Van onze vrouw in Havana (deel 2)

Een paar weken na aanvang van mijn ambtstermijn dacht ik dat ik vooruitgang boekte toen we een uitnodiging ontvingen voor een honkbalwedstrijd van oudgedienden uit Cuba en Venezuela. Over het algemeen nodigden de Cubanen de Interests Section niet uit wanneer ze uitnodigingen verzonden aan het corps diplomatique in Havana. Ook het Amerikaanse Ministerie van Buitenlandse Zaken nodigde geen Cubaanse diplomaten uit.

honkbal-fidel-castro-cuba-team18111999

Fidel Castro omgeven door Cubaanse honkbalspelers, 18 november 1999.

Soms was ik blij dat ik niet werd uitgenodigd, omdat dan op 26 juli, de herdenking van de aanval op de Moncada-kazerne, mij de eindeloze toespraken van Fidel bespaard bleven. Maar nu was ik blij dat ik deze onverwachte uitnodiging had ontvangen. Ik hoopte – meer optimistisch dan realistisch – dat dit misschien een klein gebaar was en een reactie op mijn vriendelijke ronde van inleidende telefoongesprekken met Cubaanse functionarissen.  Castro coachte de Cubaanse oudgedienden, terwijl de Venezolaanse president Hugo Chávez aan het pitchen was voor zijn nationale ploeg. We gingen het stadion binnen toen een ijzeren slagboom werd neergelaten die duizenden mensen blokkeerde, die nog steeds probeerden binnen te komen. Elke Cubaan houdt van honkbal; de spelers zijn uitstekend en worden vaak opgejaagd door talentscouts van de Amerikaanse Major League. De salarissen die zij in de VS kunnen krijgen, zijn in Cuba ondenkbaar. Degenen die er niet in slagen om een mensensmokkelaar te huren, proberen de Straat van Florida over te steken in een klein bootje met vrienden of familie, of stilletjes te deserteren als hun team in een ander land speelt.

Geen plaats
Met onze uitnodiging in de hand naderden we het gedeelte gereserveerd voor diplomaten. Een over ons hoofd kijkende ambtenaar onderzocht het en vroeg toen welk land we vertegenwoordigden. ‘Estados Unidos’ (de Verenigde Staten), zei ik tegen hem. Zonder enige aarzeling riep hij uit: ‘Er is geen plaats.’ ‘Als er hier geen plaats is, waar moeten we dan naar toe?’ vroeg ik. Hij haalde simpelweg zijn schouders op en liep weg. Terwijl we ons een weg baanden tussen de opgewonden menigte, wilden we uiteindelijk op een bank gaan zitten toen een nogal hooghartige man aankondigde: ‘Nee, señores, dit is niet de plaats voor jullie.’ Ik begon me af te vragen of er ergens een plek was voor ons toen we de internationale media zagen bij de Venezolaanse dugout. We persten ons ertussen en vonden het niet erg om de ruimte te delen met een aantal oudere diplomaten.

hugo-chavez-In this Feb. 4, 1999 file photo, Venezuela's newly sworn in President Hugo Chavez salutes the crowd next to his wife Marisabel Chavez during a military parade commemorating t

Hugo Chávez en zijn vrouw

Geen gewoon spelletje
Vanaf het dak van de dug-out hadden we een goed zicht op Chávez, de president van Venezuela. Zijn dikbuikig profiel weerhield hem er niet van de bal te grijpen en met voldoende kracht Castro’s oudgedienden te raken. We konden Fidel in de Cubaanse dugout zien zitten en vrolijk zien kletsen, mogelijk herinneringen ophalend aan de dagen voor de revolutie, toen hij een snelle worp had die goed genoeg was voor een try-out met oude senatoren in Washington. In de vijfde inning volgden de oudgedienden van Fidel de Venezolanen, totdat enkele oudgedienden, met lange grijze baarden, hits kregen. Het bleek dat dit jongere spelers waren van het nationale team van Cuba die valse baarden hadden aangeplakt. Castro wilde niet van zijn protégé Chávez verliezen, ook al was het maar gewoon een spelletje voor de lol.

Vicki-Huddleston-and-radio-handed-to-Cuban-dissidents-7-mei-2002

Vicki Huddleston toont een korte-golf-radiootje die in Cuba werden verspreid. Op die manier konden Cubanen ook niet-gecensureerde berichten beluisteren.

