De grote vergissing van Fidel Castro

David D’Omni ZF (1984) is een betrokken Cubaanse musicus. Hij groeide op in de wijk Alamar in Havana en maakt deel uit van de interdisciplinaire groep Omni-Zonafranca. Rock, new age, hiphop en reggae hebben zijn muziek beinvloed. Maar hij is ook een politiek betrokken Cubaan; zijn teksten op Facebook bewijzen dat. Hij publiceerde in oktober een post waarin hij de ‘grote vergissing van Fidel Castro beschreef’ namelijk ‘dat hij geen vertrouwen stelde in zijn volk.’ Op 26 november 2016 is het twee jaar geleden dat Fidel Castro overleed. Hier volgt zijn betoog.

fidel-castro- jaren-zestig

Fidel Castro, begin jaren zestig

Ik denk dat Fidel Castro, zoals veel anderen die almaar aan de macht blijven, de grote vergissing beging dat hij geen vertrouwen stelde in zijn volk, dat hij het liet wennen aan paternalisme en dat hij de initiatieven van de hele samenleving fnuikte. Híj was de grote econoom, de grote politicus, de grote kunstenaar, de grote Godgelijkende vader van wie een heel volk afhankelijk was. Dit egovertoon, dat geneigd is de natuurlijke diversiteit van het brede menselijk spectrum te fnuiken en dat berust op een doorzichtig Messiascomplex, heeft tot een diepe morele crisis in onze maatschappij geleid. Geen enkele staatsburger die na 1959 in Cuba werd geboren, ontving voor zijn eigen onbedwingbare ideeën steun onder de bescherming van de grote Vader, die stakingen en partijen verbood en iedere andere sociale manifestatie die zich buiten de lijnen van de enige heersende partij waagde. De emigratie en constante repressie van vrijdenkers gedurende tientallen jaren heeft ons tot een verweesde maatschappij gemaakt. Vader is er niet meer, maar voor hij heenging heeft hij zich gekloond in alle wettige instellingen van ons eiland. Heel de handel, de politiek, de kunst en het onderwijs zijn in handen van twee of drie generaals van het leger. Nu is het aan het maatschappelijk middenveld, uitgedund en gestigmatiseerd, om moedig te vechten voor het zaaien van schaars maar vruchtbaar zaad in de dorre grond die Vader ons heeft nagelaten.

david D'Omni Zona Franca-

David D’Omni

Welke toekomst?
Hoe dan ook is het van belang om niet alleen te kijken naar de gevolgen van een ‘verlengde’ Fidel, maar ook naar de rol van het maatschappelijk middenveld. Eerst is er het zijn, dan denken, dan doen en vervolgens bezitten, en vanzelfsprekend gaat bezitten vooraf aan geven. Om geld te kunnen geven, moet je geld hebben, om vrede te brengen moet je vrede hebben, om liefde te verspreiden moet je die in je binnenste koesteren en om vrijheid te geven moet je er wat van hebben. Hypocrisie is een duidelijk voorbeeld van geven wat je niet hebt. De lijst van politici die spreken van vrede en legers aanhouden, van kunstenaars die spreken van gemeenschap zonder iets te weten van gedienstigheid en van leiders die spreken van zuiverheid terwijl ze de kiemen van tirannie in hun hart bewaren, is lang. Op deze lijst staan de meesten van ons, daarom kan ik niet spreken over de toekomst van mijn eiland zonder de wereld erbij te halen. Ik zie wel degelijk een toekomst, maar welke toekomst komt er zoals iemand die plant? De toekomst ligt in de waakzaamheid van onze daden nu, er bestaan geen gegarandeerde strategieën, maar het is een feit dat het oprecht handelen van iemand die niet eerloos kan leven, diepe sporen trekt in de geschiedenis.

repressie-damas-de-blanco3

De mensenrechtengroep Damas de Blanco wordt in Cuba vervolgd

Onszelf
Weliswaar is in mijn land het gebrek aan democratie enorm groot, maar het is niet groter dan het vermogen dat huist in de wil van de mens om in vrijheid te handelen. Wanneer we de schuld voor onze problemen bij anderen en bij externe omstandigheden leggen, geven we onze macht weg. Als de wortel van het probleem niet in onszelf ligt, dan de macht om het op te lossen ook niet. Ik denk niet dat het de tijd is om te wachten op democratische platforms die de regering toch niet wil oprichten. Daarom heb ik het diepste respect voor het Cubaanse maatschappelijk middenveld dat, ondanks slaag en willekeurige opsluitingen, besluit om de teugels van de vrijheid in handen te nemen, en inderdaad scheppen ze zo democratische ruimtes, ook al doet de regering haar best ze te bagatelliseren.

