Van onze vrouw in Havana (deel 1)

De United States Interests Section van de Ambassade van Zwitserland in Havana was tussen 1 september 1977 tot 20 juli 2015 de Amerikaanse vertegenwoordiging in Cuba. Op 20 juli 2015 volgde het herstel van de diplomatieke relaties tussen de VS en Cuba. Die waren op 3 januari 1961 verbroken en de ambassadeurs van beide landen hadden zich terugtrokken. President Clinton zond in 1999 de ervaren diplomate Vicky Huddleston naar Havana als Amerikaans vertegenwoordiger. Zij schreef onlangs From Our Woman in Havana over haar ervaringen. De Huffington Post publiceerde een hoofdstuk uit dit boek dat hierna volgt.

cover-vicky-huddleston-Our-Woman-in-HavanaIk was de eerste vrouw die de U.S. Interests Section leidde. Fidel noemde me la jefa oftewel de cheffin. Mijn officiële titel was principal officer, maar Amerikanen en Cubanen noemden me Ambassador Huddleston omdat ik die titel eerder had gekregen in Madagaskar. De Cubanen vonden dat een goed idee en noemden in het vervolg de chef van de Cuban Interests Section in Washington D.C., Fernando Remírez de Estenoz Barciela,  Ambassador Remírez. Het voedde de illusie van status op een hoger niveau. Mijn staf bestond uit 50 Amerikanen die diverse Amerikaanse instellingen vertegenwoordigden en ongeveer 200 Cubanen. Maar officieel – nog eeen contradictie – hadden we geen Cubaanse medewerkers in dienst. Net als andere buitenlandse instellingen in Cuba, voorzagen we niet zelf in Cubaans stafpersoneel; een Cubaanse overheidinstelling CUBALSE  voorzag in ons lokaal personeel. Maar we behandelden hen hetzelfde als de lokale medewerkers in ambassades over de hele wereld; we betaalden ze een eerlijk salaris op basis van hun verantwoordelijkheden en hielpen, als ze met pensioen gingen, met het pensioen waarop ze recht op hadden. Deze verwarrende status van onze lokale werknemers betekende dat ze twee bazen hadden: het Cubaanse staatsbemiddelingsbureau en de U.S. Interests Section. In enkele gevallen had onze lokale staf drie bazen; sommigen waren spionnen, werkzaam bij het Cubaanse Ministerie van Binnenlandse Zaken, dat verantwoordelijk is voor de interne veiligheid van de Cubaanse staat. Om onze geheimen te beschermen, hadden Cubaanse werknemers alleen toegang tot de eerste twee verdiepingen van het kantoor van de U.S. Interests Section. Al onze lokale werknemers werden gedwongen verslag uit te brengen over onze activiteiten aan de Cubaanse overheid als zij hun baan wilden behouden. Als een Cubaanse werknemer niet over onze activiteiten zou rapporteren, zou hij of zij worden ontslagen en dat zouden we merken wanneer die werknemer niet kwam opdagen voor zijn werk. Bij verschillende gelegenheden heb ik geprotesteerd bij het Ministerie van Buitenlandse Zaken, maar de werknemers zijn nooit teruggekeerd. Het beste wat ik kon doen, was een belofte los te krijgen dat de persoon in kwestie misschien naar een andere diplomatieke missie zou worden gestuurd.

havana-amerikaanse-ambassadeConsulaire activiteiten
Onze Amerikaanse staf bestond zoals bij elke ambassade uit buitenlandse-dienst- medewerkers die werkten op de afdelingen politieke, economische, administratieve en publieke diplomatie. De Immigratie- en Naturalisatiedienst afdeling opereerde enkele blokken verderop vanuit een kleiner gebouw aan de Malecón boulevard. Het enige doel was om vluchtelingenvisa te verstrekken aan gekwalificeerde Cubaanse aanvragers. Onze consulaire medewerkers van Amerikanen en Cubanen verstrekten duizenden visa aan Cubaanse bezoekers en migranten naar de Verenigde Staten. Volgens de voorwaarden van de migratieovereenkomst van 1994 hebben we jaarlijks 20.000 immigrantenvisa afgegeven. Toch stopte dit niet de uittocht van Cubanen zonder papieren. Het consulaire gedeelte, dat het grootste deel van de begane grond in beslag nam, bood ook diensten aan Amerikanen die Cuba, zowel legaal als illegaal, bezochten. Aanvankelijk werden degenen die illegaal in Cuba waren, gerapporteerd aan het bureau van de OFAC, de U.S. Treasury’s Office of Foreign Assets Contral, de afdeling van het Ministerie van Financiën die de naleving van het Amerikaans embargo tegen Cuba controleerde. Ik heb dit beleid gewijzigd omdat het voorkwam dat Amerikanen die medische, financiële of andere hulp nodig hadden, bij de consulaire afdeling moesten komen. De nieuwe richtlijnen waren eenvoudig: consulaire ambtenaren zouden niet naar de status van Amerikaanse bezoekers vragen en omat ze deze niet kenden zou het niet verplicht zijn om te rapporteren aan OFAC. Het werkte goed tijdens mijn verblijf in Cuba, maar ik ga ervan uit dat mijn ‘don’t ask, don’t tell’ als regel werd omgekeerd toen de relaties verslechterden nadat ik in september 2002 Cuba verliet.

