Sportbond Cuba wil 115 gouden medailles

De voorzitter van het Nationaal Instituut voor Sport, Lichamelijke Opvoeding en Recreatie (INDER), Antonio Becali, hoopt dat Cubaanse atleten 115 gouden medailles winnen tijdens de Centraal-Amerikaanse en Caribische Spelen in 2018 in Barranquilla en de eerste plaats op de medaillelijst voor Cuba behouden. De spelen beginnen op 19 juli.

sport-antonio-becali-pres-inder

Antonio Becali, voorzitter van INDER

‘Wij zijn daar met de bedoeling de eerste plaats die we sinds de spelen in Panama in 1970 bezetten, te handhaven. We moeten heel efficiënt opereren om dat resultaat te bereiken,’ aldus Becali op een persconferentie in Havana. De grootse kansen liggen volgens hem voor Cuba bij judo, taekwondo, boksen, worstelen, atletiek, roeien, kanoën, tafeltennis, badminton en sportschieten. De Cubaanse delegatie telt 789 mensen van wie er 538 atleten en 133 trainers zijn. Becali ging niet in op de rol van de overige 118 leden van de delegatie. Naast hoge functionarissen van INDER zelf maken ook ‘veiligheidsmedewerkers’ deel uit van Cubaanse sportteams. Die moeten voorkomen dat atleten ontsnappen en asiel aanvragen. Begin juli werd bekend dat de dubbele Olympisch kampioen boksen, Robeisy Ramírez, zijn boksselectie in Aguascalientes in Mexico had verlaten en was gevlucht. De Cubanen in Barranquilla zullen deelnemen aan 359 van de 450 activiteiten in Colombia. Dit evenement is een graadmeter voor andere komende wedstrijden zoals de Pan-Amerikaanse Spelen in Lima 2019 en de Olympische Spelen in Tokio in 2020.

sport-barranquilla-graf-fidel

De Cubaanse ploeg die naar Barranquilla gaat, bezocht het graf van Fidel Castro in Santiago,

Kampioen
Becali legde uit dat INDER studies per tak van sport heeft uitgevoerd en dat in deze analyses rekening is gehouden met een aantal concurrentiefactoren. Die maken de kans dat de Cubanen tot kampioen worden op deze Centraal-Amerikaanse Spelen, zeer groot, aldus Becali. Hij wees er ook op dat Mexico de belangrijkste rivaal van Cuba is ‘zoals van oudsher.’ Hij voegde er aan toe dat dit ook geldt voor gastheer Colombia, het land dat de afgelopen jaren de meeste vooruitgang in de sport heeft geboekt. Cuba is koploper in de geschiedenis van deze regionale spelen met 1.752 gouden, 889 zilveren en 679 bronzen medailles. Mexico bezet de tweede plaats met 1.235 gouden, 1.215 zilveren en 1.087 bronzen medailles.

Bron
* Persbureau EFE, 13 juli 2018

Twee Cubaanse voetballers spelen voor Mexicaanse profclub

Verschillende sporten in Cuba vonden al de weg naar het professionalisme, maar het voetbal in Cuba weigerde tot nu toe die weg in te slaan. De meest geprofessionaliseerde van alle sporten heeft zeer specifieke en strikte regels wat betreft contracten en hier kwamen de legale specialisten van de Cubaanse sportfederatie Nationaal Instituut van Sport en Recreatie (INDER) snel achter. Het kostte INDER meer dan 2 jaar om te begrijpen hoe dat wereldje in elkaar zat en ondanks de  verzoeken van verschillende buitenlandse clubs ging er veel tijd verloren. Tenslotte zijn ze er in geslaagd een paar toetredingen voor elkaar te krijgen, die van links-back Maykel Reyes (1.83 m, 22 jaar) en middenvelder Abel Martinez (1.87 m, 22 jaar) bij de Mexicaanse club Cruz Azul, waar ze in de lagere regionen zullen beginnen om hopelijk bij de top kunnen geraken. Ronal Quiñones, journalist van Havana Times, sprak met Cesar Varela, de officiele vertegenwoordiger van Cruz Azul, een vertegenwoordiger van de Cubaanse voetbalbond en de twee spelers zelf.