PosterPedroPabloAlvarez

Pedro Pablo Alvarez – vakbondsleider – was een van de velen die deel uitmaakte van het maatschappelijk middenveld in Cuba.

Minderheden
Ieder volk heeft zijn eigen vorm van geschiedenis schrijven volgens zijn cultuur, en in het geval van het Cubaanse volk zou ik een kort historisch overzicht willen geven. In de onafhankelijkheidsoorlogen van de negentiende eeuw, toen we nog een Spaanse kolonie waren, waren de vrijheidsstrijders een minderheid. Pas toen ze zegevierend door de straten trokken sloot het volk zich aan. In de twintigste eeuw waren er andere minderheden die pas nadat ze de overwinnig behaalden, de steun van de aangestoken massa kregen. Heden ten dage is er een andere minderheid, die een meerderheid van het volk niet eens kent. Ik heb het voorrecht om deel uit te maken van dit maatschappelijk middenveld, dat bovendien vreedzaam is en op een dag in de nabije toekomst zegevierend zal optrekken. De boom van de Cubaanse revolutie groeide, droeg vruchten en stierf al lang voor Fidel. Als ik zeg ‘stierf’ bedoel ik dat niet poëtisch; dezelfde grondleggers van deze revolutie eindigden badend in corruptie en zij voor wie dat niet geldt, worden financieel onderhouden, want in dit land is werken met fatsoen onmogelijk is. Onze gefrustreerde ouders zijn het voorbeeld voor de toekomst die ons wacht als wij deze uitgeholde revolutie blijven steunen. Jongeren van nu zien als hun voorbeeld een kelner in een hotel, een gids voor toeristen of een vlot op zee; ingenieurs en leerkrachten zijn straatverkopers van allerlei zaken, die wegglippen voor de politie om te kunnen leven. Zij die nog een of andere studie volgen weten maar al te goed dat hun toekomst niet in Cuba ligt. Dagelijks vertrekken er vliegtuigen uit allerlei provincies van het land vol met Cubanen die niet van plan zijn terug te keren.

 

havanakrotlog

Leve de familie

Tijd voor democratie
Ik heb alleen maar hoop in dat waartoe we in staat zijn; als we democratie willen is het tijd om democratie in te voeren, als we welvaart willen is het tijd om onafhankelijke vakbonden en instellingen op te richten, als we vrijheid willen, is het tijd om met opgeheven hoofd te lopen en in alle windrichtingen luidkeels de wens tot emancipatie te verspreiden. Dat is allemaal verboden in Cuba, maar het is echt en komt uit het hart, en alleen het maatschappelijk middenveld is in staat gebleken dit kruis te dragen en het stigma te verduren. Het is het bestaande maatschappelijk middenveld dat de drager is van de nalatenschap van Félix Varela en José Martí, en het verbaast me niet dat het door velen wordt belasterd, vervolgd en gevreesd. Die velen zullen zich later voegen bij de lasteraars en vervolgers die zich sinds onheugelijke tijden al voortbewegen in kuddes zonder enig benul van wat het betekent om mens te zijn, uniek, divers en creatief; alles wat een kudde niet is.

Bron
* Facebook David D’Omni ZF, gepubliceerd door de website 14ymedio, 14 november 2018

Linken

* Youtube met de song Iguales (4.27 minuten)
* Youtube met het lied Pasalo (4.57 minuten)

Advertenties

Kunstenaars vrijgelaten na verboden theaterbezoek

Afgelopen woensdag zijn 5 Cubaanse kunstenaars kortstondig door de politie gearresteerd omdat zij betrokken waren bij een theaterstuk in het kader van het Festival Poesia sin Fin / Poëzie Festival Zonder Einde in de onafhankelijke kunstgalerie El Círculo. Onder de gearresteerden en later weer vrijgelaten artiesten waren de performancekunstenaar Tania Bruguera, de actrice Iris Ruiz, hoofdrolspeler van de monoloog Psicosis, Adonis Milan, directeur van het theater en Amaury Pacheco en Yanelis Nuñez. De activiteiten vonden plaats in het kader van het niet-officiële Festival Poesia sin Fin / Poëzie Festival Zonder Einde met een veelheid aan concerten, lezingen en poëzievoorstellingen.

kunst-artistas-detenidos-20122017

Vanaf linksboven de klok rond: de vijf gearresteerden: Lia Villares, Tania Bruguera, Iris Ruiz, Luis Manuel Otero, Amaury Pacheco en Yanelis Nuñez. (14ymedio)

