Meeste Cubaanse asielaanvragen afgewezen

Veel meer Cubanen dan normaal hebben het afgelopen jaar asiel aangevraagd in Nederland. Twee jaar geleden stond de teller op 23 ‘Cubaanse’ aanvragen, eind 2017 op 256. Het IND heeft er inmiddels 140 behandeld en 99 procent daarvan afgewezen. Volgens het IND was het grootste deel van de aanvragen LHBTI-gerelateerd. Dat wil zeggen: iemand vraagt asiel aan, omdat het vanwege zijn of haar geaardheid onveilig zou zijn op Cuba.

gay-LGBTI-marcha-mei-2016-madrazoWe spraken erover met Pedro (niet zijn echte naam). Hij vroeg in december 2017 asiel aan, maar heeft inmiddels te horen gekregen dat hij Nederland moet verlaten. Hij is het er niet mee eens en gaat, net als veel andere afgewezen Cubanen, in hoger beroep.

Homorechten op Cuba: schijn of werkelijkheid?
Boris Dittrich houdt zich voor mensenrechtenorganisatie Human Rights Watch bezig met de rechten van lesbiennes, homo’s, bi-seksuelen en transgenders. Hij noemt de situatie op Cuba lastig in te schatten. ‘Voor zover wij weten word je er niet vervolgd vanwege je seksuele voorkeur. Wel is het zo dat de grootste organisatie voor de rechten van LHBT’ers op Cuba een monopolie heeft op het hele LHBT-circuit. Onafhankelijke homopartijen of activisten zullen het heel moeilijk hebben.’ Boris heeft het over het Cubaanse centrum voor seksuele voorlichting, Cenesex. Overheidsinstituut Cenesex wordt gerund door Mariela Castro, dochter van de Cubaanse president Raúl Castro. Ze is parlementslid en gebruikt haar invloed om de rechten van LHBTI’ers op de kaart te zetten. Ze heeft ervoor gezorgd dat de staat een sekse-veranderende operatie vergoedt en discriminatie van LHBTI’ers op de werkvloer bij wet is verboden. Dat is een groot verschil met hoe het er 50 jaar geleden aan toeging op Cuba. Het regime van de communistische leider Fidel Castro stond alleen heteroseksualiteit toe. Dat leidde tot homofobie en tot het eind van de jaren 80 werden veel homo’s in werkkampen gestopt.

grafiek-cubanen-lhbti'ers

Het aantal eerste asielaanvragen van Cubanen in 2017 (NOS)

Volgens de Cubaanse vluchtelingen heerst er nog veel homofobie in de maatschappij en komt discriminatie en grof geweld vanuit de politie vaak voor. ‘Je krijgt alleen hulp als je voorstander bent van het regime’, zegt een van hen. ‘Met Cenesex verbetert Cuba haar imago naar de buitenwereld, maar dat is een show.’ Dittrich bevestigt dat Cenesex niet helemaal onafhankelijk is. Hij ontmoette directeur Mariela een paar jaar terug. ‘Ze duldt absoluut geen tegenspraak, is groot aanhanger van het regime en zit niet persé te wachten op democratie. Dat betekent dat er weinig begrip is voor individuen en groepen die het regime niet aanhangen.’

LGBTI-marcha-Mariela-Castro-mei2016-madrazo

Mariela Castro tijdens de Pride-optocht in 2016

Transitvisum
Zowat de enige vliegroute vanuit Cuba is een vlucht naar Rusland, waar je als Cubaan zonder visum heen kunt. En omdat op die vlucht een tussenlanding wordt gemaakt op Schiphol, kon je ook in Nederland komen. Voor 2017 hadden Cubanen een speciale status in de VS en waren de immigratiewetten voor hen vriendelijker dan voor andere immigranten. Vrijwel nooit wees de VS een asielaanvraag van een Cubaan af. Maar eind 2017 schafte president Obama die regeling af. Sinds januari 2018 heb je een zogeheten transitvisum nodig om te landen in Nederland en vervolgens weer door te vliegen naar een land dat niet onder het Schengen-verdrag valt.

