Centrisme of derde weg leiden tot terugkeer kapitalisme

Regimegezinde intellectuelen en bloggers in Cuba waarschuwen al enkele maanden voor centrisme, volgens hen een kwalijke middenkoers tussen Revolutie en Contrarevolutie. O.a. de weblog La pupila insomne is spreekbuis van hen die waarschuwen voor de ‘zogenaamde onafhankelijke initiatieven’ van de nieuwe contrarevolutie. Blogger Iroël Sánchez herkent de ‘centristen’ aan hun woordgebruik. Ze nemen vaak termen in de mond als reformistisch, meerpartijensysteem, grondwettelijke en democratische veranderingen en kiesstelsel en nemen afstand van de traditionele contrarevolutie zoals we die al tientallen jaren kennen vanuit het ‘maffiose Cuba in Florida’. Iroël Sánchez publiceerde samen met getrouwe volgelingen van de revolutie als Enrique Ubieta, Elier Ramírez Cañedo, Javier Gomez Sánchez, Carlos Luque Zayas Bazán, Emilio Ichikawa, René Vázquez Díaz, Arnold August, Raúl Capote Fernández en Jorge Angel Hernández een boek met 19 bijdragen, getiteld El Centrismo en Cuba: Otra vuelta de tuerca hacia el capitalismo / Het Centrisme in Cuba: een nieuwe weg naar het kapitalisme. (zie pdf hieronder)

cover-centrisme-in-cubaDe auteurs wijzen voor de oorsprong van het centrisme naar de 17e december 2014 toen de presidenten Obama en Castro hun toenaderingspolitiek presenteerden. De traditionele contrarevolutie, gevoed door opeenvolgende administraties in het Witte Huis had gefaald en maakte plaats voor diverse ‘zogenaamd onafhankelijke initiatieven’ in de vorm van journalistieke activiteiten, muziek of sociale media. De centristen verspreiden, aldus de auteurs, ook negatieve stereotypen over de revolutionaire instituten, in het bijzonder de Staat, de regering en de massaorganisaties. Ze verwijzen graag naar historische fouten van de revolutie zoals de homofobie, de UMAP’s of strafkampen en de jaren 1971-1975 Quinquenio Gris van de culturele en politieke censuur.  Ze volgen cursussen in landen als ‘de VS, Duitsland en Nederland’. Bovendien zijn het pleitbezorgers van de profsport.

De nieuwe vijanden

cover-oncuba-juni2017

Cover juni 2017 van On Cuba

In regimegezinde publicaties wordt de nieuwe vijanden ook met naam en toenaam genoemd. De Cubaanse functionaris en fulltime blogger Iroel Sánchez somt in zijn artikelen de belangrijkste personen en initiatieven uit het Cubaans centrisme. Hij noemt Hugo Cancio, de uitgever van het tijdschrift OnCuba, die ‘de handelsbevordering met Cuba (en de opheffing van het embargo/de blokkade) combineert met regelmatige kritiek op het politiek regime van Cuba. Dat is de richting van de hoofdartikelen van het tijdschrift OnCuba van Hugo Cancio’. De voormalige medewerkers van het kerkblad Espacio Laical, Roberto Veiga en Lenier González, horen volgen Sánchez ook in deze rij van ‘gematigde critici’ thuis. Zij presenteerden het initiatief Cuba Posible en zij hebben zich ‘als eersten schuldig gemaakt aan het grote verraad aan de transitie van Raúl Castro’. Zij krijgen steun van Carlos Saladrigas, ondernemer en vicepresident van de Cuba Study Group. Saladrigas organiseerde met het kerkblad Espacio Laical al in 2012 een conferentie over het nieuwe Cuba-beleid van Obama tegenover Cuba. Iroël Sánchez merkt op dat het bezoek van Saladrigas aan Havana veel aandacht kreeg van de journalist/toen nog correspondent van de BBC, Fernando Ravsberg. Ravsberg werkt nu in Havana met zijn website Cartas desde Cuba en wordt door de samenstellers van El centrismo en Cuba ook beschouwd als een aanhanger van het centrisme. Ravsberg werd in februari 2017 door ‘revolutionaire bloggers’ bedreigd. De bijdrage van een van hen, Felix Edmundo Diaz, eindigde met de belofte dat wanneer Ravsberg zijn journalistieke werk op deze wijze zou voortzetten ‘zijn tanden uit zijn mond’ worden geslagen.

fidel-y-frei-betto-el-domingo-16-de-febrero-de-2014-580x415

De Braziliaanse priester Frei Betto en oud-president Fidel Castro, 16 februari 2014.

