Van onze vrouw in Havana (deel 1)

De United States Interests Section van de Ambassade van Zwitserland in Havana was tussen 1 september 1977 tot 20 juli 2015 de Amerikaanse vertegenwoordiging in Cuba. Op 20 juli 2015 volgde het herstel van de diplomatieke relaties tussen de VS en Cuba. Die waren op 3 januari 1961 verbroken en de ambassadeurs van beide landen hadden zich terugtrokken. President Clinton zond in 1999 de ervaren diplomate Vicky Huddleston naar Havana als Amerikaans vertegenwoordiger. Zij schreef onlangs From Our Woman in Havana over haar ervaringen. De Huffington Post publiceerde een hoofdstuk uit dit boek dat hierna volgt.

cover-vicky-huddleston-Our-Woman-in-HavanaIk was de eerste vrouw die de U.S. Interests Section leidde. Fidel noemde me la jefa oftewel de cheffin. Mijn officiële titel was principal officer, maar Amerikanen en Cubanen noemden me Ambassador Huddleston omdat ik die titel eerder had gekregen in Madagaskar. De Cubanen vonden dat een goed idee en noemden in het vervolg de chef van de Cuban Interests Section in Washington D.C., Fernando Remírez de Estenoz Barciela,  Ambassador Remírez. Het voedde de illusie van status op een hoger niveau. Mijn staf bestond uit 50 Amerikanen die diverse Amerikaanse instellingen vertegenwoordigden en ongeveer 200 Cubanen. Maar officieel – nog eeen contradictie – hadden we geen Cubaanse medewerkers in dienst. Net als andere buitenlandse instellingen in Cuba, voorzagen we niet zelf in Cubaans stafpersoneel; een Cubaanse overheidinstelling CUBALSE  voorzag in ons lokaal personeel. Maar we behandelden hen hetzelfde als de lokale medewerkers in ambassades over de hele wereld; we betaalden ze een eerlijk salaris op basis van hun verantwoordelijkheden en hielpen, als ze met pensioen gingen, met het pensioen waarop ze recht op hadden. Deze verwarrende status van onze lokale werknemers betekende dat ze twee bazen hadden: het Cubaanse staatsbemiddelingsbureau en de U.S. Interests Section. In enkele gevallen had onze lokale staf drie bazen; sommigen waren spionnen, werkzaam bij het Cubaanse Ministerie van Binnenlandse Zaken, dat verantwoordelijk is voor de interne veiligheid van de Cubaanse staat. Om onze geheimen te beschermen, hadden Cubaanse werknemers alleen toegang tot de eerste twee verdiepingen van het kantoor van de U.S. Interests Section. Al onze lokale werknemers werden gedwongen verslag uit te brengen over onze activiteiten aan de Cubaanse overheid als zij hun baan wilden behouden. Als een Cubaanse werknemer niet over onze activiteiten zou rapporteren, zou hij of zij worden ontslagen en dat zouden we merken wanneer die werknemer niet kwam opdagen voor zijn werk. Bij verschillende gelegenheden heb ik geprotesteerd bij het Ministerie van Buitenlandse Zaken, maar de werknemers zijn nooit teruggekeerd. Het beste wat ik kon doen, was een belofte los te krijgen dat de persoon in kwestie misschien naar een andere diplomatieke missie zou worden gestuurd.

havana-amerikaanse-ambassadeConsulaire activiteiten
Onze Amerikaanse staf bestond zoals bij elke ambassade uit buitenlandse-dienst- medewerkers die werkten op de afdelingen politieke, economische, administratieve en publieke diplomatie. De Immigratie- en Naturalisatiedienst afdeling opereerde enkele blokken verderop vanuit een kleiner gebouw aan de Malecón boulevard. Het enige doel was om vluchtelingenvisa te verstrekken aan gekwalificeerde Cubaanse aanvragers. Onze consulaire medewerkers van Amerikanen en Cubanen verstrekten duizenden visa aan Cubaanse bezoekers en migranten naar de Verenigde Staten. Volgens de voorwaarden van de migratieovereenkomst van 1994 hebben we jaarlijks 20.000 immigrantenvisa afgegeven. Toch stopte dit niet de uittocht van Cubanen zonder papieren. Het consulaire gedeelte, dat het grootste deel van de begane grond in beslag nam, bood ook diensten aan Amerikanen die Cuba, zowel legaal als illegaal, bezochten. Aanvankelijk werden degenen die illegaal in Cuba waren, gerapporteerd aan het bureau van de OFAC, de U.S. Treasury’s Office of Foreign Assets Contral, de afdeling van het Ministerie van Financiën die de naleving van het Amerikaans embargo tegen Cuba controleerde. Ik heb dit beleid gewijzigd omdat het voorkwam dat Amerikanen die medische, financiële of andere hulp nodig hadden, bij de consulaire afdeling moesten komen. De nieuwe richtlijnen waren eenvoudig: consulaire ambtenaren zouden niet naar de status van Amerikaanse bezoekers vragen en omat ze deze niet kenden zou het niet verplicht zijn om te rapporteren aan OFAC. Het werkte goed tijdens mijn verblijf in Cuba, maar ik ga ervan uit dat mijn ‘don’t ask, don’t tell’ als regel werd omgekeerd toen de relaties verslechterden nadat ik in september 2002 Cuba verliet.

