Vlucht van honkballers valt niet te stoppen

Yasser Julio González Castro (1992) speelde vanaf zijn zesde honkbal en is nu het middelpunt van een geruchtenstroom onder de honkballiefhebbers in Cuba. Afgelopen week werd bevestigd dat deze werper het eiland had verlaten. Het is een verlies dat niet alleen zijn club in Pinar del Río raakt, maar het is ook een dodelijke slag voor het toch al erg verbleekte nationale honkbal.

honkbal-Yasser-Julio-Gonzalez-Castro

Yasser Julio González Castro

González Castro is in Havana geboren, maar ging met zijn familie in Mantau in de provincie Pinar del Rio wonen. Met succes doorliep hij alle categorieën van het nationale honkbal. Hij maakte deel uit van de ploeg van de Metropolitanos* voordat deze club verdween en vestigde zich in Pinar del Río om zich aan te sluiten bij de Vegueros, een ploeg waarvoor hij in de 53ste en 54ste serie speelde als wisselspeler. Zijn schitterende prestaties op landelijk niveau in de tweede Serie Nacional Sub-23 opende de deur voor een opstelling in de Tsunami ploeg van Pinar del Rio en hij stelde niet teleur. De naam van González Castro dook onlangs weer op toen hij tot onvrede van het publiek niet bleek opgesteld voor het tornooi Premier 12, maar zijn ambities lagen hoger.

Verwachtingen
Het vertrek van deze werper met het doel om te gaan spelen in de Major League in de VS werd door zijn vrouw Clensi Porras García bevestigd aan de internetkrant 14ymedio. De vrouw verstrekte meer details over de beslissing van González Castro aan het einde van de wedstrijd tussen Pinar del Río en Ciego de Ávila afgelopen donderdag in het stadion Capita San Luis van de hoofdstad Pinar. De 19-jarige vrouw was naar het stadion gekomen om de situatie van haar echtgenoot aan zijn teammaten uit te leggen en te melden dat hij er goed aan toe was en grote verwachtingen had om zijn plannen tot een goed einde te brengen.’Hij heeft me gezegd dat het hem goed ging en hij doet iedereen de groeten’, aldus Porras García tegen 14ymedio. Over zijn beweegredenen om het land te verlaten, wees zijn vrouw naar de grote wens van González Castro ooit in de Major League te kunnen spelen. Maar ook speelde het gevoel mee dat hij onvoldoende binnen Cuba werd gewaardeerd. ‘Hij heeft het nooit in het openbaar gezegd, maar het zat hem wel dwars,’ aldus Porras García, die benadrukte dat ‘zijn ploeg in Pinar der Rio en zijn collega’s alles voor hem waren’, maar ‘vooruit komen was er niet bij.’ Een andere werper van Pinar del Rio Pedro Luis Lazo zei tegen 14ymedio dat ‘de knaap alles in zich heeft, hij moet nog wat worden bij geschaafd, maar hij is jong en dat is het belangrijkste’.

Onoplosbaar probleem
Castro’s  vrouw zei werkelijk niet te weten waar haar man nu was hoewel ‘vrienden van mij zeiden dat hij samen met andere honkballers in de Dominicaanse Republiek zou zijn. Waar hij ook is, ik zal hem blijven steunen. Dit is zijn droom en ik hoop dat hij die zal waarmaken,’aldus de vrouw in tranen. De aanhangers van Pinar zijn niet verbaasd over het vertrek van veel spelers. ‘De sport wordt getroffen door een groot en onoplosbaar probleem, waar alle Cubanen mee te maken krijgen,’ zegt Noel Nodarse, een fanatieke aanhanger van honkbal terwijl hij zijn bici-taxi bestuurt en naar een sportverslag via een klein radiootje luistert: ‘Er blijft geen honkballer over omdat ze de sportmensen niet willen betalen wat zij verdienen.’ Op korte termijn begint Yasser Julio een nieuwe etappe in la Grande zoals ze in Cuba de Major League Baseball noemen en de fans doen voorspellingen wie de volgende Cubaanse honkbalspeler zal zijn die vaarwel zegt.

Bron
* Juan Carlos Fernández, Pinar del Río op de website 14ymedio, 6 december 2015

Noot
* Metropolitanos is een van de twee honkbalteams in de hoofdstad Havana en wordt ook wel de Strijders of Guerreros genoemd. De andere ploeg is die van de meer succesvolle Industriales.

