NYT: Terugdraaien Cubabeleid zal de VS isoleren

Cuba en de Cubaans-Amerikaanse gemeenschap in Florida wachten met spanning op de maatregelen tegen Cuba die president Trump deze maand zal afkondigen. In een redactioneel commentaar schreef de New York Times maandag jl. dat naar verwachting veel van de initiatieven van Obama zullen worden teruggedraaid. De krant citeert een onderzoek van Engage Cuba dat heeft berekend dat het terugdraaien van de maatregelen van Obama de Amerikaanse economie meer dan 6,6 miljard dollar en 12.000 arbeidsplaatsen zal kosten.

bandera-cuba-vs-ineengestrengeld-daniel-zender
Ontwerp: Daniel Zender

Spoedig zal aan de lange lijst van initiatieven van Obama die president Trump wil terugdraaien, Cuba kunnen worden toegevoegd. In 2014 opende Obama een dialoog met Cuba na een halve eeuw van onvruchtbare vijandigheid en leidend tot een verlichting van de sancties. Trump beloofde tijdens zijn campagne terug te keren naar een hardere aanpak van Cuba. Als hij dat doorzet, en dat lijkt waarschijnlijk, zal hij Amerika verder isoleren, Amerikaanse zakenbelangen schaden en, heel wel mogelijk, de pressie tot meer democratie op het Caribisch eiland, belemmeren. Vlak na zijn verkiezing verklaarde Trump, vaag maar onheilspellend dat als Cuba ‘geen betere deal zou sluiten’ hij ‘de deal wilde beëindigen.’ Hij gaf geen details en er werden geen stappen aangekondigd. Maar nu worden de details van wat een politiek ommekeer lijkt, langzaam zichtbaar.

Meer beperkingen
Het algemene doel is het beperken van reis- en handelsmogelijkheden met Cuba omwille van de despotische regering van Cuba, nu geleid door Raúl Castro, broer van de revolutionaire leider Fidel Castro. Een van de maatregelen die wordt overwogen, is het blokkeren van transacties door Amerikaanse bedrijven met Cubaanse firma’s die nauwe banden hebben met het leger dat een hoofdrol speelt in de Cubaanse economie. Ook zouden beperkingen op het reizen naar Cuba worden opgelegd, die door Obama vorig jaar zijn verlicht vóór zijn historische reis naar Cuba. Deze harde sancties golden al langer dan 50 jaar sinds de revolutie in 1959 in Cuba plaatsvond. Ze leidden nooit tot het resultaat waar veel anti-Castro-activisten op hadden gehoopt namelijk de val van de communistische regering van Cuba ten gunste van democratie. Verder isolement van Cuba is nauwelijks verdedigbaar.

internet-parque-calixto-holguin-2015Vrijere stroom
De opening van Obama richting Cuba heeft geleid tot een vrijere stroom van mensen,  goederen en informatie tussen beide landen, zelfs als we rekening houden met betekenisvolle meningsverschillen over mensenrechten. Er zijn verdragen gesloten over gezondheidszorg, plannen gemaakt om olieverspilling te voorkomen, coördinatie van maatregelen tegen drugshandel en uitwisseling van intelligence. Sinds april functioneren er servers van Google in Cuba en het bedrijf werd daarmee het eerste buitenlandse internetbedrijf met content in een van de landen op deze wereld waar de internetdichtheid het laagst is. De aanpak van Obama moedigde ook andere Latijns-Amerikaanse landen aan de VS meer te zien als een partner bij de oplossing van regionale problemen.

Kosten
Engage Cuba, een coalitie bestaande uit vertegenwoordigers van politici van beide poltieke partijen, het zakenleven en jonge Cubaanse-Amerikanen, dringt er bij het Witte Huis op aan verder te bouwen op het fundament van engagement met Cuba, dat het erfde van Obama en dit niet te vernietigen. Engage Cuba, met vertegenwoordigers van bedrijven, economen en leidende Cuba-experts, heeft berekend dat het terugdraaien van de maatregelen van Obama de Amerikaanse economie meer dan 6,6 miljard dollar gaat kosten en meer dan 12.000 arbeidsplaatsen. De groep voorspelt dat de landbouwregio’s in de VS, de kleine industrie en scheepsbedrijven in Florida, Louisiana, Texas, Alabama, Georgia en Mississippi zullen worden getroffen, allemaal staten die in 2016 Trump steunden. Een van de transacties die beëindigd kunnen worden is die van Starwood Hotels and Resorts, een bedrijf dat het management van Cubaanse hotels uitvoert; toekomstige afspraken zullen worden bevroren.

mensen-muurschildering-cheMensenrechten
Het Witte Huis en bondgenoten zeggen dat de Cubaanse regering despotisch blijft en dat er pressie nodig is voor hervormingen. Maar druk heeft minimaal effect gehad en de zorg om de mensenrechten is onoprecht tegen de achtergrond van de omarming door Trump van autoritaire leiders als Putin in Rusland en president Sisi in Egypte. Hij maakte de leiders van Saudi Arabië vorige maand nog duidelijk dat hij niet de bedoeling heeft hen de les te lezen vanwege hun onderdrukkend gedrag tegenover de eigen burgers. Net als met zijn besluit zich terug te trekken uit het klimaatgedrag, wordt Trump’s benadering van Cuba bepaald door de vurige wens zijn politieke basis te behagen, in dit geval de conservatieve republikeinen uit Florida die instinctief anti-Castro zijn. Dat kan hem helpen om in 2020 herkozen te worden, maar dat zal niemand anders helpen. Versterking van de banden met Cuba is geen garantie voor hervormingen in Cuba, maar het is wel de beste gok.

Bron
* Redactioneel New York Times, 5 juni 2017
Link
* Website Engage Cuba

Steun embargo kan Republikeinen stemverlies opleveren

Volgens de New York Times kunnen Republikeinse presidentskandidaten de steun verliezen van de Latijnsamerikaanse gemeenschap in de VS, als ze hun steun aan het embargo tegen Cuba voort zetten. Volgens een commentaar van deze krant zouden vooral de twee belangrijkste kandidaten Marco Rubio en Jeb Bush schade oplopen als ze een al te kritische houding aannemen tegen de toenadering tussen Washington en Havana.

nyt-embargoDe krant baseert zich op een opinieonderzoek van Univisión. Daaruit blijkt dat 34% van de univisionde kiezers met een Latijnsamerikaanse achtergrond een kandidaat willen die de politiek van Obama tegenover Cuba voortzet. Onder de Cubaanse-Amerikanen wil 40% streven naar normalisering van de betrekkingen en is 26% daar tegenstander van. In het commentaar steunt de New York Times de uitspraak van Hillary Clinton die zich vrijdag jl. in Florida uitsprak voor afschaffing van het Amerikaans embargo tegen Cuba en voor de twee initiatieven in het Amerikaanse Congres die dat ook willen en worden gesteund door volksvertegenwoordigers van beide partijen. Clinton zei in Miami: ‘Cubanen willen onze goederen kopen, onze boeken lezen, surfen op onze website en leren van onze mensen’ en zij voegde er aan toe: ‘Dat is de weg naar democratie en waardigheid, en we moeten die weg samen bewandelen.’

