Ex-spion Fernando González maakt carrière

Het was voor politieke intimi geen geheim dat de voormalige Cubaanse spion Fernando González Llort de volgende president van het Instituto Cubano de Amistad con los Pueblos  / Cubaans Instituut voor Vriendschap onder de Volkeren (ICAP) zou worden. Sinds zijn terugkeer naar Cuba, na 15 jaar Amerikaanse gevangenschap, werd hij in juni 2014 benoemd tot vicevoorzitter van de ICAP. Deze week werd bekend dat hij de huidige ICAP-voorzitter Kenia Serrano Puig zal opvolgen.

cuban-five-Fernando-Gonzalez-Llort

Fernando González Llort

Het officiële persbericht over de opvolging van Serrano Puig is zuinigjes en bevat niet de geijkte zinsnede over ‘het vervullen van andere verantwoordelijkheden’ over Serrano. De tekst vermeldt ook niet hoe ‘excellent deze zijn taken voor het ICAP uitvoerde’, een vaak voorkomende zinsnede in dergelijke berichten. Dat belooft weinig goeds voor de scheidende ex-voorzitter.

Cuban Five
Sinds hun terugkeer uit Amerikaanse gevangenissen, vervullen alle leden van het spionagenetwerk van de Cuban Five functies in instellingen van de staat, de meesten als vicevoorzitters. González Llort is de eerste die zo’n instelling gaat leiden. Llort behaalde in 1987 het zogeheten Gouden Diploma als afgestudeerd specialist in Internationale Politieke Relaties. Later leidde hij een tankeenheid in Angola waar het Cubaanse leger bij de oorlog daar was betrokken. De rest van zijn levensbeschrijving bestaat uit zijn deelname aan het spionagenetwerk Red Avispa / Rode Wesp en die deelname eindigde in zijn aanhouding en gevangenschap in de VS. González Llort is officieel Held van de Republiek Cuba.

icap-kantoor-havana

Kantoor van ICAP in Havana

Solidariteit
ICAP is de Cubaanse organisatie die een grote rol speelt bij de organisatie van werkkampen, officiële congressen uit solidariteit met de Cubaanse Revolutie en de ontvangst van vertegenwoordigers en personen uit bevriende landen. Deze week verwelkomde ICAP bijvoorbeeld een delegatie van de Vriendschapsvereniging Cuba-Iran. ICAP heeft zich ontwikkeld als de bekende vriendschapsinstituten die bestonden in de voormalige communistische wereld. Bij de initiatieven en activiteiten van ICAP wordt het accent gelegd op de vriendschap tussen de volkeren en wordt marxistisch-leninistisch woordgebruik gemeden. De functie van voorzitter van ICAP biedt de mogelijkheid tot maatschappelijke stijging binnen de Cubaanse instituten. Oud-voorzitter Sergio Corrieri was lid van het Centraal Comité van de partij en lid van de Staatsraad. De nu vervangen voorzitter Kenia Serrano was ooit lid van het Nationaal Bureau van de communistische jeugdbeweging (UJC) en kwam niet verder dan een zetel in het Cubaans parlement.

Bron
* Marcelo Hernández, Cubaanse internetkrant 14ymedio, 29 maart 2017

Link
* Website ICAP

Laatste Cubaanse spion in Amerikaanse cel blijft gevangen

Ondanks de verbeterde relaties tussen de VS en Cuba, lijkt het erg onwaarschijnlijk dat de laatste Cubaanse spion in Amerikaanse gevangenschap, eerder wordt vrijgelaten. Ana Belén Montes (1957) moet nog 9 jaar uitzitten van een straf van 25 jaar; zij zal dan 69 jaar oud zijn. Op 28 februari vierde ze in de extra zwaar bewaakte gevangenis van Fort Worth in Texas haar 60ste verjaardag. De voormalige top-analist van het Pentagon en een expert op het gebied van de Cubaanse strijdkrachten, werd in 2001 gearresteerd. Zeventien jaar lang had ze voor Cuba gespioneerd; niet om het geld maar vanwege haar politieke idealen. Alles wijst erop dat de Cubaanse autoriteiten niet van plan zijn om grote campagnes te organiseren voor Montes’ vrijlating, zoals ze dat eerder wel deden voor de zogeheten Cuban Five, die uiteindelijk alle vijf terugkeerden naar Cuba. Op 1 juli 2027 heeft Montes haar straf volledig uitgezeten.

