Drie Cubaanse priesters willen echte verkiezingen en vrije media

Drie katholieke priesters hebben in een brief aan president Raúl Castro aangedrongen op ‘verkiezingen in vrijheid’. Op deze wijze, aldus de waarschuwing van de priesters, onstaat de keus van ‘verschillende politieke opties’ en wordt ‘voorkomen dat Cuba op zekere dag, door bepaalde omstandigheden ondergedompeld wordt door gewelddadige veranderingen.’

meurice-juan-pablo

De preek van aartsbisschop Meurice (links) op 24 januari 1998 leidde tot grote irritatie bij het regime. Na de rechtstreekse televisie-uitzending van deze mis door de paus, werden ze binnen Cuba nooit meer herhaald.

De drie publiceerden de brief op de dag 20 jaar geleden dat paus Johannes Paulus II tijdens zijn bezoek aan Cuba in 1998 de Mis voor het Vaderland opdroeg in Santiago de Cuba. De drie priesters zijn Castro José Álvarez de Devesa uit Camagüey; José Conrado Rodríguez Alegre uit Trinidad en Roque Nelvis Morales Fonseca uit Holguín. Zij willen eer betuigen aan de toenmalige aartsbisschop van Santiago, Pedro Meurice Estiú, die op 24 januari 1998 de open lucht preek uitsprak in aanwezigheid van de toenmalige Minister van de Strijdkrachten, Raúl Castro. Meurice zei toen o.a. dat een groeiend aantal Cubanen ‘het vaderland verwart met één partij, de natie met het historisch proces dat we in de afgelopen tientallen jaren meemaakten en de cultuur verwarren met een ideologie.’

pcc-congresVerkiezingen en stemmingen
‘Wij willen in vrijheid kiezen. In Cuba zijn er stemmingen, geen verkiezingen. Het is noodzakelijk om verkiezingen te hebben zodat we niet alleen over de toekomst, maar ook over het heden kunnen beslissen. Nu worden we uitgenodigd te stemmen, ja te zeggen tegen wat al bestaat en de wil ontbreekt om te veranderen. Kiezen betekent dat er verschillende opties bestaan, kiezen impliceert de mogelijkheid verschillende paden te bewandelen,’ zeggen de priesters. Zij constateren dat ‘sinds de institutionalisering van de Cubaanse Communistische Partij als enige toegestane partij, dit volk nooit is toegestaan een afwijkende stem te verheffen’, en zij benadrukken dat alle kritiek tot stilzwijgen is gebracht. Volgens de auteurs moeten de politieke veranderingen die zij nastreven worden ingebed in wetgeving waarbij sprake is van een scheiding tussen uitvoerende, wetgevende en rechterlijke macht en waarbij hun onafhankelijkheid is gewaarborgd. Zij willen ook dat het Capitool in Havana gevuld wordt met wetgevers die de ware belangen verdedigen van de kiesdistricten die zij vertegenwoordigen.

jose-conrado-2

Eén van de ondertekenaars José Conrado Rodríguez Alegre uit Trinidad.

Godsdienstvrijheid
De brief laakt ‘het gebrek aan religieuze vrijheid’ omdat ‘de Kerk wordt getolereerd maar permanent gemonitord en gecontroleerd.’ De regering beperkt de wijze waar op religie op het eiland wordt gepraktiseerd en wijst op het voorbeeld dat voor processies en grote bijeenkomsten de toestemming van de autoriteiten nodig is, en deze besluiten daarover niet hoeft te verantwoorden.

paus-september-2015-televisie-huiskamer

Tijdens bezoek van paus Franciscus aan Cuba in 2015

Media
Legalisering van particuliere en onafhankelijke media is een andere eis. De drie ondertekenaars wijzen er op dat de kerk geen vrije toegang heeft tot de massamedia in Cuba vanwege ‘het monopolie en controle van de massamedia’.
Ook benadrukken zij dat ‘Cubanen het recht hebben te participeren als investeerders in de economie’ en zij bekritiseren ‘de jammerlijke hopeloosheid’ die Cubanen ervaren als zij – op basis van gelijkheid met buitenlanders – economisch zelfstandig willen worden en willen investeren.
Hoewel onderwijs in Cuba gegarandeerd is voor iedereen wordt er ‘één wijze van denken onderwezen’. De auteurs verdedigen het recht op ‘onderwijskundige alternatieven’ en het recht van ouders om ‘te kiezen voor het onderwijs dat zij voor hun kinderen gepast vinden.’