Meer controle
‘Het is tijd dat het Congres van dit compromis de hoeksteen maakt van de Amerikaanse politiek tegenover Cuba,’ zegt de krant die ook wijst op de voordelen van de opheffing van het embargo voor de Amerikaanse ondernemers. De houding van de NYT is ook tegenstrijdig. Verandering van politiek beleid kan leiden tot een opening op het eiland, maar de krant zegt ook dat het ‘naïef zou zijn’ te denken dat een dynastieke politiestaat’ zoals de Cubaanse, stappen zal zetten om ‘in de nabije toekomst de planeconomie te liberaliseren, het particulier initiatief te stimuleren en politiek pluralisme te omarmen.’ Vorige maand concludeerde krant in een eerder commentaar dat door ‘de destabiliserende potentie van de veranderingen en de grote verwachtingen in eigen huis’ de controle van het staatsapparaat op korte termijn wel eens zou ‘kunnen worden aangescherpt.’

Link
* Commentaar 3 augustus 2015 in de New York Times
* Commentaar 21 juli 2015 in de New York Times

Steun Republikein voor Obama’s aanpak Cuba

‘Ik ben geboren in Havana in november 1953, ongeveer zes jaar voor Fidel Castro een revolutie in Cuba leidde. In juli 1960 vluchtte mijn familie naar de VS op zoek naar vrijheid. Zoals de meeste Cubanen, lieten zij naaste vrienden, zaken, eigendom en herinneringen achter. Wij verloren alles’. Zo begint in de New York Times van gisteren een opiniestuk van Carlos M. Gutierrez, zakenman en voormalig onderminister van Handel onder George W. Bush en bovenal Republikein. Hij roept zijn partijgenoten op de nieuwe politiek tegenover het Cubaans regime van Obama te ‘accepteren’ en zich te ontdoen van de ‘obsessie voor het verleden’.

Een zelfstandige kapper of cuentapropista

Een zelfstandige kapper of cuentapropista

De Cubaanse-Amerikaan zet in de New York Times uiteen hoe hij aanvankelijk na de aankondiging van het ontspanningsbeleid in december 2014, pessimistisch was. Nu ziet hij het anders en is hij zich bewust van de mogelijkheden bij te dragen aan nieuwe mogelijkheden voor het eiland bijvoorbeeld door steun te geven aan de nieuwe groep van particuliere kleine ondernemers of cuentapropistas. Carlos M. Gutierrez signaleert dat het proces langzaam verloopt, maar dat de Republikeinen de mogelijkheden voor de toekomst niet zouden moeten ‘ontkennen’. (…) ‘Cubanen hebben onze hulp nodig en verdienen deze.’ De auteur acht het moment gekomen om naar de toekomst te kijken en adviseert ‘de Republikeinen en de ondernemers hun obsessie met het verleden te laten varen en de nieuwe toenadering te accepteren.’

Duimschroeven
Citaat: ‘Er zullen altijd mensen naar het verleden terugverlangen. Het verleden uit de periode van vóór Castro of het verleden van voor de huidige ontspanningspolitiek. Sommige van mijn Cubaans-Amerikaanse burgers benadrukken dat wanneer we doorgaan met Cuba de duimschroeven op economisch gebied aan te Cuba aan te draaien, dit de Cubanen zal helpen omdat het zal leiden tot democratie. Ik vraag me af of de Cubanen die nu in de hete Cubaanse zon in de rij staan voor de meest noodzakelijke levensbehoeften, ook geloven dat deze benadering hen behulpzaam is zijn.’

Link
* New York Times met de tekst van Carlos M. Gutierrez: A Republican case for Obama’s Cuban policy

Economische veranderingen maken groeiende ongelijkheid zichtbaar

Cubanen in sloppenwijken als El Fanguito in Havana (vrij vertaald als klein moeras) hebben vaak geen familieleden in het buitenland, die hun schamele salarissen kunnen aanvullen. Dat schrijft Randal C. Archibold in een reportage in de New York Times van 24 februari 2015.

Jonas Echevarria steekt de Almendaresrivier over

Jonas Echevarria steekt de Almendaresrivier over

De rivier waarin Jonas Echevarria vist, loopt door wijken met nieuwe chique restaurants, spa’s en boetiekjes, die als paddenstoelen uit de grond schieten ten gevolge van de stimulering van particuliere ondernemingen in Cuba. Blokken met verwaarloosde huizenbloks en luxe appartementen tonen vergane glorie en nieuwe welvaart. Privé restaurants (paladares) serveren varkenshaas, mignonfilet en eend aan toeristen, Cubaanse Amerikanen op bezoek bij familieleden en een groeiende groep Cubaanse ondernemers die geld te besteden hebben. Die gerechten maken geen deel uit van het avondeten van Jonas Echevarria, die enkel wat eieren, weegbree en een handje vol broodjes in zijn voorraadkast heeft. In zijn wijk aan de rand van de samenleving, de sloppenwijk El Fanguito (vrij vertaald als klein moeras), gelegen aan de Almendares rivier, hebben slechts enkelen familieleden in het buitenland die geld opsturen. Voedselvoorraden zijn nauwelijks voldoende om de maand door te komen. Bovendien zijn de huizen gemaakt van zaagsel, afbrokkelend beton en tinnen golfplatendaken, niet bestand tegen overstromingen. Niemand gaat naar paladares en men heeft al helemaal het geld niet om er zelf een te beginnen. ‘Nooit’, zei meneer Echevarria, wiens bestaan afhangt van de dagelijkse visvangst. ‘Ik denk dat ik het water niet eens zou kunnen betalen.’

