Cubaanse gamers pakken eigen ruimte met illegale wifi-technologie

Op dit moment zijn er 35 officiële punten in Cuba met wifi waar een aantal gelukkigen zich met elkaar in verbinding kunnen stellen en enige momenten van internet gebruik kunnen maken. Daniel Benítez beschrijft op de website Cafe Fuerte dat zij niet de enigen zijn. Een groeiend aantal jongeren wil gamen en zo ontdekte het Cubaanse telecombedrijf ETECSA dat er veel meer (illegale) draadloze netwerken actief zijn. De Cubaanse autoriteiten weten niet goed raad met de gamers, die specialisten zijn op hun terrein.

Gamers in Ciego de Avila, foto van Edelvis Valido Gómez

Gamers in Ciego de Avila, foto van Edelvis Valido Gómez

Feitelijk zijn deze kleine netwerken die verschillende huizenblokken beslaan, jarenlang stilzwijgend geïnstalleerd en drijven zij de spot met het officiële toezicht. Hoewel het hier niet om een onwettige daad gaat, werden in oktober 2014 nog vijf personen in de gemeente Cárdenas, provincie Matanzas, ervan beschuldigd illegaal gebruik te maken van de radio-elektronische ruimte en van ongeoorloofde economische activiteiten. ‘Toen de technici van ETESCA (Cubaans Telecombedrijf) de toegangspunten gingen installeren voor de verbinding met internet via de Wifi in het Park José Martí in Ciego de Ávila kwamen ze er achter dat er in de stad meer dan één draadloos netwerk operatief was. In werkelijkheid wisten ze dat al, maar tot dan toe was het niet relevant geweest’, aldus een recent artikel dat in de provinciale pers verscheen. Weinige maanden later lijkt er echter een klein venster te zijn geopend en bereidt het net zich uit, hoofdzakelijk ten behoeve van fanatieke videogames van vooral DotA2 en World of Warcraft, waarvoor meer dan één speler vereist is en dientengevolge een netwerk dat hen verbindt.

Gamewedstrijden in Las Tunas in 2014

Gamewedstrijden in Las Tunas in 2014

Voor zes Cubaanse peso’s
Tijdens een nationaal toernooi in Ciego de Avila kwamen er zes ploegen uit zes provincies bij elkaar. De uitgekozen ruimte was de nog enige bestaande bioscoop in de stad en tegen betaling van zes Cubaanse peso’s konden geïnteresseerden naar binnen en dat waren er niet weinig. De gebeurtenis trok meer deelnemers dan het Festival van de Latijnsamerikaanse Film en de Week van de Erotische Film bij elkaar, volgens het weekblad Invasor. Voor de jongeren die op zoek zijn naar erkenning en nationale roem, is het extreem duur deel te nemen aan dergelijke wedstrijden. Volgens René, een bewoner van Villa Clara, krijgen ze van niemand hulp en betalen ze allemaal voor het vervoer en onderdak. Vandaar dat het niet erg waarschijnlijk lijkt dat ze elke maand hun talenten kunnen tonen aan medebewoners uit andere provincies. Ciego de Avila lijkt een van de provincies te zijn met de grootste tolerantie voor de spelers van deze games. Eind 2014 was er het tweede provinciale toernooi waar 12 teams aan deelnamen, met steun van Asociación Hermanos Saíz, een overheidsinstelling voor jongerencultuur. In dezelfde stad waar enkele maanden geleden van hogerhand nog modems en servers verbeurd werden verklaard en leveranciers van Wifi veroordeeld, is nu een Nanostation, waarmee verschillende spelers met elkaar in contact kunnen treden en interactief bezig zijn. Op de zwarte markt betaal je voor zo’n station 200 tot 300 CUC, hoewel hij in het buitenland maar zo’n 80 dollar kost.

De Elite 8 van het StarCraft 2 team bij aankomst in het sportcomplex Carlos Baliño

De Elite 8 van het StarCraft 2 team bij aankomst in het sportcomplex Carlos Baliño” in Güines.