Bron
* 14ymedio, 24 januari 2018

Link
* De volledige tekst van de Engelstalige versie van de brief van de drie priesters

José Conrado: ‘Obama stelde geen eisen aan Havana’

José Conrado is pastoor van de kerk van San Francisco de Paula in Trinidad. Conrado is een van de weinige priesters die openlijk kritiek uiten op het regime. Hij kwam daarbij niet alleen in botsing met het Castroregime maar ook met de leiding van de katholieke kerk in Cuba. Hij was recent in Miami voor de presentatie van zijn boek Sueños y pesadillas de un cura en Cuba / Dromen en schrikbeelden van een pastoor in Cuba. Volgens José Conrado heeft de kerk in Cuba ‘niet veel mogelijkheden om hulp te bieden omdat de ruimtes die de regering ter beschikking stelt heel klein zijn en omdat de Cubaanse kerk arm is’. Ook is hij van mening dat de katholieke kerk in Cuba ‘meer lef moet tonen’ in het spreken over mensenrechten.

jose-conrado-trinidad-2017

José Conrado Rodríguez

Hoe ziet u de Cubaanse realiteit?
‘Cuba verkeert in een immense crisis, materieel, economisch, politiek en wat betreft leiderschap. Het is de crisis van een model dat niet meer voldoet en dat niet in staat is de problemen van het land op te lossen, maar onder deze realiteit gaat een diepe geestelijke en morele crisis schuil. Dat is de wortel van die andere crisis. Wat we nu meemaken is niet plotseling ontstaan, maar is het resultaat van ingrijpende beleids- en gedragslijnen die het land naar deze impasse hebben geleid. De onderdrukking in Cuba van de vrijheid en van het godsdienstig bewustzijn gedurende vele jaren heeft de crisis uitgelokt waarin het land is ondergedompeld. Die is het gevolg van de angst die gezaaid is, en die in de botten van de mensen is gaan zitten, in hun intiemste en meest persoonlijke wezen.’

Als u uw stem blijft verheffen binnen Cuba, waarom denkt u dan dat de Cubaanse regering u toestaat te komen en te gaan, missen op te dragen en u zelfs vrij door het land te bewegen?
‘Als je eenmaal een bepaalde publieke en internationale bekendheid hebt, zijn de maatregelen die de repressieve instellingen treffen, anders van aard. Vanwege het feit dat ik pastoor ben, trouw aan mijn overtuigingen en aan mijn pastoraal werk zorgen ze ervoor dat ze van mij geen probleem met de kerk maken. Ik doe niets verkeerds. In geen enkel land ter wereld is het verboden om mensen te bezoeken, bruggen te slaan en de dialoog te bevorderen. Ook is het de realiteit dat iedereen altijd uit Cuba kan vertrekken die het geld voor een paspoort heeft en een visum voor het ontvangende land.’

Voelt u dat u onder toezicht staat van of gevolgd wordt door de Staatsveiligheid?
‘Zeker. In Trinidad is mijn voordeur het grootste openbaar urinoir, bijvoorbeeld. Ik heb dat al vaak aan de kaak gesteld, ook in preken, maar niemand doet er iets aan. Mannen maken hun gulp open en voor het oog van de hele wereld urineren ze tegen de deur van de kerk. Er zijn ook vrouwen die dat doen. Dat is beschamend. Het is geen toeval dat we het al zo vaak aan de kaak hebben gesteld en dat het blijft gebeuren.’

Trinidad is een toeristische trekpleister, maar u kent ook haar armere kant. Hoe is dat deel van die stad die niet voorkomt in de reisgidsen en wat heeft de kerk gedaan om de armoede te verlichten?
‘De kerk heeft niet veel mogelijkheden om hulp te bieden omdat de ruimtes die de regering ter beschikking stelt heel klein zijn en omdat de Cubaanse kerk arm is. De mensen vergissen zich in de kerk omdat ze geeft, maar de realiteit is dat ze geeft van haar armoede. Wanneer de kerk helpt, is dat omdat iemand van buiten het land iets heeft gedoneerd of omdat de gelovigen in Cuba zelf in staat zijn te delen van hun armoede. Het is een grootse prestatie van de Cubaanse kerk dat ze zo veel mensen helpt met zo weinig middelen.’

‘De programma’s van de parochie worden onderhouden dankzij mijn salaris en de donaties van gelovigen. De armoede in de steden is groot, maar die op het platteland nog groter. In de parochie geven we maaltijden aan een groep van ongeveer twintig kinderen die op hun schooltje geen middageten krijgen, maar orkaan Irma heeft het dak van de kerk eraf geblazen. Een deel van het geld uit de verkoop van het boek Sueños y pesadillas de un cura en Cuba is bestemd om deze ruimte te herstellen en een ander deel is voor de slachtoffers van de orkaan in Ciego de Ávila.’

‘We doen wat we kunnen om de mensen te helpen, maar de dienst van het geloof bij een volk zonder hoop is de belangrijkste dienst die we kunnen bieden. Dat is de missie van de kerk.’