Politie en kustwacht
Daarnaast werkte de Interests Section met de Cubaanse overheid samen aan milieuonderzoek om de gezondheid van de Cubaanse koraalriffen, de belangrijkste viskwekerijen voor de Noord-Atlantische Oceaan, te waarborgen. We hebben ook informatie uitgewisseld om de drugshandel te dwarsbomen. De Cubaanse grenswacht bracht de Amerikaanse kustwacht op de hoogte wanneer handelaars het Cubaanse luchtruim of de waterwegen gebruikten. De officier van de kustwacht in mijn personeel had uitstekende relaties met zijn collega’s bij de Cubaanse grenswacht. Af en toe stuurde Cuba criminelen, gezocht door de FBI terug naar Amerikaanse autoriteiten. Ik verwachtte dat de Cubaanse regering blij zou zijn dat ik de nieuwe Amerikaanse vertegenwoordiger was. Dit was de eerste keer dat een vrouw en een voormalige ambassadeur naar Havana was gestuurd als onze belangrijkste diplomaat. Ik wist dat Castro de voorkeur gaf aan de omgang met vrouwen, en een bonus was dat ik een titel had die een hogere status op het werk verleende. Daarom verwachtte ik dat ik een relatie zou kunnen opbouwen die zou kunnen leiden tot verbeterde relaties. Het bleek dat dit niet de manier was waarop de Cubaanse hiërarchie mij zag. Sterker nog, ze waren op hun hoede omdat een voormalig hoofd van de afdeling Cubaanse Inlichtingen, die me niet mocht – of die naar mijn mening iedere vrouw in een officiële positie niet mocht – de Cubanen vertelde dat ik een hardliner was. Toch was ik niet overdreven bezorgd. Ik was van plan om een vertrouwensrelatie op te bouwen met Ricardo Alarcón, de belangrijkste adviseur van Castro in de Verenigde Staten, die ik kende van mijn jaren toen ik de Cubaanse aangelegenheden bij het Ministerie van Buitenlandse Zaken leidde.

politie-cubaanse-activisten-opgepakt-dag-van-mensenrechten10122015

Mensenrechtenactivisten gearresteerd

Mensenrechten
Een van mijn belangrijkste taken was om Cuba’s mensenrechtenactivisten te ontmoeten, een activiteit waar de Cubaanse regering vooral een hekel aan had. Bezorgd over onze relaties met de dissidenten, hielden Castro en zijn entourage deze bijeenkomsten nauwlettend in de gaten. Ik vroeg me vaak af waarom hij zo geobsedeerd was door de dissidentengemeenschap, gezien het feit dat deze weinig macht of invloed had in het land. Misschien vond hij het gewoon niet leuk dat er Cubanen waren die zijn visie van hoe het land geregeerd moest worden, tegen wilden spreken. Ik heb de dissidenten heel goed leren kennen. Er waren veel kleine groepen die regelmatig probeerden samen een coalitie te vormen, maar de meest conservatieve dissidenten weigerden steevast om mee te doen. De bekendste waren de Groep van Vier (het regime noemde hen de Bende van Vier), bestaande uit Felix Bonne, René Gomez Manzano, Vladimiro Roca Antúnez (zoon van Blas Roca Calderio, oprichter van de Cubaanse Communistische Partij) en Marta Beatriz Roque. In de jaren ’70 en ’80 hadden ze belangrijke posities bekleed aan universiteiten en in het leger, maar hun standpunten leidden tot confrontaties met de politici en tot ontslag uit hun posities. Ze werden gevangen gezet voor het publiceren van een pamflet, La Patria es de Todos (Het Vaderland is van ons Allen), dat Cubanen aanspoorde om de verkiezingen te boycotten en buitenlandse investeerders vroeg om Cuba te mijden. Beatriz Roque, die de leider was van deze groep, was net zo taai als Fidel. Haar reputatie als een van de belangrijkste activisten van het land had ze verdiend; ze is de confrontatie met de autoriteiten nooit uit de weg gegaan, ondanks de aanhoudende ziekte die haar af en toe het ziekenhuis in dwong. Toen ik me zorgen maakte over haar openhartige opmerkingen, wuifde ze mijn bezorgdheid weg: ‘Ze zullen me gevangen nemen, ongeacht wat ik doe of zeg.’

Vladimiro Roca, Marta Beatriz Roque y Félix Bonne, autores con René Gómez Manzano del documento La Patria es de Todos 1997

Vladimiro Roca, Marta Beatriz Roque en Felix Bonne (rechts achter)

Bonne was mijn favoriete dissident. Hij was een van de weinige dissidenten met een zwarte achtergrond en een briljant elektrotechnische ingenieur geweest tot het regime hem zijn universitaire baan afnam. De meest militante van de Groep van Vier waren Roca, een sociaaldemocraat, en Gomez Manzano, een advocaat die dissidenten vertegenwoordigde en zich toen bij hen voegde in de oppositie tegen de regering. Naar hun mening zou er geen compromis mogelijk zijn met het Castro-regime. Vladimiro Roca, die een elite MiG-piloot was in de Cubaanse strijdkrachten voordat hij een dissident werd, werd diep gewantrouwd door de Cubaanse hiërarchie. In hun ogen was hij niet alleen een dissident, maar een verrader, omdat hij aanvankelijk had gevochten voor de revolutie, maar die daarna durfde te trotseren.

CUBAN DISSIDENTS

Oswaldo Paya, Vladimiro Roca en Elizardo Sánchez (van links naar rechts)

Gematigden
De bekendsten van de gematigde groep dissidenten waren Oswaldo Payá en Elizardo Sánchez. Sánchez was bekend vanwege zijn mensenrechtenmonitoringsgroep CCDHRN en Payá zou beroemd worden vanwege zijn Project Varela – genoemd naar een Spaanse priester – en waarin hij pleitte voor Cubaanse onafhankelijkheid. Varela moest de Cubaanse grondwet wijzigen in plaats van deze volledig te verwerpen. Project Varela was succesvol in het vergaren van wereldwijde aandacht, maar vormde niet – net als elke andere dissidente activiteit – de minste bedreiging voor Castro’s regering. De Groep van Vier en de gematigden van het Project Varela stonden voor grote uitdagingen. Geen van hun leiders had het charisma van Fidel Castro. Ze waren krachtige persoonlijkheden, maar ze misten volgelingen. Het algehele gebrek aan communicatie en transport maakte het moeilijk om hun overtuigingen in het land te verspreiden en hun potentiële invloed werd door rivaliteit verder uitgehold. Cuba’s netwerk van wijkcommissies, Comités voor de Verdediging van de Revolutie, volgden en rapporteerden over hun activiteiten. Nog erger was het feit dat de alomtegenwoordige staatsveiligheidsdienst de hele dissidentengemeenschap had geïnfiltreerd. Niemand wist zeker of een van hen misschien een dubbelagent was.