Politie en kustwacht
Daarnaast werkte de Interests Section met de Cubaanse overheid samen aan milieuonderzoek om de gezondheid van de Cubaanse koraalriffen, de belangrijkste viskwekerijen voor de Noord-Atlantische Oceaan, te waarborgen. We hebben ook informatie uitgewisseld om de drugshandel te dwarsbomen. De Cubaanse grenswacht bracht de Amerikaanse kustwacht op de hoogte wanneer handelaars het Cubaanse luchtruim of de waterwegen gebruikten. De officier van de kustwacht in mijn personeel had uitstekende relaties met zijn collega’s bij de Cubaanse grenswacht. Af en toe stuurde Cuba criminelen, gezocht door de FBI terug naar Amerikaanse autoriteiten. Ik verwachtte dat de Cubaanse regering blij zou zijn dat ik de nieuwe Amerikaanse vertegenwoordiger was. Dit was de eerste keer dat een vrouw en een voormalige ambassadeur naar Havana was gestuurd als onze belangrijkste diplomaat. Ik wist dat Castro de voorkeur gaf aan de omgang met vrouwen, en een bonus was dat ik een titel had die een hogere status op het werk verleende. Daarom verwachtte ik dat ik een relatie zou kunnen opbouwen die zou kunnen leiden tot verbeterde relaties. Het bleek dat dit niet de manier was waarop de Cubaanse hiërarchie mij zag. Sterker nog, ze waren op hun hoede omdat een voormalig hoofd van de afdeling Cubaanse Inlichtingen, die me niet mocht – of die naar mijn mening iedere vrouw in een officiële positie niet mocht – de Cubanen vertelde dat ik een hardliner was. Toch was ik niet overdreven bezorgd. Ik was van plan om een vertrouwensrelatie op te bouwen met Ricardo Alarcón, de belangrijkste adviseur van Castro in de Verenigde Staten, die ik kende van mijn jaren toen ik de Cubaanse aangelegenheden bij het Ministerie van Buitenlandse Zaken leidde.

politie-cubaanse-activisten-opgepakt-dag-van-mensenrechten10122015

Mensenrechtenactivisten gearresteerd

Mensenrechten
Een van mijn belangrijkste taken was om Cuba’s mensenrechtenactivisten te ontmoeten, een activiteit waar de Cubaanse regering vooral een hekel aan had. Bezorgd over onze relaties met de dissidenten, hielden Castro en zijn entourage deze bijeenkomsten nauwlettend in de gaten. Ik vroeg me vaak af waarom hij zo geobsedeerd was door de dissidentengemeenschap, gezien het feit dat deze weinig macht of invloed had in het land. Misschien vond hij het gewoon niet leuk dat er Cubanen waren die zijn visie van hoe het land geregeerd moest worden, tegen wilden spreken. Ik heb de dissidenten heel goed leren kennen. Er waren veel kleine groepen die regelmatig probeerden samen een coalitie te vormen, maar de meest conservatieve dissidenten weigerden steevast om mee te doen. De bekendste waren de Groep van Vier (het regime noemde hen de Bende van Vier), bestaande uit Felix Bonne, René Gomez Manzano, Vladimiro Roca Antúnez (zoon van Blas Roca Calderio, oprichter van de Cubaanse Communistische Partij) en Marta Beatriz Roque. In de jaren ’70 en ’80 hadden ze belangrijke posities bekleed aan universiteiten en in het leger, maar hun standpunten leidden tot confrontaties met de politici en tot ontslag uit hun posities. Ze werden gevangen gezet voor het publiceren van een pamflet, La Patria es de Todos (Het Vaderland is van ons Allen), dat Cubanen aanspoorde om de verkiezingen te boycotten en buitenlandse investeerders vroeg om Cuba te mijden. Beatriz Roque, die de leider was van deze groep, was net zo taai als Fidel. Haar reputatie als een van de belangrijkste activisten van het land had ze verdiend; ze is de confrontatie met de autoriteiten nooit uit de weg gegaan, ondanks de aanhoudende ziekte die haar af en toe het ziekenhuis in dwong. Toen ik me zorgen maakte over haar openhartige opmerkingen, wuifde ze mijn bezorgdheid weg: ‘Ze zullen me gevangen nemen, ongeacht wat ik doe of zeg.’