Twee honkballers Cuba ontvlucht

Twee spelers uit het Cubaanse honkbal, Daniel Carbonell (Camagüey) en Orlando Pérez (Industriales), zijn zondag Cuba ontvlucht en bevinden zich op een geheimgehouden plaats.

honkballerscarbonell_perezCarbonell (22) is werper bij Camagüey. Hij heeft tegen de redactie van de website Diario de Cuba gezegd ‘zijn aspiraties te willen waarmaken en deel te nemen aan de Grote Liga in de VS. Maar in elk geval zijn we nu hier,’ aldus de speler. In augustus was hij enkele wedstrijden geschorst omdat hij illegaal het land wilde verlaten. Orlando Pérez Darias was speler bij de Industriales in Havana. ‘Mijn grootste ideaal is het hoogste niveau behalen.’
Bron
* Diario de Cuba

El Duke Hernández: ‘Ik vraag geen toestemming om naar Cuba te gaan’ (2)

'El Duke' met zijn sigaar in 2005 j

‘El Duke’ met zijn sigaar in 2005 j

Hernández speelde in het team van Industriales in Havana en droeg bij aan de titel van dit team in 1992 en 1996. Hij werd de meest legendarische pitcher in het Cubaanse honkbal en behaalde een winnend percentage van 72,8% in de nationale selectie, een record in het honkbal. Hernández speelde ook mee in het goud winnende team tijdens de Olympische Spelen in Barcelona in 1992. In september 1995 ontsnapte de halfbroer van Hernández,  Liván Hernández, van Cuba. In juli 1996 werd Orlando Hernández door de Cubaanse staatsveiligheid gevangen genomen en ondervraagd over zijn contacten met Amerikaans sportagenten. Drie maanden later werd hij uit het honkbal van Cuba gestoten. Op Kerst 1997 ontsnapte hij met een andere honkballer Noris Bosch vanuit Caibarién met een boot en werd later bij de Bahama’s aangehouden door de Amerikaanse kustwacht. Even dreigde hij naar Cuba te worden teruggestuurd, maar uitzonderlijk getalenteerde beroepsbeoefenaars kunnen volgens de Amerikaanse wet een speciale toelating krijgen tot de VS. Maar Hernández weigerde dit en accepteerde asiel in Costa Rica. Als hij namelijk onmiddellijk Amerikaanse ingezetene was geworden, had hij zich moeten onderwerpen aan bepaalde regels van het Amerikaanse honkbal en onderhandelingen accepteren van het team waartoe hij behoorde. Nu was hij vrij man, verbleef twee maanden in Costa Rica, kwam met een visum de VS binnen dat was aangevraagd door de New York Yankees en tekende een contract ter waarde van 6,6 miljoen dollar.

De ware teamgeest

De ware teamgeest

Hoe herinner je je vader als speler in die jaren, toen je het in de kranten zag?
Dat is een goede vraag (lacht) … Als je me gevraagd zou hebben of ik hem op tv had gezien, zou ik zeggen van niet, want we hadden thuis pas tv, als ik me goed herinner, nadat mijn vader met pensioen ging. We waren nogal arm. Ik woonde in Wajay, in de wijk Chayote. Hij begon te spelen in Havana, later Azucareros. Hij begon in het Psychiatrisch Ziekenhuis van Havana. Hij speelde alle posities en begon later als pitcher.

Maar wat viel je het meeste van hem op in het veld?
Ik herinner me heel weinig, want om hem te zien moest ik naar het stadion Latinoamericano. Ja, ik herinner me een paar wedstrijden waar ik hem zag spelen met Azucareros tegen Industriales in het Latinoamericanostadion, toen ik klein was. Hij was een speler die niet opgaf.

Op deze leeftijd, met alle ervaring die je in Cuba en in de Majors League op deed, wat zijn volgens jou de voorwaarden die iemand een grote werper maken?
Om te kunnen werpen moet je niet te veel nadenken, je moet je concentreren en de eerste gedachte gebruiken die je intuïtie je ingeeft. Het is een vak. Je moet niet alleen van honkbal houden, maar je moet vooral van pitchen houden. Je moet heel, heel veel werken, maar als ik opnieuw geboren zou worden en een positie zou kunnen kiezen in een honkbalteam, als ik zou reïncarneren zou ik zeker terugkomen als honkbalspeler en dan zou ik opnieuw pitcher worden.

Waarom kon je je zo lang als een dominante pitcher handhaven?
Ik ben een van de werpers die zo lang hebben overleefd dankzij controle. Ik heb slechte, minder goede en goede momenten gehad in het honkbal, maar ik heb van alle momenten genoten. Na ieder slecht moment was er altijd iets goeds.

Is er een moment in je carriere, dat je in het bijzonder geraakt heeft?
Ja, ik denk dat het een heel bijzonder moment was toen ik het clubhuis van de Yankees binnen ging. Ik zei: Wow!, ik ben hier.

