Rosa Maria Payá, activiste

De dissidente activiste Rosa Maria Payá woont tussen Havana en Miami, leidt het initiatief Cuba Decide / Cuba Beslist dat een volksraadpleging in Cuba wil om een begin te maken met de democratisering op het eiland. Rosa Payá is de dochter van oppositieleider Oswaldo Payá die op 22 juli 2012 bij een verkeersongeluk onder verdachte omstandigheden om het leven kwam. Rosa Maria Payá studeerde in 1989 af in fysica. Zij was het afgelopen jaar doelwit van een campagne tegen haar vreedzame activiteiten door de staatsmedia. In het kader van een serie publikaties op de website 14ymedio over gezichtsbepalende Cubanen volgt hier de tekst over Payá.

Rosa-Maria-Paya-2017

Rosa Maria Payá

In februari van dit jaar organiseerde Rosa Maria de uitreiking in Havana van de Oswaldo Payá: Libertad y Vida (Vrijheid en Leven) -prijs, een eerbetoon aan haar vader, oprichter van de Movimiento Cristiano Liberación (MCL).  Hij nam destijds het initiatief tot het Project Varela. De autoriteiten boycotten de uitreiking van de prijs en verboden Luis Almagro, secretaris-generaal van de Organisatie van Amerikaanse Staten (OAS), de prijs in ontvangst te nemen. Hij kreeg geen visum voor Cuba. Ook de voormalige president van Mexico, Felipe Calderón en Mariana Aylwin, dochter van de overleden Chileense ex-president Patricio Aylwin en oud-minister van Onderwijs in haar land, konden niet aan boord gaan van een vliegtuig dat hen naar Cuba zou brengen om de uitreikingceremonie bij te wonen.

oswaldo-paya-nationale-assemblee2007

In 2006 bood Oswaldo Payá de Nationale Assemblee ruim 25.000  ingezamelde handtekeningen aan van het Project Varela. Zijn dochter Rosa Maria bood in maart 2016 nog eens ruim 10.000 handtekeningen aan.

Verkiezingsfarce
Tijdens de gemeenteraadsverkiezingen voor de Poder Popular in november jl. riep Payá op het stembiljet ongeldig te maken door er het woord ‘volksraadpleging’ op te schrijven. De opposante klaagde de vervolging aan van de initiatiefnemers van deze actie en omschreef het verkiezingsproces als ‘farce’.

Bron
* Website 14ymedio, 27 december 2017

Geheime politie valt Rosa María Payá lastig

Rosa María Payá is zondag bij het verlaten van een kerk in Havana door leden van de politieke politie lastig gevallen, uitgescholden en gevolgd. Zij was in gezelschap van Sayli Navarro van de mensenrechtengroep Damas de Blanco die hetzelfde overkwam.

rosa-maria-paya-kerkbezoek-26022018

Sayli Navarro (links) en Rosa María Payá

Rosa María Payá doet op de website Diario de Cuba verslag van de gebeurtenissen en vertelt hoe beide vrouwen merkten dat ze werden gevolgd en er foto’s van hen werden gemaakt. Zij schonken er geen aandacht aan en vervolgden hun weg naar het huis van een buurvrouw. ‘En toen wij daar weggingen, werden we door dezelfde twee personen (een man en een vrouw) opnieuw gevolgd. Ik nam mijn mobiele telefoon om een foto te nemen. Onmiddellijk probeerde de man met een oortje, mijn mobiele telefoon te pakken. De man en de vrouw riepen dat zij een politiepatrouille zouden oproepen. De vrouw begon Sayli te duwen’. Navarro en Payá liepen verder terwijl de man een politiepatrouille zocht en de vrouw voortdurend ‘vulgaire beledigingen’ riep. Ze werden echter niet staande gehouden en bereikten uiteindelijk de woning van de familie Payá waar zij de politie belden.

Klacht
María Payá:‘Thuisgekomen belde ik de politie om een klacht neer te leggen. Enkele minuten later passeerde de politie. De agenten waren goed geïnstrueerd over wat ze wel en niet moesten doen en zeggen. Ze maakten aantekeningen en zeiden ons dat de klacht op het politiebureau moest worden vastgelegd. De klacht is maandag officieel ingediend.

Cuba Dissidents

De woning van de familie Payá in de wijk El Cerro in Havana

Prijs Oswaldo Payá
Woensdag jl. werden in de woning van de familie Payá de prijzen uitgereikt vernoemd naar Oswaldo Payá, de overleden oppositieleider. De gelauwerden – Luis Almagro, secretaris-generaal van de OAS, Felipe Calderón, oud-president van Mexico en de Chileense oud-minister Mariana Aylwin –  konden daarbij niet aanwezig zijn omdat het regime van Raúl Castro hen geen toestemming gaf om Cuba te bezoeken en de plechtigheid bij te wonen. Ook werden genodigden van de beweging Red Latinoamericana Jóvenes por la Democracia / Latijns-Amerikaans Jongerennetwerk voor de Democratie (Juventud LAC), op het vliegveld van Havana aangehouden en uitgewezen.