Vladimiro Roca, Marta Beatriz Roque y Félix Bonne, autores con René Gómez Manzano del documento La Patria es de Todos 1997

Vladimiro Roca, Marta Beatriz Roque en Felix Bonne (rechts achter)

Bonne was mijn favoriete dissident. Hij was een van de weinige dissidenten met een zwarte achtergrond en een briljant elektrotechnische ingenieur geweest tot het regime hem zijn universitaire baan afnam. De meest militante van de Groep van Vier waren Roca, een sociaaldemocraat, en Gomez Manzano, een advocaat die dissidenten vertegenwoordigde en zich toen bij hen voegde in de oppositie tegen de regering. Naar hun mening zou er geen compromis mogelijk zijn met het Castro-regime. Vladimiro Roca, die een elite MiG-piloot was in de Cubaanse strijdkrachten voordat hij een dissident werd, werd diep gewantrouwd door de Cubaanse hiërarchie. In hun ogen was hij niet alleen een dissident, maar een verrader, omdat hij aanvankelijk had gevochten voor de revolutie, maar die daarna durfde te trotseren.

CUBAN DISSIDENTS

Oswaldo Paya, Vladimiro Roca en Elizardo Sánchez (van links naar rechts)

Gematigden
De bekendsten van de gematigde groep dissidenten waren Oswaldo Payá en Elizardo Sánchez. Sánchez was bekend vanwege zijn mensenrechtenmonitoringsgroep CCDHRN en Payá zou beroemd worden vanwege zijn Project Varela – genoemd naar een Spaanse priester – en waarin hij pleitte voor Cubaanse onafhankelijkheid. Varela moest de Cubaanse grondwet wijzigen in plaats van deze volledig te verwerpen. Project Varela was succesvol in het vergaren van wereldwijde aandacht, maar vormde niet – net als elke andere dissidente activiteit – de minste bedreiging voor Castro’s regering. De Groep van Vier en de gematigden van het Project Varela stonden voor grote uitdagingen. Geen van hun leiders had het charisma van Fidel Castro. Ze waren krachtige persoonlijkheden, maar ze misten volgelingen. Het algehele gebrek aan communicatie en transport maakte het moeilijk om hun overtuigingen in het land te verspreiden en hun potentiële invloed werd door rivaliteit verder uitgehold. Cuba’s netwerk van wijkcommissies, Comités voor de Verdediging van de Revolutie, volgden en rapporteerden over hun activiteiten. Nog erger was het feit dat de alomtegenwoordige staatsveiligheidsdienst de hele dissidentengemeenschap had geïnfiltreerd. Niemand wist zeker of een van hen misschien een dubbelagent was.

Bron
* From Our Woman in Havana: A Diplomat’s Chronicle of America’s Long Struggle With Castro’s Cuba door ambassador Vicki Huddleston. Uitgeverij The Overlook Press, Peter Mayer Publishers, Inc.

Link
* De boekbespreking van From Our woman in Havana door reisjournalist Chris Baker, maart 2018
* Vicky Huddleston op de website van American Foreign Service: Even in hostile environments, FSOs effectively represent U.S. interests through open communication. Here is one case study.

Advertenties

Kritiek traagheid Cubabeleid Trump

Ruim 3 maanden geleden, op 16 juni, sprak president Trump in het Manuel Artime Theater in Miami over nieuwe sancties tegen Cuba. Historische grond want Artime was een van de leiders van de mislukte inval in de Varkensbaai in 1961 door Cubaanse ballingen, gesteund door de CIA. Trump benadrukte dat hij het Cuba-beleid van zijn voorganger Obama zou terugdraaien en sprak over ‘de vreselijke en misleide deal met het regime van Castro’. Trump’s aanhangers constateren nu dat er sinds juni niets is veranderd. James Rosen van Fox News zegt dat er nog geen begin is gemaakt met ‘het onmiddellijk opheffen van de volledig eenzijdige deal van de vorige administratie met Cuba’, zoals Trump die noemde.

trump-miami-airtime-16062017.2jpg

President Donald Trump kondigt zijn beleid aan in het Manuel Artime Theater in Little Havana in Miami, Florida, 16 juni 2017

De aangekondigde maatregelen tegen Cuba moeten worden uitgevoerd door het Office of Foreign Assets Control (OFAC), een afdeling van het Ministerie van Financiën. In juli werd al gemeld dat daar drie maanden over heen zouden gaan, aldus valt te lezen in een document van OFAC, Frequently Asked Questions on President Trump’s Cuba Announcement. James Rosen (Fox News) vroeg OFAC om opheldering en daar werd bevestigd dat de nieuwe beleidslijnen nog niet vastliggen maar dat ze ‘onderweg zijn,’ OFAC liet ook weten geen precieze datum te kunnen noemen waarop de nieuwe regels gepubliceerd worden. Deputy Assistant Secretary Seth Unger van OFAC zei Fox News: ‘We verwachten die de komende maanden’.