Bron
* Maxime de Vries, website NOS, 15 februari 2018

Video
* Gesprek met LHTBI-vluchteling ‘Pedro’ uit Cuba, NOS, 2.32 minuten

Transitvisumplicht voor Cubanen die via Nederland reizen

Ons commentaar op de actualiteit
De Nederlandse ambassade in Havana wil dat Cubanen die een tussenlanding maken op Schiphol, een transitvisum aanvragen tegen betaling van 71 CUC. De maatregel is een reactie op het groeiend aantal Cubanen – vaak transgenders of transseksuelen – dat tijdens een tussenstop (bijvoorbeeld op weg naar Rusland) asiel aanvraagt in Nederland. In 2016 vroegen 23 Cubanen asiel aan in Nederland. Vorig jaar waren dat er 256 waarvan 121 in de laatste maand van 2017.

schiphol-bus-havanaVolgens de website van de Nederlandse ambassade in Cuba wordt de maatregel op 29 januari van kracht, maar een medewerkster meldt telefonisch dat de eis nu al geldt. Het zogeheten Visum A biedt geen toegang tot Nederland en de reiziger mag ook het toestel niet verlaten. Het nieuwe visum moet de Nederlandse autoriteiten in staat stellen te onderzoeken ‘wat de intenties zijn van de visumaanvrager.’ Spanje kent al een transitovisum voor Cubanen die gebruik maken van Spaanse vliegvelden voor een tussenlanding op weg naar een derde land, buiten Schengen.

Mensenrechten
De ambassade zwijgt over de motieven die maken dat Cubanen de weg vinden naar Nederland. Men zou er het vorige week verschenen jaarrapport van Human Rights Watch 2018 moeten raadplegen. Een van de conclusies over Cuba luidt: ‘De Cubaanse regering zet de repressie door en straft dissidentie en openlijke kritiek. (…) Tussen januari en augustus 2017 werden meer dan 3.700 gevallen van arbitraire detentie gemeld. (…) De overheid zet de repressieve aanpak voort, die o.a. inhoudt dat burgers worden geslagen, publiekelijk belasterd en belaagd, reisverboden krijgen en ontslagen kunnen worden om politieke redenen.’

Tweede Kamer
Tweede Kamerlid Harbers (VVD) wil de minister over de Cubavluchtelingen aan de tand voelen. Een vraag die niet mag ontbreken is wat het lot is van Cubanen die vanwege politieke vervolging in Cuba of vanwege hun seksuele identiteit, vervolgd worden. Worden die nog gehoord als zij op Schiphol aankomen?

Aldus het commentaar van de redactie in de Nieuwsbrief CubaTips die vandaag verschijnt.

Link
* De informatie van de Nederlandse ambassade in Cuba 

 

logo-van-cubatips-ontwerp-stijnVolledige inhoudsopgave nieuwsbrief van vandaag.

1. Commentaar: Transitvisumplicht voor Cubanen die via Nederland reizen
2. Illegale kunst vanuit eigen huis
3. Havana’s diamantindustrie in oorlogstijd
4. Carnavaleske Brabantse Che én de echte Che Guevara
5. Zij worden genoemd!
6. 1 februari: Dizzy Mandjeku & Alé Kuma De Palenque
7. Cartoon: Naar de Overwinning
8. Cuba: een nieuwe camperbestemming
9. Culturele Agenda
10. Het laatste nieuws

Gratis abonnement
Wilt u ook alle nieuwe nummers van de CubaTips vanaf nu in uw mailbox ontvangen? Geef u hier op voor een gratis abonnement!  Uw e-mail-adres is voldoende! Ruim 1.100 abonnees gingen u voor. Zij ontvangen elke zondagochtend rond 12.00 uur de CubaTips en missen zo geen enkel nieuws.