Link
* Website QCosta Rica, 26 februari 2017: After Censorship and Blocked Visas, Award Ceremony in Cuba Honoring Dissident Payá Held in Secret

Oswaldo Payá ‘werd bijna zeker door regime gedood’

Volgens de campagneleider van Hillary Clinton, John Podesta, is de Cubaanse oppositieleider Oswaldo ‘bijna zeker door de Cubaanse regering’ om het leven gebracht. Dat blijkt uit een door Wikileaks gepubliceerde mail van Podesta. Oswaldo Payá verongelukte op 22 juli 2012  toen hij per auto naar Bayamo reed.

oswaldo-paya7De boodschap was een antwoord op een vraag van de ondernemer Herbert M. Sandler. De campagneleider van de Democratische presidentskandidaat, Podesta, schreef op 21 juli 2015 dat ‘de Cubaanse regering hem van de weg reed’ en dat de leider van de Movimiento Cristiano Liberación MCL ‘bijna zeker werd gedood.’  Sandler had, aldus zijn mail, een televisie-uitzending gezien over de opening van de ambassade van Cuba in Washington na de ontspanning tussen beide landen. In die uitzending kwam ook de dochter van Cubaanse opposant Rosa María Payá aan het woord. De ondernemer vroeg Podesta of deze Payá de dissident was die zij bezocht hadden in zijn woning in Havana tijdens een reis naar Cuba en aan wie hij ‘veel bijzondere herinneringen had.’ Het antwoord van Podesta was bevestigend en vervolgens gaf hij meer details rond de dood van de dissident. Havana heeft altijd volgehouden dat Payá overleed ten gevolge van een verkeersongeluk. De MCL wijst de Cubaanse regering als schuldige aan en heeft herhaaldelijk gevraagd om een internationaal onderzoek.

Bron
* Diario de Cuba, 21 oktober 2016

Regime verhindert herdenking Oswaldo Payá 1952 – 2012

Donderdag 22 juli was het 4 jaar geleden dat Oswaldo Payá Sardiñas samen met de mensenrechtenactivist Harold Cepero, onder verdachte omstandigheden bij een auto-ongeluk bij Bayamo om het leven kwamen.  Zijn mensenrechtengroepering Movimiento Cristiano Liberación (MCL) maakte vrijdag bekend dat ‘vanwege het organiseren van een herdenking’ de activiste Rosa María Rodríguez in Havana werd gearresteerd.

oswaldo-paya-eerbetoon-rozen-2016Oswaldo Payá was een geduchte tegenstander van het Cubaans regime en werd in brede kring binnen en buiten Cuba gerespecteerd. Sympathisanten van de beweging hielden afgelopen week binnen en buiten Cuba herdenkingsbijeenkomsten.. In de woning van Rosa María Rodríguez Gil zou ook een bijeenkomst plaatsvinden maar sympathisanten van Oswaldo Payá en Harold Cepero werden bedreigd met arrestatie door politieagenten ‘als ze van plan waren de woning binnen te gaan’. Enkele ogenblikken later werd Rodríguez gearresteerd.

mcl-Yosvany Melchor y su madre Rosa María Rodríguez

Rosa María Rodríguez en haar zoon Yosvany Melchior

Onopgehelderd
Havana heeft nooit de verdachte omstandigheden belicht rond de dood van de politieke activist Oswaldo Payá. In een commentaar in 2014 noemde ex-president Fidel Castro kritiek op de Cubaanse regering vanwege het tekortschieten van het onderzoek naar de omstandigheden waaronder de twee verongelukten, ‘goedkope laster’.

Bron
* Diario de Cuba

10.000 handtekeningen voor volksraadpleging in Cuba

Donderdag hebben activisten van het Project Varela 10.000 handtekeningen overhandigd bij het hoofdkwartier van de Nationale Assemblee in Havana. De handtekeningen zijn verzameld door leden van de Christelijke Beweging voor Bevrijding MCL. Al eerder waren bij twee gelegenheden 25.404 handtekeningen afgeleverd toen de actie nog werd geleid door de in 2012 overleden Oswaldo Payá, voorman van de MCL. Daarmee hebben nu in totaal 35.000 Cubanen die in het land wonen met vertoon van hun identiteitskaart, aangegeven het Project Varela te steunen.

proyecto-varela-24032016

Het aanbieden van de handtekeningen, 24 maart 2016

De handtekeningen werden overhandigd door Rosa Maria Rodriguez, Saily Navarro en Rosa Maria Payá (dochter van Oswaldo) en de voormalige politieke gevangene uit de periode van de Zwarte Lente 2003, Felix Navarro. Zij constateerden dat de medewerkers van de Nationale Assemblee enigszins ‘verward’ reageerden, maar na enkele telefoontjes de handtekeningen toch in ontvangst namen.

Politieke hervormingen
Het Varela Project streeft naar politieke hervormingen op het eiland gericht op ‘grotere individuele vrijheden’. In de tekst wordt gewezen op het ‘grondwettelijk recht’ van de Cubanen aan te dringen op een verandering tot ‘democratisch pluralisme’.

oswaldo-paya, Asamblea Nacional del Poder Popular, en La Habana, una caja con 14,000 firmas en apoyo al Proyecto Varela, el 3 de octubre del 2003.

Het overhandigen van de handtekeningen op 3 augustus 2002. In het midden: Oswaldo Payá.

Rosa María Payá sprak de hoop uit dat de 35.000 handtekeningen zullen bijdragen ‘aan een bindende volksraadpleging voor alle burgers die zo in vrijheid kunnen beslissen over de toekomst.’ De Nationale Assemblee weigerde in 2003 te reageren op de eerste 25.000 handtekeningen en nam in plaats daarvan een amendement op de grondwet aan waarin werd vastgesteld dat ‘het socialistisch karakter van de Cubaanse staat onomkeerbaar’ is.