Vastketenen
‘Je moet je station vastketenen want hij wordt in een oogopslag van je gestolen,’ zegt een 21-jarige jongeman die zichzelf Shikamaru noemt. Ondanks het risico en de hoge kosten van de apparatuur, breidt het aantal hartstochtelijke liefhebbers van videogames zich over het hele eiland uit. De autoriteiten bezien hen met wantrouwen omdat het uiteraard jongeren zijn die kapitalistische consumptiepatronen volgen. Bovendien bevechten zij een eigen ruimte waar nog weinig wetgeving voor bestaat en die nog niet is gereguleerd. En de namen die de teams zichzelf geven, weerspiegelen zelden de marxistisch-leninistische geest die men de nieuwe mens wilde doen uitstralen. En wat het ergste is: gamers zijn kenners van het speelveld en een kloof met hen die de informatiestromen willen controleren is goed mogelijk.

Gamers uit Havana bij een evenement in Guines

Gamers uit Havana bij een evenement in Guines

Minachting
De minachting voor de gamers, blijkt uit de reactie van Joven Club, de organisatie die de officiële computerlokalen beheert en controleert en game-evenementen niet toestaat. Zij negeren daarmee een aantrekkelijke bron van inkomsten en onthouden hun infrastructuur aan hen die willen gamen. Een van de geïnterviewden zei kort en krachtig dat ‘ze ons daar niet willen.’ Volgens officiële gegevens rekent Agrupación de Deportes Electrónicos de Cuba / Groepering voor Electronische Sporten in Cuba, gesticht in 2007, de organisatie van toernooien tot zijn belangrijkste taak en de Liga van Star Craft in Holguín en Havana vallen daaronder. Het aantal betrokken deelnemers aan de landelijke groepering is onbekend.

Bron
* Daniel Benítez op de website Cafe Fuerte, 29 juli 2015

Linken

* Overzicht van officiele Wifipunten in Cuba Diario de Cuba, 7 juli  2015
* Promotiefilm voor het tweede provinciale toernooi van gamers DotA2 in Ciego de Ávila, 2 minuten
* Facebookpagina van ADEC, Agrupación de Deportes Electrónicos de Cuba

Loodzware Rugzak verliest van Pakket (2)

De bedoeling van de promotoren van Mi Mochila is ook kritische informatie over de Cubaanse regering af te remmen want televisiezenders in Florida en historische documentaires geven vaak een ander beeld van de historie dan het officiële verhaal van de Cubaanse autoriteiten.

tvwordtperfietsvervoerdDe 29-jarige Rodney in Havana gaat nooit naar de bioscoop en kijkt ook niet naar de Cubaanse televisie: ’Het Pakket is voor mij genoeg. Het officiële aanbod is smakeloos. Programma’s als die van Oscar Haza (Haza presenteert de populaire nieuwsrubriek Ahora bij Mega TV), de kopieën van Revolico (een soort Cubaanse Marktplaats, red) die hier zo populair zijn en alle humor die ze in Miami hebben over Cuba, ontbreken.‘.
Bij het Pakket heb je veel meer soaps, realityshows, wegwerptelevisie terwijl het initiatief van Joven Club vooral belerend is. Roxana López Velázquez, informaticaspecialist van Mi Mochila, verzekerde de officiële pers dat het aanbod van Mi Mochila dat van El Paquete overstijgt vanwege ‘de kwaliteit en het feit dat veel materiaal moeilijk verkrijgbaar is’. De inhoud van Mi Mochila wordt door een groot aantal officiële organisaties bepaald zoals het Instituto Cubano del Libro, het Instituto Cubano de Cine, Radio y Televisión, het Instituto Cubano del Arte e Industria Cinematográfica, de Asociación Hermanos Saíz, de Fundación Ludwing de Cuba, de Consejo de Artes Escénicas, de Estudios fílmicos del MININT, de Instituto de la Música, de nationale Bibliotheek en CITMA, allemaal overheidsinstanties.

Einde Pakket en Rugzak in zicht?
De toekomst van Mi Mochilla is ongewis. Organisatoren als Raúl Vantroi Navarro Martínez, zeiden september vorig jaar in de officiële krant Juventud Rebelde dat Mi Mochila ‘op dit moment gratis wordt verspreid’, maar de weg naar commercialisering ligt open, juist op het moment dat er ook meer betaald moet gaan worden voor het gebruik van diensten in diverse Joven Club. Een medewerker van Joven Club in de wijk La Lisa in de hoofdstad zegt: ‘Als je wilt dat de mensen voor Het Pakket betalen, zul je het aanbod moeten vergroten en verbeteren.’ Maar volgens hem zijn de dagen zowel voor het officiële Mi Mochila als voor El Paquete geteld: ’Wie wil er nog Pakket of Rugzak als we internet hebben?’

