Onaangekondigd concert Pablo Milanés in Oud Havana

Volkomen onaangekondigd heeft de bekende Cubaanse zanger Pablo Milanés zaterdagavond met zijn begeleidingsband een concert gegeven in de wijk Jesús María in Oud-Havana. Politie en geheime dienst waren snel ter plaatse, maar grepen niet in. Volgens onafhankelijk journalist Vicente Morín Aguado woonden honderden Cubanen het concert op de hoek van Corrales y Cárdenas bij. De officiële media schonken na afloop geen aandacht aan het concert.

Zaterdagavond in Oud-Havana

Zaterdagavond in Oud-Havana

Vicente Morín Aguado: ‘Zo slaagde de ongehoorzame voorzanger er uiteindelijk in wat men tijdens de gehele Twaalfde Biënnale van Havana aan de performancekunstenares Tania Bruguera had verboden, namelijk zonder toestemming van de autoriteiten de straat in bezit  nemen. Milanés maakte daarbij gebruik van zijn prestige als ‘heilige koe van de nationale cultuur’. Op de weblog La Santanilla beschrijft de onafhankelijke journalist Mario Hechavarría Driggs de verrassingsaktie van Milanés waar tientallen politieagenten, patrouilleauto’s en leden van de geheime dienst op af kwamen die de weg probeerden af te sluiten. ‘Maar ondanks dat klonken de bekende liedjes van Pablito, het geluid was slecht, maar dat deed er niet toe. De mensen kwamen om de zanger van hun leven te zien, die al enkele jaren weggehouden wordt uit de staatsmedia,’ aldus Morín Aguado.

Revolutionair
Hoewel Milanés zich omschrijft als ‘revolutionair’ uitte hij de afgelopen jaren harde kritiek op het regime. Nog recent eiste hij ‘excuus’ voor de hardvochtige behandeling die hij en anderen in de beginjaren van de revolutie kregen in de strafkampen of UMAP’s, Unidades Militares de Ayuda a la Producción*. En toen de dissident Guillermo Fariñas in 2010 doelwit werd van een campagne van het regime vanwege zijn hongerstaking, zei Milanés: ‘Dat soort dingen doe je niet. Ideeën bediscussieer je en je bestrijdt ze, maar je neemt geen mensen om hun opvattingen gevangen.’ Later wees hij als schuldige voor de lange economische crisis in Cuba op de ‘leiding van de regering’ die nooit het volk heeft vertrouwd bij ’de ontwikkeling van het land.’ Volgens Morín Aguado heeft ‘de regimegezinde pers niet over de belangrijkste culturele gebeurtenis van de afgelopen week geschreven, maar kunstenaar en bevolking hebben het recht opgeëist om bezit te nemen van de straat’, zonder toestemming vooraf, aldus deze onafhankelijke journalist.

Bron
* Diario de Cuba
Link
* Weblog La Santanilla, 24 juni 2015: Pablo Milanés toma la calle por sorpresa
* Op deze Cubaweblog, 26 februari 2015: Pablo Milanés noemt opening in Cuba ‘een façade’.
Noot
* UMAP (Unidades Militares de Ayuda a la Producción).
In deze strafkampen moesten tussen 1965 en 1968 onder directe verantwoordelijkheid van o.a. Fidel en Raúl Castro, 25.000 voornamelijk jonge mensen, onder wie kunstenaars, Jehova’s Getuigen, priesters, dominees en homoseksuelen (door het regime destijds om schreven als uitschot, parasieten en anti-socialen) dwangarbeid verrichten.

Pablo Milanés noemt opening in Cuba ‘een façade’

In een interview met de culturele bijlage van El Pais gaat de Cubaanse zanger Pablo Milanés (geboren te Bayamo, 1943) voor het eerst uitgebreid in op zijn tijd in de UMAP, de betreurenswaardige en beruchte werkkampen waar homoseksuelen, religieuzen, kunstenaars  en anderen die niet vielen onder de ‘revolutionaire parameters’ in de jaren zestig werden vastgezet. Milanès: ‘Ik wacht nog steeds op een excuus.’