Link
* De tekst in het Spaans van het Project Varela

Misviering bij 64ste verjaardag van omgekomen Oswaldo Payá

De mensenrechtenactiviste Rosa María Payá die sinds zondag in Cuba is, woonde gisteren een mis bij ter gelegenheid van de 64ste verjaardag van haar vader Oswaldo Payá Sardiñas. Payá overleed samen met de activist Harold Cepero,  ten gevolge van een auto-ongeluk op 22 juli 2012 bij Bayamo. Ongeveer 100 personen woonden de mis bij die in alle rust verliep zonder zichtbare aanwezigheid van politie of geheime dienst. De mis werd opgedragen door Alfredo Petit Vergel, hulpbisschop van Havana.

Rosa María Payá (der), junto a la diputada mexicana Cecilia Romero-februari2016

De activiste Rosa María Payá (r), met een vertegenwoordiger van de Mexicaanse oppositiepartij PAN, Cecilia Romero voor hun vertrek naar Cuba

De mis vond plaats in de parochiekerk El Salvador del Mundo in de wijk Cerro waar Payá met zijn gezin woonde. Rosa María Payá is in gezelschap van het Mexicaanse parlementslid Cecilia Romero van de Partido Acción Nacional (PAN). Vorige week was Rosa María Payá in Genève bij een bijeenkomst georganiseerd door UN Watch. Zij benadrukte dat de dood van haar vader op 22 juli 2012 ‘een moord’ was en herhaalde dat zij zou blijven aandringen op een onafhankelijk onderzoek. ‘Mijn vader werd gedood door agenten van de Cubaanse politieke politie bij een verkeersongeluk dat geen gewoon auto-incident was en waar we de details niet van weten,’ aldus Rosa Maria. De Cubaanse autoriteiten zeggen dat er sprake was van een auto-ongeluk en veroordeelde uiteindelijk de chauffeur van de auto, Ángel Carromero, afkomstig Spanje. Maar ook Carromero ontkent de officiële versie en zegt dat een auto van het regime hem volgde en hun auto ramde.

oswaldopayametgezin,jpg

Rosa María Payá, haar moeder Ofelia Acevedo en haar beide broers wonen sinds juni 2013 in Miami. |Foto: familieportret met Rosa María Payá , Ofelia Acevedo, Oswaldo Payá, Oswaldo José en Reinaldo Isaías Payá.

Kritiek op Europa
Tevens bekritiseerde Payá de transitie die zowel president Obama als de EU beogen omdat dit steun betekent voor een Cuba waar ‘een militaire élite volop betrokken is bij een valse transitie, niet gericht op democratie maar veel meer gericht op de legitimatie van haar controle over de Cubaanse samenleving.’ Als alternatief pleit Payá voor het houden van een volksraadpleging op het eiland via haar initiatief Cuba Beslist / Cubadecide. Vanuit Cuba liet Payá weten dat haar telefoon is afgesloten voor inkomende en uitkomende boodschappen. Gesprekken met journalisten en anderen worden afgebroken.

Link
* Website UN-Watch

Een Zweed in Burundi of een Uruguees in Cuba?

De Uruguayaanse journalist Fernando Ravsberg woont al jarenlang in Cuba. Hij schreef op zijn website Cartas desde Cuba een artikel over de Cubaanse dissidentie en sprak o.a. over ‘de desoriëntatie van de oppositie’. Ravsberg bekritiseert hun hang naar ‘de paraplu van de Amerikanen’ en meldt tussen neus– en lippen ook nog even dat zij in de beginjaren van de revolutie betrokken waren bij gewelddadigheden. Wij publiceerden deze tekst 8 februari op deze Cubaweblog. De onafhankelijke blogger Regina Coyula publiceerde in de kritische internetkrant 14ymedio een reactie. Volgens Coyula gedraagt Ravsberg zich in Cuba als ‘de gedesoriënteerde Zweed in Burundi’, die hijzelf eerder in zijn artikel opvoert en waarmee hij de mensenrechtenbeweging omschrijft.

fernando-ravsberg

Fernando Ravsberg

Auteur Ravsberg maakt, aldus Coyula, een beginnersfout want hoewel deze journalist de nationale gebeurtenissen op de voet volgt, spreekt hij generaliserend over de oppositie alsof het om één blok gaat. Hij spreekt geen enkele maal in termen als ‘deze bepaalde groep’ of de ‘leden van de oppositie van dit project’. Dat is ernstig want de blog van Ravsberg wordt in Cuba niet gecensureerd, velen ontvangen de teksten per email en wie zijn artikel leest kan de onjuiste conclusie trekken dat de gehele Cubaanse oppositie opereert onder de paraplu van de Amerikaanse regering hoewel volgens dezelfde Ravsberg deze dissidenten – en dat is een bizarre tegenstelling – de normalisatie van relaties gepromoot door de meester uit het Noorden, proberen te boycotten. Het hele artikel ademt de wens uit om een deel (van de oppositie) te zien als het geheel. De antipathie van de auteur verontrust me niet, hoewel hij als communicatie-specialist met zijn opvattingen bijdraagt aan de verwarring bij een toch al slecht geïnformeerde bevolking.

jimmycarterfidelcastrouniform2002

Fidel Castro en Jimmy Carter in 2002. Carter bepleitte toen in een rede openlijk voor ruimte voor het Plan Varela