Bron
* From Our Woman in Havana: A Diplomat’s Chronicle of America’s Long Struggle With Castro’s Cuba door ambassador Vicki Huddleston. Uitgeverij The Overlook Press, Peter Mayer Publishers, Inc.

Link
* De boekbespreking van From Our woman in Havana door reisjournalist Chris Baker, maart 2018
* Vicky Huddleston op de website van American Foreign Service: Even in hostile environments, FSOs effectively represent U.S. interests through open communication. Here is one case study.

Martha Beatriz Roque: ‘Oppositie bewandelde niet de juiste weg’

Zij staat op het punt een staaroperatie te ondergaan, het gevolg van een stomp die een agente van de staatsveiligheid haar gaf. Het is een van de vele gewelddadige confrontaties waar Martha Beatriz Roque (72) in de voorbije jaren slachtoffer van werd. De dissidente en ex-politieke gevangene geeft haar visie op de rol van de oppositie op het eiland die volgens haar ‘niet de juiste weg volgt om het volk te bereiken. Je moet de bevolking raken en daarbij moet men ideeën overdragen over de werkelijkheid van het regime, die de die de bevolking begrijpt,’ zegt  Roque in een gesprek met de redactie van de internetkrant 14ymedio in het gebouw van de Cuban American Foundation in Miami.

Vladimiro Roca, Marta Beatriz Roque y Félix Bonne, autores con René Gómez Manzano del documento La Patria es de Todos 1997

De initiatiefnemers van Het Vaderland is van Iedereen. Van links naar rechts Vladimiro Roca, Marta Beatriz Roque en Félix Bonne. 1997

Roque was de enige vrouw die deel uitmaakte van de Groep van 75, dissidenten die in 2003 werden aangehouden en veroordeeld tot zware straffen vanwege misdaden tegen de staatsveiligheid. Deze gebeurtenissen werden later bekend als de Zwarte Lente. Het was niet haar eerste veroordeling want in 1997 werd zij veroordeeld vanwege het document La Patria es de Todos / Het Vaderland is van Iedereen van de groep Grupo de Trabajo de la Disidencia Interna. ‘Vaak zoekt de oppositie de straat op en roepen ze: ‘Weg met Fidel, weg met Raúl, leve de mensenrechten’, maar veel mensen kennen de rechten van de mens niet en ook  de eigen rechten kent men niet,’ legt zij uit. De opposante wijst erop dat publiek opgeroepen door de regering, dan weer roept: ‘Weg met de mensenrechten’. (…) ‘Men moet de mensen bereiken via zaken die hen interesseren. De Cubaanse oppositie is er niet in geslaagd een strategie te ontwikkelen die de mogelijkheid biedt het volk te verbinden met zijn problemen. Roque denkt dat de bevolking lange tijd niet over haar rechten mocht spreken en dan is het nutteloos hypothetische voorstellen te doen over hervormingen van de grondwet.

Toekomst
Volgen haar is een van de ergste problemen in Cuba op dit moment het ontbreken van een toekomst. ‘De Cubaan heeft geen perspectief, daarom wil hij emigreren omdat hij weet in Cuba geen toekomst te hebben. Men moet trachten de mensen te doen begrijpen hoe belangrijk het is een toekomst op te bouwen.’

Martha-Beatriz-Roque-FNCA-Miami

Martha Beatriz Roque (mei 2017)

Venezuela
Over de gevolgen van de ontwikkelingen in Venezuela, zegt Roque dat de regering van Raúl Castro de gevolgen vreest die het einde van het chavisme kan hebben. Voeg daarbij de steeds duidelijker opvatting van president Donald Trump en zijn beleid over Cuba. ‘Ik denk dat er veel zal veranderen in Cuba als Venezuela verandert’, zegt zij en wijst erop dat het voor groepen dissidenten in Cuba zeer moeilijk zal zijn om de weg van de Venezolaanse oppositie in te slaan. De omstandigheden zijn immers zeer verschillend. Roque gelooft ook dat het uitblijven van concrete acties van de zijde van de administratie Trump tegen de regering van Raúl Castro, ‘leidt tot een harder onderdrukken van de oppositie door het regime’, in het bijzonder van groepen ‘die erg dwarsliggen.’
De dissidente gelooft niet dat er veel zal veranderen nu generaal Raúl Castro heeft aangekondigd in 2018 zijn functie als voorzitter van de Staatsraad neer te leggen. ‘Castro laat de macht niet los. Hij blijft de partij leiden en in Cuba heeft de communistische partij de macht. Dat betekent dat hij de macht niet neerlegt. Nieuwkomelingen zoals de huidige eerste vicepresident van de Staatsraad Miguel Díaz-Canel zullen geen verandering van het systeem veroorzaken. ‘Díaz-Canel is een marionet die slechts zijn mond opent als men hem vraagt te zeggen wat men hem wil laten zeggen,’ beklemtoont zij. Ondanks het sombere panorama, verzekert de dissidente dat er een zekere beweging gaande is binnen de oppositie en dat men dit jaar ‘de eerste vruchten kan zien van de lange strijd van de ballingengemeenschap en de oppositie om de vrijheid op het eiland tot stand te brengen.’