Vertraging
Volgens James Rosen zijn er diverse redenen voor de vertraging, variërend van budgettaire problemen bij OFAC tot juridische barrières bij het terugdraaien van het Cuba-beleid van Obama. Hij sprak een oud-medewerker van OFAC die bevestigde dat het bureau zowel een tekort aan budget als goed management heeft en ‘zij moeten vechten om de deadlines te halen. Hoeveel sancties kunnen worden ingevoerd door een bureau waar 200 mensen werken?’ Bovendien is sprake van een onstuimige groei van het sanctiebeleid richting Noord-Korea, Rusland-Oekraine, Cuba en Iran. Seetha Ramachandran, partner bij de New Yorkse firma Schulte Roth & Zabel, wijst er op dat ‘elk overheidsbureau beperkte middelen heeft en zij moeten zorgdragen dat hun geld zo doelmatig en verstandig mogelijk, kan worden gebruikt.’

Reizen
De aanpassingen van het Obamabeleid die Trump in juni aankondigde waren ook minder schokkend en verregaand dan zijn eerder taalgebruik. De ambassades in New York en Havana zouden openblijven. Het meest opvallende verbod was dat op het ‘van-mens-to-mens’ beleid, een van de 12 categorieën die Obama invoerde om bezoeken aan Cuba te versoepelen. Ramachandran, gespecialiseerde jurist in sanctiebeleid, wijst erop dat Trump’s aankondiging twee kanten had; zijn speech in Little Havana en de tekst van een Memorandum getiteld National Security Presidential Memorandum on Strengthening the Policy of the United States Toward Cuba. Maar speech noch Memorandum bevatten een zogeheten ‘executive order’ waardoor gewoonlijk beleid geëffectueerd wordt. In dat Memorandum werd het Ministerie van Financiën opgedragen binnen 30 dagen de bestaande regelingen rond Cuba aan te passen. Unger (OFAC) liet Fox News weten onmiddellijk uitvoering te hebben gegeven aan die wens maar dat helaas de noodzakelijke regelgeving rond Cuba nog niet gereed was. Volgens Ramachandran is   zo’n Memorandum ook geen wet en had Trump beter een executive order kunnen doen uitgaan. ‘Enkele weken geleden was er nog een executive order voor sancties tegen Noord-Korea en toen waren er geen nieuwe regels nodig van OFAC. Maar dat gebeurt niet in het geval van Cuba.’

trump-cartoon-muur-havana

Graffiti in Havana over Trump’s Mexico-beleid

Effectief
Woensdag liet het Witte Huis aan Fox News weten dat er geen andere en snellere weg was en benadrukte dat het Memorandum van de president kracht van wet heeft binnen de uitvoerende organen en dat een periode van 6 tot 9 maanden teneinde de regels uit te werken, gewoon is. Fox News wees op de kwalificatie  ‘onmiddellijk effectief’ van president Trump in zijn Miami-speech in juni, maar de woordvoerder herhaalde dat met het verschijnen van het Memorandum een einde was gekomen aan het Obamabeleid hoewel nog niet alle beleidsregels effectief zijn.

Bron
* Fox News, James Rosen, 27 september 2017

Handel VS en Cuba stijgt ondanks beleid Trump

De handel tussen de VS en Cuba groeit ondanks de verharding van het Cubabeleid die president Trump in Miami jl. aankondigde. Het aantal vluchten naar Cuba in het eerste kwartaal van 2017 steeg met 180% vergeleken met dezelfde periode in 2016. Volgens de Raad van Commercie en Economie van de Verenigde Staten-Cuba steeg de export van voedsel en landbouwproducten in juni 2017 tot 24,6 miljoen dollar vergeleken met de 11,2 miljoen dollar een maand eerder.

toerisme-JetBlue-first commercial flight in 50 years-Fort Lauderdale, Fla., to Santa Clara, Cuba31082016

Welkom in augustus 2016 voor de eerste commerciele vlucht van JetBlue, van Fort Lauderdale naar Santa Clara

‘De aankoop door Cuba van voedsel in de VS is dit jaar wat teruggelopen, maar de maatregelen die president Obama afkondigde hebben geleid tot groei op andere terreinen zoals het aantal vluchten, de telecommunicatie en de dollarovermakingen,’ aldus Emilio Morales, directeur van de Havana Consulting Group (THCG). In de eerste 6 maanden van 2017 vonden 8.287 vluchten naar Cuba plaats; dat zijn er 180% meer dan in de eerste heeft van 2016. ‘Dat cijfer is 3,4 maal hoger dan in januari 2014 toen de verbetering van de relatie tussen Cuba en de VS werd ingezet’. Hoewel de toestellen vaak maar voor de helft zijn gevuld, gelooft Morales dat de belangrijkste maatschappijen zullen blijven vliegen en zich klaar maken voor de toekomst.