Ik weet dat je de Serie Nacional de Cuba op de voet volgt en dat je de wedstrijden van Industriales hier in Miami op tv ziet, soms vaker dan grote competitiewedstrijden in Amerika. Wat trekt je zo aan het Cubaanse honkbal?
Nu, met de academie, heb ik minder tijd, maar ik volg de Serie Nacional, de World Cup, en de toernooien waar Cubanen aan deelnemen. Ik vind het leuk omdat ik vele jaren voor de nationale selectie en voor Industriales gespeeld heb, en ik geloof niet dat in zijn puurste wezen, honkbal iets te maken heeft met politiek. Dat de Cubaanse regering het heeft willen gebruiken voor politieke doeleinden is een andere zaak. Maar ik maakte deel uit van deze teams, dat waren mijn kameraden, en hoewel ze soms dingen zeggen die ik niet leuk vind, begrijp ik hen ook omdat ik weet waar ze wonen en wat je moet doen om daar te overleven.

Wat voel je voor Industriales?
Dat is het soort honkbal dat ik leuk vind, mijn soort honkbal, dat ik heb leren kennen. En ik zal het nooit vergeten. Ik wens ze steeds het beste, want ik voel me nog steeds 100 procent Industralista. Ik denk dat Lázaro Vargas een zeer intelligent persoon is, iemand die weet, hij wist het toen hij honkbal speelde en nu als manager laat hij zien dat hij Industriales naar het hoogste niveau kan brengen.

Kunt u zich voorstellen dat een team van Industriales uitgenodigd wordt om in de Verenigde Staten te spelen? In Miami?
Ik zou het geweldig vinden, maar op dit moment is het een droom die denk ik nog heel ver weg is.

Wat zijn naar uw mening de belangrijkste problemen waarmee honkbal in Cuba te maken heeft?
Het Cubaanse honkbal raakt veel spelers kwijt en het is duidelijk dat de kwaliteit aanzienlijk is afgenomen in de afgelopen jaren. Er zijn ook vele technische zaken die van invloed zijn op het kwaliteitsverlies. Ten eerste kan ik zeggen dat de slagkracht (zona de strike) heel breed is, en ik denk dat de periode van de beste scheidsrechters voorbij is, sommigen zijn vertrokken en degenen die de jonge scheidsrechters kunnen opleiden zijn ver van Cuba.

Maar er is sprake van een voortdurende kwaliteitsdaling in internationale wedstrijden …
Ik denk dat honkbal ook in andere landen sterk is gegroeid,  op internationaal niveau. En, zij het door technische stagnatie,  zij het door overlopen naar het buitenland, het is zeker dat teams met spelers als Victor Mesa, Orestes Kindelán, Antonio Pacheco, Germán Mesa, Lazaro Vargas, Omar Linares, Javier Mendez … die teams zie je niet meer.

Fidel Castro ontmoette Omar Linares in  1999 in Matanzas

Fidel Castro ontmoette Omar Linares in 1999 in Matanzas

Als je iemand uit die tijd zou moeten plaatsen als eerste keuze voor een team, wie zou je dan kiezen?
Omar Linares en een beetje daar achter, Antonio Muñoz … dat waren spelers van wie ik droomde. Ik heb met Omar Linares gespeeld en ik denk dat hij de nummer 1 honkbalspeler was in Cuba.

Er zijn veel Cubaanse spelers op het eiland die ervan dromen door te dringen tot de Major Leagues. Sommigen hebben een super eerste jaar, zoals het geval is met Yoenis Cespedes met Oakland Athletics. Wat zou je aanbevelen om te slagen?
Goed luisteren naar de coaches hier en vergeten wat je in Cuba deed. Dat hebben de spelers ervaren die hier kwamen met een uitgesproken idee hoe ze honkbal moesten spelen. Dit is Amerika en de dingen zijn hier anders. Er zijn veel nieuwe dingen die je moet leren en veel coaches die je in de gaten houden en elke beweging op het veld beoordelen. Een van de dingen waaraan ik moest wennen is dat in het honkbal hier het concept van het raken van de bal anders is dan in Cuba. Yoenis Cespedes heeft meer dan genoeg kwaliteit om te imponeren, maar de toekomst in de Major Leagues is onvoorspelbaar. Alles komt erop neer je te concentreren, zonder die discipline kom je nergens.

Noot
*  Hoewel over het algemeen zijn alias als ‘Duque’ geschreven wordt, heb ik  ‘Duke’ gebruikt omdat dat de naam is waarvoor hij koos op zijn officiële website van de academie.
*
Televisie interview over de huidige activiteiten van ‘Duke’