Mee-onderhandelen
De journalist zegt dat ‘wie wil meespreken aan de onderhandelingstafel met de regering over werkelijke politieke macht moet beschikken’. Hij meent dat deze dissidenten geen recht van spreken hebben en dat het hen ontbreekt aan legitimiteit omdat zij zich de wet laten voorschrijven door Washington. Maar Ravsberg is niet eerlijk want hij weet dat geen dissidente opvattingen gehoord en verspreid kunnen worden, zelfs als juridische procedures dit op papier garanderen. Toen Oswaldo Payá het Project Varela *, respectvol, autonoom en volgens wettige regels presenteerde en hij de zichtbare steun kreeg van Jimmy Carter,  die tijdens zijn toespraak in de Aula van de Universiteit van Havana (2002) en in aanwezigheid van de media het Project Varela uitdrukkelijk noemde, was de reactie van de regering negatief. Het initiatief tot een volksraadpleging en de handtekeningen werden niet voorgelegd aan het parlement. In plaats daarvan werd snel de grondwet aangepast en werd vastgelegd dat het socialisme een eeuwigdurend systeem was en niet omkeerbaar. Maar de vriendschap met de Sovjet Unie was ook eeuwig en er zijn meer eeuwigdurende fenomenen aan hun einde gekomen.

Beschuldiging van terrorisme
De meeste dissidenten zijn niet oud genoeg om te kunnen dromen, zoals Ravsberg suggereert van ‘een invasie van mariniers’ en evenmin suïcidaal genoeg om een blokkade te steunen ‘die hun landgenoten op de knieën dwingt door honger.’ Ik ken niemand die sympathiseert met terrorisme. Ik vind het onvoorstelbaar dat een journalist die pretendeert de feiten in Cuba te kennen niet weet dat de gang van zaken rond de 20 miljoen dollar ook in de ‘vijandelijke pers’ (bedoeld wordt publicaties van mensenrechtengroepen en dissidenten, redactie ) werd gemeld en dat zelfs het discussieprogramma van de staatstelevisie Mesa Redonda deze publicaties toen citeerde waarin melding werd gemaakt van misbruik van geld ‘om de democratie in Cuba te bekostigen.’ Bovendien suggereert hij dat deze harde valuta jaar na jaar Cuba binnenkomen.

balserosopgepiktbijbahamas06122010

Vluchtende Cubanen (2010) die bij de Bahama’s worden gesignaleerd

Werkelijkheid
‘Het contact verliezen met de werkelijkheid kan catastrofaal zijn in de politiek,’ waarschuwt Ravsberg ons. Nee, mijnheer, het IS catastrofaal. Voor de journalistiek maar ook voor een journalist die geen gebruik maakt van het busvervoer, die iemand heeft die de boodschappen voor je doet en die leeft in een bubbel van functionarissen, kunstenaars, ondernemers en andere figuren die altijd wel weer iemand kennen die……………Aan de andere kant is er zijn solidariteit die al 40 tot 25 jaar voortduurt met de Cubaanse regering, een ontkenning van de tientallen mislukkingen, het mismanagement en de corruptie die niets te maken hebben met een ‘blokkade’ of een dreiging van het imperialisme, maar hebben geresulteerd in een volk dat uitgeput en wantrouwend is en heeft geleid tot een emigratie onder jonge mensen die nergens hoger was. Niet elke dissident manifesteert zich op straat of door de lancering van een blog; de jaarlijkse loterij voor een Amerikaans visum, het oversteken van de Straat van Florida en de immigratie richting Midden-Amerika zijn andere vormen van dissidentie, de meest populaire zelfs.

regina-coyula-met-shirts

Regina Coyula

Oppositie
Als ik de tekst van Ravsberg lees, word ik nieuwsgierig en vraag me af hoe de auteur denkt dat de oppositie tegen een autoritair regime zich moet gedragen in een land waar zelfs de oprichting van een vereniging voor dierenbescherming of een milieubeweging al verdacht zijn, wanneer ze niet door de Staat en de partij zijn opgericht. Of wanneer het opduiken van twee oppositionele kandidaten bij de verkiezingen voor de wijkcomité’s al leidt tot een enorme operatie van de geheime dienst. Barack Obama zal besluiten iedereen te ontmoeten óf met een deel van de oppositie óf misschien met geen enkele opponent van de regering, maar ik ben er zeker van dat hij een scherper idee over de Cubaanse dissidentie heeft dan Fernando Ravsberg.

Bron
* Regina Coyula op de internetkrant 14ymedio, 10 februari 2016

oswaldo-paya-malecon

Oswaldo Payá aan de Malecón in Havana

Noot
* Oswaldo Payá, leider van de Christelijke Bevrijdingsbeweging (MCL), verzamelde in 2003 ruim 11.000 handtekeningen ter ondersteuning van een oproep tot een referendum over democratische hervormingen, het zogenaamde Varela-project. In dat referendum zou de Cubaanse bevolking zich kunnen uitspreken over democratie, vrijheid van meningsuiting en persvrijheid in de grondwet. Uiteindelijk stonden er meer dan 25.000 handtekeningen onder de oproep voor een volksraadpleging. Hij overleed op 22 juli 2012 ten gevolge van een auto-ongeluk. De achtergronden van dit dodelijk ongeval bleven tot nu toe onopgehelderd.