De zanger spreekt ook over het aanhalen van de banden tussen Cuba en de V.S. en zegt bij beide landen geen werkelijke bereidheid te zien zich te schikken naar hervormingen. Hij noemt de huidige veranderingen in zijn land ‘een façade.’ Desondanks blijft Pablo Milanés zich revolutionair voelen en neemt een voorbeeld aan de ex-president van Uruguay, José (Pepe) Mujica, als ultiem voorbeeld. Afgelopen jaar vertrok Pablo naar Spanje voor een niertransplantatie, gedoneerd door zijn eigen vrouw Nancy. Sindsdien lijkt hij veel jonger geworden. Hij heeft recent een CD met José Maria Vitier voltooid en werkt momenteel aan twee nieuwe projecten, waarvan een met zijn dochter Haydee. Hieronder volgen de belangrijkste delen van dit interview uit El Pais.

Pablo Milanes

Pablo Milanès

Tijdens het afgelopen filmfestival van Havana werd een ode gebracht aan de Colombiaanse schrijver García Márquez. Daar zong u het lied Dias de Gloria (1999), een van de liederen waar de Colombiaanse schrijver het meest van hield en dat eindigt met de strofe: ‘Wat rest mij/van die ochtend/van die gelukkige jaren/ja in toorn en ontgoocheling/ laten we de vreugdevolle dagen gaan.’ Was dat een gedeelde teleurstelling? Waarom zijn er zoveel mensen die spijt hebben?
Ik heb nooit van Gabo gehoord waarom hij van dat lied hield, maar hij luisterde er naar, het sprak hem aan en hij koos het vaak uit…hij zal de tekst perfect hebben begrepen. Spijt hebben is niet het juiste woord. Ik en anderen voelen zich perfect, hoewel we eerder bedrogen werden door de leiders die een betere toekomst beloofden, met geluk, vrijheden en welvaart, die in vijftig jaar nooit werden gerealiseerd.

U heeft recent een nier ontvangen van uw echtgenote tijdens een niertransplantatie. Hoe heeft dat uw leven veranderd?
Ik voel me buitengewoon goed, ik ga maandelijks op controle en alle parameters duiden op vrijwel volledige perfectie. Uiteraard heeft het mijn leven veranderd en dat brengt een offer van radicale verandering van gewoonten met zich mee.

De liefdesdaad van Nancy…
Feitelijk is het een immense liefdesdaad. Toen Nancy besloot mij haar nier te doneren deed ze dat in aanwezigheid van mijn kinderen, vrienden en andere dierbaren, met zo’n sterke overtuiging die niemand haar tegensprak. Het toonde iedereen dat deze liefdesdaad onaantastbaar was.

cuban five-vrijHoe beziet u de aankondiging van de herziening van de relaties tussen Cuba en de Verenigde Staten?
Allereerst vervult de terugkeer van Cubaanse gevangenen mij met blijdschap want hier bestond altijd de overtuiging dat de rechtspraak in de V.S. een rommeltje was. Daarna volgt de herziening van de relaties tussen beide landen, dat is voor de hereniging van Cubaanse families uit binnen en buitenland gunstig. Momenteel, na achttien maanden geheime onderhandelingen, waarbij men mag aannemen dat er akkoorden werden gesloten, verbijsteren mij de verklaringen van beide regeringen. Cuba heeft geen greintje van haar huidige positie opgeven en de V.S. zullen blijven infiltreren op alle mogelijke terreinen voor de veronderstelde ontwikkeling van Cuba. Ze blijven schaak spelen. Welke akkoorden sloten beide landen als ze elkaar nu tegenspreken? Mijn twijfel is dat geen van beiden iets wil toegeven en dat de Cubaan weer de dupe zal worden van deze kwelling zonder uitweg, zoals het nu al vijftig jaar lang is.