Bron
* Mario J. Penton van de website 14ymedio, 25 mei 2017

Cubanen 1 jaar na Obama’s bezoek ontgoocheld (2)

De mensenrechtenactivisten met wie Obama tijdens zijn bezoek aan Cuba achter gesloten deuren sprak, maken na 12 maanden ook de balans op van zijn bezoek.

obama-dissidenten-22032016

Obama’s ontmoeting met dissidenten

Voor Dagoberto Valdés, directeur van het onafhankelijke tijdschrift Convivencia, was het belangrijkste resultaat van dit bezoek dat aangetoond werd dat ‘de vijand’ zoals gewoonlijk omschreven in het jargon van het regiem, bereid was een witte roos aan te bieden, zoals Obama liet zien tijdens zijn toespraak in het theater van Havana. Deze toespraak, rechtstreeks uitgezonden door de staatstelevisie, wordt door velen, aldus Valdés, als het beste onderdeel van de presidentiële reis gezien. Maar hij erkent dat ‘de situatie, jammer genoeg, een jaar later is verslechterd.’ Hij wijst op de repressie, de terugkeer van de aanvallen op de VS in het officiële jargon vol verbale confrontaties. De politieke opposant Manuel Cuesta Morúa was ook aanwezig in de Amerikaanse ambassade in Havana vorig jaar. Hij wijst erop dat met de komst van de Democratische Obama het ook duidelijk werd dat ‘onze problemen van ons zelf zijn en dat ze niet worden veroorzaakt door de VS. Obama hielp ons bij het onschadelijk maken van de historische spanning tussen nationalisme en democratie.’

marha-beatriz-roque1-300x191Nul
Maar de dissidente Martha Beatriz Roque, die tijdens het bezoek van Obama in het buitenland was, noemt het effect van de reis van Obama ‘nul’. ‘Hij liet ons achter met hoop’, maar ‘ hij maakte een einde aan de natte- voeten/droge-voeten-politiek’. De voormalig politieke gevangene uit de periode van de Zwarte Lente (2003), denkt dat men niet met dankbaarheid aan het bezoek terugdenkt. ‘Iedereen was vol verwachting en erg gelukkig maar het beeld is na een jaar compleet veranderd.’

Van buiten?
Columniste Miriam Celaya gelooft dat hoe men ook over Obama’s bezoek denkt ‘één ding niet ontkend kan worden en dat is dat hij als geen enkele Amerikaanse president die hem de laatste 50 jaar voorging, het Cubabeleid tekende.’ Celaya zegt dat hij ‘een einde maakte aan het uitzonderlijke karakter van de Cubaanse kwestie ‘door de buitenlandse vijand van het regime weg te nemen.’ Daarbij zijn rekeningen vereffend want ‘het opheffen van het droge-voeten-natte voetenbeleid maakte deel uit van het uitzonderlijke migratiebeleid voor Cubanen die naar de VS wilden.’ Voor Celaya is het duidelijk dat ‘de hooggespannen verwachtingen inmiddels volledig in rook zijn opgegaan. Velen zien Obama als geliefd en gehaat tegelijk. Dat is een houding die het idee versterkt dat de oplossingen in de VS zijn te vinden en van buiten moeten komen,’ aldus de onafhankelijk journaliste.

bezoek-obama-man-vrouw-televisieInteger
De leider van de Patriottische Unie van Cuba / Unión Patriótica de Cuba (Unpacu), José Daniel Ferrer, meent dat ‘Obama al het mogelijke heeft gedaan de bevolking te helpen in de crisis waarin zij door het Castrobeleid is terechtgekomen, ‘maar het regime sloot alle deuren.’ Hij riep als scheidend Amerikaans president Raúl Castro op ‘zich open te stellen voor zijn bevolking en toe te staan dat het volk meer ruimte zou krijgen’, maar in plaats daarvan bleven de autoriteiten verschanst in hun oude positie waar bij alles wordt gecontroleerd en er niets gedaan wordt dat de totale controle die zij over de samenleving uitoefenen, in gevaar brengt.’ ¿Qué bolá, Cuba?’*, twitterde Obama toen zijn vliegtuig op het punt stond te landen in Havana. ‘Waar ga je heen?’ Vandaag de dag zijn er op deze vraag meer dan ooit onzekerheden dan antwoorden.

Bron
* Luz Escobar, website 14ymedio, 19 maart 2017

Noot
* Cubaanse uitdrukking. Synoniemen voor deze volkstaal zijn: ‘Waar ga je naar toe?’ of ‘Wat ga je doen?’  Het kan ook een roep van herkenning zijn, wanneer een Cubaan een bekende op straat tegenkomt: ‘Que bola, asere?’

Havana heft reisverbod enkele dissidenten op

Het Witte Huis heeft bekend gemaakt dat 7 ex-politieke gevangenen toestemming hebben gekregen van de Cubaanse autoriteiten om eenmalig een buitenlandse reis te maken. Het zevental maakt deel uit van de Groep van 75 die in 2003 streed voor meer vrijheden in Cuba. De 75 dissidenten werden destijds tot lange gevangenisstraffen veroordeeld. Het Witte Huis hoopt dat daarnaast nog vier ex-politieke gevangenen toestemming voor zo’n eenmalige reis zullen krijgen. Deze vier behoren tot de meest actieve opposanten tegen het regime op dit moment. Het zijn:  José Daniel Ferrer, Librado Linares, Iván Hernández Carrillo en  Ángel Moya. Twee van de zeven dissidenten lieten al weten geen gebruik te maken van de verkregen concessie die zij in het licht van het aanstaande bezoek van Obama op 21 en 22 maart aanstaande beschouwen als ‘een cadeau aan Obama’ en een middel om hem mild te stemmen.