Bron
* 14ymedio, Orlando Palma, 4 juni 2015

INTERNET VOOR IEDEREEN
Volgens de journalist Osmar Laffita Rojas, ook woonachtig in Havana, is deze conclusie van een medewerker van Joven Club voorbarig en te optimistisch. Rojas publiceerde een artikel op dezelfde website Diario de Cuba (2 juni 2015) waarin hij beschrijft waarom Cuba het laagste percentage internetaansluitingen van Latijns-Amerika telt en waarom het illusoir is te denken dat het huidige regime vrijheid van informatie en vrijheid van meningsuiting zal bieden.

internet-freedomafficheRojas stelt dat het antidemocratische handelen van de dictatuur vastgelegd is in de Grondwet van de Republiek, met name in Artikel 53 waarin het recht van burgers erkend wordt op het vrije woord en vrije pers binnen het kader van de ‘socialistische samenleving’. In de partijkrant Granma van 14 mei beschrijft Onaisys Fonticoba een beeld alsof Cuba het digitale tijdperk en de informatiesamenleving is binnengetreden. Maar eind 2014 bezette Cuba een van de eerste plaatsen op de ladder van informatica-analfabetisme. Toch concludeert Granma: ‘Cuba telt 3 miljoen inwoners die toegang tot het net hebben, inclusief email en internet.’ Maar de officiële cijfers (april 2015) van het Cubaanse Bureau voor de Statistiek (ONEI) spreken dit tegen. Volgens ONEI  telt het land 688 telefooncentrales waarvan er 616 gedigitaliseerd zijn. Eind 214 waren er 1.288.463 vaste telefoonlijnen waarvan er 1.271.359 gedigitaliseerd, 99,6% van het totaal, waren. Het Cubaanse staatsbedrijf ETECSA zegt dat men geen internet kan aanbieden, ook niet aan personen die het kunnen betalen, gezien de beperkte financiële mogelijkheden en de technologische problemen die vooral worden veroorzaakt door het embargo van Washington. Volgens Rojas is dit een vals argument en spelen geen technologische, maar politieke achtergronden een rol bij de achterstand die Cuba heeft. In het genoemde verslag staat ook vermeld dat in Cuba 1.014.400 computers zijn geregistreerd waar van er 515.400 met internet zijn verbonden. 2.923. 000 mensen komen op een andere manier op het internet, maar de meerderheid kwam dan niet op het wereldwijde internet, maar op het gecontroleerde internet in Cuba ook wel intranet genaamd.

'Ik waarschuw je; geloof niet alles wat je op internet ziet.' 'Waarom niet, ik heb jarenlang alles geloofd uit de partijkrant Granma.'

‘Ik waarschuw je; geloof niet alles wat je op internet ziet.’
‘Waarom niet, ik heb jarenlang alles geloofd uit de partijkrant Granma.’

Extreme controle
Toegang tot internet wordt slechts verleend aan universiteiten, wetenschappelijke instituten, nationale leiders van de massaorganisaties, nationale en provinciale leiders van de Cubaanse Communistische Partij, een selecte groep van journalisten, de meest getrouwe leden van de schrijversbond UNEAC, enkele intellectuelen en leiders van belangrijke ondernemingen in de nationale economie. Het totale aantal is onbetekenend. De regering wijst ook graag naar de 166 internetkantoren van ETECSA, de 95 internetzalen van de Joven Clubs en de 89 die functioneren in hotels en op vliegvelden. Maar in de artikelen over dit onderwerp in Granma blijft onvermeld dat er in de lokalen van ETECSA en de Joven Clubs 2,25 dollar per uur moet worden betaald en in de hotels en op de vliegvelden 6 tot 10 dollar. Cubanen verdienen gemiddeld 23 dollar per maand en voor hen is dat onbereikbaar, aldus Rojas.