Iroël Sánchez citeert tenslotte de Braziliaanse priester en vriend van het Cubaans regime om de ‘Amerikaanse annexatie van Cuba’ te concretiseren. Citaat: ’De Amerikanen weten heel goed dat zij Cuba niet kunnen annexeren, dat weten ze heel goed, maar ze hebben aspiraties van een symbolische annexatie’ en hij verwijst vervolgens naar de voorliefde van veel jongere Cubanen zich te hullen in T-shirts met de Amerikaanse vlag.

Bron
* Bijdrage van Manuel Henríquez Lagarde in het boek El Centrismo en Cuba: Otra vuelta de tuerca hacia el capitalismo / Het Centrisme in Cuba: een nieuwe weg naar het kapitalisme.
Linken

* De website Cubadebate met de bijdrage van Elier Ramírez Cañedo: De derde weg of de politiek van het centrisme in Cuba
PDF
* De Spaanstalige publicatie (185 pagina’s): Centrismo en Cuba: Otra vuelta de tuerca hacia el capitalismo

De ‘meute’ jaagt op journalist Ravsberg

Gisteren constateerde de journalist Fernando Ravsberg dat er een nieuwe campagne was begonnen tegen zijn website Cartas desde Cuba en tegen zijn persoon ‘met een felheid groter dan ooit. De cirkel sluit zich en de mogelijkheid bestaat dat de uitersten elkaar raken, maar zij zullen nooit overwinnen’.  Hij wijst erop dat er leugens over hem worden verspreid die zich in de hoofden van mensen moeten nestelen. ‘Ze zeggen dat ik een huurling ben (term waarmee het regime dissidenten omschrijft, redactie), maar ze zeggen niet wie mij betaalt. Zij weten heel goed dat ik van niemand geld ontvang, maar dat deert hen niet als de verdachtmaking maar werkt.’ Veel van de verdachtmakingen komen van bloggers in dienst van de Cubaanse staat zoals Iroel Sánchez (blog La Pupila Insomne), maar ook de partijkrant Granma liet zich niet onbetuigd.

fernando-ravsberg2

In maart 2014 staakte de BBC de samenwerking met haar correspondent in Havana Fernando Ravsberg. Zijn weblog Cartas desde Cuba groeide in 7 jaar uit tot de meest gelezen weblog van BBC Mundo met de meeste reacties van bezoekers. In bijna 400 posts probeerde de BBC-correspondent Fernando Ravsberg ‘de Cubaanse werkelijkheid te schilderen voorbijgaand aan de anekdotes en probeerde ik mijn lezers dichter te brengen bij een context die nodig is om de ongewone werkelijkheid zoals die in Cuba, te begrijpen,’ zegt hij zelf. Zijn bijdrage over de misdadige wantoestanden in het Psychiatrisch Ziekenhuis van Havana, waar 30 patiënten vanwege de kou en verwaarlozing de dood vonden, behoorde tot de schokkendste. De BBC besloot in 2014 de berichtgeving over Cuba te wijzigen gezien de veranderingen in Cuba zelf; meer opvattingen, meer discussies en meer uiteenlopende gezichtspunten. Ravsberg liet weten daarmee niet akkoord te kunnen gaan en ging zelfstandig verder met zijn website Cartas desde Cuba. Hij sympathiseert met de Revolutie, is zeker geen dissident, maar nam het wel op voor ontslagen medewerkers bij Cubaanse staatsmedia, censuur op filmfestivals, het ontslag van kritische economen zoals Everleny Pérez en pleitte voor meer vaart in de veranderingen die Raúl Castro in 2006 is begonnen. Op diverse websites zoals Diario de Cuba wordt Ravsberg er nu aan herinnert dat hij weigerde te protesteren toen ‘de meute op anderen jaagde’, zoals de journalisten die in 2003 tijdens de Zwarte Lente werden gearresteerd.