Conrado-Rodriguez-Americano-Diaspora-november-2017

Foto: José Conrado Rodríguez (midden) bij de presentatie van zijn boek in het Museo Americano de la Diáspora Cubana/ Amerikaans Museum van de Cubaanse Diaspora vergezeld door Manuel Salvat en Myriam Márquez. (14ymedio)

U hebt vanuit de kerk de diplomatieke dooi tussen Cuba en de VS meegemaakt. Vindt u dat er door de kerkelijke leiders te veel bemoeienis was met dit onderwerp? Hoe ziet u de actuele de relatie tussen Cuba en de VS?

‘De kerk deed wat zij moest doen – ik verwijs naar paus Franciscus. Zonder twijfel bespeur ik een belangrijke breuklijn: het was een akkoord tussen de top van de Cubaanse regering, de kerk en de VS, maar de oplossingen die Cuba nodig heeft, zijn fundamenteler. Als wij als natie een heling tot stand moeten brengen, moeten we dat doen met alle Cubanen, niet alleen de machthebbers. Om die reden is elk akkoord dat alleen de hogere kringen betreft een ontoereikend akkoord.’

‘In Cuba was iedereen enthousiast en hoopvol gestemd over de weg die president Obama insloeg, maar de regering van de VS zwichtte en zwichtte zonder eisen te stellen. Dat is niet de goede manier van onderhandelen. Mensenrechten gaan ieder mens aan en het is niet een onderwerp om aan voorbij te gaan in onderhandelingen met Cuba. Dit verdrag tussen Cuba en de VS bereikte niet wat het moest bereiken.’

cover-Suenos-pesadillas-cura-Cuba-portada-conradoVeel mensen hebben kritiek op het stilzwijgen van de Cubaanse kerktop ten aanzien van onderwerpen als de schending van mensenrechten op het eiland.
‘Ik heb zelf bij diverse gelegenheden gezegd dat stilzwijgen geïnterpreteerd kan worden als medeplichtig zwijgen, maar het zou erg onrechtvaardig zijn om niet te herinneren aan de vele keren dat de katholieke kerk haar stem heeft verheven om te waarschuwen voor gevaar. Als we denken aan het pastoraal schrijven El amor todo lo espera/De liefde waarop iedereen hoopt, of de brieven van de bisschoppen bij het begin van de Revolutie en de documenten van de Encuentro Nacional Eclesial Cubano/Nationale Cubaanse Kerkelijke Ontmoeting, in 1986 kunnen we een veel objectievere afweging maken van de rol van de kerk in de geschiedenis van het land.’

‘Normaal gesproken doet niemand verslag van de preken door priesters en bisschoppen, waarin er ook kritiek is, maar dat blijft niet bij woorden. We hebben meer engagement met de daad dan met het woord. Ik geloof dat er veel onrecht is, maar vooral ook onwetendheid onder hen die zeggen dat de kerk zwijgt.’

Hoeveel is er nog te doen voor de Cubaanse kerk in de begeleiding van de mensen?
‘We zijn in stilte onze weg gegaan, dag na dag, in het vertrouwen van de christelijke bevolking die zij aan zij leefde met het Cubaanse volk en zijn leed ondervond, zijn behoeften deelde en getuigde van de aanwezigheid van God te midden van het volk. De kerk moet vooruit kijken en dat moet het legaat zijn van de Cubaanse kerk.’

‘De kerk loopt het risico van de zelfgenoegzaamheid  waarover paus Franciscus veel spreekt, van een doel op zich te worden. Alsof het alleen maar nodig is dat de kerken steeds machtiger en talrijker worden, maar wij beseffen heel goed dat het niet dát is waardoor we de roeping van de kerk kunnen realiseren.’

‘In deze zin heeft de Cubaanse kerk een voorsprong: ze bevindt zich al langs de zijlijn, maar ze moet meer lef tonen. God roept ons met een bepaald doel en de kerk is geroepen om te dienen, dat is haar roeping: de behoeftigen dienen, hen die zich vervolgd voelen en hen die vermorzeld zijn.’

cobre-kerk-straatbeeld-renek

Conrado presenteerde zijn boek in de kerk van de Ermita de la Caridad/Kapel van de Barmhartigheid in Miami. Hij droeg er zijn boek op aan de Virgen de la Caridad del Cobre/Maagd van Barmhartigheid van El Cobre. Dit bedevaartsoord bij Santiago de Cuba trekt vele duizenden pelgrims per jaar. Foto: René Kerkhoven

Welk leiderschap heeft Cuba nodig om uit de crisis te geraken?
‘Leiderschapstijlen heb je in soorten en maten, bijvoorbeeld die van Fidel Castro, die alle macht in één hand hield en hem weghaalde bij individuen. Er zijn andere leiderschapstijlen, zoals die van Mandela, die geen scheidslijnen trok onder de bevolking, omdat hij begreep dat de ware vrijheid en de beste manier van leider zijn ligt in vergeving en erkenning van de ander.’