Ana-Belen-montes-campagne-affiche

Affiche voor Montes’ vrijlating

Montes is in Cuba vrijwel onbekend omdat nooit grote campagnes werden gevoerd voor haar vrijlating. De website Revolución – een oersaaie revolutionaire website van de partij –  publiceerde vorige maand een artikel over Montes. In juni 2016 meldde de Spaanstalige krant El Nuevo Herald dat vertegenwoordigers van Cuba op bezoek in de VS, na afloop van een overleg naar haar hadden gevraagd. Een paar maanden eerder vroeg de Cubaanse zanger Silvio Rodríguez om haar vrijlating tijdens een concert in Spanje. Een paar dagen geleden deed hij dit opnieuw tijdens een optreden in Puerto Rico. De dochter van de Cubaanse president Raúl Castro, Mariela Castro, plaatste een verslag op Facebook van het officiële persbureau van Venezuela waarin werd aangekondigd dat in Cuba een campagne voor vrijlating van Montes werd georganiseerd. En de blogger en journalist Harold Cárdenas schreef op de verjaardag van Montes: ‘De voorzichtigheid van het Cubaanse Ministerie van Buitenlandse Zaken is te begrijpen. De stilte in de nationale media is echter beschamend.’

Geen uitruil
Er is herhaaldelijk gespeculeerd dat de VS en Cuba onderhandelingen voerden over de uitruil van Montes tegen Assata Shakur, de leider van de Black Panthers die ervan wordt beschuldigd een politieofficier in New Yersey te hebben doodgeschoten en die er in slaagde in 1984 naar Cuba te ontkomen en daar politiek asiel vroeg. Zij behoort tot de tien meest gezochte Amerikanen in het buitenland. Uit interne documenten van het Ministerie van Buitenlandse Zaken in de VS bleek uitwisseling geen levensvatbare optie te zijn.

Ana Belén Montes en 1997 junto al entonces director de la CIA, George Tenet

Ana Belén Montes in 1997 met de toenmalige directeur van de CIA, George Tenet

Conservatief
Montes wordt beschouwd als de Cubaanse spion die als geen ander, zeer diep in de Amerikaanse geheime dienst was binnengedrongen. Ze was analist van het Pentagon en werd in 1984 door Havana gerekruteerd. Nadat ze een training onderging, zou ze dagelijks via een korte golfradio aan haar opdrachtgevers in Havana hebben gerapporteerd. Ze maakte nooit kopieën van documenten want ze had een opmerkelijk goed geheugen. Ze begon als een typist en zou vliegensvlug carrière maken en werd steeds opnieuw weer aanbevolen, ook door het toenmalige hoofd van de CIA. Ze was geboren uit Puertoricaanse ouders op een Amerikaanse basis in Duitsland. Twee van haar familieleden werkten al voor de FBI en haar ex-vriend was functionaris op het Pentagon. Montes kreeg top-secret-informatie in handen bijvoorbeeld over de identiteit van vier Amerikanse spionnen die in Cuba actief waren of over de activiteiten van de VS in Centraal Amerika. Zij weigerde betaling voor haar spionagewerkzaamheden en vertelde de rechter in 2002 dat ze handelde uit ‘liefde’ voor Cuba omdat ze vond dat het land ‘wreed’ door de VS werd behandeld. De voormalige CIA-analist Brian Latell werkte met Montes en noemt haar ‘verbitterd’ en ‘bereid haar leven te riskeren uit liefde voor Fidel Castro en zijn revolutie.’ Piero Gleijeses, een expert in de buitenlandse politiek van de VS was in de jaren tachtig een van de docenten Internationale Studies van Montes aan de Johns Hopkins University. Hij noemt haar ‘een briljante student’ die in haar klas als ‘conservatief’ te boek stond. Tien jaar later kreeg hij bezoek van zijn vroegere studente, die ogenschijnlijk met hem in discussie wilde gaan over een tekst die hij schreef over Cuba maar in werkelijkheid uit was op informatie over Cuba. ‘Ik vertelde dat wanneer ik al vertrouwelijke informatie zou hebben, ik haar die niet zou geven omdat ik wist waar zij werkte en ik het niet eens was met de Amerikaanse buitenlandse politiek.’

cover-ana-belen-montes-true-believerZelfmoord en gevangenis
Een jaar later schreef Montes vanuit haar cel aan familieleden: ‘Er zijn bepaalde zaken in het leven die het waard zijn om ervoor de cel in te gaan. Of die het waard zijn om na uitvoering ervan, zelfmoord te plegen,’ aldus Montes die bij haar collega’s van de intelligence de bijnaam kreeg Koningin van Cuba. In 2016 vertelde een familielid van Montes dat zij vanwege borstkanker was geopereerd; officieel is dit nooit bevestigd.