Anti-embargo
In het verleden schortte Cuba bij politieke spanningen tussen de VS en Cuba de import van voedsel als rijst en kippen tijdelijk op en kocht deze dan tegen hogere prijzen op andere markten. Dit leidde weer tot druk van de Amerikaanse ondernemers op de Amerikaanse regering om het embargo tegenover het eiland te versoepelen. Volgens John S. Kavulich, voorzitter van de Raad van Commercie en Economie van de Verenigde Staten – Cuba /  Consejo de Comercio y Economía de Estados Unidos-Cuba, steeg de export van voedsel en landbouwproducten in juni 2017 tot 24,6 miljoen dollar, vergeleken met de 11,2 miljoen dollar een maand eerder en de 9,5 miljoen dollar in juni 2015. Volgens het Cubaans Bureau voor de Statistiek (ONEI) voerde Cuba vorig jaar voor 261,7 miljoen dollar aan voedsel uit de VS in.

grafiek-toeristen-vs-naar-cuba

De groei van het Amerikaans toerisme naar Cua (The Economist)

Schade individuele reizen
Volgens ONEI werd in het eerste half jaar van 2016 voor een waarde van 1.800 miljoen dollar aan vluchten geboekt. Volgens Morales ‘hebben de maatregelen van Trump geen nadelig gevolg voor deze handel’ hoewel hij erkent dat het verbod op individuele reizen naar Cuba in het kader van people-to-people-contacten een belemmering is en heeft geleid tot een kleinere reserve bij het verhuurbedrijf Airbnb. Vorig jaar reisden 613.937 personen van de VS naar Cuba; 329.000 van hen waren Cubanen en 284.937 Amerikanen. Het toerisme meldde een brutowinst van 3.068 miljoen dollar.

Dollarovermakingen
Morales: ‘Een ander belangrijk aspect zijn de dollarovermakingen, die niet-commercieel zijn maar afkomstig van individuen en vitaal voor de Cubaanse economie.’ Volgens de THCG ging het in 2016 om 3,4 miljard dollar, 2,7% meer dan in 2015. De migratiegolf van 160.000 Cubanen in de laatste vijf jaar naar de VS heeft daar sterk aan bijgedragen.

mobieletelefoonmaleconBeltegoed opladen
Ook de groei in de sector telecommunicatie is opvallend. Volgens THCG ontving Cuba eind 2016 meer dan 200 miljoen dollar enkel voor het opladen van mobiele telefoons vanuit het buitenland. ‘In december 2015 werd 800.000 maal een mobiele telefoon van een Cubaanse burger vanuit het buitenland opgeladen. Dat is het dubbele vergeleken met december 2014. Morales merkt wel op dat we nog enige maanden moeten wachten voordat we de werkelijke effecten van het nieuwe beleid van president Trump kennen die in september werden gepubliceerd door het Oficina de Control de Bienes Extranjeros / Office of Foreign Assets Control (OFAC), de afdeling an het Amerikaanse Ministerie van Financiën die de naleving van de embargowetgeving tegen Cuba controleert.

Bron
* 14ymedio, Mario J. Pentón, 18 augustus 2017

De concrete Cuba-maatregelen van Trump

Het nieuwe Cubabeleid van de Amerikaanse regering is vastgelegd in een memorandum (zie de link onderaan deze pagina voor de Engelse tekst).
Dit zijn de hoofdlijnen:

trump-miami-akoord16062017

President Trump toont het ondertekende memorandum aan zijn gehoor in Miami.