Rijk en arm, zwart en blank
Nu Cuba zich meer openstelt voor particuliere ondernemingen wordt de kloof tussen rijk en arm en blank en zwart groter en duidelijker zichtbaar. Terwijl de revolutie van de jaren vijftig juist de intentie had deze kloof te verkleinen. Verwacht wordt dat de verschillen nog meer zullen groeien nu (als onderdeel van president’s Obama’s historische ‘verzoenende’ relatie met Cuba) het bedrag dat Amerikanen naar hun familieleden op het eiland mogen sturen is verhoogd van $2000 naar $8000 per jaar. Geld van familieleden en kennissen in het buitenland maakt met naar schatting tussen de $1 miljard en $3 miljard dollar al een groot deel uit van de inkomsten achter de nieuwe kleine ondernemingen. Naast de export van mineralen, farmaceutische producten en suiker en inkomsten uit toerisme is de buitenlandse geldstroom recentelijk een van de belangrijkste stimulansen van de Cubaanse economie geworden. De regering Obama beweert dat het vergroten van toegestane geldzendingen alsmede een toename van Amerikaanse toeristen die zullen worden toegelaten op Cuba en andere maatregelen die de diplomatieke relaties tussen beide landen zal verbeteren ‘de Cubanen zal steunen’.

Geldstromen voor ondernemers
Enkelen zullen echter meer steun genieten dan anderen. Cubaanse economen stellen dat blanken 2.5 keer meer kans hebben geld te ontvangen uit het buitenland dan zwarte Cubanen. Deze benadeelde groep leeft vaak in sloppenwijken als El Fanguito / Klein Moeras en is daarmee haast onzichtbaar bij de toegenomen commercie zoals de particuliere restaurants en bed and breakfasts waar toeristen veelal de voorkeur aan geven. ‘Geldstromen hebben geleid tot nieuwe vormen van ongelijkheid, met name raciale ongelijkheid’, zegt Alejandro de la Fuente, directeur van het Afro-Latijns onderzoeksinstituut aan de Harvard Universiteit. ’Tegenwoordig worden geldstromen om privé ondernemingen op te zetten of te financieren niet langer gebruikt voor de aanschaf van allerlei consumptiegoederen zoals vroeger het geval was.’ De Cubaanse overheid beweert dat een verschuiving naar meer particuliere bedrijven, een pijler van de strategie om de economie te stimuleren, de regering helpt zich te richten op speciale sociale programma’s om de meest hulpbehoevenden bij te staan. Zoals op een billboard in Havana te lezen is: ‘De veranderingen in Cuba dienen om meer socialisme te creëren’.

El Fanguito

El Fanguito

Arme Cubanen zijn gefrustreerd door de voordelen die Cubanen met toegang tot financiële middelen uit het buitenland hebben in deze nieuwe economie en de verslechtering in welvaart die zijzelf ervaren. ‘Naarmate Cuba de afgelopen twintig jaar kapitalistischer is geworden, zijn de ongelijkheden ook toegenomen’, zegt Ted Henken, professor die de Cubaanse economie bestudeerd aan het Baruch College. ’Deze sloppenwijken zijn over heel Latijns Amerika te vinden en de Cubaanse poging met een revolutie de ongelijkheid terug te dringen werkte voor een bepaalde periode. Naarmate het kapitalisme toeneemt zijn er mensen met een goede positie die daar gebruik van maken en anderen die daar niet de mogelijkheid toe hebben.’ In restaurant Starbien, een van de populairste restaurants in Havana ‘bestaat een aanzienlijk deel van de klanten uit mensen woonachtig op Cuba in plaats van toeristen en expats’, zegt eigenaar José Raúl Colomé. ‘Enkelen zijn succesvolle artiesten en kunstenaars of ondernemers die geluk hebben gehad. Uiteraard bestaat de meerderheid uit toeristen maar we zien een toename in Cubanen, de middenklasse zou je kunnen zeggen.’ In armere wijken als La Fanguita voelen veel inwoners zich buitenlanders in eigen land omdat ze vanwege gebrek aan financiële middelen geen deel uit kunnen maken van de opkomende economie. Ze merken op dat met name blanke Cubanen particuliere ondernemingen beginnen. Dit onderwerp wordt echter voorzichtig benaderd, met aandacht voor de verdiensten in onderwijs en gezondheidszorg die de revolutie Afro-Cubanen bracht, maar ook de economische malaise die de zwarte bevolking raakte. ‘Ik kijk vaak bij die nieuwe zaakjes naar binnen maar zie niemand zoals ik ‘, zegt Marylyn Ramirez, die langs nieuwe restaurants loopt op weg naar haar werk in een toeristenhotel in de wijk Varadero. Bij de vraag of ze wel eens geld ontving van familieleden uit het buitenland, toont ze een grimas terwijl ze naar haar kleine huiskamer wijst die veelvuldig onderloopt tijdens stortbuien. ‘Denk je dat ik hier zou wonen als ik dat had?’, vraagt ze.

Zonder papieren en bonnenboek
Na de Speciale Periode in de jaren ’90, toen de val van de Sovjet Unie Cuba in een economische crisis bracht, trokken duizenden wanhopige Cubanen van het platteland naar de stad in de hoop daar werk te vinden. Velen wonen nochtans als virtuele vluchtelingen in eigen land, in wijken als La Fanguita, niet in staat zich in te schrijven voor overheidsdiensten als rantsoenenboekjes, omdat het feitelijk onmogelijk is woonadres te wijzigen zonder vooraf toestemming te hebben gekregen. ‘Het uitroeien van armoede is altijd een zaak van belang geweest, maar het is de regering nooit gelukt dergelijke sloppenwijken uit de weg te ruimen tijdens de hoogtijdagen van de Cubaanse welvaartsstaat’, zegt Alejandro de la Fuente, ‘en het zal tegenwoordig nog veel moeilijker worden’.

Onderwijs en gezondheidszorg
Veel inwoners benoemen gratis onderwijs en gezondheidszorg van de overheid maar betreuren het feit dat beiden vroeger van betere kwaliteit leken, met kortere rijen voor gezondheidszorg en betere docenten. Enkele inwoners zeiden dat de armere Cubanen die wel geld vanuit het buitenland ontvingen vaak privédocenten betalen om te zorgen dat hun kinderen de bovenbouw halen. Een inwoner stelt dat ‘de overheid een programma had opgezet waarbij mensen zonder koelkast er een konden aanschaffen voor $300. Maar de maandelijkse aflossing, betaald van een overheidssalaris van $20 per maand kan jaren duren, nog langer dan de tijd dat een koelkast meegaat.’