john-kerry-vliegtuigtrap

John Kerry

De zeven politieke opposanten, Vladimir Morera Bacallao, Felix Navarro, Wilfredo Parada Milián, Jorge Ramírez Calderón, Carlos Manuel Figueroa, Félix Navarro en Aracelio Ribeaux Noa, werden een jaar geleden voorwaardelijk vrijgelaten en mochten daarom geen bezoeken aan het buitenland brengen. Zij werden maandag jl. bij de Cubaanse immigratiedienst geroepen en hen werd meegedeeld dat zij tijdelijk toestemming hadden het buitenland te bezoek. Félix Navarro, woonachtig in de provincie Matanzas, liet het Spaanse persbureau EFE weten de concessie van de Cubaanse regering wegens ‘goed gedrag’ niet te accepteren omdat deze samenvalt met een strategie rond het aanstaande bezoek van president Obama aan Cuba. Ook Marta Beatriz Roque werd geïnformeerd over deze ‘buitengewone’ toestemming en zij spreekt van ‘een cadeau van Obama’. Roque: ‘Ik denk dat zij willen dat we wegblijven (buiten Cuba), maar ik maak al 25 jaar hetzelfde mee en ik ga niet op de knieën voor een reis.’

obama-ik weet niet wat ik nog meer kan doen-rum

Cartoon van Santana –  Obama: ‘Ik weet niet wat ik nog meer moet doen om hem te ontdooien’

Blijvende verschillen van mening
De Woordvoerder van het Witte Huis, Peter Boogard, benadrukte dat de VS zullen voortgaan met het eisen van mensenrechten voor alle burgers in Cuba. ‘Wij zullen meningsverschillen houden met Cuba over deze kwestie, maar ons nieuwe beleid tegenover Cuba stelt ons in staat onze zorgen direct aan de Cubaanse regering voor te leggen en beter te pleiten voor de mensenrechten’. Minister van Buitenlandse Zaken, Kerry deelde eerder de leden van de buitenlandcommissie van het Congres mee, dat hij mogelijk binnenkort naar Cuba vertrekt om de dialoog over mensenrechten voor te zetten en wel vóór 21 en 22 maart, de twee dagen dat president Obama en zijn vrouw in Cuba zullen zijn. De Cubaans-Amerikaanse volksvertegenwoordiger Diaz-Balart wilde van Kerry weten welke concrete stappen voorwaarts Cuba heeft gemaakt op het gebied van de mensenrechten. Zij herinnerde aan een interview in december van president Obama op het Yahooportal waarin de president zei er niet voor te voelen Cuba te bezoeken als er op het gebied van de vrijheden van de Cubaanse bevolking sprake zou zijn van stappen achterwaarts. ‘En wie de ontwikkelingen objectief beoordeelt, ziet dat het regime van de Castro’s zijn gedrag op het gebied van mensenrechten niet heeft verbeterd. In elk geval is dat verslechterd’, aldus het congreslid uit Florida.

Bronnen
* Diverse persbureaus
Link
* Cubanet 25 februari 2016 (Spaanstalig) met relaas van Marta Beatriz Roque (Zet uit het politiek schaakspel) over haar bezoek maandag jl. aan de Cubaanse immigratiedienst.

Kerry koppelt opheffing Amerikaans embargo Cuba aan ‘gewetenszaken’

Tijdens zijn tien uur durende bezoek gisteren aan Cuba, sprak de Amerikaanse Minister van Buitenlandse Zaken, John Kerry, ook met een groep dissidenten. Enkele mensenrechtenactivisten besloten bij deze ontmoeting weg te blijven zoals de Damas de Blanco; zij hadden aanwezig willen zijn bij het hijsen van de vlag eerder die dag in het ambassadegebouw. In een gesprek met journalisten later waarschuwde Kerry dat de opheffing van het embargo bemoeilijkt wordt als de Cubaanse regering geen vooruitgang boekt ín ‘gewetenszaken’.

Minister Kerry met mensenrechtenactivisten en onafhankelijke journalisten

Minister Kerry met mensenrechtenactivisten en onafhankelijke journalisten

Onder de aanwezige dissidenten waren de voormalige politiek gevangenen Martha Beatriz Roque, Óscar Elías Biscet, José Daniel Ferrer, allen maakten deel uit van de Groep van 75. Verder waren Manuel Cuesta Morúa, woordvoerder van Arco Progresista; de activiste Miriam Leiva (in het rood); Dagoberto Valdés (links op de foto), directeur van het tijdschrift Convivencia, en de journalisten Yoani Sánchez (staande voor Kerry op de foto) en Reinaldo Escobar van de digitale krant 14ymedio, bij het gesprek met Kerry. Volgens Martha Beatriz Roque, die het netwerk Red Cubana de Comunicadores Comunitarios leidt is Kerry ‘een toegankelijke man. Hij had alle aandacht voor wat we zeiden’ en hij ‘weet wat er in Cuba gebeurt, hij is geen buitenstaander en heeft veel kennis over wat er in ons land gaande ist.’ Op haar beurt heeft Roque Kerry uiteengezet dat de verwachtingen bij de Cubanen na de aankondigingen op 17 december van de presidenten Barack Obama en Raúl Castro hoog gespannen waren, ‘maar ook weer waren ingezakt’ (…) ‘en dat bemoeilijkt de ontwikkelingen naar meer democratie.’ Roque weet dit o.a. aan de vele nieuwe voorwaarden die het Cubaans regime formuleert en waar het volk via de officiële media van hoort. Roque: ‘En dat is wat de mensen horen, zij hebben geen toegang tot de buitenlandse media.’ José Daniel Ferrer, leider van de Unión Patriótica de Cuba / Patriottische Unie van Cuba zei na afloop van het gesprek dat Kerry hem had gevraagd ’of wij ons gestoord hadden aan het feit dat wij niet waren uitgenodigd voor de officiële ceremonie eerder die dag. Wij hebben dat ontkend omdat we begrijpen dat bij zo’n ingewikkeld proces momenten voorkomen zoals deze.’ De bijeenkomst met de dissidenten vond plaats in de woning van de Amerikaanse zaakgelastigde Jeffrey DeLaurentis en ook daar vond een kleine plechtigheid plaats waarbij de Amerikaanse vlag werd gehesen.