Zijn critici schrijven o.a. dat Ravsberg deel uitmaakt van een samenzwering van ‘internationale informatiemonopolies’ gericht tegen de Cubaanse Revolutie. Deze keer was de aanleiding voor de campagne een artikel dat hij publiceerde over de trage ontwikkeling en de bureaucratische rompslomp rond kleine zelfstandigen of cuentapropistas. Het artikel verscheen op 10 januari op deze Cubaweblog onder de titel Groei kleine zelfstandigen verloopt met slakkegang.
De bijgevoegde illustratie toont een schildpad met de kleuren van de Cubaanse vlag op zijn schild en sporen die hij trekt. ‘Ravsberg heeft onze vaderlandse symbolen beledigd’, luidde de kritiek. Ravsberg wijst erop dat je dergelijke kritiek niet hoort wanneer een groep sportlieden, rumbaspelers of musici de vlag gebruiken als kleding. En de Cubaanse media gebruiken tientallen afbeeldingen waarbij de vlag is getekend in een hand, op het gezicht of op een gebalde vuist. Desondanks excuseerde Ravsberg zich tegenover die Cubanen die oprecht beledigd waren. Hij voegt er aan toe dat de autoriteiten hem daar nooit om vroegen. Wel sprak redacteur Pedro de la Hoz van Granma over ‘de groteske manipulatie van een van onze vaderlandse symbolen die niemand kan laten passeren’. De lezers van de partijkrant Granma reageren bijna allemaal met instemming op het commentaar, zoals Anita: ‘Fernando Ravsberg valt onze Cubaanse vlag aan, door deze op een schildpad te plakken, het is de grootste belediging die ik ken. Ik weet niet tot wanneer we deze en andere señoritingos, gringo’s die hun macht misbruiken, accepteren….Stop er mee; vrijheid te verwarren met bandeloosheid’.

Rijke middelen
Ravsberg, die op dit moment werkt voor het dagblad Publico de España en voor zijn blog Cartas desde Cuba, concludeert dat ‘voor de extremisten de enige waarheid hun waarheid is.’ Hij gaat verder niet in op de vraag wie precies degenen zijn die campagne voeren – hij spreekt over obscure krachten –  en zegt over hen: ‘De extremisten kunnen rekenen op allerlei middelen, institutionele steun, uitstekende ADSL-verbindingen met internet, kantoren, auto’s, benzine, dollars voor reizen naar het buitenland, en een leger van journalisten, informaticamensen, lay-out medewerkers en een secretariaat. En met al deze middelen, die hen ter beschikking staan, voelen zij zich bedreigd door een blog dat wordt gemaakt door een journalist vanuit zijn eigen huis met een houtje-touwtje- internet. Zij vrezen de geloofwaardigheid die wij hebben verworven en die zij nooit hebben gehad.’ In 2016 verdubbelde het aantal lezers van het blog Cartas desde Cuba en telde het bezoekers uit 162 landen.

bandera-cuba-tortuga-schildpad

De gewraakte tekening van de schildpad met de Cubaanse vlag, die uiteindelijk door Ravsberg van zijn website werd verwijderd

Optimisme
Ravsberg denkt niet dat ‘de meute van cybersoldaten in staat is zoveel druk op de autoriteiten uit te oefenen zodat zij ons uitschakelen’. Hij citeert de Cubaanse vrijheidsheld José Martí die eens zei dat ‘een principe uit de diepste kelders, sterker is dan een leger’. Volgens Ravsberg is met het huidige internet, blogs en informatieve websites deze waarheid het dubbele waard want ‘deze kelder heeft een galm die doorklinkt tot in de verste uithoeken van de wereld’. En hij herinnert aan de hulpeloze rol die deze cybersoldaten in dienst van de staat, speelden in de zogeheten informatieoorlog met de VS en die mislukte. ‘Honderden Cubaanse collega’s, binnen en buiten de officiële media, eisen een andere journalistiek die doelmatig, serieus, diepgravend en evenwichtig is en die daardoor geloofwaardig wordt.’ (…) ‘En terwijl het land verandert, wordt de meute die ons achtervolgt wanhopiger. Ze roept de regering op de macht te gebruiken omdat zij zelf niet in staat zijn, deel te nemen aan het gevecht om de ideeën, waar men strijdt met argumenten en met voorstellen,’ aldus Ravsberg.