pesos-met-bananenDubbele valuta
Het gebruik van twee soorten valuta benadeelt Cubanen nog meer. De convertible peso is gekoppeld aan de dollar en wordt gebruikt voor toerisme en buitenlandse handel. De meeste Cubanen worden echter uitbetaald in de lokale peso, vele malen minder waard dan de convertible peso. De meeste consumptiegoederen en luxegoederen uit het buitenland moeten in de laatstgenoemde valuta betaald worden, wat maakt dat deze luxe niet is weggelegd voor de meeste Cubanen. Een huizenconstructie programma opgezet door de overheid heeft de vraag niet bijgehouden. Bovendien weigeren velen hun huizen te verlaten tijdens stortbuien, uit angst dat de overheid hen terugkeer ontzegt of krakers hun huizen zullen overnemen. Geïmproviseerde elektriciteitsdraden die langs muren en plafonds lopen vormen een duidelijk brandgevaar. ‘Zo nu en dan moet de regering evacuaties afdwingen’, zegt een inwoner. ‘Stagnerende overheidssalarissen hebben vele Cubanen de toegang ontzegd tot de huizenmarkt die ontstond nadat de regering de koop en verkoop van huizen vorig jaar toestond’, zegt Carmelo Mesa-Lago, emeritus hoogleraar en jaren lang onderzoeker van de Cubaanse economie, aan de Universiteit van Pittsburgh. ‘Hervormingen zoals de autorisatie huizen te verkopen komt enkel degenen ten goede die de beste huizen hebben, omdat zij die kunnen verkopen en er een kleiner huis voor terug kunnen kopen, maar degenen met slechte behuizing hebben er niets aan.’

Pensioen
Ondanks de vele problemen praten weinigen openlijk over het verlaten van het eiland, met name omdat ze geen familieleden in het buitenland hebben of geld voor een visum of vliegticket. Het alternatief is in gammele of geïmproviseerde bootjes te vertrekken, een reis die tot de dood kan leiden of detentie of repressie door de Cubaanse overheid. ‘Ze pakken je, stoppen je in de gevangenis en laten je niet langer vissen’, zegt Jonas Echevarria. Eugenio Azcaly (61), kok in een staatsrestaurant, denkt met zijn ervaring en vaardigheden een paladar te kunnen openen of runnen, maar hij heeft geen financiële middelen of steun van familieleden in het buitenland. De staat is goed voor hem geweest door hem de mogelijkheid te hebben verleend op jonge leeftijd naar Oost Duitsland te gaan. Hij maakte het begin van de paladares mee is benieuwd naar zijn nabije pensioen. ‘Ik zal moeten blijven werken, maar ik heb geen idee waar. Ik weet niet of de nieuwe ondernemingen me zouden aannemen’. Meneer Echevarria zei een schamele $15 per maand te verdienen, nog onder het gemiddelde maandsalaris van $20 voor Cubaanse arbeiders.’Het is nooit genoeg maar we moeten altijd trachten rond te komen.’

Bron
* New York Times, 24 februari 2015

New York Times: Latijns-Amerikaanse leiders moeten oppositie Cuba steunen

In een commentaar op 28 december jl. schrijft de New York Times dat de steun van de internationale gemeenschap beslissend zal zijn bij de versterking van de oppositie in Cuba en kan voorkomen dat de repressie van de zijde van de Cubaanse autoriteiten zal groeien na de recente aankondiging van president Barack Obama over de normalisering van de relatie tussen de VS en Cuba. Citaat: ‘Als Cubaanse dissidenten en leiders van de civil society zullen worden uitgenodigd om deel te nemen aan de komende top in Panama, zoals Washington heeft bepleit, kan president Rousseff van Brazilië de toekomstige leiders van een democratisch Cuba toespreken,’ aldus de optimistische eindconclusie van de New York Times die met dit commentaar een tiende editorial binnen 3 maanden aan Cuba wijdde. Veel commentaren, o.a. over de opheffing van het embargo, de lof voor Cuba voor de strijd tegen ebola en de noodzaak de Cuban Five uit te wisselen tegen Alan Gross, kregen veel aandacht van de staatsmedia in Cuba; dit commentaar werd genegeerd.

Vlak bij de woning van de familie Payá was op de muur te lezen dat 'dissidentie verraad' was

Vlakbij de woning van de familie Payá was op de muur te lezen dat ‘dissidentie verraad’ was

Het commentaar van de New York Times begint met een uitvoerige verwijzing naar de omstandigheden waaronder de Cubaanse dissident Oswaldo Payá moest werken en leven. ‘In een staat van beleg, is dissidentie verraad’ stond er in graffiti geschreven op een woning vlak bij het huis van Payá. (zie foto hiernaast) Tientallen jaren lang heeft de autoritaire regering van Cuba vertrouwd op dat handige argument om alomtegenwoordige controle uit te oefenen op burgers en om oppositiegroepen ervan te weerhouden voldoende steun te krijgen en een bedreiging voor de staat te vormen. De boodschap was overduidelijk; zolang de VS probeerden de leiders van het land ten val te brengen en zich mengden in binnenlandse aangelegenheden was het een zaak van nationale soevereiniteit de rijen te sluiten.’

In maart 2005 werd voor de Cubaanse ambassade in Den Haag gedemonstreerd voor de vrijlating van de Groep van 75. Van links naar rechts: Bert Koenders, Boris Dittrich en Jeanette Ferrier

In maart 2005 werd voor de Cubaanse ambassade in Den Haag gedemonstreerd voor de vrijlating van de Groep van 75. Van links naar rechts: de kamerleden Bert Koenders, Boris Dittrich en Kathleen Ferrier

Waterscheiding 17 december NYT: ‘Het tijdperk dat op 17 december begon toen president Obama en president Raúl Castro het einde aankondigden van 50 jaar vijandschap tussen beide regeringen is een waterscheiding voor de veelvormige en moedige oppositie in Cuba. In 1998, aan het einde van tien jaar honger en armoede, ontstaan door de ineenstorting van de Sovjet Unie, jarenlange Cuba’s rijke oom, had Payá al een dappere poging ondernomen. Hij vertrouwde op een Cubaanse wet die groepen van 10.000 Cubanen of meer de mogelijkheid bood om nieuwe wetten voor te dragen. Meer dan 25.000 handtekeningen verzamelde hij van Cubanen die democratische hervormingen wensten, inclusief vrije verkiezingen, vrijheid van vereniging, persvrijheid en een minder centraal georganiseerde economie. In 2002 reageerde de Nationale Assemblee op het initiatief van Payá, ook bekend als het Varelaproject en voegde eigenhandig een amendement aan de Cubaanse grondwet toe waarbij het socialistische, éénpartijsysteem van Cuba ‘onherroepelijk’ werd verklaard. Het jaar daarop in maart 2003 werden een groep van 75 journalisten en dissidenten tijdens de zogeheten Zwarte Lente opgepakt en veroordeeld tot lange gevangenisstraffen. Dit hardhandig optreden waar vooral veel leiders van de beweging van Payá slachtoffer van werden, kreeg nauwelijks wereldwijd aandacht.‘ (…) ‘In 2010 ging de Cubaanse regering akkoord met een bemiddelingspoging van de katholieke kerk en werden veel politieke gevangenen van de Groep van 75 vrijgelaten, op voorwaarde dat zij naar Spanje gingen. Payá stierf in 2012 bij een auto-ongeluk dat volgens veel mensenrechtenactivisten was opgezet door de autoriteiten.’