ambassade-havana-welcomeCubaanse beweging
Kerry reageerde later tijdens een bijeenkomst met journalisten ook nog op de onrust en zorg die er in de VS heersen over de mensenrechten in Cuba. Kerry: ‘Er zal geen sprake zijn van de opheffing van het embargo door het Congres wanneer de Cubaanse regering geen vooruitgang boekt in gewetenszaken. Hij veroordeelde de kortstondige arrestaties van dissidenten en zei dat ‘er geen enkel excuus voor bestaat’ hoewel ‘het niet gaat om de lange gevangenisstraffen van 20 jaar of meer zoals voorheen.’ Hij wees erop dat de Cubaanse Minister van Buitenlandse Zaken in ‘de verdediging ging’. Bruno Rodríguez bekritiseerde de situatie in de VS, hij verdedigde ‘de democratie’ op het eiland en de ‘staat van dienst van Havana’ op het gebied van de mensenrechten. Rodríguez zei dat Cuba ‘de gelijke beloning voor mannen en vrouwen respecteert, dat er geen raciale ongelijkheid in Cuba bestaat’ of ‘de wreedheid van de politie’ zoals bij de Noorderburen. Kerry zette vervolgens uiteen dat er ‘een hemelsbreed verschil’ is tussen de wijze waarop met  ‘de mensenrechten van het Cubaanse volk wordt omgegaan’ en ‘een agent die, volkomen op eigen houtje en zonder dat er sprake was van officieel beleid, enorme fouten’ maakte. Bij zijn vertrek uit Havana maakte Kerry bekend dat hij graag wilde terugkeren voor wat meer dagen en dat hij dat de komende maanden ook zal doen, afhankelijk van de ‘voortgang van de relaties’.

Paus Johannes Paulus: Dat Cuba zich opent naar de wereld en de wereld naar Cuba' Obama: ‘Kerry, open het, aub. Ik ben moe van het wachten’ Cubaanse geheime politie:‘Wat een prachtig ochtend om de koppen van enkele dissidenten te openen…..’

OPENINGEN Paus Johannes Paulus: ‘Dat Cuba zich opent naar de wereld en de wereld naar Cuba’
Obama: ‘Kerry, open het, aub. Wat word ik hier moe van’
Cubaanse geheime politie: ‘Wat een prachtig ochtend om de koppen van enkele dissidenten te openen…..’. (Cartoon van Garrincha)

Geen millimeter wijken
In een gesprek met het persbureau Reuters zei de leider van de Cubaanse delegatie bij de onderhandelingen met de VS, Josefina Vidal: ‘Zaken van interne aard zullen nooit op de agenda van de dialoog met de VS staan.’ (…) ‘Cuba zal nooit ook maar iets doen, of ook maar 1 millimeter van positie veranderen om tegemoet te komen aan personen die niet het welzijn zoeken van onze beide landen,’ aldus Vidal. Tijdens de ontmoeting van Kerry en Rodriguez met de pers werd ook de instelling van een bilaterale commissie aangekondigd om de dialoog tussen de VS en Cuba voort te zetten. Op 10 en 11 september komt deze commissie bijeen in Havana. Volgens Kerry zullen eerst de ‘minder gecompliceerde en minder provocatieve kwesties die haalbaar lijken, worden  besproken. Het gaat dan om de veiligheid op zee, de klimaatsverandering en de samenwerking op milieugebied. Kwesties als die van de burgerluchtvaart en telecommunicatie zullen later op de agenda worden geplaatst. In de derde, meest  gecompliceerde fase worden kwesties als mensenrechten, veiligheid, de kwestie van de criminelen uit de VS die in Cuba verblijven en door de Amerikaanse justitie worden gezocht en de financiële eisen van beide kanten, besproken.

Bron
* Diario de Cuba, 14ymedio

Politiek gevangene Vázquez Chaviano vrijgelaten

Gisteren is Jorge Vázquez Chaviano door de Cubaanse autoriteiten vrijgelaten. 29 mensenrechtenactivisten onder wie de econome en dissidente Martha Beatriz Roque, hielden in september een hongerstaking om zijn vrijlating af te dwingen. Die toezegging deden de autoriteiten na 8 dagen. ‘Dank voor allen. Zij waren zeer waardevol en vastbesloten. Ze hebben zich buitengewoon gedragen,’ aldus Chaviano na zijn vrijlating. Zelf was hij op 18 september met zijn hongerstaking gestopt omdat hij ‘nog niet meer martelaren in Cuba wil.’

Hongerstakers beëindigen actie na toegeving regime

Opposante Martha Beatriz Roque en nog 29 andere dissidenten hebben gisteren aangekondigd hun hongerstaking te beëindigen. De 30 dissidenten beschuldigden de Cubaanse regering van het steeds harder vervolgen van de oppositie en eisten vrijlating van Jorge Vázquez Chaviano. De Cubaanse autoriteiten hebben de vrijlating van Chaviano toegezegd.

De groep hongerstakers in de woning van Martha Beatriz Roque als zij het einde van hun actie aankondigen

Maandag meldde de echtgenote van Vázquez Chaviano dat de autoriteiten haar hadden beloofd hem op korte termijn vrij te laten. De 30 dissidenten zeggen in een verklaring dat zij ‘de wereld hebben kunnen tonen dat in Cuba de autoriteiten de eigen wetten overtreden.’ Chaviano had zijn straf volledig uitgezeten, maar werd niet vrijgelaten. Martha Beatriz Roque, 67 jaar oud en diabeticus, was nog niet in staat met de media te spreken. Zij liet weten de hongerstaking als ‘succesvol’ te willen omschrijven hoewel de autoriteiten niet hebben erkend een fout gemaakt te hebben. Roque begon de hongerstaking op 10 september.