Bron
* El Pais, 7 maart 2017

Noot
* In Cuba is het Cubaans Instituut voor de Vriendschap onder de Volkeren (ICAP) actief bij activiteiten voor de vrijlating van Montes en verscheen haar foto tijdens bijeenkomsten. In oktober 2015 werd het Comité Cubano Pro Libertad de Ana Belén Montes / Cubaans Comité voor de Vrijheid van Ana Belén Montes opgericht, met o.a. afdelingen in Venezuela en Spanje. Een kaartenactie aan het adres van president Obama moest haar vrijlating bewerken.

Ex-spion Fernando González voorzitter solidariteitsbeweging ICAP

De geheim agent Fernando González Llort, een van de vijf Cubaanse agenten die vanwege hun spionageactiviteiten in de VS werden veroordeeld, wordt de nieuwe vicevoorzitter van het Cubaanse Instituut van de Vriendschap met de Volkeren / Instituto Cubano de Amistad con los Pueblos (ICAP). Deze overheidsinstantie, onderdeel van het Ministerie van Binnenlandse Zaken, werd in 1960 opgericht om officiële activiteiten van internationale solidariteit te bevorderen zoals de toen bekende werkkampen waar internacionalistas meededen aan de suikerrietoogst of huizen bouwden.

nando González in Cuba met zijn moeder Magaly Llort op de achtergrond

Fernando González in Cuba met zijn moeder Magaly Llort op de achtergrond

In een persbericht van ICAP, zegt voorzitter Kenia Serrano Puig: ‘Dit nieuws geeft ons allemaal kracht; wij kennen de uitdaging van zijn gevangenschap in de VS die 16 jaar duurde en moeten nu een nieuw doel realiseren namelijk de vrijlating van Tony, Ramón en Gerardo.’ Serrano looft de persoonlijkheid van González Llort ‘vanwege zijn bescheidenheid, overtuigingskracht en koelbloedigheid; de diepgang van zijn analyses rond internationale thema’s, zijn vastbeslotenheid en discipline; zijn trouw tot elke prijs’. González Llort keerde op 28 februari naar Cuba terug na een verblijf van 17 jaar en 9 maanden in een Amerikaanse gevangenis. Bij zijn terugkeer werd hij verwelkomd door president Raúl Castro en de meeste leden van de Staatsraad en het Ministerie van Binnenlandse Zaken. González Llort was de tweede van de zogeheten Cubaanse Vijf die vrij kwam. In april 2013 overkwam René González hetzelfde. Op dit moment zitten nog drie leden van het spionage-netwerk Red Avispa/Netwerk Wesp, in Amerikaanse gevangenschap: Ramón Labañino, Gerardo

De Cubaanse Vijf zullen terugkeren!
De Cubaanse Vijf zullen terugkeren!

 

Hernández en Antonio Guerrero.Toen het spionagenetwerk in 1998 werd opgerold werden niet vijf, maar in totaal een 20-tal agenten uit Cuba aangehouden. Vier van hen werkten samen bij het onderzoek, en kregen straffen van 3,5 tot 7 jaar, anderen ontvluchtten tijdig de VS. Het duurde drie jaar voor de Cubaanse autoriteiten erkenden dat de vijf spionnen waren. Uiteindelijk bevestigde Havana hun status en zei dat de Cubanen opdracht hadden in de VS te infiltreren om gewelddadige acties van rechtse Cubaans-Amerikaanse groepen als Alpha 66, de F4 Commandos, Cuban American National Foundation en Brothers to the Rescue te voorkomen.

Linken
* ICAP
* In Nederland is de Stichting Cuba Vive sinds 1990 betrokken bij de activiteiten van ICAP. Onder leiding van Arnold van Wezel worden werkbrigades georganiseerd; het laatste verslag van zo’n reis op de website dateert van 2003.