Betrouwbaar
Misschien waren we niet opgemerkt als ik niet Chávez’s vrouw, Nancy Colmenares, een aantrekkelijke peroxide-blondine, was tegengekomen, die de dug-out naderde toen ik wegging. We botsten letterlijk op elkaar. Ik bood excuses aan, waar geen passende reactie op kwam. Maar het incident ontsnapte niet aan de ogen van de altijd gevoelige Cubanen. De volgende dag meldde de officiële krant Granma dat de Cubaanse oudgedienden hadden gewonnen. Dat was geen verrassing. Verder op in de krant stond echter nog een artikel dat de slechte veiligheidsmaatregelen van de Venezolanen betreurde. Dit was gericht op mijn kortstondige ontmoeting met Colmenares. De Cubanen hielden niet van het idee dat hun vijand nummer één erin geslaagd was om toegang te krijgen tot deze vriendschappelijke wedstrijd. En in plaats van me te gedragen, had ik het lef om de aandacht op mezelf te vestigen door zogenaamd opzij te gaan en de vrouw van hun geëerde gast te begroeten. Ik zei tegen mezelf dat dit een klein incident was; we zouden het zeker goedmaken. Toch waren de voortekenen niet goed. Tijdens mijn eerste paar weken in Havana leek het erop dat Castro geen poging deed positief te reageren op de signalen van president Clinton om de relaties te verbeteren. Ik zou zeker geen betrouwbare tussenpersoon worden.

Bron
* From Our Woman in Havana: A Diplomat’s Chronicle of America’s Long Struggle With Castro’s Cuba door Ambassador Vicki Huddleston. Uitgeverij The Overlook Press, Peter Mayer Publishers, Inc.

Van onze vrouw in Havana (deel 1)

De United States Interests Section van de Ambassade van Zwitserland in Havana was tussen 1 september 1977 tot 20 juli 2015 de Amerikaanse vertegenwoordiging in Cuba. Op 20 juli 2015 volgde het herstel van de diplomatieke relaties tussen de VS en Cuba. Die waren op 3 januari 1961 verbroken en de ambassadeurs van beide landen hadden zich terugtrokken. President Clinton zond in 1999 de ervaren diplomate Vicky Huddleston naar Havana als Amerikaans vertegenwoordiger. Zij schreef onlangs From Our Woman in Havana over haar ervaringen. De Huffington Post publiceerde een hoofdstuk uit dit boek dat hierna volgt.

cover-vicky-huddleston-Our-Woman-in-HavanaIk was de eerste vrouw die de U.S. Interests Section leidde. Fidel noemde me la jefa oftewel de cheffin. Mijn officiële titel was principal officer, maar Amerikanen en Cubanen noemden me Ambassador Huddleston omdat ik die titel eerder had gekregen in Madagaskar. De Cubanen vonden dat een goed idee en noemden in het vervolg de chef van de Cuban Interests Section in Washington D.C., Fernando Remírez de Estenoz Barciela,  Ambassador Remírez. Het voedde de illusie van status op een hoger niveau. Mijn staf bestond uit 50 Amerikanen die diverse Amerikaanse instellingen vertegenwoordigden en ongeveer 200 Cubanen. Maar officieel – nog eeen contradictie – hadden we geen Cubaanse medewerkers in dienst. Net als andere buitenlandse instellingen in Cuba, voorzagen we niet zelf in Cubaans stafpersoneel; een Cubaanse overheidinstelling CUBALSE  voorzag in ons lokaal personeel. Maar we behandelden hen hetzelfde als de lokale medewerkers in ambassades over de hele wereld; we betaalden ze een eerlijk salaris op basis van hun verantwoordelijkheden en hielpen, als ze met pensioen gingen, met het pensioen waarop ze recht op hadden. Deze verwarrende status van onze lokale werknemers betekende dat ze twee bazen hadden: het Cubaanse staatsbemiddelingsbureau en de U.S. Interests Section. In enkele gevallen had onze lokale staf drie bazen; sommigen waren spionnen, werkzaam bij het Cubaanse Ministerie van Binnenlandse Zaken, dat verantwoordelijk is voor de interne veiligheid van de Cubaanse staat. Om onze geheimen te beschermen, hadden Cubaanse werknemers alleen toegang tot de eerste twee verdiepingen van het kantoor van de U.S. Interests Section. Al onze lokale werknemers werden gedwongen verslag uit te brengen over onze activiteiten aan de Cubaanse overheid als zij hun baan wilden behouden. Als een Cubaanse werknemer niet over onze activiteiten zou rapporteren, zou hij of zij worden ontslagen en dat zouden we merken wanneer die werknemer niet kwam opdagen voor zijn werk. Bij verschillende gelegenheden heb ik geprotesteerd bij het Ministerie van Buitenlandse Zaken, maar de werknemers zijn nooit teruggekeerd. Het beste wat ik kon doen, was een belofte los te krijgen dat de persoon in kwestie misschien naar een andere diplomatieke missie zou worden gestuurd.