‘Ik geloof dat het leiderschap dat Cuba nodig heeft er een is waarin de leider zijn macht ontkent zodat de mensen leren vrij te zijn en met zijn allen en in dienst van allen een vaderland op te bouwen dat voortkomt uit participatie en verantwoordelijkheid ten aanzien van het gezamenlijk welzijn.’

Hoe ziet u de vervanging van Jaime Ortega als kerkelijk leider van het aartsbisdom Havana?
‘Het is nog erg vroeg om die vraag te beantwoorden, maar zoals ik de nieuwe aartsbisschop van Havana ken, namelijk als een diepgelovig man met een heel grote betrokkenheid bij het evangelie, ben ik ervan overtuigd dat zijn aanwezigheid in het aartsbisdom de bevolking van de hoofdstad zeer ten goede zal komen.’

Wat vindt u ervan dat de evangelische kerken steeds meer terrein winnen in Cuba?
‘Als Christus terrein wint in Cuba, winnen we allemaal. Als iemand zich werkelijk tot christen bekeert, verheugt ons dat, of hij nou katholiek of protestant is. Zij die zich geen christen voelen zijn mensen die vanwege hun overtuigingen de weg van de barmhartigheid verlaten. Ik zie in Cuba vooral veel begrip en liefde tussen katholieken en protestanten. Maar zelden reageren mensen agressief tegen een ander geloof.’

Bron
* Mario J. Pentón, website 14ymedio, 4 november 2017

Cubaanse priester is doelwit van lastercampagne

De Cubaanse priester José Conrado Rodríguez, die veelvuldig de Cubaanse regering bekritiseerde en een katholieke kerk bepleit die meer sociaal betrokken is, is doelwit van een lastercampagne. ‘Men presenteert me in een video als een terrorist en men heeft deze aan onderwijzers en leerlingen getoond,’ zei hij tijdens een bezoek aan Miami. Volgens Conrado Rodríguez is sinds het bezoek van president Obama aan Cuba in maart jl. de repressie gegroeid.

jose-conrado-2015

José Conrado is werkzaam in een parochie in Trinidad

Conrado zelf kon de videofilm niet zien, maar diverse personen die de opnames wel zagen, bevestigen hoe er gemanipuleerde beelden werden getoond van een activiteit voor kinderen en de suggestie wordt gewekt dat hij ‘een vriend’ zou zijn van Luis Posada Carriles. Luis Posada Carilles (88) is een Cubaanse balling die in 1976 betrokken was bij een bomaanslag op een Cubaans passagiersvliegtuig waarbij 73 personen omkwamen. De priester heeft gezegd geprotesteerd te hebben bij de lokale autoriteiten van Trinidad waar hij pastoraal werkzaam is, en bij het Centraal Comité van de partij, maar deze instanties zeggen niet op de hoogte te zijn. ‘Het is zeer ernstig want de aanklachten zijn ongefundeerd (…) men schept een klimaat van wantrouwen tegen mij en het werk dat ik doe,’ zegt Conrado met de bedoeling ‘de mensen angst aan te jagen.’

Oude schema’s
Conrado is al tientallen jaren een van de meest kritische stemmen tegen de regering binnen de katholieke kerk. Hij noemt het effect van de reis van Obama aan het Cubaanse volk ‘indrukwekkend’ en voegt er aan toe: ‘De reactie van de bevolking was heel positief, zijn toespraak was ongelofelijk wijs en hij raakte de harten van het volk.’ Obama legde vervolgens ‘de bal op het speelveld van de regering’ en die reageerde op ‘de oude manier, greep terug op oude standpunten en ontkende de bijdrage van Obama’, gericht op de ‘bevordering van een nieuwe politiek en nieuwe relaties tussen onze landen.’ (…) ‘Dat is heel ernstig want men kan slechts constateren dat de wens ontbreekt problemen op te lossen en men wil vasthouden aan de oude schema’s die verdelen.’

Bronnen
* El Nuevo Herald

Antonio Rodiles: ‘Onze vijand is het geweld’

Na 19 dagen cel is de mensenrechtenactivist Antonio Rodiles maandagmiddag om ongeveer 16.00 uur in vrijheid gesteld. Hij werd twee uur later telefonisch geïnterviewd door de website CaféFuerte. In dit gesprek benadrukt Rodiles dat de weg naar een beter Cuba enkel loopt via de verwerping van geweld. Zijn gewelddadige arrestatie tijdens een publieke bijeenkomst op 7 november, leidde tot een solidariteitsactie op wereldschaal waarbij een digitale petitie en uitspraken van Amnesty International een belangrijke rol speelden. De activist kreeg een boete van 800 peso’s (ongeveer 32 dollar) en van een verder proces wordt afgezien.