Bronnen
* Website Cartas desde Cuba, 22 januari 2017 met de reacties van 125 bezoekers.

Linken
* Op 26 augustus 2016 publiceerde deze Cubaweblog: Journalistenbond  suggereert verbanning van een kritische journalist

iroelsanchezblogger

Raúl Castro in gezelschap van blogger Iroel Sánchez (midden)

* De weblog La Pupila Insomne speelt een grote rol in de campagnes tegen Ravsberg,maar ook tegen het modieuze magazine On Cuba. Redacteur Iroel Sánchez is blogger in dienst van de Cubaanse staat. In het begin van deze eeuw was hij directeur van het Cubaans Instituut voor het Boek. Hij speelde een belangrijke rol bij de vervolging en intimidatie van schrijvers die zich wensten uit te spreken tegen de golf van onderdrukking en arrestaties in maart 2003 van de leden van de Groep van 75. Hij leidt nu het Oficina para la Informatización de la Sociedad en is eindredacteur van de blog La Pupila Insomne.
In de marge van een recent debat, La Pupila Insomne, 21 januari 2017
De weblog La Pupila Insomne (13 januari 2017): Ravsberg: van belediging tot manipulatie door Carlos Luque Zayas Bazan

Kritiek staatsblogger op invloed Amerikaanse muziekcultuur

Iroel Sánchez, blogger in dienst van de Cubaanse staat, heeft zich beklaagd over het grote culturele aanbod uit ‘het Noorden’ en de aandacht daarvoor in de media. Waarom zoveel aandacht voor de opnames van Fast&Furious in Havana, een modeshow van Chanel en de uitstalling van enkele auto’s van Agent 007. En geen woord over het concert van de Chileense muziekgroep Inti Illimani!?

inti-illimani-2008- ALLENDE CIEN ANOS, MIL SUENOS

In 2008 trad Inti Illimani op in de Amsterdamse Melkweg met het programma: Allende 100 jaar, 1000 dromen.

Citaat: Inti Illimani, de legendarische Chileense muziekgroep met bijna 50 jaar geschiedenis, en een van de mythische muziekgroepen uit de Latijns-Amerikaanse muziek, verbonden met de sociale en anti-imperialistische strijd op het continent en bekend in heel de wereld. De groep was in juni in ons land, nam een cd op in de Studio Abdala en gaf een concert samen met Pancho Amata,  in de Fábrica de Arte Cubano. Maar de pers in ons land besteedde er geen letter aandacht aan. Hetzelfde overkwamen Lila Downs en Ismael Serrano die hier ook een concert gaven’, aldus  Sánchez op zijn blog La Pupila Insomne.

inti-illimani-4Contrast
Hij vergelijkt de aandacht in de Cubaanse staatsmedia voor deze concerten met die voor de opnames in Havana van de Amerikaanse serie Fast and Furious en de modeshow in Parque Central van Chanel. Ook de expositie met enkele auto’s van Agent 007 heeft zijn ergernis gewekt. ‘De veranderende houding van de Amerikaanse politiek tegenover Cuba heeft wat eerst nog een ketterij was, zoals een bezoek aan het eiland dat eerder verboden was, tot een mode gemaakt en aantrekkelijke business voor de grote culturele industrie’. De blogger meent dat in deze  nieuwe contekst ‘de stortvloed die uit het Noorden komt’ juist datgene uitwist ‘wat ons anders maakt en uiteindelijk aantrekkelijker.’

Link
* Blog La Pupila Insomne

Staatsblogger wantrouwt bedoelingen Google

Iroel Sánchez, blogger in dienst van de Cubaanse staat, meent dat Google de Cubanen wil opsluiten in ‘een digitale gevangenis’. Twee directieleden van het Amerikaanse bedrijf bezochten afgelopen week het eiland om te spreken over de verbetering van de infrastructuur voor het Cubaanse internet. Iroel Sánchez wantrouwt de bedoelingen van de Amerikaanse onderneming. Ook het Amerikaanse bedrijf Twitter voerde gesprekken met de Cubaanse overheid.