Granma van 14 mei 2015 met het artikel van Onaisys Fonticoba

internet-granmaANGST VOOR INTERNET
De groeiende onrust bij de Cubaanse autoriteiten voor intenet  werd afgelopen week duidelijk tijdens een conferentie die werd gehouden in Havana over ‘politieke communicatie en de digitale wereld van 2015’. Vertegenwoordigers van Cuba en Venezuela toonden zich daar tegenstander van de vrije verspreiding van informatie omdat de gebruikers ervan toegang hebben tot producten die zijn gemaakt door ‘hen die de macht hebben’ en dat gaat in tegen ‘de nationale soevereiniteit.’ Iroel Sánchez, blogger in dienst van de staat, constateerde dat ‘de sociale netwerken zich hebben onderworpen aan de neoliberale woestijn van de jungle’ en hij drong erop aan hier een einde aan te maken.

Link
* De weblog La Pupila Insomne van Iroel Sánchez over de conferentie in Havana over de noodzaak internet in te perken.

‘Google voedt subversie. Liever Russische of Chinese technologie’

De officiële website Cubadebate publiceerde vrijdag een interview met de informatiedeskundige Karel Pérez Alejo, die toenadering tot de computertechnologie van Rusland en China (‘onze strategische bondgenoten’) bepleit, omdat hij de bedoelingen van het Amerikaanse bedrijf Google wantrouwt. Google zou te dicht bij het ‘Ministerie van Buitenlandse Zaken staan en zeer dicht bij Hillary Clinton.’ Enkele maanden geleden bezochten directieleden van Google Cuba en hadden o.a. contacten met studenten van de computeropleiding UCI en met de dissidente internetkrant 14ymedio.

Een van de Google-delegatieleden die Cuba bezochten

Een van de Google-delegatieleden die Cuba bezocht

Het interview met expert Karel Pérez Alejo verscheen aanvankelijk in Progreso Semanal* en is daarna overgenomen op de voorpagina van Cubadebate. Karel Pérez twijfelt aan de bedoelingen van Google, vooral aan de politieke rol van deze Amerikaanse onderneming. De projecten van Google zouden ‘in essentie gericht zijn op subversie – door gebruik van technologie – in landen waar men problemen heeft met de vrijheid van meningsuiting, zoals zij die zien.’  Karel Pérez meent dat Google Cuba bijna niets te bieden heeft en dat Google het gehele informatiseringssysteem van Cuba zal veranderen. Daarom pleit hij voor een grotere prioriteit voor de technologie afkomstig uit China en Rusland en een afwijzing van wat van Google komt. Een Cubaanse zoekmachine is, aldus Alejo, heel goed mogelijk zonder een relatie met Google, ‘want de hele wereld weet dat hun intenties niet geheel duidelijk zijn. Je kunt je beter tot deze landen wenden waar sprake is van sterke technologische ontwikkelingen.’

Vijanden van Internet
China en Rusland staan hoog genoteerd op de lijst van Journalisten zonder Grenzen van landen met overheden, die als ‘vijanden van internet’ worden omschreven. Newsweek publiceerde afgelopen week een voorstel van de Russische Minister van Communicatie, Nikolai Nikiforov, om internet in het land sterker te controleren en nieuwe regels in te voeren die sterk lijken op de controlemaatregelen van China.

Bron
* Diario de Cuba, 28 maart 2015

Harold Cardenas (links) na het gesprek met Google-bezoekers aan Cuba

Harold Cardenas (links) na het gesprek met Google-bezoekers aan Cuba

Noot
* Progreso Semanal is een van oorsprong Amerikaans-Cubaans tijdschrift met grote sympathie voor de Castro’s en de revolutie. De website – in het Engels en het Spaans – publiceerde 25 maart een artikel van de hand van Harold Cardenas Lema, die als blogger maar geen dissident, verslag doet van de ontmoeting met de Googledelegatie. Cardenas is aanmerkelijk minder paranoïde als het gaat om de bedoelingen van Google. Hij dankt de delegatie voor de mogelijkheid om Google Chrome te kunnen downloaden, maar maakt de Amerikanen er ook attent op dat veel Google-technologie tot nu toe in Cuba onvindbaar is.
Citaat: ‘Als ik naar huis terugga, geloof ik tijdens ons gesprek flink te hebben gelachen. Het is moeilijk geen sympathie op te brengen voor deze groep nerds en een goede band met hen te onderhouden – wat niet hetzelfde is als hen vertrouwen. Ik ken Google’s ideeën niet, maar mijn mening over hen is ten positieve gewijzigd. Dat is in elk geval mijn opvatting,’ aldus Cardenas Lema, een van de oprichters van het jongerenplatform van de  overheid Joven Club. Hij was ook aanwezig tijdens de ontmoeting van de civil society januari vorig jaar met minister Timmermans op de Nederlandse ambassade.