voetbal-and-Maykel Reyes and Abel Martinez- cruz azul

Maykel Reyes (links) en Abel Martinez met de shirts van de Mexicaanse ploeg van Cruz Azul

Cesar Varela bekende dat ze aardig wat tijd aan deze jongens besteedden, maar ze waren uiteindelijk hun buren van club Santos Laguna voor die de geschiedenis leek in te gaan als de eerste profclub die Cubanen woonachtig in Cuba binnenhaalde. Santos Laguna met standplaats Torreon (Mexico) was de eerste die die de ACF (Cubaanse Voetbalfederatie) benaderde en zelfs een vriendschappelijke wedstrijd met de nationale selectie organiseerde, maar uiteindelijk was het Cruz Azul die de kat de bel aanbond. ‘We volgen ze al sinds het Mundial onder de 20 in Turkije in 2013’, zegt Varela , ‘we zagen veel in hen. We zaten al  3 jaar achter ze aan, ze waren goed in het voorseizoen, ze missen alleen wat veldspel en ook hadden ze wellicht wat last van de hoogte. Ik zag ze ook in de wedstrijd tegen Cosmos, een beetje tegen Santos en in wisselende selecties. Zij trokken vooral onze aandacht, maar we stonden open voor andere contracten.’

Competitie
Varela: ‘Door de bank genomen is het Mexicaanse voetbal competitiever dan het Cubaanse, maar ik denk dat ze in een jaar tijd wel vooruit zullen gaan. Ze beginnen in de subtop, maar ze kunnen stijgen. Vanwege het aantal buitenlanders konden we ze niet allebei in hetzelfde team plaatsen. De topploeg mag maximaal  4 buitenlanders en 1 genaturaliseerde opstellen en op dit moment heeft Cruz Azul twee nieuwe contracten waardoor ze hun plaats zullen moeten verdienen. We willen een sterke subtop. Er is een akkoord met de Cubaanse voetbalbond om tot overeenstemming te komen in geval van een transfer, in overeenstemming met de club, de speler en de bond. We hopen dat ze gelukkig zijn in Mexico en alles voor elkaar krijgen wat ze voor ogen hebben. Ze gaan de beste salarissen krijgen van heel de tweede divisie (hierover weigert hij cijfers te geven)  en ze zullen in een huis wonen van Cruz Azul waar ze samen een kamer zullen delen.’

voetbal- 22-Maykel Reyes- left back Abel Martínez

Maykel Reyes en Abel Martínez (links) spelend in Havana

Klus
Van Cubaanse kant zei Luis Hernandez, de spreekbuis van Cubaanse voetbalbond: ‘Dit is historisch,  en we zijn blij dat ze in zo’n prestigieuze ploeg gaan spelen, met een grote geschiedenis en resultaten, en voor ons is het belangrijk dat deze spelers hun tactisch en competitief niveau kunnen opkrikken, want dat kan bepalend zijn voor het Cubaanse voetbal. Momenteel zijn we in een ontwikkelingsfase, een enorme klus, en de professionaliteit van Cruz Azul geeft ons de rust dat ze zich kunnen ontwikkelen.’

Maikel
Natuurlijk kunnen de indrukken van de hoofdrolspelers zelf in het verhaal niet ontbreken. Maikel  zegt ‘dat we geen druk, maar tevredenheid voelen want het was iets wat we al lang wilden. Wij zullen proberen zo goed mogelijk van deze opening gebruik te maken zodat er meer ruimte komt. Als wij het goed doen zal het de zaken voor degenen die na ons komen vergemakkelijken en laten zien dat wij Cubanen internationaal mee kunnen spelen. We zullen blijven groeien als mens en als spelers, en dat zal ons goed van pas komen als dat we toetreden tot de nationale selectie,  als we ons bij de elite van onze streek voegen.’ (…) ‘De trainingen zijn hetzelfde, maar gelijkmatiger en beter geregeld. Het idee dat ik in het voorseizoen had is dat ze heel serieus zijn, ze weten precies wat ze gaan doen en dat het de details zijn die soms het verschil maken. Deze ervaring zal belangrijk zijn. Ik handhaaf me als voorhoedespeler, maar niet als midvoor. De trainer ziet me als speler aan de buitenkant, wat past bij mijn manier van spelen, want ik heb altijd graag langs de buitenkant willen spelen. Ik denk dat ik me goed aan het spel van de ploeg zal kunnen aanpassen en aan de stijl van de trainer. Als we bovenaan eindigen kunnen we deze ervaring overdragen aan onze kameraden, en anderen zullen dat zeker ook  doen.’