Rodiles na vrijlating

Cafe Fuerte: ‘Wat heeft deze ervaring u opgeleverd?’
Antonio: Ik heb het mijn vrienden en anderen hier al gezegd, dat mijn belangrijkste ervaring op dit moment is dat veel mensen in Cuba begrijpen dat het land moet veranderen en dat het feit dat mensen verschillend denken en verschillende politieke en ideologische visies hebben, geen reden is mensen niet te respecteren of om hen angst aan te jagen. Maar helaas is er een groep mensen die tot dit moment bewijzen dat zij een vrije hand hebben om geweld te gebruiken. Zij doen hun uiterste best om situaties zoals deze te creëren en zij zijn bereid om nog gevaarlijker situaties te creëren. Daarom is het belangrijk dat de nationale en internationale opinie de activisten van de ‘civil society’ steunt, zodat deze mensen beseffen dat zij niet de overmacht hebben en dat zij niet kunnen uitmaken wat er in het land gebeurt. Ik kreeg een harde vuistslag die welbewust door hen werd uitgedeeld.’

CF: Uw sympathisanten en de mensen die in uw huis verbleven, hebben vanaf het begin benadrukt dat er tegen u geweld is gebruikt. Wat gebeurde er precies op de dag van uw arrestatie?
Antonio:
: Een official ‘Camilo’, die bekend staat als een agressieveling door de mensen die hij eerder toetakelde, stak de straat Avenida 31 over in de wijk Playa, tegenover het bureau Sección 21 van de geheime politie. Hij was vergezeld van anderen en liep recht op me af om me te slaan. Hij riep iets als ‘identiteitskaart’, gewoon om maar iets te roepen. Zij waren niet in uniform en ze identificeerden zich ook niet en wierpen zich onmiddellijk op mij. Ik vouwde mijn handen samen voor mijn gezicht om niet geslagen te worden. Een golf van stompen ging over me heen. Ze grepen mij bij mijn hals, sloegen me op de grond. Het ging om een groep van tussen de 10 en 15 personen. Toen ze me op de grond duwden, begonnen ze mij te schoppen en te slaan en op een bepaald moment gaf iemand mij een stomp in het linkeroog. De vingerknokkel kwam niet in mijn oog maar raakte de directe omgeving. Ik raakte in paniek, ook omdat het oog bloedde. Daarna pakten zij me op en brachten me het bureau binnen en bleven mij op de borstkas slaan, slaan op alle ribben. Het was een complete aframmeling. Gelukkig heb ik geen verdere fracturen maar dat had gemakkelijk gekund.’

De 84-jarige vader van Antonio, een ex-kolonel uit het Cubaanse leger, hield voor het politiebureau in de Avenida 31 een zitactie om de vrijlating van zijn zoon te krijgen. Naast hem de vriendin van Rodiles.

CF: ‘Was de behandeling in de cel anders?’
Antonio: ‘
Ze brachten me naar een cellencomplex aan de Avenida Acosta in de gemeente Diez de Octubre en daar is een centrum voor gewone misdagers van de technische recherche. Toen ik daar aankwam stond daar weer die Camilo, met nog twee personen die probeerden een incident uit te lokken. Dat individu Camilo filmde mij met een videocamera tot er een majoor van het politiebureau bij kwam en het minder werd en men mij naar mijn cel bracht. En jawel, de volgende dag was de houding van de personen die mij benaderden totaal verschillend. Er was volledig respect, zowel fysiek als ten opzicht van mijn morele integriteit. Er was medische zorg, de dokter was een aardige vrouw, die me volledig onderzocht, mijn oog zag en het verzorgde. En de medewerkers van de politie daar gedroegen zich met respect. Het is ook ongelofelijk hoe snel de gevangenen zich identificeren met personen zoals ik die daar om politieke redenen binnenkomen. Ze noemen je steeds político en steunen je.’

CF: Hebben de traagheid van de afwikkeling van uw zaak en het plan om de kwestie voor de rechter te brengen, zolang geduurd omdat men wilde dat u er bij het verlaten van de gevangenis uiterlijk beter uit zou zien?
Antonio: ‘
Het kan zijn dat dit heeft meegespeeld. Ook is veel druk uitgeoefend vanuit verschillende hoeken, geloof ik. Volgens mij wilden ze een kort proces van enkele maanden. Maar alles liep anders, het werd een soort circus, ook door hun eigen verklaring over mijn pogingen tot ‘verzet’ en uiteindelijk was er niet veel reden meer om mij zo te behandelen en lieten ze me vrij.’

