda (die in zijn eerste tweet bij de aankondiging van Fidel’s dood, nog had toegevoegd; ‘Dat denk ik tenminste’) liet dezelfde dag weten dat Fidel’s jongere zus Juanita (1933) door broer Raúl Castro zou zijn gebeld. Zij zou, aldus de tweet van Bocaranda van vrijdag jl., zich klaar moeten maken voor een reis naar het eiland ‘vanwege belangrijk nieuws uit de familie.’ Juanita ging in 1964 in ballingschap. Zij was een vurig aanhangster van de Cubaanse revolutie, maar nam afstand toen deze steeds meer richting Moskou opschoof.

Juanita’s boek dat vorig jaar ook in een Nederlandse editie verscheen

Volgens ingewijden zijn alle banden tussen Fidel en Juanita verbroken, maar Raúl Castro zou ter wille van de familiebanden, nog wel eens tussenbeide willen komen om familiare kwesties op te lossen. Juanita (79), die zich op dit moment inzet voor de herverkiezing van Obama, reageert afwijzend: ‘Dit is totale onzin en het lijkt me onverantwoord dergelijke ongefundeerde geruchten te verspreiden, zonder de minste zorgvuldigheid tegenover mensen die hierbij betrokken zijn. Ik bereid geen reis naar Cuba voor en heb ook geen contact met de familie van mijn broers Fidel en Raúl.’

Fidel en de paus ontmoetten elkaar op 28 maart in de nuntiatuur van het Vaticaan in Havana

Cubanen zijn de laatsten
Blogger Yoani Sánchez schreef op 11 oktober bedolven te worden onder tweets en telefoontjes over Castro’s gezondheid. ‘Iedereen vraagt naar de gezondheid van Fidel Castro, maar ik heb geen enkele zekerheid, er circuleren enkel geruchten’.  Fidel Castro verscheen voor het laatst in het openbaar op 28 maart 2012 toen hij de paus in Havana ontmoette. Zijn laatste publicatie van Reflexión – hoewel slechts enkele regels – dateert van 20 juni en behandelt ‘Het Universum en de expansie’. Een maand eerder op 4 februari 2012 presenteerde de toen 85-jarige leider zijn nieuwe boek Guerillero del Tiempo, geschreven door de journaliste Katiuska Blanco. Volgens officiele bronnen zou hij toen 6 uur lang met de officiele genodigden voor de presentatie hebben gesproken. Yoani Sánchez zegt dat zij zelf al jaren in het ‘tijdperk van het postcastrisme’ leeft. Citaat: ‘De praktijk heeft ons geleerd dat elke keer wanneer er iets met Fidel Castro gebeurt, de Cubanen de laatsten zijn die daar van horen.’

Humorist en cartoonist Guama met Camajan Barbudo over Leven van de Dood

Linken
* Bericht Alberto Muller met informatie over Fidel’s dementie, 9 oktober 2012
* Bericht Venezolaanse journalist Bocarando, 11 oktober 2012
*  Bericht Alberto Muller met toelichting over Fidel’s dementie
Staatsblogger Yohandry met ‘slecht nieuws voor de terroristen in Zuid Florida; Fidel Castro leeft.’
* Weblog Cafe Fuerte sprak met Juanita Castro, 13 oktober 2012
*  Koefnoen publiceerde al jaren geleden een satirische/humoristische video over Fidel Castro, die toont, dat hij nog springlevend is.

Cuba op de bres voor internetvrijheid en tegen censuur

Het Cubaanse persbureau Prensa Latina meldde op 30 oktober dat tijdens de eerste Bloggers Meeting  in Brasilia de Amerikaanse blokkade was veroordeeld waardoor ‘internet in het land wordt belemmerd en gecensureerd.’ Er waren zelfs Cubaanse bloggers op de meeting, namelijk zij die van het regime in Havana wél toestemming krijgen om vrij te reizen.

Gaceta Oficial (Staatsblad) over het recht om te reizen, volgens tekenaar en cartoonist Guama

De meeting publiceerde het zogeheten Charter of Foz de Iguazu dat, aldus Prensa Latina, door 470 deelnemers uit 23 landen werd onderschreven. Zij ‘keerden zich tegen elke poging tot censuur op internet en bepleitten netwerkneutraliteit.’ Ook Cuba stuurde een blogger. Nee, geen Reinaldo Escobar, Yoani Sánchez of Claudia Cadelo, bloggers die binnen Cuba zelf het voorbeeld zijn van de groeiende invloed van sociale media en die de censuur in Cuba durven bekritiseren en daarom door het Castro-regime worden tegengewerkt. In Brasila was Iroel Sánchez aanwezig die de weblog La Pupila Insomne beheert waar de eerste kritische kanttekening bij het beleid van de Cubaanse overheid nog niet is gesignaleerd..