  • * Er komen beperkingen op het reizen naar Cuba, maar geen volledig verbod.
    * De steun aan het economisch embargo van de VS aan Cuba gaat door.
    * Oproepen vanuit de VN en andere internationale fora die beëindiging van het embargo willen, worden genegeerd.
    * Reizen met een educatieve doelstelling worden beperkt en dienen in groepsverband plaats te vinden. Academische reizen zijn van deze regel uitgezonderd.
    * Het maken van individuele reizen of van ‘mens tot mens’ zoals Obama die wilde, wordt verboden.
    * Cubaanse-Amerikanen kunnen Cuba bezoeken en kunnen dollars blijven overmaken.
    * Het nieuwe beleid verbiedt en ontmoedigt financiële transacties met Cubaanse bedrijven die deel uitmaken van het Cubaanse leger.
    * Organisaties uit de VS kunnen relaties blijven aangaan met de sector van kleine zelfstandigen of cuentapropistas.
    * Het Amerikaanse Ministerie van Financiën en Handel moet binnen 30 dagen de nieuwe maatregelen concretiseren. Ze worden uitgevoerd door het Oficina para el Control de Activos Extranjeros (OFAC).
    *
    De emigratie akkoorden blijven bestaan. Dat betekent dat elk jaar 20.000 verblijfsvergunningen aan Cubanen worden verstrekt die naar de VS willen verhuizen.
    * Het beleid van pies secos – pies mojados / droge voeten – natte voeten keert niet terug. Cubanen krijgen niet langer vanzelf een verblijfsvergunning als ze voet op Amerikaans grondgebied zetten. De ‘natte voeten-droge voetenregeling’ die al sinds 1995 bestond, werd door president Barack Obama in januari 2017 op de valreep van zijn presidentschap per direct beëindigd.
    * Cuba zal niet terugkeren op de lijst van de VS met landen die het terrorisme financieren.

Reactie Cuba: ’VS zal revolutie niet verzwakken’
De Cubaanse overheid heeft vrijdag de nieuwe beperkingen die de Amerikaanse president Donald Trump heeft aangekondigd, veroordeeld. Ze herhaalde echter haar bereidheid om de “respectvolle dialoog” met Washington voort te zetten, die werd opgestart na het herstel van de diplomatieke relaties tussen beide landen eind 2014.

leger-militairen-defile-02012017

Het Cubaanse leger tijdens een militair defilé op 2 januari 2017

Havana veroordeelde in een mededeling die op de staatstelevisie werd voorgelezen “de nieuwe maatregelen die het embargo versterken”, dat sinds 1962 werd ingevoerd tegen het eiland. De overheid bevestigde wel “haar wil om de respectvolle dialoog en de samenwerking voort te zetten” met de VS. De Amerikaanse president kondigde eerder op de dag in Florida aan de “volkomen eenzijdige deal” die de regering Obama met Cuba sloot, te schrappen. Hij veroordeelde ook scherp het “brutale” regime in Havana. Trump beloofde een beter akkoord, en kondigde meer beperkingen aan op het reizen naar en van en de handel met het Caribische eiland.

Betreurd
De Cubaanse overheid betreurt ‘de stap terug in de betrekkingen tussen de twee landen’ en verwijt de VS ‘een vijandelijke retoriek die herinnert aan de tijden van de open confrontatie’ en ‘de terugkeer naar de dwingende methoden van het verleden.’ (…) ‘De Cubaanse overheid keurt de nieuwe maatregelen die de blokkade versterken en gedoemd zijn om te mislukken, af… Ze zullen niet slagen in hun doel om de revolutie te verzwakken,’ klinkt het. ‘Elke strategie die bedoeld is om het politieke, economische en sociale systeem in Cuba te veranderen, of dat nu gebeurt via druk of via meer subtiele methoden, is gedoemd om te mislukken’, aldus het regime van Raúl Castro.

Bron
* Associated Press, Belga en Reuters, 17 juni 2017
Linken
* Toe
spraak Donald Trump, 35 minuten met Spaanse voice-over.
* De tekst van het Memorandum over Cuba dat gisteren werd gepubliceerd.
* De reactie van de Cubaanse regering, 16 juli 2017
*
Reportage uit Miami: Trump’s new Cuba policy is too much for some, not enough for others / Trump’s nieuwe Cubabeleid is te weinig voor enkele en gaat volgens anderen te ver. Miami Herald, 16 juni 2017.

Eerste Amerikaanse onderneming mag zich in Cuba vestigen

Een tractorfabriek in de VS is het eerste Amerikaanse bedrijf dat toestemming van de Cubaanse overheid krijgt om zich in Cuba te vestigen. Eén van de eigenaren van het bedrijf Cleber is een Cubaanse balling, die werd geboren in Cuba, er opgroeide en in het begin van de jaren zestig het land ontvluchtte. Het bedrijf zal zich vestigen in de speciale ontwikkelingszone van Mariel, ZDEM genaamd. Dat heeft de Cubaanse televisie gemeld.

Samuel Berenthal van Cleberr in gesprek met een Cubaanse journalist

Samuel Berenthal van Cleber in gesprek met een Cubaanse journalist

Het Amerikaanse bedrijf met hoofdzetel in Alabama wil een assemblagebedrijf voor kleine tractoren vestigen in Mariel. De kleine tractoren zijn o.a. bestemd voor het Cubaanse platteland. Havana wil met het project Mariel de economische ontwikkeling van Cuba bevorderen, werkgelegenheid scheppen, de export doen groeien en buitenlands kapitaal verwelkomen. De eigenaren van Cleber, de ondernemers Horace Clemmons en Saul Berenthal, wachten nu nog op toestemming van de afdeling Oficina de Control de Activos Extranjeros (OFAC) van het Amerikaanse Ministerie van Financiën. Hoewel de nieuwe Wet op de Buitenlandse Investeringen die in maart 2014 in Cuba werd aangenomen handeldrijven door Cubaanse ballingen niet verbiedt, is het ongewoon dat Havana toestemming geeft. In Mariel werd tot nu toe aan acht bedrijven waaronder twee Belgische, twee Mexicaanse en dit Amerikaanse bedrijf, toestemming verleend in Mariel te investeren.