De foto waarvan de herkomst niet zeker is

CF: ‘Is de foto die u toont in de cel, een ware foto?’
Antonio: ‘Ik zou die foto beter moeten bestuderen en ik ben sinds ik thuis ben, alleen nog maar gebeld. Als ze zo’n foto hebben genomen is dat tijdens mijn slaap  gebeurd. Niemand heeft mij wakend gefotografeerd. Er zijn wel videobeelden gemaakt van mijn aankomst. Maar ik herhaal, ik moet dat rustig bekijken. Kijken hoe mijn oog er uit ziet op de foto, welk shirt ik op de foto draag en of er iets te herkennen valt aan de muren op de foto.’

Maandagavond was het feest ten huize van Antonio Rodiles en zijn ouders. Hij, zijn ouders en de advocaat baden bij aanvang het Onze Vader waarna het feest begon. Onder de aanwezig was ook de kritische priester José Conrado, die de prijs TolerantiePlus kreegt uitgereikt van de beweging Nuevo Pais. Conrado gaf deze prijs onmiddellijk door aan Ofelia Acevedo, de weduwe van de verongelukte Oswaldo Payá. Ook zij was in de woning van Rodiles aanwezig, evenals de blogger Yoani Sánchez en de linkse opposant Manuel Cuesta (van Nuevo Pais). Payá’s dochter Maria kondigde aan dat zij een weblog begint binnen het samenwerkingsverband van oppositionele journalisten Voces Cubanas

CF: ’Gaat u door met Estado de Sats? Wat zijn uw plannen?
Antonio Rodiles: ‘Het project gaat door en ik zal er met meer kracht en inzet aan werken. Het idee van Estado de Sats en de campagne Voor een ander Cuba hebben te maken met de rechten van de Cubanen, met het respect voor het menselijk wezen boven alles, met de mogelijkheid te debatteren en openlijk de discussiëren. En met de vuistslag hebben ze mij geleerd: deze weg is de weg via welke Cuba verandert en het is duidelijk dat geweld de vijand is. Meer dan ooit geloof ik dat dit werk een nieuwe impuls nodig heeft. Ik omhels iedereen die me hielp en steunde en ik zeg dat in dit soort situaties de familie de meeste steun nodig heeft en mijn ouders voelen zich zeer gesteund door allen en dat geeft hen veel kracht.’

Noot
* Por otra Cuba / Voor een ander Cuba (Spaanstalige tekst) eist van de Cubaanse regering ratificatie en uitvoering van het VN-Pact voor Burger en Politieke Rechten en het VN-Pact van Economische, Sociale en Culturele Rechten. Cuba ondertekende beide convenanten op 28 februari 2008 in New York.

Mis Paus: alleen voor revolutionairen?

De afgelopen dagen komen er berichten uit Cuba over pogingen van de autoriteiten om dissidenten af te houden van deelname aan de misvieringen met de paus. Ook zijn er berichten over de wijze waarop Cubanen, die per bus naar Havana of Santiago reizen, door militanten van de communistische partij worden gescreend. Van andere dissidenten is hun identiteitskaart tijdelijk ingenomen. Of zij hebben te horen gekregen dat zij tot 28 maart hun woonplaats niet mogen verlaten. In de afgelopen jaren werden bij kritiek op universiteiten of op straat, vaak slogans gehoord als ‘de Universiteit is van de Revolutionairen’ en de ‘straat is van Fidel’. Daar kan, te oordelen naar de  recente gebeurtenissen, de leus aan worden toegevoegd:  ‘De mis is alleen voor revolutionairen.’

Storing mobiel en twitterverkeer
De blogger Yoani Sánchez laat weten dat het mobiel verkeer van opposanten wordt gestoord. Ook andere bloggers melden dit.

Honderd zwervers in Havana opgepakt
Mensenrechtenactivist Elizardo Sánchez Santacruz, voorzitter van de Cubaanse Commissie voor Mensenrechten en Nationale Verzoening (CCDHRN), liet weten dat ongeveer 60 opposanten zijn gevangen gezet en een onbekend aantal katholieke gelovigen te horen hebben gekregen hun huizen niet te mogen verlaten omdat ze dissident zijn. Sánchez liet dit weekend ook weten dat ruim 100 bedelaars en zwervers in Havana zijn aangehouden en in een centrum Colonia bij Havana zijn ondergebracht.

Foto Luis Pardo


Speciale eenheden
Vanuit diverse plaatsten in Cuba wordt gemeld dat partijinstanties en wijkcomité’s zich actief bemoeien met de deelname van Cubaanse burgers aan de vieringen met de paus. José Daniel Ferrer García, coördinator van de  Patriottische Unie van Cuba/Unión Patriótica de Cuba, zegt op de website Háblalo sin miedo dat de autoriteiten straten in Palma de Soriano en Palmarito de Cauto hebben omsingeld met soldaten. ‘In de straten waar oppositieleden wonen zijn leden van de Speciale Eenheden duidelijk aanwezig,’ aldus Ferrer, die ook verwijst naar de streek van La Concepción, waar de speciale troepen tot de tanden toe bewapend zijn.