Staatstwitteraar boos over kritiek op filmaanbod overheid

La Mochila (de Rugzak) zou de concurrentie aan moeten gaan met het populaire Paquete, het illegale televisie-aanbod dat via usb-sticks of dvd zijn weg vindt naar honderdduizenden Cubaanse consumenten. La Mochila moest het weerwoord worden van de Cubaanse overheid. Nu blijkt dat in drie weken 500 personen het aanbod van La Mochila hebben gedownload. Wie daar enig leedvermaak bij toont kan rekenen op een bestraffend woord van de officiële staatsblogger Iroel Sánchez want die persoon ‘beschimpt de Revolutie’.

Iroel Sánache: De veldslag moet gewonnen worden op het terrein van de verbeelding'

Iroel Sánchez: De veldslag moet gewonnen worden op het terrein van de verbeelding’

Maar Iroel Sánchez van de weblog La pupila insomne blijft optimistisch: ‘Wat zal er een gejuich op gaan als La Mochila wordt uitgebreid tot alle 600 computerclubs voor jongeren in het hele land en op andere locaties’ Maar een medewerker van een van deze Clubs – onderdeel van de communistische jeugdbeweging – spreekt van een bij voorbaat mislukte operatie om ‘de concurrentie aan te gaan met de veelgevraagde Paquetes‘ (…),’waar iedere belangstellende gratis kan genieten van films, documentaires, series en muziek’.

Jongeren acter een computer in Joven Club

Jongeren actief achter een computer in Joven Club

Weinig enthousiasme
En de medewerker constateert dat ‘La Mochila op weinig enthousiasme kon rekenen en maar weinig gewone Cubanen deze nieuwe service van de Joven Club kennen.’ Blogger Iroel Sánchez betreurt het dat La Mochila nog maar op 15 computerclubs in het land in gebruik is als experiment. Hij beschuldigt de critici ervan ‘de Cubaanse Revolutie te beschimpen’ en schrijft dat deze kritiek slechts bedoeld is om ‘de tekortkomingen uit te vergroten en de glans ervan te minimaliseren.’

Link
* Zie ook deze Cubaweblog van 20 juli 2014: de Cubaanse televisie verliest de strijd van Paquete
* De website Diario de Cuba over de kritiek van Iroel Sánchez

Facebook en Twitter ‘a la Cubana’

Cuba wil een eigen sociaal netwerk, La Tendedera / De Waslijn, invoeren. Het zou moeten lijken op Facebook en Twitter waar de meeste Cubanen tot nu toe geen toegang toe hebben. Via de officiële computerclubs Joven Club de Computación y Electrónica zou het toegankelijk zijn en de mogelijkheid bieden tot het delen van teksten, video’s, foto’s en chatten, aldus de officiële bond van journalisten Unión de Periodistas de Cuba (UPEC).

facebook_bloggers_cubaDe staatsorganisatie UPEC noemt dit ‘de oude wens van cibernauten in Cuba die geen toegang hebben tot internet.’ Ook is er een platform van blogs aangekondigd Reflejos, dat ‘iedereen met een emailadres met .cu in staat stelt binnen korte tijd een eigen blog te beginnen.’ Ook zouden die blogs vanuit het buitenland toegankelijk zijn, maar blogs buiten de diverse kantoren van Joven Club worden niet toegestaan. Het platform Reflejos maakt gebruik van het wereldwijde WordPress.

elpitazoTwitter of El Pitazo
De gebruikers van het internet kunnen binnenkort ook twitterberichten versturen; deze dienst, in Cuba El Pitazo/ Het Fluitsignaal genoemd, zal ook beeld en geluid kunnen verzenden. Cuba volgt hier het slechte voorbeeld van China dat ook geen wijdverspreide twitterdiensten toestaat. In China worden de nieuwe diensten streng gecontroleerd, maar regelmatig leiden uitingen van gebruikers tot felle polemieken.

Bron
* El Diario de Cuba, 21 september 2013