havana-amerikaanse-ambassadeConsulaire activiteiten
Onze Amerikaanse staf bestond zoals bij elke ambassade uit buitenlandse-dienst- medewerkers die werkten op de afdelingen politieke, economische, administratieve en publieke diplomatie. De Immigratie- en Naturalisatiedienst afdeling opereerde enkele blokken verderop vanuit een kleiner gebouw aan de Malecón boulevard. Het enige doel was om vluchtelingenvisa te verstrekken aan gekwalificeerde Cubaanse aanvragers. Onze consulaire medewerkers van Amerikanen en Cubanen verstrekten duizenden visa aan Cubaanse bezoekers en migranten naar de Verenigde Staten. Volgens de voorwaarden van de migratieovereenkomst van 1994 hebben we jaarlijks 20.000 immigrantenvisa afgegeven. Toch stopte dit niet de uittocht van Cubanen zonder papieren. Het consulaire gedeelte, dat het grootste deel van de begane grond in beslag nam, bood ook diensten aan Amerikanen die Cuba, zowel legaal als illegaal, bezochten. Aanvankelijk werden degenen die illegaal in Cuba waren, gerapporteerd aan het bureau van de OFAC, de U.S. Treasury’s Office of Foreign Assets Contral, de afdeling van het Ministerie van Financiën die de naleving van het Amerikaans embargo tegen Cuba controleerde. Ik heb dit beleid gewijzigd omdat het voorkwam dat Amerikanen die medische, financiële of andere hulp nodig hadden, bij de consulaire afdeling moesten komen. De nieuwe richtlijnen waren eenvoudig: consulaire ambtenaren zouden niet naar de status van Amerikaanse bezoekers vragen en omat ze deze niet kenden zou het niet verplicht zijn om te rapporteren aan OFAC. Het werkte goed tijdens mijn verblijf in Cuba, maar ik ga ervan uit dat mijn ‘don’t ask, don’t tell’ als regel werd omgekeerd toen de relaties verslechterden nadat ik in september 2002 Cuba verliet.

Politie en kustwacht
Daarnaast werkte de Interests Section met de Cubaanse overheid samen aan milieuonderzoek om de gezondheid van de Cubaanse koraalriffen, de belangrijkste viskwekerijen voor de Noord-Atlantische Oceaan, te waarborgen. We hebben ook informatie uitgewisseld om de drugshandel te dwarsbomen. De Cubaanse grenswacht bracht de Amerikaanse kustwacht op de hoogte wanneer handelaars het Cubaanse luchtruim of de waterwegen gebruikten. De officier van de kustwacht in mijn personeel had uitstekende relaties met zijn collega’s bij de Cubaanse grenswacht. Af en toe stuurde Cuba criminelen, gezocht door de FBI terug naar Amerikaanse autoriteiten. Ik verwachtte dat de Cubaanse regering blij zou zijn dat ik de nieuwe Amerikaanse vertegenwoordiger was. Dit was de eerste keer dat een vrouw en een voormalige ambassadeur naar Havana was gestuurd als onze belangrijkste diplomaat. Ik wist dat Castro de voorkeur gaf aan de omgang met vrouwen, en een bonus was dat ik een titel had die een hogere status op het werk verleende. Daarom verwachtte ik dat ik een relatie zou kunnen opbouwen die zou kunnen leiden tot verbeterde relaties. Het bleek dat dit niet de manier was waarop de Cubaanse hiërarchie mij zag. Sterker nog, ze waren op hun hoede omdat een voormalig hoofd van de afdeling Cubaanse Inlichtingen, die me niet mocht – of die naar mijn mening iedere vrouw in een officiële positie niet mocht – de Cubanen vertelde dat ik een hardliner was. Toch was ik niet overdreven bezorgd. Ik was van plan om een vertrouwensrelatie op te bouwen met Ricardo Alarcón, de belangrijkste adviseur van Castro in de Verenigde Staten, die ik kende van mijn jaren toen ik de Cubaanse aangelegenheden bij het Ministerie van Buitenlandse Zaken leidde.