Jaarboek HRW: geen verbeteringen in Cuba

De niet gouvernementele organisatie Human Rights Watch (HRW) constateert in het gisteren verschenen jaarboek dat er in Cuba geen ‘verbeteringen’ op het gebied van de mensenrechten hebben plaatsgevonden sinds de Cubaanse president Raúl Castro en zijn Amerikaanse collega Barack Obama in december 2014 normalisering van de relaties aankondigden. Cubaanse burgers die het regime bekritiseren blijven onderworpen aan criminele processen, aldus het rapport.

Damas-Blanco-Habana-politie-december2015

Politie verhindert activiteit van de Damas de Blanco, december 2015

‘Enkele politieke gevangenen zijn vrijgelaten, maar verder is er niets veranderd. De situatie rond de vrijheidsrechten blijft onverminderd hetzelfde,’ aldus Daniel Wilkinson, onderdirecteur van HRW voor Laijns-Amerika. Volgens Wilkinson is nu ‘de internationale druk en aandacht’ gericht op de regering van het eiland, meer dan nodig opdat het eiland verandert in een democratie. Cuba is, aldus HRW, ‘het enige land in de regio waar repressie tegenover de oppositie politiek beleid is’.

Embargo
‘Het embargobeleid van de VS tegenover Cuba is een volledige mislukking geworden en men heeft niets gedaan om de Cubanen te helpen. Het heeft slechts geleid tot isolement van het eiland, voorzag de Cubaanse regering van een excuus voor de problemen en van een voorwendsel voor politieke repressie,’ vervolgt Wilkinson. Hij benadrukt dat het economische embargo van Cuba nu moet worden opgeheven, wat afhankelijk is van het Congres in de VS.

Arrestaties en intimidatie
In het verslag over 2015 wordt gesignaleerd dat het Castro-regime ‘doorgaat met arbitraire aanhoudingen en met intimidatie van personen die gebruik willen maken van hun fundamentele rechten.’ Het zijn maatregelen die ‘regelmatig gebruikt worden om personen die willen deelnemen aan vreedzame marsen of bijeenkomsten over politieke zaken te hinderen,’ zoals dat herhaaldelijk gebeurt met de mensenrechtengroep Damas de Blanco, een van de meest actieve samenwerkingsverbanden binnen de Cubaanse oppositie. Het overkwam ook, aldus HRW, een groep van 90 personen die manifesteerde tijdens een vreedzame mars enkele dagen voordat de Amerikaanse ambassade in Havana in juli 2015 officieel werd geopend.

Vrije meningsuiting
‘Cubanen die de regering kritiseren blijven onderworpen aan criminele processen. Zij kunnen niet rekenen op een gegarandeerd eerlijk proces en in de praktijk zijn de rechtbanken onderworpen aan de Uitvoerende en Wetgevende machten, waardoor onafhankelijke betekenisvolle rechtspraak onmogelijk is,’ aldus het jaarverslag. Veel van de gedetineerden ‘worden geslagen, gestompt en moeten uren en dagen in isolement doorbrengen.’ In het hoofdstuk gewijd aan de vrijheid van meningsuiting, benadrukt de HRW de opening van publieke ruimten voor wifi, maar stelt ook vast dat ‘de prijs van de verbinding van 2 dollar per uur duur is, in een land waar het gemiddeld maandsalaris 20 dollar bedraagt.’

Migratie
Ondanks de veranderende migratiewetgeving, maakt de regering misbruik van haar macht ‘om het recht op het maken van een reis te beperken met een verwijzing naar de verdediging van de nationale veiligheid.’ (…) ‘Dat zijn middelen die de regering toepast ‘om het reizen van dissidenten te verbieden’ ondanks de gewijzigde migratiewetten van 14 januari 2013. HRW bekritiseert ook de omstandigheden in de gevangenissen van het land waar mensen ‘opgestapeld’ zitten en waar de gevangenen ‘geen toegang hebben tot legale middelen om de herziening van hun zaak te bepleiten.’