Psicosis is een theaterstuk gebaseerd op een tekst van de Britse toneelschrijver Sarah Kane en bewerkt door de Cubaanse toneelschrijver Adonis Milán. Daarin wordt ook verwezen naar de ramp in 2010 in het Psychiatrisch Ziekenhuis Mazorra van Havana, waar 26 patiënten van honger en kou omkwamen. Vanaf vroeg in de ochtend was de kunstgalerie in de wijk Vedado omsingeld door de politie, aldus Adonis Milan die telefonisch met de website 14ymedio sprak. Actrice Iris Ruiz probeerde toegang te krijgen tot het pand, maar agenten verhinderden dat. Blogger en activiste Lia Villares wilde de situatie uitleggen, maar uiteindelijk werden beide vrouwen aangehouden en in een patrouillewagen weggevoerd. Agenten van de staatsveiligheidsdienst omsingelden vervolgens de galerie en bedreigden degenen die in het gebouw waren achtergebleven. ‘Kom naar buiten. We hebben hen niet geslagen, maar we gaan jullie slaan,’ schreeuwden officieren volgens getuigen.

kunst-psicosis-toegangsbiljet

Toegangsbiljet Psicosis

Twee bezoekers
Enkele uren eerder waren Milan en de curator-kunstenaar van El Círculo, Luis Trápaga, door politieagenten uit de buurt weggeduwd toen zij de woning en galerie binnen wilden komen. Al eerder die week werd Milan de toegang tot zijn eigen woning annex galerie versperd toen hij de repetities voor Psicosis wilde doen. De kleine galerie El Círculo is de afgelopen maanden veelvuldig doelwit geweest van acties van de politie en de Staatsveiligheid die probeerden allerlei culturele activiteiten te voorkomen. Het meest besproken incident vond plaats eind november toen de Staatsveiligheid de première van het toneelstuk The Enemies of the People / De Vijanden van het Volk, o.a. handelend over de laatste dagen van het leven van Fidel Castro, verhinderde. Uiteindelijk woonden slechts 2 personen de voorstelling bij. De politie had de toegangswegen naar het theater afgesloten als een vorm van druk om (potentiële) bezoekers te intimideren.

omni-zona-franca-bij-bedevaart-el-rincon

Leden van de theatergroep Omni Zona Franco treden op tijdens een bedevaart bij El Rincón.

Omni Zona Franca
De promotoren van al deze  activiteiten zijn de leden van de Omni Zona Franca groep die aanvankelijk hun hoofdkwartier hadden in het Huis van Cultuur in de wijk Alamar, ten oosten van Havana.  Daar werden ze door de autoriteiten in 2009 uitgezet. Sindsdien hebben de meeste leden van Omni Zona Franca te maken gehad met willekeurige arrestaties, bedreigingen en smaadcampagnes door de officiële (kunst)instellingen. Het festival Festival Poesia sin Fin / Poëzie Festival Zonder Einde, dat begon als een alternatief en onafhankelijk evenement, is in de loop der jaren ondergronds gegaan en heeft gekozen voor podia in de huizen van vrienden of in galeries ver van het institutionele circuit, zoals het geval is met de galerie El Círculo.

Bron
* Website 14ymedio, 22 september 2017

Cubaanse staatsveiligheidsdienst wil concert verhinderen

De Cubaanse geheime dienst heeft gezegd dat zij het Free Hop Concert dat vanavond in Havana plaatsvindt, zal verhinderen. Het concert Por la Paz y Amor / Voor de Vrede en de Liefde wil steun uitspreken voor het project Burgers voor een Ander Cuba en zal vanavond om 8 uur (2 uur vannacht Nederlandse tijd) in Havana plaatsvinden.

Luis Eligio Pérez is een van de leden van Omni Zona Franca .

Yosbel Ramos Suárez, activist van de beweging UNPACU kreeg dit te horen tijdens een verhoor op een politiekantoor waar hij sinds donderdag gevangen zit. Het concert zou een van de eerste kunstzinnige manifestaties zijn in het kader Voor een ander Cuba. De ondertekenaars van dit manifest willen dat het regime VN-convenanten die het op 28 februari 2008 ondertekende, ook daadwerkelijk ratificeert.

Intimidatie en arrestaties
Aan het concert nemen de reggaegroep Estudiantes sin Semilla, de rapper Anderson en de dichters  Amaury Pacheco en Luis Eligio Pérez van Omni Zona Franca deel. ‘Het concert gaat door,’ zeggen de initiatiefnemers die constateren dat mogelijke deelnemers vandaag werden geïntimideerd en gevangen gezet.