voetbal-and-Maykel Reyes and Abel Martinez- cruz azul-contract-tekenen

Het tekenen van de contracten

Abel
Voor Abel ‘is het een prestatie dat hij een contract heeft gekregen bij een grote club. Ik zou graag bovenaan willen eindigen in de tweede divisie en het niveau in Cuba opkrikken zodat het een gerespecteerd land in het gebied wordt. Voor mijn carrière zal het erg belangrijk zijn, het is erg interessant in een beroepscompetitie te kunnen spelen waarbij we dan de eersten zijn die in Cuba wonen. Mijn positie zal die van middenvelder zijn, iets wat ik van jongs af aan heb gespeeld. Ik had goede resultaten in de lagere regionen, hoewel ik niet veel in de nationale competitie heb gespeeld vanwege blessureproblemen. Ik zat niet met de nationale teams  in de afdelingen onder de 15 en onder de 17, maar in onder de 20 jaar en vandaar naar de hogere selectie waar ik nauwelijks twee wedstrijden heb gespeeld (Santos en Panama).  Ik zal in de ploeg zitten van de toppers in de tweede divisie, met goede spelers, met nog twee buitenlanders en er moet er nog een komen. Tactisch gezien is het Mexicaanse voetbal snel. Wat mijn positie betreft is het anders want het scoren is praktisch persoonlijk, de bewegingen zijn anders, er wordt zowat niets aan dekking gedaan, ieder met zijn eigen spel, en je moet er er voor zorgen dat je aan de bal blijft zonder ook teveel buitenspel te spelen. Je moet van onder af aan beginnen, je plaats verdienen om redelijk veel te spelen. Ons doel is, uiteraard, in het eerste team te geraken en zoveel mogelijk ons niveau te laten zien om de wereld te tonen dat Cuba ook goede voetballers heeft. In het begin hadden we last van de hoogte maar daarna pas je je aan en kom je in je ritme. De fysieke voorbereidingen zijn hetzelfde, hoewel er meer aan krachttraining wordt gedaan, met veel gymnastiek.’

Bron
* Havana Times, 19 januari 2016

Twee Cubaanse honkballers ‘deserteren’ in Puerto Rico

Twee honkballers hebben tijdens wedstrijden in Puerto Rico besloten Cuba de rug toe te keren. Werper Vladimir Gutiérrez (19) en korte stop Dainer Moreira (30) verlieten dinsdag het Cubaanse team dat deelnam aan de 57ste Caribische serie in Puerto Rico. Een voorman van de Cubaanse sportbond INDER noemt de twee ‘verraders’.

Honkballer Dainer Moreira

Honkballer Dainer Moreira

Het bericht over de desertie van de twee honkballers verspreidde zich kort nadat het team van Pinar del Río door de Gigantes de Cibao was verslagen. Hoewel hun verblijfplaats onbekend is, geloven andere teamleden dat de twee hun sportieve kansen in de VS zoeken. Dinsdag werd ook bekend dat de Amerikaanse overheid niet langer extra voorwaarden stelt voor Cubaanse honkballers, die in de VS of in een derde land verblijven. Dat betekent dat zij niet langer een officiële vergunning nodig hebben om contracten te tekenen.

Verraad
De overgebleven teamleden van Pinar del Río organiseerden in Puerto Rico een zogeheten acto de repudio (ritueel van verwerping), waarbij ze activiteiten aanklaagden van ‘georganiseerde groepen’, die desertie aanmoedigen en oproepen tot vertrek uit het team,’ aldus het Cubaanse persbureau Prensa Latina. Het persbureau spreekt over de ‘lange duistere en perverse hand van het Imperium dat probeert te verhinderen en te voorkomen dat wij de doelstellingen realiseren waarmee we naar Puerto Rico kwamen,’ aldus de verklaring voorgelezen door speler Frank Camilo Morejón. Hij zei verder dat de leden van het team ‘alles zullen geven en naar Cuba zullen terugkeren in de overtuiging dat de plicht is voldaan. Wij laten ons niet in verwarring brengen.’