* Fernando González dankt voor solidariteit, You Tube juni 2014, 2 minuten. 

Gaan Amerikaanse ogen in Cuba wel open?

Begin december kwamen 600 Amerikaanse studenten en jongeren met het cruiseschip  Semestre en el Mar in de haven van Havana aan. Zij vormen een deel van het groeiend aantal Amerikanen, dat Cuba bezoekt in het kader van het zogeheten People-to-People-programma.  De stijgende aantallen wijzen op de soepele houding van de Obama-administratie, die people-to-people contacten gericht op politieke veranderingen op het communistisch eiland,  aanmoedigt. Ook gaf Obama toestemming voor meer vluchten vanaf meer Amerikaanse vliegvelden naar het eiland. De Amerikaanse studenten hadden een overvol programma met vooral officiële ontmoetingen en bezoeken aan historische plaatsen. De kritische blogger Miriam Celaya vroeg zich af of deze Amerikaanse studenten ook het ware Cuba zagen.

cruiseschepenDe partijkrant Granma publiceerde op 11 december enige uitspraken van de jonge Amerikanen tijdens ‘een kort gesprek met journalisten’.  ‘Nooit heb ik me zo welkom door de bevolking gevoeld als hier,’ zegt een leerling van de Universiteit van Nebraska, terwijl enkele studenten van de Universiteit van Virginia opmerken dat ‘de Cubanen zeer gastvrij zijn.’ Maar inwoners van de hoofdstad die in contact wilden komen met de bezoekers, werden geconfronteerd met een undercoveroperatie waarbij fruitverkopers, bestuurders van bicitaxi’s, aantrekkelijke meiden en anderen de Amerikaanse bezoekers van het cruiseschip in Oud Havana scherp in de gaten hielden. Op het programma van de Amerikanen stonden ook gesprekken met Cubanen, meestal trouwe militanten van de partij of de jeugdbeweging en de journalisten die verslag deden gebruikten de bekende triomfalistische toon uit de Cubaanse staatsmedia.

De Amerikaanse studenten op de trappen van de Universiteti in Havana

De Amerikaanse studenten op de trappen van de Universiteti in Havana

Geen civil society
Maar hoewel het programma van de Amerikaanse bezoekers minutieus was gepland en gecontroleerd in het belang van de politiek-promotionele agenda van de Cubaanse autoriteiten en de jonge studenten geen contacten met de bevolking hadden, noch met de zeer gevarieerde leden van de civil society, slaagden enkelen van hen erin te ontkomen aan de controle van de politieke politie. Zij woonden het concert bij dat de zanger Boris Larramendi hield in het huis van de mensenrechtenactivist Antonio Rodiles (van de beweging Estado de Sats), dat op dat moment volgens o.a. de getuigenis van de blogger Walfrido López, door de geheime politie werd belegerd. Rodiles en andere activisten zouden kort daarna worden gearresteerd. Deze studenten hebben uit de eerste hand kennis gemaakt met de getuigenissen van hen die knokken voor een nieuw Cuba en die de repressie en de terreur kennen.  Zij waren getuige van een zogeheten ‘acto de repudio’ voor de woning van Rodiles, waarbij de autoriteiten er niet voor  terugdeinsden leerlingen van basisscholen en scholen voor voortgezet onderwijs in te schakelen, eveneens musici zoals Arnaldo y su Talisman die o zo graag het voorrecht behouden om naar het buitenland op tournee te kunnen gaan. Arnaldo zal een heel grote talisman nodig hebben om op zeker dag zijn misdadige betrokkenheid bij hen die andere Cubanen onderdrukken, te kunnen uitleggen. Waarschijnlijk zullen er nog meer van dergelijke reizen plaatsvinden met Amerikaanse studenten. Velen van hen klaagden over de gebrekkige informatie die zij hadden over de Cubaanse werkelijkheid en het ware karakter van de dictatuur. Misschien herhalen deze bezoeken zich met meer boodschappen uit de vrije wereld. Totalitaire systemen hebben geen tegengif tegen democratische openingen en hun blinde volgelingen kunnen de slavernij en de onderdrukking waarin Cubanen al 55 jaar leven, niet verborgen blijven houden. (tekst is afkomstig van de website Sin Evasion van Miriam Celaya )

President Raúl Castro, zijn voeten op een kussne met het woord Blokkade. is goed geluimd. Naar verwachting zullen De Cubaanse-Amerikanen komend jaar maar liefst 2,7 miljard dollar naar Cuba overmaken.