politie-cubaanse-activisten-opgepakt-dag-van-mensenrechten10122015

Mensenrechtenactivisten gearresteerd

Mensenrechten
Een van mijn belangrijkste taken was om Cuba’s mensenrechtenactivisten te ontmoeten, een activiteit waar de Cubaanse regering vooral een hekel aan had. Bezorgd over onze relaties met de dissidenten, hielden Castro en zijn entourage deze bijeenkomsten nauwlettend in de gaten. Ik vroeg me vaak af waarom hij zo geobsedeerd was door de dissidentengemeenschap, gezien het feit dat deze weinig macht of invloed had in het land. Misschien vond hij het gewoon niet leuk dat er Cubanen waren die zijn visie van hoe het land geregeerd moest worden, tegen wilden spreken. Ik heb de dissidenten heel goed leren kennen. Er waren veel kleine groepen die regelmatig probeerden samen een coalitie te vormen, maar de meest conservatieve dissidenten weigerden steevast om mee te doen. De bekendste waren de Groep van Vier (het regime noemde hen de Bende van Vier), bestaande uit Felix Bonne, René Gomez Manzano, Vladimiro Roca Antúnez (zoon van Blas Roca Calderio, oprichter van de Cubaanse Communistische Partij) en Marta Beatriz Roque. In de jaren ’70 en ’80 hadden ze belangrijke posities bekleed aan universiteiten en in het leger, maar hun standpunten leidden tot confrontaties met de politici en tot ontslag uit hun posities. Ze werden gevangen gezet voor het publiceren van een pamflet, La Patria es de Todos (Het Vaderland is van ons Allen), dat Cubanen aanspoorde om de verkiezingen te boycotten en buitenlandse investeerders vroeg om Cuba te mijden. Beatriz Roque, die de leider was van deze groep, was net zo taai als Fidel. Haar reputatie als een van de belangrijkste activisten van het land had ze verdiend; ze is de confrontatie met de autoriteiten nooit uit de weg gegaan, ondanks de aanhoudende ziekte die haar af en toe het ziekenhuis in dwong. Toen ik me zorgen maakte over haar openhartige opmerkingen, wuifde ze mijn bezorgdheid weg: ‘Ze zullen me gevangen nemen, ongeacht wat ik doe of zeg.’

Vladimiro Roca, Marta Beatriz Roque y Félix Bonne, autores con René Gómez Manzano del documento La Patria es de Todos 1997

Vladimiro Roca, Marta Beatriz Roque en Felix Bonne (rechts achter)

Bonne was mijn favoriete dissident. Hij was een van de weinige dissidenten met een zwarte achtergrond en een briljant elektrotechnische ingenieur geweest tot het regime hem zijn universitaire baan afnam. De meest militante van de Groep van Vier waren Roca, een sociaaldemocraat, en Gomez Manzano, een advocaat die dissidenten vertegenwoordigde en zich toen bij hen voegde in de oppositie tegen de regering. Naar hun mening zou er geen compromis mogelijk zijn met het Castro-regime. Vladimiro Roca, die een elite MiG-piloot was in de Cubaanse strijdkrachten voordat hij een dissident werd, werd diep gewantrouwd door de Cubaanse hiërarchie. In hun ogen was hij niet alleen een dissident, maar een verrader, omdat hij aanvankelijk had gevochten voor de revolutie, maar die daarna durfde te trotseren.

CUBAN DISSIDENTS

Oswaldo Paya, Vladimiro Roca en Elizardo Sánchez (van links naar rechts)

Gematigden
De bekendsten van de gematigde groep dissidenten waren Oswaldo Payá en Elizardo Sánchez. Sánchez was bekend vanwege zijn mensenrechtenmonitoringsgroep CCDHRN en Payá zou beroemd worden vanwege zijn Project Varela – genoemd naar een Spaanse priester – en waarin hij pleitte voor Cubaanse onafhankelijkheid. Varela moest de Cubaanse grondwet wijzigen in plaats van deze volledig te verwerpen. Project Varela was succesvol in het vergaren van wereldwijde aandacht, maar vormde niet – net als elke andere dissidente activiteit – de minste bedreiging voor Castro’s regering. De Groep van Vier en de gematigden van het Project Varela stonden voor grote uitdagingen. Geen van hun leiders had het charisma van Fidel Castro. Ze waren krachtige persoonlijkheden, maar ze misten volgelingen. Het algehele gebrek aan communicatie en transport maakte het moeilijk om hun overtuigingen in het land te verspreiden en hun potentiële invloed werd door rivaliteit verder uitgehold. Cuba’s netwerk van wijkcommissies, Comités voor de Verdediging van de Revolutie, volgden en rapporteerden over hun activiteiten. Nog erger was het feit dat de alomtegenwoordige staatsveiligheidsdienst de hele dissidentengemeenschap had geïnfiltreerd. Niemand wist zeker of een van hen misschien een dubbelagent was.