De Damas de Blanco groeiden uit tot het symbool van het moeidg protest tegen de schending van mensenrechten na de Zwarte Lente van 2013. Deze foto is op 28 december in Havana genomen waar de stille mnifestatie niet werd verstoord.

De Damas de Blanco groeiden uit tot het symbool van het moedig protest tegen de schending van mensenrechten na de Zwarte Lente van 2013. Deze foto werd  op 28 december in Havana genomen waar de stille manifestatie niet werd verstoord.

Meer onderdrukking
De nieuwe dynamiek die nu ontstaat kan leiden tot een poging de dissidenten sterker te onderdrukken omdat het regime van Raúl Castro kwetsbaarder wordt vanwege een golf van investeringen, toerisme en de toename van informatiestromen. ‘Tientallen jaren hebben de Latijnsamerikaanse landen het regime van de Castro’s beschermd of minstens getolereerd want meningsverschillen zouden kunnen worden uitgelegd als steun aan de harde politiek van Washington. Nu Obama een einde heeft gemaakt aan dit dilemma hebben de leiders van democratische landen de mogelijkheid de principes te verdedigen waarvoor Cubaanse activisten pleiten’, aldus de krant. Het voorstel van de New York Times houdt in dat met name de leiders van de krachtigste economieën van Latijns Amerika sterke bondgenoten worden van de leiders van de Cubaanse oppositie. Zij zouden dit op de Top van de Amerika’s in april volgend jaar in Panama – waar zowel Raúl Castro als Obama aan deelnemen –  zichtbaar kunnen maken. ‘Hoewel historisch gezien de landen van Latijns Amerika altijd weigerden tussenbeide te komen in de interne aangelegenheden van een buurland, zouden de Mexicaanse president Enrique Peña Nieto en president Dilma Rousseff van Brazilië, onvermoeibaar moeten spreken over de verdediging van de democratische principes die door een meerderheid van de staten in de Amerika’s worden aangehangen,’ aldus het commentaar.

José Daniel Ferrer

José Daniel Ferrer

Geen dramatische omverwerping
In het artikel komt ook de dissident José Daniel Ferrer, leider van de Unión Patriótica de Cuba (UNPACU) en ex-gevangene van de Groep van 75, aan het woord. Hij weigerde na zijn vrijlating uitgezet te worden naar Spanje. Ferrer sprak met de journalist Ernesto Londoño van de New York Times die vorige maand Havana bezocht. Ferrer zet uiteen dat een plotselinge, dramatische omverwerping van de Castroregering niet zijn optie is hoewel veel Cubaanse ballingen daarvoor zullen kiezen. Het is beter dat Cuba’s oppositiebeweging in sterkte en capaciteit groeit en in staat is aan tafel mee te praten. ‘Wij moeten sterk genoeg worden om het regime te dwingen te onderhandelen,’ zegt Ferrer, die erkent dat het tijd vraagt om genoeg Cubanen te doen geloven dat het kiezen voor de oppositie de risico’s waard is. ‘Niemand wil wedden op het paard dat de race verliest.’

Aan tafel in Panama
Aan het slot concludeert de New York Times: ‘Als Cubaanse dissidenten en leiders van de civil society zullen worden uitgenodigd om deel te nemen aan de komende top in Panama in april 2015, zoals Washington bepleit, kan president Rouseff van Brazilië de toekomstige leiders van een democratisch Cuba toespreken.’

Link
Het volledige commentaar van de New York Times, 28 december 2014
* Alle commentaren van de New York Times over Cuba sinds 12 oktober 2014, getiteld: Cuba, a new start.

De initiatiefneemster van Ik eis ook /  #YoTambienExijo Tania Brugueera is in één week tijd tweemaal gearresteerd. De eerste maal om te voorkomen dat de Open Microfoon-Act op het Plein van de Revolutie zou doorgaan en een tweede maal toen Tania na haar vrijlating aankondigde op de boulevard Malecón een persconferentie te houden. Woensdagnacht werd zij voor de tweede maal vrijgelaten en kreeg zij te horen dat zij Cuba de eerste twee, drie maanden niet mag verlaten. Ze wordt beschuldigd van ‘verzet’ en ‘verstoring van de openbare orde.’ Een reactie op de website Diario de Cuba luidt: ‘Papa straft zijn slecht opgevoed kind, ze mag twee maanden lang niet uitgaan. Opperste belachelijkheid’

De initiatiefneemster van Ik eis ook / #YoTambienExijo, Tania Bruguera, is in één week tijd tweemaal gearresteerd. De eerste maal om te voorkomen dat de Open Microfoon-Act op het Plein van de Revolutie zou doorgaan en een tweede maal toen Tania na haar vrijlating aankondigde op de boulevard Malecón een persconferentie te houden. Woensdagnacht werd zij voor de tweede maal vrijgelaten en kreeg zij te horen dat zij Cuba de eerste twee, drie maanden niet mag verlaten. Ze wordt beschuldigd van ‘verzet’ en ‘verstoring van de openbare orde.’ Een reactie op de website Diario de Cuba luidt: ‘Papa straft zijn slecht opgevoed kind, ze mag twee maanden lang niet uitgaan. Opperste belachelijkheid’.

* Commentaar New York Times, 30 december 2014
Op 30 december reageerde de New York Times op het onmogelijk maken van een vreedzame open-microfoon-act op het Plein van de Revolutie in Havana waarbij o.a. de initiatiefneemster Anita Bruguera gevangen werd genomen. Zij heeft inmiddels een verbod gekregen om de eerste twee maanden een reis naar het buitenland te maken. NYT: ‘Het smoren van kritische stemmen bewijst dat de Cubaanse regering niet bereid is de grondrechten te accepteren waarvan de meeste mensen in dit werelddeel genieten. Deze houding zal de kritiek doen toenemen van de tegenstanders van de historische ommekeer in het Cubabeleid van president Obama. Het hardhandig optreden van de regering van de Castro’s geeft hen komend jaar munitie om de poging van de Obama-administratie het embargo te versoepelen, te dwarsbomen en belemmert het perspectief op een wettelijke basis de sancties die Washington eerder aan Cuba oplegde, terug te draaien. Dat effect zou schandelijk zijn en op langere termijn negatieve gevolgen hebben voor Havana’.