De overgebleven Cubaanse honkballers tijdens de 'akte van werping.'

De overgebleven Cubaanse honkballers tijdens de ‘akte van verwerping.’

Vicepresident van de Cubaanse sportinstituut INDER Jorge Polo bekritiseerde de aanwezigheid in het hotel waar de Cubanen verbleven, van ‘een groep personen die de desertie van de atleten wilde stimuleren’. Volgens Polo zijn ‘de twee deserteurs verraders die hun team hebben bedrogen. (…) Deze daad is verraad aan de revolutie, hun familie en aan het vaderland. Zij kozen voor het geld en ontvangen schaamte.’ Polo herinnerde er ook nog aan dat 19 Cubaanse teamleden (17 van hen waren atleten) bij recente spelen in Midden-Amerika en de Cariben deserteerden. In een reactie op de website Diario de Cuba, noemt een bezoeker de verklaringen ‘Made in Noord-Korea’.

Noot

Honkbalwerper Orland Barroso

Honkbalwerper Orland Barroso

Vandaag werd bekend dat ook een speler van de honkbalploeg uit Santiago de Cuba, Orlando Barroso Gómez (24) Cuba ontvlucht heeft en zich ‘in een ander land bevindt’. Barroso: ‘Ik moest weg, ik zag geen toekomst en heb veel behoeften.’
Bronnen

* 14ymedio en Diario de Cuba
Commentaar
* Angst is de duivel van het Cubaanse team – 14ymedio, 5 februari 2015

 

Hordeloper Robles negeert verbod Cubaanse sportautoriteiten

Ex-Wereldkampioen hordelopen Dayron Robles (26) heeft zaterdag toch deelgenomen aan het Memorial Primo Nebiolo in Turijn hoewel de Cubaanse Atletiekbond hem had laten weten dat ‘hij geen toestemming had om voor een ander land dan Cuba uit te komen.’ Uiteindelijk liep hij – zonder de Cubaanse kleuren – op persoonlijke titel en werd zesde.

Robles zonder de Cubaanse kleuren in Italie

Robles zonder de Cubaanse kleuren in Italie

‘Robles trok zich vorig jaar, op eigen verzoek terug uit het nationale team en hij heeft niet de bevoegdheid om voor een ander land uit te komen. Dat zijn de regels van de Internationale Atletiek Bond,’ aldus Alberto Juantorena, voorzitter van de Cubaanse Atletiek Federatie. Robles liet weten dat hij nooit het plan heeft gehad zich voor eeuwig terug te trekken uit de sport. ‘Ik had tijdelijke problemen met mijn dijbeen, maar ik ben weer opgeknapt en voel me prima. Dit is mijn eerste competitie van het jaar. Ik ben in Havana weer met trainen begonnen en ik voel me prima. Ik doe mijn best,’ aldus de hordeloper op zijn blog. Robles raakte in 2012 bij de finale horden tijdens de Olympische Spelen in Londen gewond. Eerder won hij in Peking goud, vestigde een wereldrecord in Tsjechië (2008) met 12.87 seconden en won de wereldtitel horden tijdens het toernooi in  Qatar in 20102.

Dayren Robles in de Cubaanse kleuren

Dayren Robles in de Cubaanse kleuren

Ketenen van Inder
Het vertrek van Robles uit het Cubaanse nationale team begin dit jaar, leidde in Cuba tot felle discussies die zelfs doordrongen tot de overheidswebsite Cubadebate. Diverse Cubanen verweten de Cubaanse sportbond Inder te weinig gedaan te hebben om Robles te behouden voor de nationale ploeg en hem aan zijn lot te hebben overgelaten na zijn blessure in Londen. Ook nu wordt op andere sites de volledige controle van de Inder over de Cubaanse sportwereld bekritiseerd. Eén reactie van een website bezoeker luidt: ‘Robles, dat heb je goed gedaan. Weg met de ketenen van de Inder!!!!  Que viva el cuentapropismo deportivo!!!!!!/ Lang leven het eigen baas zijn in de sport. ‘