Bron
* From Our Woman in Havana: A Diplomat’s Chronicle of America’s Long Struggle With Castro’s Cuba door ambassador Vicki Huddleston. Uitgeverij The Overlook Press, Peter Mayer Publishers, Inc.

Link
* De boekbespreking van From Our woman in Havana door reisjournalist Chris Baker, maart 2018
* Vicky Huddleston op de website van American Foreign Service: Even in hostile environments, FSOs effectively represent U.S. interests through open communication. Here is one case study.

Engelse cursussen zijn ‘booming’

In de straat San Lázaro, tussen pizzaverkooppunten en enkele taxi’s die een spoor van rook achterlaten, hangt een glimmend reclamebord waarop Engelse les voor alle leeftijden wordt aangekondigd. In de deuropening staat een vrouw van ongeveer 50-jaar die alle details van de cursus opschrijft en het geld telt dat zij in haar portemonnee heeft. Jarenlang nadat ze Russisch leerde op het moment dat de Sovjet-Unie alom op het eiland aanwezig was, heeft ze besloten ‘de taal van de vijand’ te gaan leren.

engelse-cursussen-Publicidad-escuela-idiomas-privada-HabanaDe boom op het gebied van het Engelse taalcursusscholen in Cuba begon niet op 17 december, toen de VS en Cuba hun toenadering afkondigden, maar de aankondiging van nieuwe relaties tussen Havana en Washington lijkt de tendens wel te hebben versneld. Honderdduizenden landgenoten leren ‘Mary is a girl’ en ‘Tom is a boy’. Sommigen omdat ze willen emigreren, anderen omdat ze hopen werk te vinden in de toeristische sector.

Goudader
De nieuwe versoepeling van het werken als eigen baas heeft het aantal vergunningen om als leraar taalcursussen te mogen geven vergroot. Zij die al Engels spreken, ontdekken een goudader en bieden hun diensten aan bij gretige studenten die zich – het liefst zo snel mogelijk – in de taal van Shakespeare willen uitdrukken. Er worden intensieve cursussen aangeboden om in drie maanden te kunnen spreken of cursussen om het Engels te verbeteren en cursussen om de woordenschat te verbeteren.

Beste optie
Engelssprekende natives zijn het meest gevraagd. Zoals Thomas, die naar Cuba kwam om een fotocursus te volgen aan het Instituto Internacional de Periodismo en die getrouwd eindigde met een vrouw uit Holguín. ’Nu woon ik hier en probeeer mijn brood te verdienen met datgene wat ik het beste kan. Ik heb nog geen vergunning gekregen maar ik zoek mensen die geld hebben en die naar de VS willen en die willen betalen voor enkele uren conversatie met een yuma*,’ voegt hij eraan toe. Thomas garandeert een New York’s accent, de taal van ondernemers en vloeiend taalgebruik om een goede baan te krijgen. Als zijn studenten erom vragen, pept hij zijn conversatie op met pittiger woorden: lelijke termen of uitdrukkingen gerelateerd aan seks, om ‘het ware leven’ te leren kennen. Hij is een luxe-leraar die in zijn lessen ook commentraar geeft op pas verschenen films, teksten van Hemingway en songteksten van Bob Dylan. ‘Ik ben de beste optie die ik ken om uiteindelijk elegant en vloeiend Engels te spreken,’ zegt hij onbescheiden terwijl hij zijn kaartje aan een mogelijke klant geeft.

Cursussen
In Santa Clara biedt een 20-jarige een illegaal pakket taalcursussen aan, de complete serie van het bekende programma van Rosetta Stone. ‘Ik heb alles, de oefeningen, de lessen en de videomodules,’ zegt hij tegen mogelijke kopers. Het is een piratenkopie voor hen die autodidactisch willen studeren of die lessen van leraren en de praktijk achter het beeldscherm, combineren.
In de gemeente Playa (Havana) heeft een familie van ex-diplomaten, die vroeger in Engelssprekende landen werkte, een academie voor Engels geopend voor zeer jonge kinderen. ‘De ouders brengen hen drie maal per week,’ vertelt María Eugenia, een van de veel gevraagde docenten, die spelletjes gebruikt en een groot archief van beeldmateriaal heeft om de kinderen te leren hoe ze Apple, Good Morning en I’m Hungry uitspreken. Het lokaal is versierd met speeltjes en een enorme pluchen Mickey Mouse verwelkomt de kinderen bij de ingang. De inschrijvingen zijn de laatste maanden sterk gegroeid: ‘Wij hebben hier kinderen van buitenlanders die hier wonen en hun ouders willen dat zij hun moedertaal bijhouden, maar ook gezinnen die zich voorbereiden op emigratie of aanvoelen dat het Engels binnenkort de tweede taal in Cuba zal zijn.’