De kathedraal in Havana is vanwege het pausbezoek speciaal verlicht


Buscontroles

Ook in de provincieplaats Holguin maken de mensen zich op voor de mis van de paus morgen in het centrum van Santiago de Cuba, net als de bevolking in Ciego de Ávila, Las Tunas, Granma en Guantánamo. ‘In elke bus gaat een ideoloog mee van het gemeentelijk comité van communistische partij. De lekenmedewerkers van de kerk moeten de lijsten met namen overdragen aan de partijvertegenwoordigers. ‘De kerk schijnt deze regeling geaccepteerd te hebben,’ zegt de onafhankelijk journalist Rojas. In Holguín meldt de journaliste Caridad Caballero Batista dat zij met haar man werd ‘onderschept’, toen ze een bus naar Havana wilde nemen. ‘De geheime dienst controleert de namenlijsten. Ze hebben ook een lijst van leden van de oppositie bij zich.’ In Moa zijn vier personen gearresteerd. Sommige dissidenten hebben te horen gekregen dat zij tot 28 maart hun woonplaats niet mogen verlaten. ‘Bij de ingang van elke stad staan politieagenten met lijsten,’ aldus Caballero. In Havana waar de paus op 28 maart de mis zal opdragen is de politie begonnen met ‘het intrekken van de identiteitskaarten van enkele activisten zodat ze niet de straat op kunnen. Roberto de Jesús Guerra, directeur van het persbureau Hablemos Press, constateert dat andere leden van de oppositie die niet legaal in de hoofdstad verblijven, gedwongen worden ‘weg te gaan’ naar de plaatsen waar ze vandaan komen.

Omar Santana (cartoonist) met een gehandboeide Dama de Blanco en de symbolische gladiolen en kardinaal Ortega die de microfoon in handen heeft.

Bewijs van angst
De kritische priester José Conrado Rodríguez bekritiseert op persoonlijke titel de druk op gelovigen die de paus willen ontmoeten. ‘Het is een bewijs van de ongefundeerde angst van de regering want de mensen hebben altijd respect getoond voor religieuze activiteiten,’ aldus Conrado. De pastoor van de kerk van de Heilige Teresa in Santiago zegt het ‘absurd en ‘inconsequent’ te vinden dat enkele personen een verbod krijgen om de mis van de paus bij te wonen, terwijl anderen verplicht lijken te worden de missen juist bij te wonen.’ Een woordvoerder van het aartsbisdom van Santiago de Cuba zegt de klachten van de oppositie niet te kennen. Ook Oswaldo Payá, coördinator van de Christelijke Beweging van Bevrijding/ Movimiento Cristiano Liberación, zegt dat de militanten van de partij opdracht hebben gekregen naar deze missen te gaan en in actie te komen wanneer nodig, om elke uiting van de wens tot vrijheid, te onderdrukken.’  Hij spreekt van een ‘niet-verklaarde staat van beleg in Havana en Santiago.’

Twitterstoringen
De kritische blogger Yoani Sánchez laat via Twitter weten dat ze bijna de helft van haar telefooncontacten niet meer met de mobiele telefoon kan bereiken. Al eerder liet ze weten te vrezen dat de autoriteiten het snel gegroeide gebruik door dissidenten van twitter en telefoon aan banden te willen leggen voor de duur van het pausbezoek. De journalist en blogger Luis Felipe Rojas meldde hetzelfde en hij is inmiddels gevangen genomen.

Bronnen
*
Diario de Cuba, Twitter Yoani Sánchez

Linken
*      In een kort geluidsfragment van 19 seconden liet Berta Soler van de Damas de Blanco zaterdag jl. weten, dat de controle en repressie-activiteiten tegen haar persoon zijn begonnen.

*     Gesprek KRO Kruispunt met Kees van Kortenhof
*      De televisietoespraak van de aartsbisschop van Santiago de Cuba
*      Edwin Koopman, journalist o.a. werkzaam voor Trouw en Elsevier, in het radioprogramma Met het Oog van 24 maart 2012.
*      De uitspraak van Benedictus in het vliegtuig op weg naar Mexico, dat het ‘duidelijk is dat de marxistische ideologie in de vorm zoals oorspronkelijk opgevat, niet meer past bij de werkelijkheid van nu,’ werd door de katholieke lekendissident Dagoberto Valdes omschreven als ‘een buitengewoon goed begin van de reis.’
*     Kardinaal Jaime Ortega wordt dit weekend in de Osservatore Romana geïnterviewd. 