Link
* De website van Inder, het officiele instituut in Cuba voor Sport en Recreatie

De Cubaanse hereniging

De enthousiaste ontvangst in Cuba van de honkballer Ariel Contreras, die na 10 jaar terugkeerde voor een familiebezoek aan zijn geboorteland, tekent de kloof tussen de stereotype omschrijvingen als ‘deserteurs’ en ‘landverraders’ en de echte sentimenten van de Cubaanse bevolking, vooral van de liefhebbers van honkbal. Fidel Castro sprak voorheen met nadruk over ‘deserteurs’, die de Cubaanse revolutie hadden ‘verraden’. Die kwalificaties liggen nu op de mesthoop van de geschiedenis. BBC-correspondent Ravsberg schreef vanuit Havana de volgende tekst.

Hereniging en weerzien op vliegveld José Marti

Hereniging en weerzien op vliegveld José Marti

Het viel me op dat op de blogs die verbonden zijn met de regering in Cuba, men een interview met honkballer Contreras publiceerde waarin wordt uitgelegd dat hij een contract tekende bij de American Yankees in New York met de door deze sportman geëiste clausule dat hij nooit gedwongen zou worden tegen Cuba te spelen. Uiteindelijk blijkt de ‘deserteur’ toch niet zo’n grote ‘verrader’ te zijn, inclusief de 32 miljoen in zijn zak en spelend in de Grandes Ligas. En als hij herinnerd wordt aan de mogelijkheid ooit nog eens zijn land op internationaal niveau te kunnen vertegenwoordigen, zegt hij vol heimwee dat als ‘dat zou gebeuren ik me rustig kan terugtrekken.’

Naar aanleiding van het ‘vertrek’ van de bokser Erislandy Lara liet Fidel Castro in 2008 weten dat hij en andere deserteurs nooit meer naar hun land zouden mogen terugkeren en dat de namen van ‘hen die hun vaderland verraadden door zich aan de vijand te verkopen’ nooit meer zouden worden genoemd en gepubliceerd.

Naar aanleiding van het ‘vertrek’ van de bokser Erislandy Lara liet Fidel Castro in 2008 weten dat hij en andere deserteurs nooit meer naar hun land zouden mogen terugkeren en dat de namen van ‘hen die hun vaderland verraden door zich aan de vijand te verkopen’ nooit meer zouden worden genoemd en gepubliceerd.

Ik zou zelf graag eens in Cuba de honkballer Duque Hernández willen interviewen, die ik nog ken uit een minder rooskleuriger periode in zijn carrière toen men hem verbood honkbal te spelen en hem beschuldigde zijn ‘desertie’ voor te bereiden. Hij heeft dit altijd ontkend, maar de sancties waren zo zwaar dat hij uiteindelijk wegging naar de VS. Ook zou ik graag nog eens Enrique willen ontmoeten, een vriend van mij die naar Chili ging voor een congres en niet terugkeerde. Diverse malen heeft hij geprobeerd Cuba te bezoeken, maar dat werd hem steeds verboden want de oude migratiewetgeving noemden hem ‘een deserteur’. In werkelijkheid is hij een zeer humaan mens, die altijd veel tijd voor zijn patiënten en voor de vele vrienden van zijn patiënten had. Mijn eigen vrouw bracht een kind ter wereld onder zijn deskundige zorg waardoor een zware hersenvliesontsteking werd genezen. Maar dat zijn de etiketten van de partij-officials. Voor ons was Enrique nooit een deserteur en wij voelden ons niet door hem verraden. Zeker, we hadden hem liever langer hier bij ons gehad maar niemand heeft het recht een andere persoon te verbieden waar hij woont. Dankzij de nieuwe migratiewetten kan hij ons nu bezoeken, zijn familie en vrienden ontmoeten en door de straten van Havana wandelen. Natuurlijk heeft zijn reis niet dezelfde weerklank nationaal en internationaal als het bezoek van Contreras, maar voor ons is dit belangrijk.