Link
* De volledige tekst (Spaanstalig) van het document Een Ander Cuba. In dit document wordt de onmiddellijke ratificatie geëist van VN-Convenant voor Burgerlijke en Politieke Rechten en een soortgelijk VN-Convenant over economische en sociaal-culturele rechten. De Cubaanse regering ondertekende dit verdrag op 28 februari 2008, maar ratificatie bleef tot nu toe uit. De verspreiding van de teksten van beide Convenanten door mensenrechtenactivisten wordt onmogelijk gemaakt. Ondertekening van de convenanten betekent o.a. dat Cuba monitoring van de stand van zaken van de mensenrechten in Cuba accepteert.

Cubaanse ex-spion en journalist biedt schrijvers excuses aan (1)

De voormalige Cubaanse spion en journalist  Percy Francisco Alvarado Godoy, die afgelopen weken enkele vooraanstaande Cubaanse schrijvers beschuldigde dat hun projecten werden gefinancierd door de VS, heeft op zijn weblog excuus aangeboden. Zijn kritiek op anderen zoals de theatergroep Omni Zona Franca en de blogger Yoania Sánchez handhaaft hij. De laatste noemt hij ‘de meest gevaarlijke en ervaren contrarevolutionaire’.  

Alvaro Godoy omschrijft zichzelf als Journalist, Guatemalteeks schrijver en antiterroristisch Strijder.

Godoy publiceerde in Por Cuba, een uitgave van het Ministerie van Cultuur, een scherpe aanval op personen en instituties in Cuba. Hij schrijft nu dat ‘door een fout’ ook de politieke en ideologische positie van een ‘groep van waardevolle intellectuelen’ in twijfel is getrokken. Alvardo Godoy noemt met name auteurs als Lina de Feria, Daniel Díaz Mantilla, Reyna María Rodríguez, Desiderio Navarro en Víctor Fowler. Tegelijkertijd schrijft Godoy achter de kern van zijn artikel te blijven staat, waarschuwt hij iedereen die ‘misbruik wil maken van deze betreurenswaardige misstap’ en meldt een offensief van ‘contrarevolutionaire twitteraars’ tegen zijn persoon. De redactie van het tijdschrijft Por Cuba had  eerder zijn excuus aangeboden voor deze ‘onvergefelijke fout.’

Obama’s media-oorlog
In het tijdschrift Por Cuba (nr. 56) publiceerde Godoy een artikel, getiteld Obama centraliseert zijn media-oorlog tegen Cuba. De publicist was meer dan 20 jaar werkzaam voor de Cubaanse geheime dienst en werkte o.a. als infiltrant bij de anti-Castro organisatie Cuban American Foundation. In het artikel probeert Godoy aan te tonen dat de Amerikaanse president Obama alle gelden, bestemd voor de democratisering in Cuba centraliseert en hoe de Amerikaanse vertegenwoordiging in Havana opdracht heeft de projecten uit te voeren.  Zij zou daarbij gebruik maken van middelen als prijsuitreiking, materiele stimulansen en alternatieve programma’s bestemd voor de Cubaanse jeugd. Godoy noemt o.a. projecten als de theatergroep Omni Zona Franca en het festival  Poesía sin Fin waar auteurs als Lina de Feria, Daniel Díaz Mantilla, Reina María Rodríguez, Desiderio Navarro, Víctor Fowler aan deelnamen.

Volgens Godoy zou de essayist Victor Fowler gefinancierd worden door de Amerikaanse vertegenwoordiging in Havana. In 2010 sprak hij tijdens de Katholieke Sociale Week / Semana Social Católica.

Nog meer huurlingen
Vervolgens somt Alvarado Godoy nog meer personen en instituties op die met behulp van Amerikaans geld en instructies van de VS en Europa hun ‘verraderlijke werkzaamheden’ verrichten. Hij noemt o.a. het videoforum over de toekomst van Cuba Estado de Sats, de website Havana Times  en de Cubaanse blogger Eliecer Ávila. De laatste ging in februari 2008 publiekelijk in discussie met partijprominent Ricardo Alarcón o.a. over de beperkingen op het Cubaanse internet. Godoy rekent Eliecer Ávila tot het ‘gamma van nieuwe huurlingen, die niet in diskrediet zijn geraakt door oudere beroepsdissidenten met hun strijd om geld en de neiging een hoofdrol te willen spelen.’

Linken
De weblog van Alvardo Gody Descubriendo Verdades / De waarheid ontdekken
De website Observatorio Critico met kritische reacties van Cubaanse bezoekers die o.a. benadrukken dat de excuses van Alvaro Godoy en het tijdschrift Por Cuba halfslachtig zijn. De beweging Observatorio Critico streeft naar een socialisme met zelfbestuur en zonder de huidige bureaucratie.