film-3 10 to yumaEigen baas
In een restaurant aan Plaza Vieja probeert een kamermeisje een Amerikaanse gast het verschil uit te leggen tussen een Cubaanse peso en een convertibele peso. Het is een complex thema en het meisje heeft onvoldoende woordenschat om de kern van het duale stelsel uit te leggen. Zij maakt gebaren, verheft haar stem en pakt een nationale peso uit haar zak. ‘This not working…”, kan zij nog net zeggen in een taal die nog het meest wegheeft van het woordgebruik van Tarzan. Twee meisjes die het tafereel gadeslaan, lachen maar het kamermeisje lijkt zich niet te schamen. ‘Het belangrijkste hier is communiceren’, zegt zij. Om haar werk te behouden moet ze een diploma  Engelse taalbeheersing overleggen. Layren González heeft drie jaar hotelschool gevolgd en kreeg drie Engelse cursussen. ‘Je zou denken dat ik vloeiend Engels zou spreken maar ik kan enkel een gebedje brabbelen,’ terwijl ze speurend op de populaire website Revolico/Cubaanse Marktplaats, op zoek is naar een leraar vreemde talen. ‘De particuliere leraren hebben meer mogelijkheden en ze hebben aandacht voor elke leerling afzonderlijk. Het zijn geen klassen met 20 tot 30 studenten zoals in de officiële scholen. Zo’n school is de Abraham Lincoln, gelegen aan de Los Presidentes in Havana, de bekendste academie voor vreemde talen. In de kleine tuin van het gebouw in Vedado staat een mooi beeld van Abraham Lincoln, maar binnen zijn de klaslokalen donker en volgepropt met banken. De stemmen van de leraren klinken overal bovenuit en het gehele gebouw heeft veel weg van de Toren van Babel. Men hoort er Frans, Duits, Engels en Portugees. Er is nauwelijks audiovisuele materiaal en de studenten krijgen maar weinig kans om uitspraak en kennis te oefenen.

De Abraham Lincoln talenschool is een staatsinstelling

De Abraham Lincoln talenschool is een staatsinstelling

Toeristen lastig vallen
Particuliere leraren lopen in de omgeving van het gebouw rond om eventueel aan de dringende behoefte te voldoen. ‘Ik leer je het accent en de woordenschat van Engeland en binnen 6 maanden kun je op niveau communiceren’, zegt een kale man tegen een tiener die niet op deze school kon worden ingeschreven. Een particuliere docent vraagt 1 convertibele peso per uur, afhankelijk van het niveau van de student en de intensiteit van de cursus. Het is goedkoper om buitenlandse bezoekers aan te klampen en met hen te spreken en de taal te oefenen, maar dan loop je het risico dat de politie je aanhoudt vanwege ‘lastig vallen van toeristen.

Via Amerikaanse vertegenwoordiging
Nu de toenadering tussen de VS en Cuba een feit is, worden ook de cursussen die de Amerikaanse vertegenwoordiging /Oficina de Interes in Havana aanbiedt, aantrekkelijker. ‘Nu we iets geregeld hebben met de Yankees’, zegt Ana Laura, ‘ga ik me opgeven voor een cursus. Vroeger was het link om je daar op te houden.’ Ze is 17 maar is ervan overtuigd dat haar toekomst in het land in het Noorden ligt. ‘Ik wil zoveel Spaans vergeten, dat als ik op een dag terugkom en mijn vrienden weer tegenkom, me veel woorden niet meer kan herinneren.’

Bron
* Rosa López op de website 14ymedio, 22 april 2015
Noot
* De term yuma verwijst in Cuba naar een buitenlander, in het bijzonder uit een niet-Spaanssprekend land. Het wordt vooral gebruikt om Amerikanen aan te duiden. Als iemand mij vraagt waar mijn zus naar is, kan ik zeggen: ‘Se fue pa’ la yuma ‘/ ‘Zij is naar de VS gegaan.’ Of iemand kan een Amerikaanse toerist die op het Prado wandelt, toeroepen: ‘¡Oye, yuma! ¡Ven acá!’ Hé, Amerikaan, kom hier’. Yuma is zover mij bekend, een woord dat in andere Spaanssprekende landen niet wordt gebruikt.