Verbazing
Ik geloof niet dat de migratiehervorming de panacee is voor een sprong naar voren in Cuba die ons zal duizelen. Het verbaasde ons dat ook artsen de mogelijkheid hebben reizen te maken. Dat hadden wij niet geloofd gezien het economisch belang van hun werkzaamheden voor het eiland. Maar wij waren niet de enigen die verbaasd stonden. Diverse dissidenten die men eerst had verboden buitenlandse reizen te maken, stonden perplex toen zij hun paspoort kregen overhandigd. Zij kunnen elk land bezoeken als dat land hen tenminste een inreisvisum verstrekt en dat is niet zo moeilijk voor een opposant van het regime in Cuba.

reizenvliegveldInreisvisum blijft
Ik kwam deze week een mevrouw tegen die eieren verkoopt op de landbouwmarkt Mónaco in Havana. Zij vertelde een reis naar Ecuador gemaakt te hebben en nu naar El Salvador te gaan op uitnodiging van enkele bekenden. Een andere vriend wilde 50 dollar lenen om naar Mexico te kunnen reizen, maar hij had niet genoeg geld voor zijn paspoort en de reiskosten. Toen ik hem vroeg hoe hij aan een visum voor Mexico zou komen,  antwoordde hij dat men nu geen enkele toestemming meer nodig had en een nieuw paspoort volstond. De man wist niet dat het noodzakelijk was om een inreisvisum voor Mexico aan te vragen en ik had niet de moed hem te vertellen dat dat steeds moeilijker zou worden. Uiteindelijk zullen velen dat wel krijgen, maar de anderen blijft niets anders over dan te dromen over zo’n reis, vijftig jaren na al die obstakels.
(N.B.: Cubanen hebben voor de meeste landen een inreisvisum nodig. Die moeten zij aanvragen bij de desbetreffende ambassade in Havana. Ecuador heeft die visumplicht kortgeleden weer ingevoerd omdat Cubanen het land gebruikten als tussenstop op weg naar de VS of Spanje. Redactie)

De exodus in 1980 die begon met de bezetting van het terrein van de Peruaanse ambassade in Havana

De exodus in 1980 die begon met de bezetting van het terrein van de Peruaanse ambassade in Havana

Emigratiegolf bleef uit
Zij, zowel die ter uiterst rechtse als uiterst linker zijde, een lawine van migranten hadden verwacht, werden verrast. Cuba zit nog vol mensen, de meeste beroepsbeoefenaars zijn op hun post en de vliegvelden zijn niet overspoeld en het luchtruim is niet overvol. Dat Cubanen weggaan vanwege betere vergezichten elders, daar twijfel ik niet aan. Dat doen de bewoners van Mexico, Spanje, Dominicaanse Republiek en Uruguay ook. Het grote verschil is echter dat de Cubanen ook weer mogen terugkeren en nu 24 maanden weg kunnen blijven en hun woning niet verliezen. En zij keren niet terug als deserteurs of verraders zoals de eerderen. De migratiehervorming heeft zeker donkere kanten, maar de verandering is overduidelijk menselijk. De tijd zal komen dat nieuwe kritiek losbarst, maar nu wil ik slechts een biertje drinken met Enrique of Al Duque opnieuw interviewen.

Bron
* Fernando Ravsberg schreef dit artikel op 7 februari 2013 voor de website BBC Mundo.

JUANTORENAin1976Noot
* Ook oud-sportlieden lieten zich in Cuba vaak laatdunkend uit over voormalige collega’s die het land waren ontvlucht. Ex-hardloper Juantorena werd later vicevoorzitter van de Cubaanse sportorganisatie Inder / Instituto Cubano de Deportes Educación Física y Recreación. Hij zei in 2010 bij een bezoek aan Spanje: ‘De deserteurs in de sport stellen niets voor. Zij vertegenwoordigen absoluut niets’. Verder sprak hij over ‘de roof van talenten, de agressie, de vergeefse pogingen het Cubaanse regime te vernietigen.’ (…) ‘Het zijn zwakke types die vallen voor materiële voordelen. Wij hebben hen opgevoed in liefde voor onze normen, voor de vlag, maar zij gaven toe aan het geld. Mij hebben ze het aangeboden maar ik heb het afgewezen,’ aldus de ex-kampioen. Later bleek dat Juantorena zelf blijkbaar ook tekortgeschoten was in het bijbrengen van ‘de normen’. Zijn eigen zoon bleek zo’n ‘deserteur’ en woonde in het buitenland.  Zie verder Cubaweblog 8 februari 2010