Stop de haat

Vrouwen bieden de Staatsraad een brief aan

De mensenrechtengroepering Damas de Blanco heeft maandag een brief afgeleverd bij de Staatsraad, voorgezeten door Raúl Castro waarin zij ‘het aanwakkeren van de haat tussen Cubanen’ veroordelen. De groep vraagt o.a. dat Raúl Castro ‘een einde maakt aan de wreedheid waarmee onderdrukkende groepen zich opstellen tegen de verdedigers van de mensenrechten en speciaal tegen vrouwen.’ De groep wijst erop dat zij ‘volledig vreedzaam’ opereren en dat de activiteiten van de Damas de Blanco passen ‘binnen het heersende constitutionele kader.’

Martha Beatriz Roque: ‘Repressie gaat voor de zaken’

Martha Beatriz Roque, die een week geleden haar hongerstaking begon, schreef eind augustus een artikel over de website BazarVirtual. Via deze site kunnen familieleden van Cubanen in het buitenland het beltegoed van hun bekenden, verhogen. Maar de geheime dienst maakt het voor dissidenten steeds moeilijker dat anderen hun beltegoed verhogen. ‘Het lijdt geen twijfel dat voor onze dictators de repressie voor business gaat,’ aldus Martha Beatriz die ook wel de IJzeren Dame van de Cubaanse oppositie wordt genoemd. Hier volgt haar tekst die op 31 augustus werd gepubliceerd door de website Cubanet.

De website BazarVirtual heeft als motto De winkel bij u thuis. Het internet adres luidt: www.compradtodo.com; het bedrijf houdt  kantoor in Toronto. Men omschrijft zichzelf in de rubriek Wie zijn wij als: ‘BazarVirtual is een virtuele onderneming gericht op de verkoop van producten en diensten. Als u een bezoek brengt aan onze afdelingen via het linkermenu van BazarVirtual, kunt u kennismaken met onze aanbiedingen. Bezoek BazarVirtual en met plezier zullen wij u ter wille zijn. U bent onze reden van ons bestaan. Op elk moment staan wij zo nodig te uwer beschikking.’

Beltegoed verhogen
Naast de verkoop van verschillende artikelen en voedselproducten aan personen in het buitenland, betaald met creditkaarten en bestemd voor personen in Cuba, biedt de site ook de mogelijkheid om het saldo van mobiele telefoons te verhogen. Met behulp van een creditkaart is het dan mogelijk het beltegoed van personen in Cuba te vergroten. Wanneer men de optie tot saldoverhoging van mobiele telefoons in Cuba aanklikt, komt de bezoeker van de site op een pagina waarbij men om registratie vraagt en men uitlegt hoe de transactie verloopt. Ook verschijnt er een link met een lijst van de commerciële kantoren van ETECSA in Cuba. ETECSA is de staatsonderneming die de telecommunicatie in Cuba monopoliseert en de enige die het saldo op Cubaanse mobiele telefoons kan verhogen. Uiteindelijk functioneren al deze bedrijven op internet die verhoging van saldi mogelijk maken binnen Cuba, als filialen van ETECSA of op zijn minst als getrouwe bemiddelaars.

Dreigementen
Kortgeleden ontving ik op mijn mobiele telefoon een dreigende tekst die zei: ‘Bel eerst met 204 – 3145 (in Havana) om het saldo via internet te verhogen. Wanneer u niet belt wordt het saldo aan de verkoper teruggestort. In geval van fraude kan de lijn worden opgeheven.’  Ik belde met dit nummer en de persoon die me te woord stond – veel minder vriendelijk dan de vriendelijkheid die BazarVirtual beloofd had – begon een soort van kruisverhoor. Een van de dingen die men van mij eiste om verhoging van het beltegoed op mijn mobiel mogelijk te maken, was het noemen van de naam en de voornaam van de persoon die me van uit het buitenland het geld had overgemaakt. En dat was iets wat op de website bij de instructies voor de tegoedverhoging niet had gestaan. Bij weigering zou men de transactie stopzetten. Ik weigerde deze informatie te verstrekken, vooral ook om dat ik in dit geval niet eens wist wie de onbekende weldoener was die mijn saldo wilde verhogen. Hopelijk is het bedrag wel aan de barmhartige Samaritaan teruggestort die mijn beltegoed wilde verhogen.

De winkel bij u thuis

Communicatie bestrijden
De strategie van ETECSA, te weten de Cubaanse overheid, is er duidelijk op gericht te voorkomen dat onbekende of solidaire organisaties, de mobiele telefoons van dissidenten en leden van de Cubaanse civil society kunnen aanvullen, zodat zij in staat zijn te blijven communiceren. Hetzelfde repressieve patroon waarbij leden van de oppositie werden afgesloten van communicatie, deed zich al voor tijdens het bezoek van paus Benedictus XVI toen de ETECSA de mobiele telefoons van de meerderheid van de dissidenten afsloot tot het moment waarop de paus vertrok. Dit gedrag toont aan hoeveel belang de dictatuur hecht aan het feit om opposanten de mogelijkheid om te communiceren, te ontnemen. Ook is het duidelijk dat de obsessie van het regime om de controle en de repressie te handhaven, groter is dat de hunkering naar geld. Het lijdt geen twijfel dat voor onze dictators de repressie voor business gaat.