Deze week ontmoetten Amerikaanse ondernemers hun Cubaanse collega's van de Cubaanse Kamer van Koophandel

Deze week ontmoetten Amerikaanse ondernemers hun Cubaanse collega’s van de Cubaanse Kamer van Koophandel in Havana

Versoepeling embargo
Woordvoerder Kirby van het Witte Huis liet begin deze week weten dat de president manieren zoekt om het effect van het embargo ‘binnen zijn wettelijke mogelijkheden’ te verzachten. Hij gaf geen voorbeelden van een soepeler beleid. Tot nu toe heeft Obama zijn uitvoerende bevoegdheden gebruikt om de reisbeperkingen naar Cuba te verlichten, de import van Cubaanse producten gemaakt door de particuliere sector in Cuba, toe te staan en telecommunicatiebedrijven toestemming te geven in Cuba te werken. De president heeft ook herhaaldelijk gepleit voor opheffing door het Congres van het embargo dat in 1962 werd opgelegd en dat in 1996 een wettelijke status kreeg. Het is onwaarschijnlijk dat het huidige Congres gecontroleerd door de Republikeinen, daarmee zal instemmen voor dat president Obama in januari 2007 zijn functies neerlegt.

Bronnen
* EFE, 14ymedio, Diario de Cuba
Link
* Alan Gomez in USA Today, 3 november 2015: Americans peddle their businesses at Cuba trade fair.

Partijkrant Granma herinnert Google aan verboden door embargo

De Cubaanse partijkrant Granma heeft 48 uur na de aankomst van directieleden van Google in Cuba, voor de eerste maal melding gemaakt van dit bezoek. Maandag meldde de krant dat diverse diensten van Google ontoegankelijk zijn in Cuba vanwege het Amerikaans embargo. De lezers van Granma laten in hun reacties op de site van de krant weten, het eeuwenoude excuus van het Amerikaans embargo als de grote schuldige voor het achterblijven van internet, niet meer te geloven. Ook vraagt men zich af waarom de krant ruim 48 uur zweeg voordat over het bezoek werd bericht. Heeft president Raúl Castro dan voor niets opgeroepen een einde te maken aan ‘de geheimzinnigheid in de Cubaanse pers’?

 

‘Wat een schoft is die vent van Google….Hij is weggegaan en heeft niet eens een broodje bij me gekocht.’ ‘Ach schatje, al die Amerikanen zijn ellendelingen. Fidel heeft ons dat toch altijd al gezegd…’

‘Wat een schoft is die vent van Google….Hij is weggegaan en heeft niet eens een broodje bij me gekocht.’
‘Ach schatje, al die Amerikanen zijn ellendelingen. Fidel heeft ons dat toch altijd al gezegd…’

De Cubaanse digitale krant 14ymedio, een initiatief van o.a. Yoani Sánchez, meldt de kritiek van de partijkrant: ‘De media die melding maakten van dit bezoek, hebben niet gemeld of de leiding van Google de toegang tot deze diensten zal openstellen’, schrijft Granma zonder ook maar de Google-vertegenwoordigers zelf aan het woord te laten, noch het bezoek van de Google-leiding aan 14ymedio te melden. Als voorbeelden noemt de krant de onmogelijkheid gebruik te maken van platforms als Google Analytics of de onmogelijkheid de duizenden applicaties in de officiële winkel van Google, Android te kunnen downloaden. De krant citeert Google-directeur Schmidt die oproept de  ‘irrationele belemmeringen van het Oficina de Control de Activos Ex­tranjeros (OFAC) weg te nemen, als het gaat om het verlenen van licenties voor Cuba ongeacht de aard van de transactie.’ Schmidt, aldus de krant, ‘voegt zich ook bij het steeds groeiend aantal stemmen binnen de VS die om een einde vragen van de blokkade tegen Cuba.’ Volgens 14ymedio blijf Cuba het embargo aanwijzen als oorzaak van de technologische tekortkomingen van het internet. De digitale krant wijst op de aanleg van de glasvezelkabel in 2011 dankzij de samenwerking tussen Cuba en de Venezuela. Die heeft niet geleid tot grotere snelheid op het net en een grotere toegang tot internet voor de gewone Cubaan.