New York Times wil steun voor nieuwe Cubaanse ondernemers

In een commentaar zondag jongstleden dringt The New York Times er bij president Barack Obama op aan de steun aan ‘de groep ondernemers’ in Cuba te vergroten door versoepeling van de economische sancties tegen het regime. Het is het zevende commentaar over de relatie tussen Cuba en de VS dat deze krant sinds 11 oktober publiceert. De conclusie van het commentaar luidt dat ‘hoewel de economische transformatie in Cuba langzaam voortschrijdt, ze toch kan leiden tot een opener samenleving. Op dit moment helpt de voortdurende vijandschap van Washington enkel de oude garde in Cuba.’

pesos-met-bananenCitaat: ‘President Obama zou kunnen bijdragen aan de groei van de kleine maar snel groeiende ondernemersgroep door de sancties te versoepelen, die hij eenzijdig in het kader van zijn uitvoerende bevoegdheden kan doorvoeren. Het commentaar signaleert dat de Obama-administratie ‘de hervormingen met scepsis’ heeft bezien. En hoewel de krant erkent dat het Witte Huis ‘de beperkingen op het reizen en het overmaken van geld heeft ‘versoepeld’, bekritiseert de NYT het feit ‘dat er relatief weinig is gedaan om de serie sancties die de VS de afgelopen tientallen jaren Cuba heeft opgelegd, te versoepelen.’ De krant stelt voor dat het Witte Huis ‘begint met met een proces waarbij Cuba geschrapt wordt van de lijst met landen die terroristische organisaties steunen.’ Verder wordt opnieuw het idee gelanceerd om via bepaalde kanalen Amerikanen in staat te stellen particuliere bedrijven in Cuba te van kapitaal te voorzien. In maart van dit jaar deed de Cuba Study Group – bestaande uit voormalige functionarissen, ondernemers en intellectuelen – via een open brief een soortgelijke oproep aan Obama.

Falen eigen economie
De krant merkt ook op dat steun aan Cubaanse-Amerikanen die een robuustere rol willen spelen bij de economische omvorming van het land, ook de gewoonte van de Cubaanse regering de schuld voor de tekortkomingen van de eigen economie aan Washington te wijten, kan afzwakken. De krant spreekt ook over tegenstellingen tussen ‘de leiders van de oude garde’ en de ‘reformisten’ binnen het regime over de mate van en de snelheid waarmee de economische hervormingen moeten worden doorgevoerd. ‘De Cubaanse autoriteiten nemen een onevenwichtige houding aan tegenover de groeiende particuliere sector. Men verwelkomt de extra werkgelegenheid en de belastingen die er uit voortvloeien, maar tegelijkertijd dwingen de bureaucraten succesvolle particuliere ondernemingen om hun bedrijf om te vormen tot ‘coöperaties’ , die samenwerken met de Staat. De boodschap luidt: ‘Wij willen welvaart, maar geen personen die welvarender zijn dan anderen,’ aldus de krant.

Twijfel aan succes
Ter relativering van het commentaar schrijft de krant nog dat Washington weliswaar de ‘reformistische groepen zou kunnen versterken door Cubaanse ondernemers te voorzien van externe financiering en scholing van werkgeverschap’, maar waarschuwt tegelijkertijd dat ‘het weinig waarschijnlijk is dat deze strategie succesvol zal zijn, laat staan dat de VS haar politiek van regimewijziging zal opgeven.’ Maar ondanks het feit dat ‘de economische transformatie in Cuba langzaam zal voortschrijden, zou ze toch kunnen leiden tot een opener samenleving. Op dit moment helpt de voortdurende vijandschap van Washington enkel de oude garde in Cuba,’ aldus de New York Times.

Link
* Cuba op een kruispunt, het Engelstalige commentaar van de New York Times, 14 december 2014

Amerikaanse gevangene in Cuba spil verbetering relatie Cuba VS

Afgelopen woensdag was het precies 5 jaar geleden dat de Amerikaanse ontwikkelingswerker Alan Gross (65) in Havana werd gearresteerd. Hij was op dat moment werkzaam voor een project van USAID, een overheidsinstelling van de VS en zou internet hebben geïnstalleerd voor de joodse gemeenschap in Cuba. In 2011 werd hij veroordeeld tot 15 jaar gevangenisstraf omdat hij had deelgenomen aan ‘een subversief programma gefinancierd door de regering van de VS’ en ‘aan daden tegen de nationale onafhankelijkheid en territoriale integriteit van de Staat.’ De kansen op een mogelijke verbetering van de relaties tussen de VS en Cuba en de mogelijke opheffing van het Amerikaans embargo, worden sterk bepaald door het lot van Gross.

Demonstratie in de VS; Breng Alan thuis

Demonstratie in de VS; breng Alan thuis

Dinsdag noemde het Amerikaanse Ministerie van Buitenlandse Zaken zijn situatie ‘zeer ontluisterend’, gegeven het feit dat zijn werk er uit bestond internet aan Cubanen aan te bieden en ‘de Cubaanse regering geen toestemming gaf dat Gross kon terugkeren naar zijn gezin waar hij behoort.’ Washington heeft al eerder benadrukt dat de vrijlating van Gross ‘een eerste  prioriteit’ is, maar de VS weigeren Gross uit te ruilen met drie Cubaanse geheime agenten die in Amerika op beschuldiging van spionage gevangen zitten. Deze drie gevangen agenten, twee Cubanen werden eerder vrijgelaten, werden in 2001 veroordeeld omdat ze deel uitmaakten van een clandestien netwerk Red Avispa, ondermeer bedoeld om dat Cubaanse ballingengemeenschap in Florida te bespioneren. Volgens de BBC Mundo correspondent, Thomas Sparrow, ziet de Amerikaanse regering geen overeenkomst tussen beide situaties.

'Blokkade is volkerenmoord'

‘Blokkade is volkerenmoord’

Pressie tot uitruil
Die opvatting valt niet samen met de mening van invloedrijke personen in het land die juist wel voor een uitruil zijn en aandringen op meer stappen om Gross te bevrijden. Twee senatoren waren vorige maand in Havana en spraken met de 65-jarige Amerikaanse gevangene. En de New York Times publiceerde recent zes commentaren waarin o.a. benadrukt werd dat de uitruil van Gross tegen de drie Cubaanse spionnen de moeite waard zou zijn, onder meer omdat het de enige ‘levensvatbare weg’ zou zijn via welke Gross, die een slechte gezondheid heeft, de cel kan verlaten. Op 2 november schreef de krant: ‘Een uitruil kan de weg openen naar herstel van de diplomatiek betrekkingen, waardoor de VS de mogelijkheid zouden hebben positieve veranderingen op het eiland te voeden zoals de expansie van de handel, het toerisme en meer contacten tussen de Cubanen en de Noord – Amerikanen.’(…) ‘Zoniet dan bestendigt men de vijandschap die meer dan 50 jaar bestond en wordt de cirkel van wantrouwen en daden van sabotage aan beide kanten, enkel verlengd.’