Rosa Maria Payá: ‘VS onderhandelen met kaste Cubaanse machthebbers’

Morgen 22 juli is het drie jaar geleden dat de voorman van de Christelijke Beweging Bevrijding / Movimiento Cristiano Liberación MCL, Oswaldo Payá (1952), bij een nooit opgehelderd auto-ongeluk om het leven kwam. Ook mede-activist Harold Cepero verloor toen het leven. Payá’s gezin woont inmiddels in het buitenland waaronder zijn dochter Rosa Maria Payá (1989). Zij aarzelt niet om in een interview met de Spaanse krant El Pais vast te stellen dat de veronderstelde ‘dooi’ in de relatie tussen Cuba en de VS geen einde zal maken aan ‘het embargo op vrijheden’ dat de Cubaanse autoriteiten zijn bevolking oplegt. Zij weet het zeker; de VS spreken niet met de Cubaanse bevolking, maar met een kaste van Cubaanse leiders.’ De civil society in Cuba zit niet aan tafel, maar wordt buitengesloten,’ aldus Payá.

Rosa Maria Payá woonde gisteren de gezamenlijke persconferentie bij van de Amerikaanse Minister van Buitenlandse Zaken, Kerry en zijn Cubaanse collega rodriguez. Functionarissen van het ministerie hadden haar gevraagd geen vragen te stellen.

Rosa Maria Payá woonde gisteren de gezamenlijke persconferentie bij van de Amerikaanse Minister van Buitenlandse Zaken, Kerry en zijn Cubaanse collega Rodriguez in Washington. Functionarissen van het ministerie hadden haar gevraagd geen vragen te stellen.

Rosa Maria is positief over de voortgang die wordt geboekt bij de verbetering van de relaties tussen beide landen. ‘Elke poging om Cuba op te nemen in de internationale gemeenschap is goed, op voorwaarde dat het gaat om heel Cuba en niet alleen om de machthebbers.’ Zij meent dat de gesprekken op dit moment een ‘zweem van legitimiteit geven aan een regering die elke dag de rechten van zijn burgers schendt.’ En zij verdedigt, iedere keer weer opnieuw, de noodzaak dat dit proces leidt tot veranderingen in de samenleving. ‘De confrontatie met de VS is een excuus dat de regering altijd heeft gebruikt om de repressieve maatregelen goed te praten.’

Maffia
De Amerikanen zouden zich, aldus Payá, meer moeten laten leiden door het uitgangspunt dat de onderhandelingen leiden tot ‘de opening van Cuba voor de Cubanen zelf, tot legale ruimte voor ondernemers die nieuwe activiteiten willen ontwikkelen op het eiland.‘ Totalitarisme is een stilzwijgende bedreiging voor hen want ‘het is als onderhandelen met de maffia. Ik verwacht geen altruïsme van buitenlandse ondernemers, maar onderhandelen zonder de garanties van democratie is het accepteren van de regels van de Cubaanse regering,’ zegt de 26-jarige jonge vrouw die met enkele van haar politieke opvattingen opzien baarde in de media. De dooi met de VS laat zien dat ook de Amerikanen ‘het spel spelen en de regels van de Cubaanse regering volgen. Want hoewel de rechten van de Cubanen niet zijn gegarandeerd, werd ingestemd met verwijdering van Cuba van de lijst van terrorismebevorderende landen en werd een begin gemaakt met de afbraak van het embargo tegen Cuba.’

Oswaldo Payá

Oswaldo Payá, winnaar van de Sacharovprijs

Doden
Payá zegt: ‘Het is zeer ernstig als het spreken belangrijker wordt dan de doelstellingen van de gesprekken. Als dat gebeurt, is de straffeloosheid totaal en voelt deze regering zich vrij een winnaar van de Sacharovprijs te doden en er gebeurt niks.’ Zij doelt op de dood van haar vader, Oswaldo Paya, die op 22 juli 2012 bij een verkeersongeluk onder verdachte omstandigheden om het leven kwam. Maar Payá richt zich niet alleen op de Amerikaanse reus als het gaat om ‘het negeren van de schendingen van mensenrechten’. Ze wijst ook naar de democratieën in de regio die met de dictatuur in zee gingen en beschuldigt ervaren politici in Latijns-Amerika ervan zich door te zwijgen medeplichtig te maken aan de misdaden in de regio, niet alleen die in Cuba.

logo-cuba-decideCuba Beslist
Payá en haar beweging MCL willen een verandering in Cuba teweeg brengen en een einde maken aan het feit dat Cubanen al meer dan zeventig jaren niet kunnen deelnemen aan vrije verkiezingen. De campagne Cuba Decide / Cuba Beslist streeft een democratische transitie na zodat een volksraadpleging kan worden gehouden over de vraag of in Cuba verkiezingen kunnen worden georganiseerd waar ook kandidaten van de oppositie aan deelnemen, die ook in volledige vrijheid in de media kunnen opereren. Dit utopische scenario kan, wanneer de Cubanen hiermee instemmen, leiden tot het einde van het mandaat van de Castro’s. ‘Ik geloof dat Cubanen als zij zouden kunnen kiezen, zouden kiezen voor vrijheid. En als zij het niet doen…het enige wat wij kunnen doen is hen het gereedschap aanbieden. Cubanen zullen vrij zijn als zij dit willen zijn.’

Vandaag wordt een herdenkingsmis opgedragen in Madrid

Vandaag wordt in Madrid een herdenkingsmis opgedragen in Madrid ter nagedachtenis aan Oswaldo Payá en Harold Cepero

Bron
* El Pais, 3 juli 2015
Linken
* Twitteraccount van Rosa Maria Payá
* Activist Felix Rivero Cordovi van de Jongerenbeweging voor Democratie in Bayamo meldt op 22 juli 2012 telefonisch het auto-ongeluk.