SindicalistasenVigilia2

Kritische Cubanen bepleiten het recht op een vrije vakbond en verandering

Vakbonden
Het rapport constateert dat ondanks de herziening van de Arbeidswet in 2014, Cuba voortgaat met het schenden van de VN-conventies over de vrijheid van vereniging, collectief onderhandelen, bescherming van salarissen, het uitbetalen van salarissen en een verbod op gedwongen arbeid. Hoewel de formatie van onafhankelijke vakbonden bij wet technisch mogelijk is, staat Cuba in de praktijk enkel de confederatie van door de staat gecontroleerde vakbonden Central de Trabajadores de Cuba (CTC) toe.

Raad van de Mensenrechten
Tenslotte bekritiseert het rapport het feit dat Cuba een regionale zetel kreeg in de Raad van de Mensenrechten van de VN ondanks ‘zijn problematische achtergrond op het gebied van de mensenrechten’ en ‘consequente pogingen van het land belangrijke werkzaamheden van dit VN-organisatie te blokkeren.’

* Download Engelstalige versie van het Jaarboek 2016 Human Rights Watch

Cuba onderdrukt alle vormen van politieke dissidentie (deel 2)

De regering handhaaft een mediamonopolie op het eiland, waardoor er feitelijk geen vrijheid van meningsuiting bestaat. De regering controleert alle media-activiteiten in Cuba en de toegang tot informatie van buiten het eiland is zeer beperkt. Door de beperkte toegang van internet heeft slechts een klein deel van de Cubanen toegang tot onafhankelijk gepubliceerde artikelen en blogs. Aldus het tweede deel van de tekst van het jaarrapport 2011 van Human Rights Watch.

Onafhankelijke bloggers in Cuba

Hoewel een klein aantal onafhankelijke journalisten en bloggers in staat is artikelen te schrijven voor buitenlandse websites of onafhankelijke blogs, moeten zij deze teksten via slinkse wegen bijvoorbeeld met usb-sticks of via Cubanen met een illegale internetaansluiting naar het buitenland sturen; anderen dicteren hun artikelen via de telefoon naar contacten in het buitenland. Onafhankelijke journalisten en bloggers zijn onderworpen aan kortstondige arrestaties en worden voortdurend lastiggevallen door de geheime dienst, of worden bedreigd met gevangenisstraf als zij hun werk voortzetten. Het overkwam bijvoorbeeld de onafhankelijke journalisten Magaly Norvis Otero Suárez en Roberto de Jesús Guerra Pérez die op 23 februari 2011 werden mishandeld in Havana en gearresteerd, op het moment dat zij met twee leden van de gerespecteerde mensenrechtengroep Damas de Blanco, op straat liepen op weg naar een herdenking van de dood een jaar eerder, van Orlando Zapata Tamayo. Zij vertelden later hoe zij naar een politiebureau werden afgevoerd waar ze werden geslagen en ruim 14 uur incommunicado werden gehouden. Bloggers en onafhankelijke journalisten zijn ook slachtoffer geworden van publieke lastercampagnes zoals in maart 2011 toen de staatstelevisie documentaires uitzond waarbij de onafhankelijke bloggers werden omschreven als ‘cyberhuurlingen’ en ‘marionetten van het VS-regime.’ De Cubaanse regering gebruikt de verstrekking van persaccreditatie en visums, die buitenlandse journalisten nodig hebben om vanaf het eiland te kunnen werken, als een controlemiddel van persactiviteiten. Zij straft media waarvan zij meent dat deze kritisch staan tegenover het regime. Zo weigerde de regering bijvoorbeeld in september 2011 de persaccreditatie van een journalist van de Spaanse krant El País met het argument dat deze een vooringenomen en negatief beeld van Cuba schetste.