President Raúl Castro, zijn voeten op een kussen met het woord Blokkade, is goed geluimd: ‘Joepie’. Naar verwachting zullen De Cubaanse – Amerikanen komend jaar maar liefst 2,7 miljard dollar naar Cuba overmaken.

Bespottelijke programma’s
Jaime Suchlicki, historicus en uitgever van Cuban Affairs Journal heeft een uitgesproken negatief oordeel over de people-to-people bezoeken. Hij schrijft o.a.:

‘Vorige week was ik  gastheer op de Universiteit van Miami van een groep van 15 studenten die juist terugkwamen van een driedaags bezoek aan Cuba. Tijdens hun verblijf in Cuba werden zij ‘begeleid’ door een dame werkzaam voor ICAP, Instituto Cubano de Amistad con los Pueblos / Nationaal Instituut voor Vriendschap met de Volkeren, een organisatie die net als de Cubaanse geheime dienst,  ressorteert onder het Ministerie van Binnenlandse Zaken. ‘Haar aanwezigheid was overweldigend,’ aldus de studenten. Enkel tijdens het bezoek van de studenten aan de Amerikaanse vertegenwoordiging was ze afwezig. Het programma was volkomen volgepland en zo georganiseerd dat er geen vrije tijd was om met gewone Cubanen kennis te maken. De studenten bezochten diverse departementen en instituten en de traditionele bezoeken aan musea en bibliotheken. De studenten en de faculteit waren teleurgesteld over de beperkingen die zij in hun activiteiten ondervonden. Terwijl enkelen van hen dissidenten wilden bezoeken, ‘liet het programma dit niet toe.’ Het idee dat dit soort People-to-People-programma’s een impact hebben op de Cubaanse samenleving is bespottelijk. Het enige voordeel ligt bij de Cubaanse regering die Amerikaanse krijgen en de studenten kunnen belagen met hun anti-embargo propaganda. ‘Wij hoorden constant’, zegt een andere student, ‘dat de blokkade de oorzaak is van Cuba’s problemen.’ Suchlicki concludeert dat zolang dit programma er niet in slaagt, effectief in de Cubaanse samenleving op te treden, dienen bezoekers uit Amerika aan Cuba enkel de doelstellingen het regime. ‘

Linken
* Instituto Cubano de Amistad con los Pueblos ICAP

Europese solidariteitsbrigades op bezoek in Cuba

Activisten uit 17 Europese landen bezoeken op dit moment het Caribische eiland, aldus het Cubaanse persbureau Prensa Latina. De groep telt ongeveer 100 personen waaronder ook enkele Nederlanders.

De Europese sympathisanten van de Cubaanse revolutie zullen familieleden ontmoeten van de Cubaanse Vijf (Antonio Guerrero, Fernando González, Ramón Labañino, Gerardo Hernández en René González, de Cubaanse spionnen die in de VS gevangen zitten), informatie ontvangen over gewelddadige groepen die vanuit Miami opereren, contacten leggen met leden van de officiele jongerenorganisaties en economisch of culturele locaties van belang bezoeken. Contacten met vertegenwoordigers van de Cubaanse civil society zoals bloggers en dissidenten, staan niet op de agenda.

Tweeduizend solidaiteitsorganisaties wereldwijd

Enkele deelnemers

Op 20 juli wordt het bezoek afgesloten. De adepten van de Cubaanse revolutie worden gehuisvest in het Internationale Kamp Julio Antonio Mella in de provincie Artemisa. Volgens het Instituto Cubano de Amistad con los Pueblos / Instituut voor de Vriendschap tussen de Volkeren (ICAP) nemen deelnemers deel uit Duitsland, Oostenrijk, Wit-Rusland, Denemarken, Spanje, Finland, Frankrijk, Griekenland, Nederland, Ierland, Italië, Groot- Brittannië, Portugal, de Republiek Tsjechië, Zweden, Zwitserland en Turkije. De delegaties uit Spanje, Engeland en Zwitserland zijn met 24, 15 en 9 deelnemers de grootsten. Volgens ICAP zijn er wereldwijd 2.000 verenigingen in 152 landen, die mondiaal werken aan de solidariteit met het Cubaanse systeem.

Link
* Website ICAP