Blog tegen de leugens
Hij is werkzaam bij het officiële Bureau voor de Informatisering van de Cubaanse Samenleving / Oficina para la Informatización de la Sociedad Cubana. Hij zei o.a. dat hij besloot een eigen blog te beginnen omdat hij moe was steeds weer ‘de leugens over mijn land te moeten lezen….Het gevolg van de eenzijdigheid over de berichtgeving van mijn land, maakt dat vooral de visie van de VS naar voren komt en belangrijke zaken worden verzwegen. De media houden stereotypen over mijn land in stand, maar bediscussiëren nooit de oorzaken waardoor bepaalde situaties ontstaan.’  Andere sprekers op deze internationale conferentie waren Ignácio Ramonet en Pascual Serrano. Serrano is een Spaanse journalist, die o.a. werkzaam was voor Univision, het televisiekanaal dat Hugo Chávez de Latijns-Amerikaanse landen aanbood. Hij is medewerker van Le Monde Diplomatique. In 2010 werd hij in Havana onderscheiden door de officiële journalistenbond UPEC. Ignácio Ramonet is journalist en publiceerde een soort biografie van Fidel Castro gebaseerd op interviews met de Cubaanse leider. Het is de enige biografie van Fidel Castro die in Cubaanse boekwinkels te vinden is.

Verbetering van de democratie
In het Charter van Foz de Iguazu wordt gewezen op de groeiende rol van de zogeheten nieuwe media, websites, blogs en sociale netwerken en wordt geconcludeerd dat ‘zij essentieel kunnen zijn voor de versterking en de verbetering van de democratie.’ Vervolgens wordt dit principe weer om zeep geholpen door de constatering dat het hier natuurlijk niet gaat om de ‘veronderstelde vrijheid die door de mediamonopolies word gepraktiseerd en die strijden tegen de pluraliteit in de informatie.’

Achtmaal visum geweigerd
Juist vorige week werd bekend dat de auteur van de weblog Generación Y,  Yoani Sánchez geen toestemming kreeg om naar Madrid te reizen om daar een prijs in ontvangst te nemen van de Spaanse organisatie Házte Oír. De voorzitter van deze organisatie, Ignacio Arsuaga, had de Spaanse minister van Buitenlandse Zaken, Trinidad Jiménez, gevraagd te bemiddelen bij Havana zodat Yoani Sánchez een van haar mensenrechten in praktijk zou kunnen brengen. Maar dat was tevergeefs en voor de achtste maal werd haar een uitreisvisum geweigerd. In een videoboodschap benadrukte de blogger dat de prijs ‘meer bescherming en meer stem’ betekent voor hen die met luide stem de wereldopinie willen duidelijk maken dat het Cubaanse volk al ruim een halve eeuw een dictatuur is.’

Iroel Sánchez

Blogger Iroel Sánchez censureert
Wie probeert op de weblog van Iroel Sánchez (die wél naar het buitenland kan reizen) de inconsequentie van het Cubaanse weblogbeleid duidelijk te maken door met een reactie te verwijzen naar de situatie van Yoani Sánchez, komt van een koude kermis thuis. Iroel Sánchez, de voorvechter van de ‘versterking en verbetering van de democratie’ door discussies op weblogs, weigert dit soort reacties te plaatsen. Wat Mariela Castro blijkbaar is voor de Cubaanse homo-emancipatie, is Iroel Sánchez voor de bloggers in zijn land: zolang zij de officiele leer verkondigen krijgen ze alle ruimte, zelfs om reizen naar het buitenland te maken en het beleid van Havana te prijzen.

Linken
* Iroel Sánchez van weblog La Pupila Insomne vertelt over zijn activiteiten (2.56 minuten, juli 2011)

* Blog La Pupila Insomne

* Global Voices on Line met een verslag van de conferentie

* De videotoespraak van Yoany Sánchez bij de prijsuitreiking in Spanje