Mensenrechtenverdedigers
De Cubaanse regering beschouwt het monitoren van mensenrechten niet als een legitieme activiteit. Cuba biedt daarom geen legale status aan lokale mensenrechtengroepen en hanteert middelen als getreiter, mishandeling en gevangenneming om mensenrechtenactivisten te straffen die deze misstanden documenteren. Enyor Díaz Allen, Juan Luis Bravo Rodríguez en Óscar Savón Pantoja -leden van een mensenrechtengroep in Guantanamó – probeerden op 10 maart een ziekenhuis binnen te gaan om een dissident te bezoeken, die een hongerstaking hield. Zij werden door de bewaking aangehouden en gearresteerd en zonder uitleg overgebracht naar een politiebureau en daar drie dagen in eenzame opsluiting gehouden, aldus Díaz Allen.

"Als Cubaan heb ik het recht om mijn land te verlaten en weer terug te keren?' Fidel: 'Hoe mooi hij dat zegt 'Mijn land'. 'Maar dit landgoed is toch van Fidel?'

Reisbeperkingen en scheiding van gezinnen
De Cubaanse regering verbiedt de Cubaanse burger zonder officiële toestemming het land te verlaten of er weer terug te keren. De bekende blogger Yoani Sánchez, die de regering heeft bekritiseerd, is de afgelopen 4 jaar 16 maal toestemming geweigerd om het eiland te verlaten om prijzen in ontvangst te nemen en deel te nemen aan conferenties. De regering wakkert de angst aan voor gedwongen scheiding van gezinnen om dissidenten het zwijgen op te leggen. Ook krijgen burgers geen toestemming hun kinderen mee te nemen bij toegestane bezoeken overzee. Op die wijze worden de kinderen als gijzelaars gebruikt,  die moeten garanderen dat de ouders weer naar Cuba terugkeren.  De overheid beperkt de bewegingsvrijheid van Cubaanse burgers binnen Cuba o.a. met het zogeheten Decreet 217. Het is bedoeld om immigratie naar de hoofdstad Havana te beperken en de wet eist dat Cubanen hun autoriteiten toestemming vragen om naar Havana te verhuizen. Het wordt ook gebruikt om te voorkomen dat dissidenten in Havana bijeenkomsten bijwonen en om angst aan te jagen bij dissidenten uit andere delen van Cuba die in de hoofdstad wonen.

Omstandigheden in de gevangenissen
De gevangenissen zijn overbevolkt, onhygiënisch en ongezond; er is in het algemeen sprake van slecht voedsel en ziekte. Gevangenen, die het regime bekritiseren en weigeren de ‘heropvoeding’ te ondergaan of hongerstakingen of andere protesten organiseren, worden dikwijls onderworpen aan eenzame opsluiting, mishandeling, beperking van bezoek en het onthouden van medische hulp. Gevangenen hebben geen mogelijkheid om klachten in te dienen wat leidt tot totale straffeloosheid door de gevangenisautoriteiten.

Acht uur blokkade kost net zoveel als de renovering van 14 kindercréches, aldus een billboard langs de weg in Cuba

Internationale hoofdrolspelers

Het embargo van de VS dat al ruim 50 jaar bestaat, levert ontberingen voor de Cubanen op en heeft niet geleid tot een verbetering van de mensenrechten in het land. Tijdens de Algemene Vergadering van de VN in oktober veroordeelden 186 van de 192 lidstaten het Amerikaans embargo: enkel Israël en de VS stemden voor. In januari 2011 kondigde president Barack Obama aan dat de ‘people-to-people’ reismogelijkheden niet langer werden beperkt: religieuze, educatieve en culturele reizen vanuit de VS naar Cuba werden daardoor weer mogelijk en ook de mogelijkheid van Amerikanen om geld over te maken naar Cubaans burgers werd verruimd. In 2009 had Obama de eerdere reisbeperkingen van Cubaanse-Amerikanen en de mogelijkheid om geld over te maken – beiden resultaat van het beleid van president Bush – al afgeschaft.