U.S. Republican Senator Jeff Flake speaks to reporters as U.S. Democrat Senator Tom Udall listens during a news conference in Havana November 11, 2014.   REUTERS/Enrique De La Osa

De Republikeinse senator Jeff Flake spreekt tijdens een persconferentie op 11 november 2014 in Havana. De Democraat senator Tom Udall zit naast hem.

Onvoldoende inspanningen
Het bezoek van de twee Amerikaanse senatoren, de Democraat Tom Udall en de Republikein Jeff Flake, aan Cuba vond enkele dagen later plaats. Tijdens een ontmoeting met de pers, zei senator Flake dat de vrijlating van Gross ‘nabij is’ en dat Alan Gross dit zelf had gezegd. Er komt hoe dan ook een einde aan.’ De familie van Gross en de advocaat zijn minder stellig; zij benadrukken dat Gross op zijn verjaardag in mei j.l. had laten weten geen volgende verjaardag meer in de cel te willen vieren. Hij dreigde zichzelf van het leven te benemen. Maar het Amerikaanse Ministerie van Buitenlandse Zaken noemt de situatie van Gross een ‘sleutelkwestie’ maar voegde er ook toe dat er nog ‘onvoldoende voortgang geboekt is zodat hij naar huis kan gaan’. En Mariela Castro, dochter van de president, zei vorige week tegen de BBC dat ‘als Alan Gross nu nog in Cuba is, dat door Obama veroorzaakt wordt omdat deze onvoldoende stappen zette om onze drie kameraden terug te halen.’

Bron
* BBC Mundo, 3 december 2014 (enigszins ingekort)
Linken
* Op 3 november publiceerde de New York Times een tijdlijn over de kwestie Gross vanaf 2009 tot nu.
* Persbureau AP (3 december 2014) over de politieke ruimte van president Obama.

Journalist New York Times spreekt met redactie oppositiekrant

Ernesto Londoño, de journalist van The New York Times, aan wie een serie commentaren van zijn krant over Cuba worden toegeschreven, bezocht vorige week Cuba (zie bericht op deze weblog) en ging o.a. bij de redactie van de partijkrant Granma langs. Kritische Cubanen vroegen zich af of hij het bij een gesprek met de spreekbuis bij uitstek van het regime zou laten.

Foto van Londoñes rit over het platteland. 'Veel braakliggend land en weinig stimulansen om het te bewerken,' is zijn commentaar.

Foto uit Facebook van Londoñes van zijn rit over het platteland. ‘Veel braakliggend land en weinig stimulansen voor de boeren om het te bewerken,’ is zijn commentaar.

De redactie van de digitale oppositionele krant 14ymedio nodigde hem uit voor een gesprek. Vorige week zaterdag vond dit gesprek plaats in een hotel in Havana waar Londoño verbleef. 14ymedio had hem graag willen interviewen, maar daarvoor had hij eerst de toestemming van zijn werkgever The New York Times nodig. Ook foto’s maken was niet toegestaan. Vervolgens werd ‘in een sfeer van wederzijds respect en een grote bereidwilligheid naar ons te luisteren’ gesproken over thema’s als de journalistiek, jongeren in Cuba, de economie, het embargo, de onderdrukking, werken voor eigen rekening en de bekende zes commentaren van The New York Times die de krant in de afgelopen weken aan Cuba wijdde.

Vooral in conservatief Cubaanse kringen in de VS worden Londoño en zijn krant NYT gezien als 'hielenlikkers' van de Castrodictatuur. Hier een fotomontage van Babalublog

Vooral in conservatief Cubaanse kringen in de VS worden Londoño en zijn krant de NYT gezien als ‘hielenlikkers’ van de Castrodictatuur. Hier een fotomontage van Babalublog.

14ymedio maakte een samenvatting van het besprokene. Drie uur later liet Londoño via Twitter weten dat hij helaas vanwege de censuur in Cuba het verslag van de ontmoeting zelf niet kon lezen. ‘Het wordt geblokkeerd.’

Ernesto Londoño @londonoe  ·  3 uur later

Wish I could access this @14ymedio piece about my meeting w/ @yoanisanchez & co. Sadly, it’s blocked in #Cuba.

Link
* De Spaanstalige samenvatting van de ontmoeting tussen Londoño en de redactie van 14ymedio

Fidel Castro over aanslag op Oswaldo Payá: ‘goedkope laster’

In het commentaar van de New York Times (12 oktober) over het herstel van de relaties tussen de VS en Cuba,  wordt opgemerkt dat ‘deze autoritaire regering doorgaat met het vervolgen en vastzetten van dissidenten. Havana heeft ook nooit de verdachte omstandigheden belicht rond de dood van de politieke activist Oswaldo Payá.’ In een commentaar noemt ex-president Fidel Castro deze kritiek ‘goedkope laster’. Het is de eerste maal dat een zo’n hoge vertegenwoordiger van het regime ingaat op de schuldvraag over het auto-ongeluk op 22 juli 2012 bij Bayamo waarbij Oswaldo Payá samen met zijn collega Harold Cepero, overleed.

Oswaldo Payá en Fidel Castro (montage)

Oswaldo Payá en Fidel Castro (montage)

De dictator citeert ook verschillende fragmenten uit het commentaar van de New York Times waaronder die over de onwil van de Cubaanse machthebbers de dood van Oswaldo Payá op te helderen. De Cubaanse media hebben nooit bericht gedaan van de diverse aanklachten van de familie Payá en de Movimiento Cristiano Liberación, waarin zij het regime aanwijzen als de eerste verantwoordelijke voor de ‘moord’ op hun vader en echtgenoot. Het regime heeft altijd gesproken over een ‘auto-ongeluk’ waarvoor de Spaanse chauffeur Ángel Carromero werd veroordeeld tot 4 jaar gevangenisstraf. Eind 2012 mocht hij wegens een afspraak tussen Havana en Madrid naar Spanje terugkeren. Bij terugkeer zei hij dat zijn auto de hele dag werd achtervolgd door een wagen van de overheid en klem werd gereden. In het artikel bekritiseert Fidel Castro de tekst van het commentaar in de New York Times ook omdat ‘de krant vooral de goede kanten belicht van de Noord-Amerikaanse politiek’ hoewel Fidel ook vaststelt dat de krant de hoge graad van scholing erkent, ‘maar nalaat deze te vergelijken met de situatie in Cuba voor 1959′ toen het land geleid werd door ‘de bondgenoot van de VS en grote plunderaar Fulgencio Batista,’ aldus Fidel.