logo-google2De twee directieleden, Brett Perlmutter van Google Ideas en Brehanna Zwart van Google Access & Energy, reisden naar Cuba enkele dagen nadat via een blogger het plan van aanpak van de Cubaanse autoriteiten voor internet was uitgelekt. Volgens dat plan zou 50% van de woningen in Cuba in 2020 op internet zijn aangesloten. Onduidelijk bleef of het hier om een aansluiting op het wereldwijde web of de Cubaanse gecensureerde versie van internet gaat. Een woordvoerder van Google liet weinig los over het besprokene, maar wees op de unieke situatie in Cuba. Het land zou door de huidige achterstand op internetgebied, de fase van bekabeling kunnen overslaan en direct gebruikt kunnen maken van mobiele verbindingen via telefoons en tablet.

Google-filantropie
Blogger Iroel Sánchez schrijft nu dat Google het land wil opzadelen met een model dat ook in Afrikaanse landen werd toegepast en de Cubanen zou dwingen tot een ‘digitale gevangenis’ met het leugenachtige smoesje dat ‘iets beter dan niets is.’ Hij verwerpt elke aanbod dat van Google komt en meent dat ‘de Googliaanse filantropie een bijkomende reden is om ons ritme bij de invoering van internet op te voeren’.

Twitter
Het Amerikaanse bedrijf Twitter sprak woensdag met de Cubaanse overheid over de mogelijkheid Twitterdiensten in Cuba te verspreiden, aldus Politico.

Linken
* Tekst van Iroel Sánchez op de weblog La Pupila Insomne, 17 juni 2015
* Gazette Review, 6 juni 2015 over de plannen van Google met Cuba

Staatsblogger doet aanval op magazine OnCuba

De officiële blogger Iroel Sánchez heeft maandag twijfel gezaaid bij de juridische positie van het tijdschrift OnCuba, dat in Cuba op papier én als internetmagazine wordt verspreid. OnCuba wordt uitgegeven door de Cubaans-Amerikaanse zakenman Hugo Cancio, die behalve dat hij een glossyachtig tijdschrift kan uitbrengen in Cuba, ook een heel enkele keer kritiek uit op de situatie in het land. Volgens Iroel Sánchez zou de aanwezigheid van een uitgeverijkantoor in Havana ‘een mogelijke schending’ van de Cubaanse grondwet betekenen.

revista-on-cuba-2014OnCuba opende enkele jaren geleden een kantoor in Havana waar diverse Cubaanse journalisten werkzaam zijn. Volgens Iroel Sánchez is de aanwezigheid van zo’n redactielokaal in strijd met de grondwet ‘die volgens artikel 530′ zegt dat de communicatiemedia ‘in geen enkel geval een voorwerp van particulier eigendom’ mogen zijn. De insinuatie van Sánchez kwam vlak nadat OnCuba een artikel had gepubliceerd over de leefomstandigheden van de familie van Reynaldo Villafranca, een verpleger die in Afrika overleed aan malaria. Sánchez noemt de reportage geschreven door Carlos M. Álvarez, ‘een ethische misstap door de moeilijke omstandigheden aan het licht te brengen van een Cubaanse ontwikkelingswerker die overleed terwijl hij deel uitmaakte van de brigade die in West-Afrika strijd voert tegen ebola.’

Revista Cuba, een exemplaar uit 2013

Revista OnCuba, een exemplaar uit 2013

Kritiek Cubaanse Vijf
Hij wijst ook op een eerder commentaar van OnCuba toen de uitgever en ondernemer Hugo Cancio kritiek uitte op de wijze waarop de Cubaanse musicus Francis del Río in Miami partij koos voor de Cubaanse vijf spionnen. Sánchez op zijn blog: ‘OnCuba is een als buitenlandse correspondentschap geaccrediteerde publicatie die de mogelijkheid heeft een Cubaanse journalist op één dag zijn maandinkomen te doen verdienen. Zij heeft toegang tot informatie en het contracteren van medewerkers, die aan geen enkele buitenlandse publicatie waar ook te wereld wordt toegestaan’. Hoewel hij toegeeft niet alle details te kennen, concludeert Sánchez dat het hier om ‘een buitenlandse publicatie’ gaat en hij herinnert uitgever Cancio aan de welwillendheid van het regime in dit opzicht.