Raúl: 'Kijken of hier iets moois uitgroeit' Cartoon van Garrincha naar aanleiding van de gevangenschap van Alan Gross

In maart werd de Amerikaanse burger Alan Gross – onderaannemer van het Amerikaanse Agency For International Development – tot 15 jaar gevangenisstraf veroordeeld omdat hij communicatieapparatuur zou hebben verspreid onder religieuze groeperingen in Cuba. Gross werd in 2009 aangehouden en door de openbare aanklager beschuldigd van deelname aan ‘een subversief project bedoeld om de revolutie ten val te brengen.’ Het Cubaans Hooggerechtshof bevestigde in augustus deze gevangenisstraf en Gross blijft in de cel. De Europese Unie handhaaft de zogeheten Common Position tegenover Cuba die in 1996 werd afgekondigd. Volledige economische samenwerking met Cuba is gekoppeld aan een overgang naar een pluralistische samenleving en het respect voor de mensenrechten. Op dit moment moeten de Cubaanse autoriteiten nog de kern van de internationale mensenrechtenverdragen ondertekenen, namelijk de Internationale VN Conventie van Burger- en Politieke Rechten en de Internationale Conventie van Economische, Sociale en Culturele Rechten. Cuba tekende beide verdragen in februari 2008. Cuba maakt op dit moment deel uit van de VN Mensenrechtenraad. In 2009 werd land een driejarige periode herkozen.

Link
* Wikipedia met Nederlandstalige informatie over de Internationale VN Conventie inzake Burger- en Politieke Rechten en een  verwijzing naar de integrale tekst.
Rapport Human Rights Watch 2011, gedeelte Cuba (Spaanstalig)

Cuba onderdrukt alle vormen van politieke dissidentie (deel 1)

Cuba is het enige land in Latijns Amerika dat openlijk alle vormen van politieke dissidentie onderdrukt. Aldus het jaarverslag 2011 van Human Rights Watch dat vorige week verscheen. Ook in 2011 ging de regering van Raúl Castro, aldus deze rapportage, voort met een beleid waarbij politiek conformisme werd afgedwongen met kortstondige gevangenneming, mishandeling, publieke activiteiten waarbij personen worden beledigd, mishandeling, gedwongen ballingschap en reisbeperkingen. De integrale tekst volgt hier in twee delen.

President Raúl Castro

In 2011 liet de Cubaanse regering de twaalf overblijvende politieke gevangenen van de Groep van 75 vrij; mensenrechtenactivisten, journalisten en vakbondsleiders die in maart 2003 tijdens summiere processen waren gevangengezet vanwege de uitoefening van hun fundamentele rechten. De meesten van hen werden gedwongen in ballingschap te gaan in ruil voor hun vrijlating. In 2011 veroordeelde de overheid nog minstens zeven dissidenten tot gevangenisstraffen vanwege de uitoefening van hun fundamentele rechten. Mensenrechtengroepen op het eiland zeggen dat er nog enkele tientallen in de gevangenis verblijven. De overheid neemt steeds vaker haar toevlucht tot willekeurige aanhoudingen en korte gevangenneming om de basisrechten van haar critici te beperken, inclusief het recht om te zich te verenigen en zich vrij te bewegen. De Cubaanse regering dwingt dissidenten ook om te kiezen tussen ballingschap of voortdurende repressie en zelfs gevangenschap. Daardoor verlieten grote aantallen dissidenten in 2011 met hun gezinnen het land.