Aftreden jarige kardinaal Jaime Ortega waarschijnlijk niet aanvaard

Opening van het nieuwe gebouw van de priesteropleiding, het Seminario de San Carlos y San Ambrosio, in november 2010. President Raul Castro was hierbij te gast.

Vandaag is kardinaal Jaime Ortega y Alamino, aartsbisschop van Havana, 75 jaar geworden. Hij heeft – conform de regels van de Katholieke Kerk – zijn aftreden aangeboden. Maar het is zeer onwaarschijnlijk, dat het Vaticaan zijn terugtreden zal aanvaarden. Dat is tenminste de analyse van bijna alle deskundigen, die zowel Cuba als het Vaticaan volgen.  

Werkkampen
Jaime Lucas Ortega y Alamino werd geboren op 18 oktober 1936 in Jagüey Grande, Matanzas, Cuba. Hij is, naar men zegt, nog in goede gezondheid. In de jaren zestig werd hij mishandeld in werkkampen van het communistisch regime. Nu bemiddelt hij met enige regelmaat tussen familieleden van politieke gevangenen en het regime-Castro. Mede dankzij zijn bemiddeling kwamen enige tijd geleden ook de laatsten van de ‘groep van 75’ politieke gevangenen vrij, waarvan de meesten – al dan niet vrijwillig, dat  is nog de discussie – naar Spanje gingen.

Timide
Volgens verschillende leden van de democratische oppositie is Ortega in zijn relatie met het Cubaanse regime te timide en slaat hij niet altijd hard genoeg met zijn vuist op tafel. Dit vooral om zo de moeizame verworvenheden voor de Katholieke Kerk niet in gevaar te brengen. Verder treft hem het verwijt, dat hij katholieke priesters, die openlijk de Cubaanse dictatuur kritiseren, zoals Dagoberto Valdés en Jose Conrado Rodriquez, heeft laten vallen. Ook houdt hij grote afstand van christelijke oppositiemensen, zoals Oswaldo Payá.

Grotere ruimte
Maar ook Dagoberto Valdes, die zich na pressie van Ortega terugtrok als uitgever van het kritische bisdomblad Vitral in Pinar del Rio – destijds nog onderscheiden met de Prins Claus Prijs! – erkent, dat Ortega een grotere en belangrijke ruimte voor zinvolle activiteiten van de Katholieke Kerk heeft geschapen. Zoals de bouw van een nieuw seminarie (zie foto) en allerlei nuttige en noodzakelijke liefdadigheidsprogramma’s, waaronder tehuizen voor ouderen en gaarkeukens voor de armen.

Bezoek Paus
Waarnemers denken, dat Jaime Ortega in ieder geval nog minstens twee jaar zal aanblijven, temeer omdat een bezoek van Paus Benedictus XVI  aan Cuba volgend jaar op 8 september bij de viering van de 400ste geboortedag van de beschermheilige van Cuba, de Virgen de Caridad (Maagd der Barmhartigheid), zeker voor mogelijk gehouden wordt.

Maagd Caridad del Cobre
Het heiligdom van de Maagd Caridad del Cobre ligt 18 kilometer van het centrum van Santiago de Cuba, in het mijnbouwdorp El Cobre. De basiliek is gebouwd op een glooiende heuvel en bewaart in speciaal ontworpen vitrines, de meest uiteenlopende giften van verschillende bronnen, waaronder de medaille die de schrijver Ernest Hemingway voor de Nobelprijs van Literatuur in 1954 heeft gekregen. La Virgen de la Caridad del Cobre werd gekroond door paus Johannes Paulus II, in 1998, tijdens zijn reis naar Cuba. Het is een echt bedevaartsoord.

Maandenlange processie
Het vier eeuwen oudje beeldje van de Virgin de Caridad is inmiddels bezig aan een maandenlange processie over het gehele eiland. “De tijden van angst en terughoudendheid zijn voorbij”, de Virgen de la Caridad komt “het ingeslapen geloof in onze harten wekken”, zei de aartsbisschop ruim een maand geleden in een mis ter ere van de Maagd. In de huidige processie van het Mariabeeldje staan al meer dan 25.000 kilometer op de teller. Het wordt ziekenhuizen, rusthuizen en zelfs gevangenissen binnengedragen. “Het is indrukwekkend hoe het bij zijn passage de eenheid versterkt”, zegt Ramón Suárez Polcari, kanselier van het aartsbisdom Havana. “Iedereen die de bedevaart al heeft meegemaakt, zegt dat alle verwachtingen zijn overtroffen”, zegt Gustavo Andújar, ondervoorzitter van de katholieke communicatieorganisatie Signis.

Bronnen: IPS-Cuba, The Miami Herald, Wikipedia en anderen