Linken
* OnCuba

Iroel Sánchez (midden) naast president Raúl Castro

Iroel Sánchez (midden) naast president Raúl Castro

Noot
* Iroel Sánchez was in het begin van deze eeuw, directeur van het Cubaans Instituut voor het Boek. Hij speelde een belangrijke rol bij de vervolging en intimidatie van schrijvers die zich wensten uit te spreken tegen de repressie in maart 2003 van de leden van de Groep van 75.
Hij leidt nu het Oficina para la Informatización de la Sociedad en is eindredacteur van het blog La Pupila Insomne. Een bezoeker van de Diario de Cuba vraagt zich af: ‘Sinds wanneer maakt Iroel Sánchez zich zorgen over de toepassing van de Grondwet in Cuba??? Als iemand een antwoord heeft, laat dit hier dan weten.’

Staatstwitteraar boos over kritiek op filmaanbod overheid

La Mochila (de Rugzak) zou de concurrentie aan moeten gaan met het populaire Paquete, het illegale televisie-aanbod dat via usb-sticks of dvd zijn weg vindt naar honderdduizenden Cubaanse consumenten. La Mochila moest het weerwoord worden van de Cubaanse overheid. Nu blijkt dat in drie weken 500 personen het aanbod van La Mochila hebben gedownload. Wie daar enig leedvermaak bij toont kan rekenen op een bestraffend woord van de officiële staatsblogger Iroel Sánchez want die persoon ‘beschimpt de Revolutie’.

Iroel Sánache: De veldslag moet gewonnen worden op het terrein van de verbeelding'

Iroel Sánchez: De veldslag moet gewonnen worden op het terrein van de verbeelding’

Maar Iroel Sánchez van de weblog La pupila insomne blijft optimistisch: ‘Wat zal er een gejuich op gaan als La Mochila wordt uitgebreid tot alle 600 computerclubs voor jongeren in het hele land en op andere locaties’ Maar een medewerker van een van deze Clubs – onderdeel van de communistische jeugdbeweging – spreekt van een bij voorbaat mislukte operatie om ‘de concurrentie aan te gaan met de veelgevraagde Paquetes‘ (…),’waar iedere belangstellende gratis kan genieten van films, documentaires, series en muziek’.

Jongeren acter een computer in Joven Club

Jongeren actief achter een computer in Joven Club

Weinig enthousiasme
En de medewerker constateert dat ‘La Mochila op weinig enthousiasme kon rekenen en maar weinig gewone Cubanen deze nieuwe service van de Joven Club kennen.’ Blogger Iroel Sánchez betreurt het dat La Mochila nog maar op 15 computerclubs in het land in gebruik is als experiment. Hij beschuldigt de critici ervan ‘de Cubaanse Revolutie te beschimpen’ en schrijft dat deze kritiek slechts bedoeld is om ‘de tekortkomingen uit te vergroten en de glans ervan te minimaliseren.’

Link
* Zie ook deze Cubaweblog van 20 juli 2014: de Cubaanse televisie verliest de strijd van Paquete
* De website Diario de Cuba over de kritiek van Iroel Sánchez

Cuba op de bres voor internetvrijheid en tegen censuur

Het Cubaanse persbureau Prensa Latina meldde op 30 oktober dat tijdens de eerste Bloggers Meeting  in Brasilia de Amerikaanse blokkade was veroordeeld waardoor ‘internet in het land wordt belemmerd en gecensureerd.’ Er waren zelfs Cubaanse bloggers op de meeting, namelijk zij die van het regime in Havana wél toestemming krijgen om vrij te reizen.

Gaceta Oficial (Staatsblad) over het recht om te reizen, volgens tekenaar en cartoonist Guama

De meeting publiceerde het zogeheten Charter of Foz de Iguazu dat, aldus Prensa Latina, door 470 deelnemers uit 23 landen werd onderschreven. Zij ‘keerden zich tegen elke poging tot censuur op internet en bepleitten netwerkneutraliteit.’ Ook Cuba stuurde een blogger. Nee, geen Reinaldo Escobar, Yoani Sánchez of Claudia Cadelo, bloggers die binnen Cuba zelf het voorbeeld zijn van de groeiende invloed van sociale media en die de censuur in Cuba durven bekritiseren en daarom door het Castro-regime worden tegengewerkt. In Brasila was Iroel Sánchez aanwezig die de weblog La Pupila Insomne beheert waar de eerste kritische kanttekening bij het beleid van de Cubaanse overheid nog niet is gesignaleerd..