New York Times: Latijns-Amerikaanse leiders moeten oppositie Cuba steunen

In een commentaar op 28 december jl. schrijft de New York Times dat de steun van de internationale gemeenschap beslissend zal zijn bij de versterking van de oppositie in Cuba en kan voorkomen dat de repressie van de zijde van de Cubaanse autoriteiten zal groeien na de recente aankondiging van president Barack Obama over de normalisering van de relatie tussen de VS en Cuba. Citaat: ‘Als Cubaanse dissidenten en leiders van de civil society zullen worden uitgenodigd om deel te nemen aan de komende top in Panama, zoals Washington heeft bepleit, kan president Rousseff van Brazilië de toekomstige leiders van een democratisch Cuba toespreken,’ aldus de optimistische eindconclusie van de New York Times die met dit commentaar een tiende editorial binnen 3 maanden aan Cuba wijdde. Veel commentaren, o.a. over de opheffing van het embargo, de lof voor Cuba voor de strijd tegen ebola en de noodzaak de Cuban Five uit te wisselen tegen Alan Gross, kregen veel aandacht van de staatsmedia in Cuba; dit commentaar werd genegeerd.

Vlak bij de woning van de familie Payá was op de muur te lezen dat 'dissidentie verraad' was

Vlakbij de woning van de familie Payá was op de muur te lezen dat ‘dissidentie verraad’ was

Het commentaar van de New York Times begint met een uitvoerige verwijzing naar de omstandigheden waaronder de Cubaanse dissident Oswaldo Payá moest werken en leven. ‘In een staat van beleg, is dissidentie verraad’ stond er in graffiti geschreven op een woning vlak bij het huis van Payá. (zie foto hiernaast) Tientallen jaren lang heeft de autoritaire regering van Cuba vertrouwd op dat handige argument om alomtegenwoordige controle uit te oefenen op burgers en om oppositiegroepen ervan te weerhouden voldoende steun te krijgen en een bedreiging voor de staat te vormen. De boodschap was overduidelijk; zolang de VS probeerden de leiders van het land ten val te brengen en zich mengden in binnenlandse aangelegenheden was het een zaak van nationale soevereiniteit de rijen te sluiten.’

In maart 2005 werd voor de Cubaanse ambassade in Den Haag gedemonstreerd voor de vrijlating van de Groep van 75. Van links naar rechts: Bert Koenders, Boris Dittrich en Jeanette Ferrier

In maart 2005 werd voor de Cubaanse ambassade in Den Haag gedemonstreerd voor de vrijlating van de Groep van 75. Van links naar rechts: de kamerleden Bert Koenders, Boris Dittrich en Kathleen Ferrier

Waterscheiding 17 december NYT: ‘Het tijdperk dat op 17 december begon toen president Obama en president Raúl Castro het einde aankondigden van 50 jaar vijandschap tussen beide regeringen is een waterscheiding voor de veelvormige en moedige oppositie in Cuba. In 1998, aan het einde van tien jaar honger en armoede, ontstaan door de ineenstorting van de Sovjet Unie, jarenlange Cuba’s rijke oom, had Payá al een dappere poging ondernomen. Hij vertrouwde op een Cubaanse wet die groepen van 10.000 Cubanen of meer de mogelijkheid bood om nieuwe wetten voor te dragen. Meer dan 25.000 handtekeningen verzamelde hij van Cubanen die democratische hervormingen wensten, inclusief vrije verkiezingen, vrijheid van vereniging, persvrijheid en een minder centraal georganiseerde economie. In 2002 reageerde de Nationale Assemblee op het initiatief van Payá, ook bekend als het Varelaproject en voegde eigenhandig een amendement aan de Cubaanse grondwet toe waarbij het socialistische, éénpartijsysteem van Cuba ‘onherroepelijk’ werd verklaard. Het jaar daarop in maart 2003 werden een groep van 75 journalisten en dissidenten tijdens de zogeheten Zwarte Lente opgepakt en veroordeeld tot lange gevangenisstraffen. Dit hardhandig optreden waar vooral veel leiders van de beweging van Payá slachtoffer van werden, kreeg nauwelijks wereldwijd aandacht.‘ (…) ‘In 2010 ging de Cubaanse regering akkoord met een bemiddelingspoging van de katholieke kerk en werden veel politieke gevangenen van de Groep van 75 vrijgelaten, op voorwaarde dat zij naar Spanje gingen. Payá stierf in 2012 bij een auto-ongeluk dat volgens veel mensenrechtenactivisten was opgezet door de autoriteiten.’

De Damas de Blanco groeiden uit tot het symbool van het moeidg protest tegen de schending van mensenrechten na de Zwarte Lente van 2013. Deze foto is op 28 december in Havana genomen waar de stille mnifestatie niet werd verstoord.

De Damas de Blanco groeiden uit tot het symbool van het moedig protest tegen de schending van mensenrechten na de Zwarte Lente van 2013. Deze foto werd  op 28 december in Havana genomen waar de stille manifestatie niet werd verstoord.