"Ik geloof dat de president van Google in ons land is  Dat land ken ik niet  Is dat een honkbalteam? "Komen ze ons wat rijst aanbieden?

‘Ik geloof dat de president van Google in Cuba is’
‘Google, dat land ken ik niet’
‘Het is een honkbalteam?
‘Bieden ze ons rijst aan?’

El Bloqueo: niet altijd de schuld
Opvallend is dat de reacties van diverse lezers van Granma de conclusies van de digitale dissidentenkrant ondersteunen. Ook uiten zij forse kritiek op de trage en onvolledige berichtgeving van Granma.
* ‘Wat was het doel van hun bezoek? Waarom werd niet gemeld dat ze ook een bezoek brachten aan het computeropleidingsinstituut UCI en van wat er daar tijdens de discussie werd gezegd? Als deze heren al sinds zaterdag in ons land waren, waarom heeft het dan zolang geduurd voordat Granma erover publiceerde. Raúl zegt aan de ene kant dat hij genoeg heeft van de geheimzinnigdoenerij, maar aan de andere kant gaan we er gewoon mee door.’
* Dit is op geen enkele manier een analyse van wat er gaande is.
*! viva fidel alejandro castro ruz¡ duizend maal
* Er is geen rechtvaardiging waarom wat vandaag werd gepubliceerd, niet al vanaf de eerste dag van hun bezoek als bericht had kunnen worden geplaatst en later zou eventueel een analyse gepubliceerd kunnen worden. Het bedrijf Google is de eerste die af wil van de blokkade en het enige wat u had kunnen zeggen: ‘Als jullie de blokkade dan slecht vinden, hoe zouden jullie ons dan kunnen helpen en zouden we gebruik kunnen maken van jullie middelen en methoden zonder dat wij of jullie daar nadeel van kunnen ondervinden? We zouden dan zeker zowel technologische oplossingen als inhoudelijke oplossingen hadden kunnen vinden.’
*Veel van de Googleproducten zijn wel degelijk beschikbaar in Cuba, zoals de zoekmachine, Google+, G-mail en Google Maps…en die zijn gratis. Als het gaat om uitwisseling en transacties van geld, ontbreken de mogelijkheden. Google heeft als Amerikaans bedrijf de ongerechtvaardigde wetten over de blokkade te respecteren. Maar veel van de gratis dienstverlening heeft te maken met een interne blokkade. Het bezoek van deze heer is dan ook een belangwekkend bericht.’
*Ik denk dat het heel positief is dat zij ons hebben bezocht en ik geloof dat het belangrijkste obstakel bij het aanbieden aan zijn bewoners van INTERNET in Cuba niet de blokkade is, maar dat men geen helder beleid heeft en persoonlijk geloof ik dat er ook sprake is van veel angst bij onze regering.
*Het is niet altijd de BLOQUEO, ook onze bedrijven kennen beperkingen. En die komen niet van Google, noch van de blokkade…..ons internetnetwerk heeft zijn beperkingen…Het is niet altijd de BLOKKADE…..

Link
* De berichtgeving in de partijkrant Granma (1 juli 2014) en de vele vaak kritische reacties
Noot
*  Het Office of Foreign Assets Control (OFAC) is een onderdeel van het Amerikaans Ministerie van Financiën dat de naleving van het embargo controleert. 

Na een halve eeuw weer vluchten van Key West naar Havana

Voor de eerste maal sinds 1962 zal de luchtverbinding tussen Key West en Havana weer in gebruik genomen worden. Twee vliegtuigmaatschappijen, Mambí Travel en Air MarBrisa in Miami, bieden de reizen naar Cuba aan.

mapakeywestmiamitampaPeter Horton, directeur van de luchthaven Condado Monroe, zegt dat er nog ‘veel werk moet worden verzet’ en voegt er aan toe dat de toestellen zullen vertrekken vanaf het internationale vliegveld Key West naar het internationale vliegveld José Martí. De reis duurt 30 tot 45 minuten, maar niet iedereen kan instappen. Vanwege het Amerikaans embargo is toestemming nodig van het OFAC*, een afdeling van het ministerie van Financiën.

Cubaanse postzegel (1938) over de eerste vlucht in 1913 tussen Key West en Havana

Cubaanse postzegel (1938) over de eerste vlucht in 1913 tussen Key West en Havana

Dit ministerie controleert de naleving van de embargowetgeving en beoordeelt voorgenomen reizen van Amerikaanse burgers naar Cuba. Cubaanse-Amerikanen kunnen echter zonder beperkingen naar Cuba reizen. Er zijn op dit moment al vluchten van Mambí Travel en Air MarBrisa vanaf Miami, Tampa en New York.

* The Office of Foreign Assets Control (OFAC) of Oficina de Control de Activos Extranjeros (OFAC)