Link
* Website BazarVirtual 
* Marta Beatrix Roque schreef deze tekst voor de website van Cubanet op 31 augustus 2012

Amnesty wil opheldering lot Vázquez Chaviano

Amnesty International heeft de Cubaanse autoriteiten om opheldering gevraagd over het lot van Vázquez Chaviano, die zijn straf heeft uitgezeten, maar niet werd vrijgelaten. Chaviano is in hongerstaking. De katholieke kerk zegt met bezorgdheid de situatie te volgen van hem en nog 22 hongerstakers en noemt de actie een vorm van ‘zelfvernietiging.’

Jorge Vásquez Chaviano

Amnesty International heeft de Cubaanse regering vrijdag gevraagd waarom de dissident Jorge Vázquez Chaviano,die zijn straf heeft uitgezeten, maandag jl. niet is vrijgelaten. Chaviano, lid van de Coalición Central Opositora, is in hongerstaking samen met nog 21 hongerstakers verspreid over het gehele land. De hongerstakers willen gerechtigheid en eisen van de autoriteiten dat de wetten voor iedereen gelden, ook voor leden van de oppositie. Amnesty International zegt dat het Cubaanse rechtssysteem ‘arbitrair’ en ‘onrechtvaardig’ is voor hen die andere opvattingen hebben dan het Castroregime, en noemt het langer durende verblijf in de gevangenis ‘ongewoon’ en daarom ‘verontrustend.’ De mensenrechtenorganisatie vraagt om onmiddellijke vrijlating zonder voorwaarden. Chaviano zit in de gevangenis Alambradas van Manacas in de provincie Villa Clara. Amnesty bekritiseert ook de aanhouding op 10 september van María del Carmen Hernández Martínez, de vrouw van Jorge Vázquez Chaviano, toen zij met anderen in Sagua La Grande demonstreerden voor zijn vrijlating. Zij werd 24 uur vastgehouden en de autoriteiten hebben haar verboden opnieuw over de kwestie in het openbaar te spreken.

Martha Beatriz Roque eergisteren

Kerk verontrust
De katholieke kerk heeft gezegd de berichten over de  verslechterende toestand van hongerstaker Martha Beatriz Roque met bezorgdheid te volgen. De woordvoerder van kardinaal Jaime Ortega, Orlando Márquez, zei dat de 67-jarige Roque bezocht wordt door een priester uit de Don Boscoparochie. Vanaf maandag is Roque in staking om de vrijlating van Jorge Vázquez Chaviano te bewerkstellingen. Márquez wees er op dat de kerk zich verzet tegen hongerstaking omdat het een vorm van ‘zelfvernietiging’ is. Hij wees op de contradictie om op te komen voor het recht op leven (van Chaviano, redactie) en daarvoor een methode te gebruiken die tot de dood leidt.

Bron:
* Diario de Cuba

Aantal hongerstakers in Cuba tot 21 gestegen

3 vrouwen en 18 mannen nemen op dit moment deel aan een hongerstaking van Cubaanse dissidenten. Het gaat om 12 personen die actie voeren in hun woning en 9 die gevangen zitten. De staking speelt zich af in de plaatsen Havana, Santa Clara, Placetas, Holguín en Manzanillo en wordt geleid door de dissidente econome Martha Beatriz Roque Cabello (67) en de ex-politieke gevangene Jorge Luis García Pérez (Antúnez).

Marta Beatriz Roque

De hongerstakers eisen de vrijlating van Jorge Vázquez Chaviano en Misahel Valdés Díaz en eisen ‘wettigheid’ in het gehele land. Vázquez Chaviano werd in maart gearresteerd toen hij naar Havana wilde reizen om het bezoek van de paus mee te kunnen maken. Vázquez werd  veroordeeld wegens zijn oppositionele activiteiten, maar werd ondanks het uitzitten van zijn straf, gevangen gehouden. Hij zit nu gevangen in een strafcel van de Alambrada gevangenis in Santa Clara. Vázquez en Valdés zijn leiders van het Frente Nacional de Resistencia Cívica y Desobediencia Civil / Nationaal Front van Burgerlijk Verzet en Burgerlijke Ongehoorzaamheid.

Circus
Martha Beatriz Roque zegt ‘verzwakt’ te zijn en kan zich moeilijk bewegen, ook al omdat ze vanwege de hongerstaking geen medicijnen wil gebruiken tegen haar diabetes. Roque was in 2003 de enige vrouw die deel uitmaakte van de Groep van 75. De weblog van de Cubaanse geheime dienst noemt de hongerstaking ‘een circus’. De blogger Yohandry Fontana zegt af te wachten hoe dit ‘hongerstakingscircus’ afloopt en zegt dat het duidelijk is dat de Amerikanen acties willen op straat en dat er anders geen geld voor Martha en de anderen komt.

Link
* NOS Nieuws (2, 21 seconden)
* Gesprek met Martha Beatriz Roque (1 minuut)
* Yohandry’s blog

Bijlage
Onvolledige naamlijst van de hongerstakers:
– Martha Beatriz Roque Cabello Havana
– Jorge Luis García Pérez (Antúnez) – Placetas
– Jorge Vázquez Chaviano – Gevangenis La Alambrada, Santa Clara
– Arturo Conde Zamora – Placetas
– Alberto Reyes Morales – Santa Clara
– Diosmel Martínez Corcho – Santa Clara
– Luis Enrique Santos Caballero – Santa Clara
– Yerandis Martínez Rodríguez – Gevangenis La Pendiente, Santa Clara
– Orlando Almenares Reyes – Geavngenis Canaleta, Ciego de Ávila
– Luis Enrique Pous – Gevangenis Canaleta, Ciego de Ávila
– Robertley Villalobos Torres – Gevangenis Canaleta, Ciego de Ávila
– Israel Roberto Isaac – Gevangenis Canaleta, Ciego de Ávila
– Yuniel Álvarez Garcíá – Gevangenis Canaleta, Ciego de Ávila