Yamilé Aldama weinig in beeld op Cubaanse televisie

Een Cubaanse televisiekijker en fanatiek sportliefhebber schreef ons dat de deelname van Yamilé Aldama bij de driesprong (triple jump) in de Engelse ploeg weliswaar werd aangekondigd, maar ‘ik geloof dat het geen toeval was dat elke keer wanneer zij in beeld kwam, overgeschakeld werd naar een andere tak van sport. Ook werd gezegd dat het einde van een andere competitie moest worden uitgezonden, juist op het moment dat de sprong van Yamilé nog moest volgen. ‘De televisiekijker zag wel uitgebreide beelden van de Cubaanse deelneemster aan deze tak van sport die negende werd, maar Yamilé Aldama (ze werd vijfde) kwam pas helemaal aan het eind even in beeld’.

Yamilé Aldama

Yamilé Aldama brak in 2001 met de Cubaanse Atletiekfederatie nadat ze getrouwd was met een Engelsman. Het huwelijk vond in Cuba plaats en de autoriteiten van het Cubaanse Nationale Sportinstituut INDER en de voorzitter van de atletiekbond oud-sportman Alberto Juantorena hadden geen bezwaren. Toch werd zij vanaf dat moment geen enkele keer meer in een Cubaans team geplaatst. Aldama wilde echter graag voor haar land uitkomen en bood Cuba zelfs 50% van al haar verdiensten in het buitenland aan, want ‘dat offer wil ik brengen om voor Cuba uit te kunnen komen.’ De reactie bleef echter negatief en in maart kwam Aldama in Istanbul uit voor de Engelse ploeg en won het wereldkampioenschap; de Cubaanse Mabel Gay werd toen derde.

Maybel Gay die voor Cuba uitkomt

Media met dubbele moraal
Zelfs op de officiële Cubaanse website Cubadebate wordt de  ‘dubbele moraal’ van de Cubaanse media gehekeld. Ten tijde van het kampioenschap in Istanbul werd Aldama’s naam door commentatoren niet uitgesproken. Maar een bezoeker van de site constateert dat Yamilé Aldama – die regelmatig haar familie in Cuba bezoekt – op hetzelfde moment wel trainingen gaf in het stadion van Havana.
‘El Loco’ schrijft dat Yamilé Aldama ‘volkomen legaal in Engeland is getrouwd, ons land legaal verliet en net zo vaak Cuba kan bezoeken als ze wil, ze heeft de dubbele nationaliteit en bovendien heeft ze in 2001 verzocht om voor Cuba te kunnen spelen maar dat werd geweigerd. Tot nu toe is dat niet vreemd, behalve dat de Cubaanse media geen onderzoek doen. Zij kennen hun zaakjes niet en vervolgens zwijgt men maar over dit soort zaken. Maar zo gaan die dingen.’
En ‘B. Marcheco’ schrijft over  de houding van de Cubaanse (sport) autoriteiten dat het ‘zeer verontrustend is dat een atlete van zo’n hoog niveau zegt teleurgesteld te zijn, maar zoals altijd zijn er mensen die daar liever hun oren voor sluiten.’

Taimarys Agúero

Met enige ironie constateert een anonieme bezoeker dat er vooruitgang is bij de officiële Cubaanse media. ‘Aldama’s naam werd de afgelopen dagen nog genoemd op televisie. De volleybalster Taimarys Agúero – die in 2001  voor goed in Europa bleef en later voor Italie uitkwam –  werd in 2009 bij de uitzendingen van het Europese Kampioenschap Volleybal geheel doodgezwegen.

Link
*  Vorige maand publiceerde de website Diario de Cuba een interview met Aldama