Blog tegen de leugens
Hij is werkzaam bij het officiële Bureau voor de Informatisering van de Cubaanse Samenleving / Oficina para la Informatización de la Sociedad Cubana. Hij zei o.a. dat hij besloot een eigen blog te beginnen omdat hij moe was steeds weer ‘de leugens over mijn land te moeten lezen….Het gevolg van de eenzijdigheid over de berichtgeving van mijn land, maakt dat vooral de visie van de VS naar voren komt en belangrijke zaken worden verzwegen. De media houden stereotypen over mijn land in stand, maar bediscussiëren nooit de oorzaken waardoor bepaalde situaties ontstaan.’  Andere sprekers op deze internationale conferentie waren Ignácio Ramonet en Pascual Serrano. Serrano is een Spaanse journalist, die o.a. werkzaam was voor Univision, het televisiekanaal dat Hugo Chávez de Latijns-Amerikaanse landen aanbood. Hij is medewerker van Le Monde Diplomatique. In 2010 werd hij in Havana onderscheiden door de officiële journalistenbond UPEC. Ignácio Ramonet is journalist en publiceerde een soort biografie van Fidel Castro gebaseerd op interviews met de Cubaanse leider. Het is de enige biografie van Fidel Castro die in Cubaanse boekwinkels te vinden is.

Verbetering van de democratie
In het Charter van Foz de Iguazu wordt gewezen op de groeiende rol van de zogeheten nieuwe media, websites, blogs en sociale netwerken en wordt geconcludeerd dat ‘zij essentieel kunnen zijn voor de versterking en de verbetering van de democratie.’ Vervolgens wordt dit principe weer om zeep geholpen door de constatering dat het hier natuurlijk niet gaat om de ‘veronderstelde vrijheid die door de mediamonopolies word gepraktiseerd en die strijden tegen de pluraliteit in de informatie.’

Achtmaal visum geweigerd
Juist vorige week werd bekend dat de auteur van de weblog Generación Y,  Yoani Sánchez geen toestemming kreeg om naar Madrid te reizen om daar een prijs in ontvangst te nemen van de Spaanse organisatie Házte Oír. De voorzitter van deze organisatie, Ignacio Arsuaga, had de Spaanse minister van Buitenlandse Zaken, Trinidad Jiménez, gevraagd te bemiddelen bij Havana zodat Yoani Sánchez een van haar mensenrechten in praktijk zou kunnen brengen. Maar dat was tevergeefs en voor de achtste maal werd haar een uitreisvisum geweigerd. In een videoboodschap benadrukte de blogger dat de prijs ‘meer bescherming en meer stem’ betekent voor hen die met luide stem de wereldopinie willen duidelijk maken dat het Cubaanse volk al ruim een halve eeuw een dictatuur is.’

Iroel Sánchez

Blogger Iroel Sánchez censureert
Wie probeert op de weblog van Iroel Sánchez (die wél naar het buitenland kan reizen) de inconsequentie van het Cubaanse weblogbeleid duidelijk te maken door met een reactie te verwijzen naar de situatie van Yoani Sánchez, komt van een koude kermis thuis. Iroel Sánchez, de voorvechter van de ‘versterking en verbetering van de democratie’ door discussies op weblogs, weigert dit soort reacties te plaatsen. Wat Mariela Castro blijkbaar is voor de Cubaanse homo-emancipatie, is Iroel Sánchez voor de bloggers in zijn land: zolang zij de officiele leer verkondigen krijgen ze alle ruimte, zelfs om reizen naar het buitenland te maken en het beleid van Havana te prijzen.

Linken
* Iroel Sánchez van weblog La Pupila Insomne vertelt over zijn activiteiten (2.56 minuten, juli 2011)

* Blog La Pupila Insomne

* Global Voices on Line met een verslag van de conferentie

* De videotoespraak van Yoany Sánchez bij de prijsuitreiking in Spanje