Meer onderdrukking
De nieuwe dynamiek die nu ontstaat kan leiden tot een poging de dissidenten sterker te onderdrukken omdat het regime van Raúl Castro kwetsbaarder wordt vanwege een golf van investeringen, toerisme en de toename van informatiestromen. ‘Tientallen jaren hebben de Latijnsamerikaanse landen het regime van de Castro’s beschermd of minstens getolereerd want meningsverschillen zouden kunnen worden uitgelegd als steun aan de harde politiek van Washington. Nu Obama een einde heeft gemaakt aan dit dilemma hebben de leiders van democratische landen de mogelijkheid de principes te verdedigen waarvoor Cubaanse activisten pleiten’, aldus de krant. Het voorstel van de New York Times houdt in dat met name de leiders van de krachtigste economieën van Latijns Amerika sterke bondgenoten worden van de leiders van de Cubaanse oppositie. Zij zouden dit op de Top van de Amerika’s in april volgend jaar in Panama – waar zowel Raúl Castro als Obama aan deelnemen –  zichtbaar kunnen maken. ‘Hoewel historisch gezien de landen van Latijns Amerika altijd weigerden tussenbeide te komen in de interne aangelegenheden van een buurland, zouden de Mexicaanse president Enrique Peña Nieto en president Dilma Rousseff van Brazilië, onvermoeibaar moeten spreken over de verdediging van de democratische principes die door een meerderheid van de staten in de Amerika’s worden aangehangen,’ aldus het commentaar.

José Daniel Ferrer

José Daniel Ferrer

Geen dramatische omverwerping
In het artikel komt ook de dissident José Daniel Ferrer, leider van de Unión Patriótica de Cuba (UNPACU) en ex-gevangene van de Groep van 75, aan het woord. Hij weigerde na zijn vrijlating uitgezet te worden naar Spanje. Ferrer sprak met de journalist Ernesto Londoño van de New York Times die vorige maand Havana bezocht. Ferrer zet uiteen dat een plotselinge, dramatische omverwerping van de Castroregering niet zijn optie is hoewel veel Cubaanse ballingen daarvoor zullen kiezen. Het is beter dat Cuba’s oppositiebeweging in sterkte en capaciteit groeit en in staat is aan tafel mee te praten. ‘Wij moeten sterk genoeg worden om het regime te dwingen te onderhandelen,’ zegt Ferrer, die erkent dat het tijd vraagt om genoeg Cubanen te doen geloven dat het kiezen voor de oppositie de risico’s waard is. ‘Niemand wil wedden op het paard dat de race verliest.’

Aan tafel in Panama
Aan het slot concludeert de New York Times: ‘Als Cubaanse dissidenten en leiders van de civil society zullen worden uitgenodigd om deel te nemen aan de komende top in Panama in april 2015, zoals Washington bepleit, kan president Rouseff van Brazilië de toekomstige leiders van een democratisch Cuba toespreken.’

Link
Het volledige commentaar van de New York Times, 28 december 2014
* Alle commentaren van de New York Times over Cuba sinds 12 oktober 2014, getiteld: Cuba, a new start.

De initiatiefneemster van Ik eis ook /  #YoTambienExijo Tania Brugueera is in één week tijd tweemaal gearresteerd. De eerste maal om te voorkomen dat de Open Microfoon-Act op het Plein van de Revolutie zou doorgaan en een tweede maal toen Tania na haar vrijlating aankondigde op de boulevard Malecón een persconferentie te houden. Woensdagnacht werd zij voor de tweede maal vrijgelaten en kreeg zij te horen dat zij Cuba de eerste twee, drie maanden niet mag verlaten. Ze wordt beschuldigd van ‘verzet’ en ‘verstoring van de openbare orde.’ Een reactie op de website Diario de Cuba luidt: ‘Papa straft zijn slecht opgevoed kind, ze mag twee maanden lang niet uitgaan. Opperste belachelijkheid’

De initiatiefneemster van Ik eis ook / #YoTambienExijo, Tania Bruguera, is in één week tijd tweemaal gearresteerd. De eerste maal om te voorkomen dat de Open Microfoon-Act op het Plein van de Revolutie zou doorgaan en een tweede maal toen Tania na haar vrijlating aankondigde op de boulevard Malecón een persconferentie te houden. Woensdagnacht werd zij voor de tweede maal vrijgelaten en kreeg zij te horen dat zij Cuba de eerste twee, drie maanden niet mag verlaten. Ze wordt beschuldigd van ‘verzet’ en ‘verstoring van de openbare orde.’ Een reactie op de website Diario de Cuba luidt: ‘Papa straft zijn slecht opgevoed kind, ze mag twee maanden lang niet uitgaan. Opperste belachelijkheid’.

* Commentaar New York Times, 30 december 2014
Op 30 december reageerde de New York Times op het onmogelijk maken van een vreedzame open-microfoon-act op het Plein van de Revolutie in Havana waarbij o.a. de initiatiefneemster Anita Bruguera gevangen werd genomen. Zij heeft inmiddels een verbod gekregen om de eerste twee maanden een reis naar het buitenland te maken. NYT: ‘Het smoren van kritische stemmen bewijst dat de Cubaanse regering niet bereid is de grondrechten te accepteren waarvan de meeste mensen in dit werelddeel genieten. Deze houding zal de kritiek doen toenemen van de tegenstanders van de historische ommekeer in het Cubabeleid van president Obama. Het hardhandig optreden van de regering van de Castro’s geeft hen komend jaar munitie om de poging van de Obama-administratie het embargo te versoepelen, te dwarsbomen en belemmert het perspectief op een wettelijke basis de sancties die Washington eerder aan Cuba oplegde, terug te draaien. Dat effect zou schandelijk zijn en op langere termijn negatieve gevolgen hebben voor Havana’.