Politieke gevangenen
Cubanen die de regering bekritiseren worden beschuldigd van crimineel gedrag. Hun garanties bij een te voeren proces zijn niet langer gegarandeerd zoals het recht zelf een advocaat te kiezen of het recht om in het openbaar en op een eerlijke wijze door een competente, onafhankelijke en onpartijdige rechter, gehoord te worden. In de praktijk zijn rechtbanken ‘onderworpen’ aan de uitvoerende en wetgevende machten in Cuba en wordt betekenisvolle juridische bescherming genegeerd. Enkele tientallen politieke gevangenen zitten, aldus gerespecteerde mensenrechtengroepen op het eiland, gevangen. In juni 2011 publiceerde de Consejo de Relatores de Derechos Humanos de Cuba / Raad van Mensenrechtenobservanten van Cuba (CRDHC) een lijst van 43 personen van wie wordt aangenomen dat zij nog steeds om politieke redenen gevangen worden gehouden. In mei 2011 werden vier dissidenten in Havana –  Luis Enrique Labrador, David Piloto, Walfrido Rodríguez en Yordani Martínez – vervolgd op beschuldiging van minachting en verstoring van de openbare orde omdat zij op het Plein van de Revolutie hadden gedemonstreerd en pamfletten hadden verspreid met de leus ‘Weg met de Castro’s!’. Zij werden veroordeeld van 3 tot 5 jaar gevangenisstraf. De Commissie schat dat er meer gevallen van politieke gevangenen zijn van wie de zaak niet kan worden gedocumenteerd omdat de regering de toegang tot gevangenissen weigert aan nationale of internationale onafhankelijk mensenrechtenorganisaties.

Willekeurige gevangenname en kortstondige opsluitingen
Naast het voeren van strafprocessen is de regering van Raúl Castro steeds vaker gaan vertrouwen op willekeurige arrestaties om individuen te treiteren en te intimideren die gebruikmaken van hun fundamentele rechten. De Cubaanse Commissie voor Mensenrechten en Nationale Verzoening CCDHRN documenteerde voor 2010 2.074 willekeurige arrestaties door veiligheidstroepen en tussen januari en augustus 2011 al 2.224. De arrestaties zijn vaak bedoeld om te voorkomen dat personen deelnemen aan bijeenkomsten of activiteiten, die als kritisch worden beschouwd door de Cubaanse overheid. Leden van de staatsveiligheidsdiensten overleggen bijna nooit de arrestatiebevelen die de gevangennamen rechtvaardigen en zij bedreigen gevangenen met verdere strafrechtelijke vervolging als zij voortgaan met zogeheten ‘contrarevolutionaire activiteiten.’ Slachtoffers van zulke willekeurige arrestaties zeggen dat ze vaak uren tot dagen – vaak op politiebureaus – worden opgesloten zonder contact met de buitenwereld. Sommigen ontvangen een officiële waarschuwing (acta de advertencia), die aanklagers later weer kunnen gebruiken om aan te geven dat er sprake is van een patroon van crimineel gedrag. Dissidenten zeggen dat deze waarschwingen bedoeld zijn om hen te ontmoedigen deel te nemen aan toekomstige activiteiten die kritisch staan tegenover de regering. Op 24 juli 2011 namen leden van de geheime dienst willekeurig 28 mensenrechtenactivisten gevangen voor 4 tot 30 uur in Palma Soriano in de provincie Santiago de Cuba toen deze wilden deelnemen aan een religieuze bijeenkomst waar gebeden werd voor de vrijlating van politieke gevangenen.

Gedwongen verbanning
De dood van de politieke gevangene Orlando Zapata Tamayo in februari 2010 na een hongerstaking van 85 dagen en de daaropvolgende hongerstaking door de dissident Guillermo Fariñas, dwongen de Cubaanse regering uiteindelijk de resterende gevangen uit de Groep van 75,  die in maart 2003 tijdens een razzia waren gearresteerd, in maart 2011 vrij te laten. Terwijl de laatste 12 gevangenen van deze groep in maart 2011 werden vrijgelaten, moesten de meesten kiezen tussen verdergaande detentie of een gedwongen ballingschap. Sinds dat moment zijn tientallen andere prominente dissidenten, journalisten en mensenrechtenstrijders  gedwongen geweest die keus tussen

Nestor Rodriguez Lobaina die gedwongen werd in ballingschap te gaan

ballingschap of voortgaande gevangenschap te maken.  Néstor Rodríguez Lobaina, een uitgesproken mensenrechtenactivist, voormalig politiek gevangene en voorzitter van een dissidente jongerengroep in Guantánamo, werd in december 2010 gearresteerd. Hij was maanden in afwachting van een rechtzaak en liet weten dat de autoriteiten hem hadden voorgehouden dat als hij niet akkoord zou gaan met ballingschap, hij tot 5 jaar gevangenschap zou worden veroordeeld, In april 2011 accepteerde hij gedwongen ballingschap in Spanje