Morgen tweede gespreksronde Verenigde Staten en Cuba

Vrijdag a.s. zullen de delegaties van Cuba en de VS in het State Department in Washington hun overleg voortzetten. De eerste ronde vond op 21 en 22 januari in Havana plaats; nu wordt één dag vergaderd. Een van de belangrijkste gespreksonderwerpen is de opening van ambassades in beide landen en de benoeming van ambassadeurs. Havana heeft gisteren laten weten dat herstel van de relaties vóór de Top van de Amerika’s in april aanstaande in Panama alleen mogelijk is, als twee voorwaarden zullen worden ingewilligd. President Obama en president Castro zullen de top bijwonen.

De huidige vertegenwoordiging van Cuba in Washingon; oficina de interes

De huidige vertegenwoordiging van Cuba in Washington, Office of Interest

Cuba heeft gisteren laten weten dat herstel van de diplomatieke relaties alleen mogelijk is, wanneer de VS Cuba verwijdert van de lijst van landen die ‘het terrorisme promoten’. Dan is volgens Havana herstel van de diplomatieke relaties mogelijk voordat op 10 en 11 april de Top van de Amerika’s in Panama plaatsvindt. Havana eist ook dat belemmeringen van het bankverkeer voor haar vertegenwoordiging in de VS (Cuba is nu vertegenwoordigd in het zogeheten Office of Interest) worden opgeheven. Zij vormden de afgelopen maanden een grote hinderpaal voor het verlenen van visa omdat Amerikaanse banken transacties weigerden uit vrees voor de mogelijke gevolgen van de embargowetgeving. De delegatie van Cuba zal vrijdag, aldus Gustavo Machín, onderdirecteur Afdeling Noord-Amerika van het Cubaans Ministerie van Buitenlandse Zaken in een gesprek met de officiële website Cubadebate, ook een voorstel doen op het gebied van de mensenrechten. Op een vraag over het thema van de mensenrechten, zei Machín met nadruk: ‘Er ligt geen enkele zaak op de gesprekstafel die behoort tot de interne gang van zaken van Cuba.’ Het Witte Huis had even eerder bekend gemaakt ‘zeer bezorgd te zijn over de tientallen arrestaties van politieke opposanten afgelopen weekend en gevraagd een einde te maken aan ‘de arbitraire detenties van opposanten’ en de mensenrechten te respecteren.

De huidige vertegenwoordiging van de VS in havana; Oficina de Interes

De huidige vertegenwoordiging van de VS in Havana; Oficina de Interes

Linken
* Cubaweblog van 23 februari 2015: Tweede gesprek VS en Cuba aanstaande vrijdag in Washington
* Zullen de VS en Cuba hun relaties volledig herstellen voor de Top van de Amerika’s in april 2015? Persbureau Reuters
* Washington Post: De flirt van Obama met de Castro’s
* Cubadebate met de uitspraken van Gustavo Machin.

Recordaantal Cubanen bezocht VS

Tussen oktober 2013 en maart 2014 (het zogeheten fiscaal jaar in de VS) verstrekte de VS 19.500 visa voor familiebezoeken, educatieve reizen en zakenmissies naar Cuba. Volgens de Amerikaanse vertegenwoordiging Oficina de Intereses de Estados Unidos (USINT) in Havana is dit een stijging van 27% vergeleken met dezelfde periode een jaar eerder. In 90% van de gevallen werd een visum verstrekt waarbij binnen een periode van 5 jaar meermalen een bezoek aan de VS kan worden gebracht.

Oficina de interesses van de VS

Oficina de Intereses van de VS in Havana

USINT verstrekte tot 31 maart 2014 ook 11.250 permanente visa voor Cubanen die worden verstrekt vanwege het akkoord dat Havana en Washington in 1995 sloten na de crisis met de bootvluchtelingen. Volgens deze afspraak verstrekken de VS jaarlijks 20.000 visa aan Cubanen voor permanent verblijf. Bij de beide typen van visa is er in het eerste trimester van 2014 sprake van een stijging zonder precedent namelijk met 30.750 documenten. Een jaar eerder werden in het gehele fiscale jaar 56.981 visa verstrekt. De versoepeling werd in 2009 door president Barack Obama ingezet en versterkt door de nieuwe migratieregels die Raúl Castro in januari 2013 afkondigde.

Hersenschim
De analist Sergio Comas noemt de zogeheten ‘normalisering van de migratieregels’ echter een hersenschim en vraagt zich af waarom ‘ondanks het feit dat Cuba het uitreisvisum afschafte en de VS meer legale mogelijkheden biedt voor immigranten en bezoeken, mensen nog steeds het land op vlotten, snelle vaartuigen of via de Mexicaanse grens willen verlaten.’