Carromero tijdens de persconferentie

Carromero tijdens de persconferentie

Aanslag
Deze week presenteerde Ángel Carromero, politiek leider van de jongerenorganisatie van de Partido Popular (PP), zijn boek Muerte bajo sospecha / Dood onder verdachte omstandigheden in Miami en herhaalde hij dat de dood van Oswaldo Payá ‘geen ongeluk, maar een aanslag’ was. Tijdens een persconferentie waarbij ook de vrouw en dochter, Ofelia Acevedo Maura y Rosa María Payá Acevedo van Payá aanwezig waren, presenteerde Carromero een serie officiële foto’s waarmee hij aantoonde dat er sprake was van manipulatie van bewijzen. Op een van de foto’s is de achterbumper geheel intact terwijl op andere foto’s dezelfde bumper half afgebroken lijkt en in het gras hangt. Ook de voorbumper en een wiel zitten op foto’s op andere plaatsen. Over zijn eerste verklaring die hij enkele dagen na het ongeluk in Havana aflegde en toen zei geen enkele auto te hebben gezien, zegt hij dat deze onder zware druk werd afgenomen en dat hij ‘hier niet zou zitten’ als hij de verklaring niet had afgelegd. Volgens Carromero is het duidelijk dat de Cubaanse regering achter de dood van deze twee dissidenten zit (‘ze reden ons van de weg’) en hij eist dan ook, samen met de familie een internationaal onderzoek.

handtekening-fidelLinken
* That which never can be forgotten, het commentaar (Engelstalig) van Fidel Castro, 13 oktober 2014
* De persconferentie van Ángel Carromero, Spaans TV-kanaal  in de VS, 8 minuten.

Ted Henken: ‘Betrokkenheid VS met Cuba is een risico waard’

Ted Henken is hoogleraar sociologie en Latijns-Amerika studies aan het Baruch College (New York), hij is mede-uitgever van Cuba in Focus en mede-auteur van Ondernemend Cuba: het veranderend politiek landschap. Hij bestudeerde ook het fenomeen van bloggers en blogs in Cuba en sprak daarbij met dissidente en staatsbloggers. Voor een tweede bezoek aan Cuba kreeg hij destijds geen toestemming van de Cubaanse autoriteiten.

Ted Henken in gesprek met blogger en journaliste Yoani Sanchez

Ted Henken in gesprek met blogger en journaliste Yoani Sánchez

In maart 2013 vertelde de Cubaanse blogger Yoani Sánchez mij dat ze onder de indruk was van de steun door president Obama voor het recht van de Cubanen om zelf hun toekomst te bepalen, de uitbreiding van familiebezoeken en de culturele uitwisseling in het kader van zogeheten ‘people to people’ reizen naar het eiland. Vervolgens vergeleek ze half grappend de hints van Obama naar een ‘veranderende VS-beleid tegenover Cuba’ met de pogingen van Raúl Castro’s het functioneren van de Cubaanse economie te ‘hervormen.’ Net als de pogingen van Raúl Castro, zijn de maatregelen van Obama niet voldoende dapper om ons daar te krijgen waar we naar toe willen.

Brein
Inderdaad, gezien Cuba’s sombere staat van dienst op mensenrechtengebied en de weerbarstige problematiek om de buitenlandse politiek van de VS, zo verbonden met de binnenlandse verhoudingen, te veranderen, kan men concluderen dat ondanks de goede bedoelingen van Obama, dit makkelijker gezegd dan gedaan is. Maar een simpel besluitvormingsspel waar ik recent aan deel nam, zou Amerikaanse besluitvormers kunnen helpen het raadsel op te lossen. Als je een belangrijke beslissing overweegt gebruik je je B.R.A.I.N. (brein) en denk na over de Benefits (voordelen), Risks (risico’s) en Alternatives (alternatieven), vertrouw op je Intuition (Intuïtie) en vraag jezelf af wat er gebeurt als we Nothing (niks) doen.

Steun zelfstandigen
Een voordeel van een groter engagement met Cuba is dat de VS in staat zouden worden gesteld om de economische vooruitgang en de autonomie van Cubaanse ondernemers te vergroten. Toegegeven, daar ligt ook een risico omdat de betrokkenheid met Cuba het Castroregime zou kunnen versterken ten koste van de mensen. Maar mijn intuïtie zegt dat het beter is om de bevolking krachtig te maken en het mogelijk bijkomende voordeel voor het regime voor lief te nemen dan het huidige doe-maar-niks-beleid voort te zetten dat beoogt de Cubaanse regering te ondermijnen terwijl de bijkomende schade voor de bevolking wordt geaccepteerd.

Demonstratie van Cubaanse scholieren (september 2014) voor de vrijlating van drie Cubaanse gevangenen in de VS

Demonstratie van Cubaanse scholieren (september 2014) voor de vrijlating van drie Cubaanse gevangenen in de VS.

Alternatieven
Veranderen van beleid is geen zaak van alles of niks. Gezien Obama’s commentaar vorig jaar dat de VS ‘creatief’ moeten zijn bij de benadering van Cuba, is hij zich zeer bewust dat er diverse alternatieven zijn voor óf het intrekken van het embargo óf de versterking ervan. Deze alternatieven bestaan uit vertrouwenwekkende bilaterale maatregelen op het gebied van milieu, migratie en medische samenwerking; een verdere versterking van familiebezoeken en educatieve en culturele uitwisseling; en nieuwe mogelijkheden in telecomzaken en financiering en steun aan de snelgroeiende sector van kleine zelfstandige ondernemers in Cuba. Deze alternatieven uitproberen maakt het gemakkelijker om meer gevoelige thema’s zoals de voortdurende gevangenschap van Alan Gross in Cuba, de drie Cubaanse agenten in de VS, de schendingen van mensenrechten in Cuba en het Amerikaans embargo, aan de orde te stellen.

Politiek pragmatisme
Recente ontwikkelingen op het eiland, alsmede opiniepeilingen onder Cubaanse – Amerikanen, maken duidelijk dat een groeiende meerderheid van hen van mening is dat hun diep gekoesterde principes beter worden vertolkt door politiek pragmatisme en engagement. Noch gepassioneerde retoriek, noch verouderde ideologie dienen de belangen van Washington of helpen de versterking van de Cubaanse mens. Met de komende top (in 2015) in Panama, hebben de VS de mogelijkheid hun B.R.A.I.N. te gebruiken en kunnen zij beleid lanceren van pragmatisme en principieel engagement met de Cubaanse werkelijkheid, dat zowel de Amerikaanse belangen dient als de Cubanen in staat stelt gemakkelijker de architecten te worden van hun eigen toekomst.

Bron
* New York Times, 12 oktober 2014
Link
* Facebook Ted Henken