Bron:
Rapport Human Rights Watch 2011, gedeelte Cuba (Engelstalig)  

Tientallen arrestaties in het oosten van Cuba

Leden van de Cubaanse oppositie melden dat sinds vrijdag tientallen opposanten, vaak met geweld, door de politie zijn aangehouden. Het Cubaans regime wilde voorkomen dat zij naar Contramaestre bij Santiago de Cuba gingen om de begrafenis van Wilman Villar Mendoza bij te wonen. Mendoza overleed donderdag in een ziekenhuis in Santiago na een hongerstaking van 50 dagen. Dissident Jorge Cervantes zegt dat de omgeving van Contramaestre ‘volledig is gemilitariseerd.’ De begrafenis van Villar Mendoza, die actief lid van een baptistenkerk was, vond gisterenmiddag om 4 uur plaats. Enkele familieleden van Mendoza mochten de kist begeleiden en het kerkhof betreden.

Damas de Blanco houden wake voor Wilman Villar

Er zijn ‘meer militairen dan inwoners, meer patrouillewagens dan openbaar vervoer’ en in het dorp heerst ‘een sfeer van angst onder de bevolking want deze situatie is voor Contramaestre ongewoon,’ aldus de dissident Cervantes wiens eigen huis ook omsingeld is door leden van de geheime dienst. ‘Het doet ze blijkbaar niets dat er vier kleine kinderen wonen in mijn huis. Voortdurend wordt de woning met stenen, stokken en uitwerpselen bekogeld, bedoeld om ons angst aan te jagen.’ De voormalige politieke gevangene van de Groep van 75 José Daniel Ferrer, leider van de Unión Patriótica de Cuba / Patriottische Unie van Cuba UNPACU, telde ongeveer 40 arrestaties in de gemeenten Santiago de Cuba, Holguín, Guantánamo en Granma. Ferrer meldt ook een actie van Cabrera Montoya en drie andere activisten die voor het kantoor van de gemeenteraad van Palma Soriano in het openbaar de regering beschuldigen verantwoordelijk te zijn voor de dood van Villar Mendoza. Een andere activiste Rafael Molina Leiva is aangehouden bij Hotel Meliá Santiago omdat ze foto’s wilde mailen van het geweld van de zijde van de politie.

Geen dissident
Het regime in Havana heeft vrijdag gezegd over ‘meer dan voldoende bewijzen en getuigenissen te beschikken’ die aantonen dat de gevangene Wilman Villar Mendoza ‘geen dissident was, noch actief betrokken bij een hongerstaking.’ Volgens een bericht op de officiële website Cubadebate was Villar Mendoza veroordeeld vanwege ‘een publiek schandaal en het mishandelen van zijn vrouw.’ Familieleden zouden, aldus Cubadebate, deze feiten hebben onderstreept en hun erkentenis hebben uitgesproken voor de goede medische zorg van de zijde van het medisch team, dat Wilman had bijgestaan, aldus de notitie bij Cubadebate.

Naakt en in isolement
Villar Mendoza werd op 14 november vorig jaar gearresteerd omdat hij deelnam aan een politiek protest. Tien dagen later werd hij tot 4 jaar gevangenisstraf veroordeeld. Toen hij op 24 november in de gevangenis van Aguadores zijn hongerstaking begon is hij door zijn bewakers naakt een isoleercel gezet. Op 14 januari werd hij vanwege een zware longontsteking naar een ziekenhuis in Santiago gebracht. Villar Mendoza heeft twee kinderen, van 5 en 7 jaar.

Linken
* Radio-interview met de vrouw van Villar Mendoza (4 minuten)
* Verklaring Cubaanse autoriteiten op Cubadebate (20 januari 2011)
Verklaring van Human Rights Watch: ‘Dood dissident in Cuba maakt repressieve tactieken regime zichtbaar’