Cubaanse vrouw toont het visum voor bezoek aan de VS

Cubaanse vrouw toont het visum voor bezoek aan de VS

BEZOEKERSVISA o.a. voor familiebezoek, academische uitwisseling en zakenreizen naar de VS (2004-2014)

2004 – 10,508
2005 – 11,632
2006 –   7,330
2007 – 10,614
2008 – 11,060
2009 – 17,690
2010 – 20,768
2011 – 16,654
2012 – 15,983
2013 – 32,254
2014 – 19,500 (oktober 2013 tot maart 2014)

 

Bron
* Amerikaanse vertegenwoordiging in Havana / Sección de Intereses de EEUU

VS op zoek naar bank voor Cubaanse visumzaken

Het Amerikaanse Ministerie van Buitenlandse Zaken is samen met Cubaanse diplomaten op zoek naar een nieuwe bank voor de Cubanen. Dinsdag kondigde de Cubaanse overheid aan de consulaire activiteiten in de VS stop te zetten omdat de bank M&T had besloten niet langer te willen werken voor ’buitenlandse vertegenwoordigingen in Washington.’

De Cubaanse vertegenwoordiging in de VS

De Cubaanse vertegenwoordiging in de VS

Op dit moment probeert de regering Obama de bank over te halen alsnog de werkzaamheden voor de bankrekening van de Cubaanse vertegenwoordiging in de VS, Sección de Intereses  en die voor de permanente Cubaanse vertegenwoordiging bij de VN, te handhaven. ‘Wij willen graag dat de Cubaanse vertegenwoordigingen weer volop kunnen functioneren,’ aldus een woordvoerder van de Amerikaanse overheid. Cuba zegt dat het onmogelijk is een nieuwe bank te vinden ‘gezien de bestaande beperkingen vanwege het economisch, commercieel en financiële blokkade door de Noord- Amerikaanse regering tegen Cuba’. Men wijst erop het Ministerie van Buitenlandse Zaken in Washington veelvuldig geïnformeerd te hebben en ook zocht naar andere banken. De opheffing van de bankrekening raakt Cubaanse en Amerikaanse burgers die paspoorten en visa’s aanvragen of documenten willen legaliseren. Volgens betrokkenen betekent de huidige stopzetting dat het bezoek dat duizenden Cubaanse-Amerikanen rond Kerstmis aan hun familie in Cuba brengen, in gevaar komt.  Een eigenaar van een reisbureau zegt dat wanneer het probleem niet snel is opgelost, de mensen niet met Kerstmis in Cuba kunnen zijn omdat de procedure al gauw een maand in beslag neemt. Ileana Ros-Lehtinen, Cubaans-Amerikaans congreslid, spreekt van chantage door de Cubaanse regering: ‘Obama heeft al veel sancties versoepeld, maar hij moet niet wijken voor deze poging tot chantage.’

paspoortvsDiplomatieke mores
De advocaat Juan Carlos García wijst erop dat de Amerikaanse regering de plicht heeft activiteiten van diplomatieke vertegenwoordigers in Washington te faciliteren, ongeacht de politiek van het betreffende land. ‘Of Cuba nou een communistisch land is, met een economische embargo en ook als het moeilijk is geld over te maken naar rekeningen in het buitenland, het mag geen reden zijn dat hier geaccrediteerde diplomaten geen rekening kunnen openen. Hoewel de Cubaanse overheid geen cijfers publiceert over het aantal bezoekende Cubaanse-Amerikanen, wordt dit aantal geschat op 350.000 tot een half miljoen per jaar. Om naar Cuba te kunnen reizen, heeft een Cubaans-Amerikaanse burger een paspoort nodig (400 dollar), een verlenging van 2 jaar kost 200 dollar.

Bronnen
* Reuters, Diario de Cuba, Foreigen Office
Link
* Website Cubaanse vertegenwoordiging in Washington

Cubaanse ‘ambassadeur’ ontvangen door hoge functionaris in Washington

Op de achtergrond de Amerikaanse vertegenwoordiging aan de Malecón in Havana

Op de achtergrond de Amerikaanse vertegenwoordiging aan de Malecón in Havana

Roberta Jacobson, de ondersecretaris voor Latijns-Amerika, heeft gisteren de chef van de Cubaanse ‘vertegenwoordiging’ in de VS (Sección de Intereses de Cuba), José Cabañas  ontvangen.

Cabañas bekleedt sinds november deze post in Washington en had al eerder ontmoetingen met lagere functionarissen van dit ministerie. De VS en Cuba verbraken in 1962 hun diplomatieke relaties, maar zaken als emigratie, vluchtelingen en drugs bleven deel uitmaken van een zekere dialoog tussen beide landen. Beide landen hebben dan ook geen ambassades, maar een zogeheten ‘belangensectie’, zowel in Washington en Havana.