Cubaanse jongeren willen openbaar debat op Plein van de Revolutie

Geïnspireerd door de Occupy Wall Street-beweging heeft een groep jongeren in Havana een oproep gedaan om vandaag om 3 uur Cubaanse tijd op het Plein van de Revolutie bijeen te komen en gelegenheid te bieden via een microfoon ieders mening over de toekomst van Cuba te laten horen. Het motto van de bijeenkomst luidt #YoTambienExijo / Ik eis ook……. Regimegezinde bloggers en twitteraars noemen de voorgenomen act ‘contra-revolutionair.’

Tania Bruguera tijdens een eerdere performance

Tania Bruguera tijdens een eerdere performance

De Cubaanse kunstenares Tania Bruguera is het gezicht achter deze publieke act maar zij spreekt niet van een politieke, maar eerder van een artistiek statement om er achter te komen ‘welk land wij willen. De mensen spreken 1 minuut en zeggen wat zij willen’. De beweging #YoTambienExijo ontstond in 2009 toen de microfoon openstond tijdens de culturele manifestatie Biennale. Toen nam de Cubaanse blogster Yoani Sánchez het woord en zei o.a. ‘dat Cuba een land is omgeven door de zee en een eiland omheind door censuur.’ Bruguera reageert met haar manifestatie op de gezamenlijke mededeling van 17 december jl. van de Cubaanse en Amerikaanse leiders over het herstel van de diplomatieke betrekkingen tussen de VS en Cuba. Bruguera schreef daarop een brief aan Barack Obama, Raúl Castro en paus Franciscus waarin ze vroeg ‘om een arena voor de Cubanen om te participeren en het recht om zonder gestraft te worden er een afwijkende mening op na te houden’, evenals de mogelijkheid ‘vreedzame demonstraties te houden voor of tegen de beslissingen van de regering. ‘

Het open podium tijdens de Bienale van 2009 in Havana

Het open podium tijdens de Biennale van 2009 in Havana, ook een act van Bruguera

Toestemming
Cubanen in en buiten Cuba doen mee aan de actie en formuleren hun eigen wensen. ‘Wij zijn mensen met uiteenlopende ideologische posities en religieuze opvattingen. We hebben allemaal een andere visie op wat Cuba nodig heeft, maar we leven allemaal op dezelfde plek en we hebben recht deel uit te maken van wat er nu gebeurt.’ Op Facebook reageerden tot nu toe 300 mensen op Bruguera’s oproep en zij zeggen naar het Plein van de Revolutie te komen. Of de autoriteiten de bijeenkomst zullen toestaan is de vraag. Bruguera: ‘De Castroregering kan nee zeggen als ze niet willen dat de bijeenkomst plaats vindt. Maar als de mensen komen, maakt dat niet uit. Als er 1 man, 10 of 100 personen komen om hun opvattingen te delen en een vreedzame dialoog te beginnen dan zal dat gebeuren, ongeacht wat zij willen.’

Rosa Maria Paya steunt de actie en vraagt zelf om 'een volksraadpleging in Cuba. Rosa maria is de dochter van Oswaldo Paya die in 2011 bij een verkeersongeval onder nooit opgehelderde omstandigheden het leven verloor.

Rosa Maria Paya steunt de actie vanuit de VS en vraagt zelf om ‘een volksraadpleging in Cuba.’ Rosa Maria is de dochter van de mensenrechtenverdediger Oswaldo Payá die in 2012 bij een verkeersongeval onder nooit opgehelderde omstandigheden het leven verloor.

Officiele waarschuwing
Zaterdag jl. ontving Tania Bruguera een offciële waarschwing van de autoriteiten en werd ze gewezen op de ‘wettelijke en persoonlijke gevolgen’ als de act zou doorgaan. Ook de officiële kunstenwereld laat zich niet onbetuigd. Vier uur lang duurde het overleg tussen de voorzitter van de Nationale raad voor Beelden Kunsten / Consejo Nacional de Artes Plásticas (CNAP), Rubén del Valle, met Tania Bruguera. Del Valle maakte duidelijk de performance van 30 december niet te steunen en hij zei ‘dat de actie negatief kan uitpakken in de publieke opinie, juist op een moment dat er een begin wordt gemaakt met onderhandelingen tussen de regeringen van Cuba en de VS om de diplomatieke en de commerciële relaties te hervatten.’ Hij stelde vervolgens een performance te houden achter gesloten deuren van een fabriek of school. Bruguera weigerde dit omdat ze juist stem wil geven aan allerlei soorten personen.

'Steek je hand op, verhef je stem'

‘En ik eis ook……Steek je hand op, verhef je stem’-

Campagne sociale media
Tegelijkertijd is het regime op sociale media een offensief tegen de kunstenares Bruguera begonnen. Bloggers en twitteraars vanuit de officiële overheid en staatsorganisaties noemen de act ‘contrarevolutionair’ en erop gericht ‘aan te zetten tot subversie op het eiland’. Op El blog de Yohandry vraagt men zich af of Tania Bruguera en Antonio G. Rodiles, ‘de nieuwe Alan Gross zullen zijn’ en stelt de blogger de vraag: ‘De CIA achter Tania Bruguera?’ Gisteren bezocht Bruguera diverse politiebureau’s in Havana om een vergunning voor de act te krijgen. (Alan Gross was de Amerikaan die ruim 6 jaar in een Cubaanse gevangenis zat, Antonio Rodiles is een politieke opposant die de beweging Por otra Cuba / Voor een ander Cuba leidt. redactie)

Linken
* Website Tania Bruguera
* De officiële weblog Yohandry
* Facebook YoTambienExijo
* Facebook Rosa Maria Payá