Hebben de maatregelen tot nu toe positieve effecten gehad of enkel geleid tot een toename in ongelijkheid?
Geen van beiden. Ik heb altijd gezegd dat deze zogenaamde opening een façade is. Wij moeten de zaak fundamenteler bezien en kijken of het leven voor de gewone man en vrouw in Cuba is verbeterd.

In recente interviews wordt verwezen naar uw verblijf in de stalinistische kampen van de UMAP en hoe deze gebeurtenis uw carrière verstoorden. Tot nu toe bent u nooit diep ingegaan op wat er is gebeurd. U kunt dit nu uit de doeken doen…
Mij is nooit zo direct gevraagd naar de UMAP, Unidades Militares de Ayuda a la Producción ironisch genoeg Militaire Eenheden voor Hulp aan de Productie. De Cubaanse pers waagt zich er niet aan en de buitenlandse pers kent de verstrekkende rampzalige gevolgen niet die deze uit puur stalinistisch hout gesneden repressieve maatregelen hadden. Tussen 1965 en 1967 zaten meer dan 40.000 mensen vast in concentratiekampen in de provincie Camagüey. Gedwongen werken van vijf uur ’s ochtends tot zonsondergang, zonder rechtvaardiging of uitleg, en zeker geen excuses van de huidige overheid waar ik nog altijd op wacht. Ik was 23 toen ik samen met 280 metgezellen het kamp ontvluchtte. Ik ging naar Havana om melding te maken van het onrecht dat men mensen aandeed. Daarop hielden ze me twee maanden gevangen in het fort La Cabaña, waarop mijn gevangenschap in een nog erger kamp dan dat van de UMAP volgde, waar ik verbleef tot mijn vrijlating na internationale ophef over de schandalige situatie.
cover Ivan Denisovich - SolzjenitsinNa het lezen van het boek Een dag uit het leven van Ivan Denisovich van Alexander Solzhenitsyn, dat een vriend me had toegestuurd, realiseerde ik me dat de ideeën van een revolutionair niet veranderen door de fouten die de leiders begaan. Daarop werd ik meer revolutionair. De UMAP stond niet op zichzelf. Voor 1966 had Cuba zich definitief bij het Sovjetblok aangesloten, inclusief stalinistische maatregelen die intellectuelen, kunstenaars en muzikanten troffen. Volgens de geschiedschrijving begon in 1970 wat men de quinquenio gris of het  grijze vijfjarenplan noemde, een periode van vervolging en censuur in de wereld van de kunsten. Ik stel echter dat het al in 1965 begon en dat het meerdere vijfjarenplannen betrof.

pablo-milanes-canto-de-la-abuela-plaatHoe bleef u de revolutie verdedigen en zichzelf revolutionair noemen na al deze gebeurtenissen?
De oorsprong ligt in wat Cuba in 1959 betekende voor de wereld. Ik was toen vijftien jaar en toen ik opgroeide in de sociale realiteit van Latijns Amerika ontpopte ik me tot revolutionair. Die ideeën ontwikkelden zich niet alleen in mij, maar in alle Latijns Amerikaanse landen. Het waren de meest zuivere idealen die in die tijd mogelijk waren. Een andere mogelijkheid zou zijn geweest dat ik mijn gedachtengoed zou verraden, maar ondanks dat zij fouten maakten, bleef ik trouw aan het oorspronkelijke idee ..…en dat doe ik tot op de dag van vandaag. Ik accepteer het verleden en zie helder voor me wat ik denk. Ik steun de burgerrevolutie van Correa in Ecuador en van Evo Morales in Bolivia. En voor mij is het grootste revolutionaire voorbeeld van Latijns Amerika, José Mujica, die 14 jaar gevangen zat, en nadien een man zonder wrok bleek, in staat een land op te bouwen dat vrij, soeverein, onafhankelijk en welvarend was.

Bron
* El Pais – Cultura, 13 februari 2015

Salsazanger Manolín mag Cuba niet binnen

Manolín González, beter bekend als El Médico de la Salsa, liet gisteren op Facebook weten dat hij van het regime in Havana geen toestemming krijgt om het eiland te bezoeken. Portoricaanse ondernemers hadden de musicus uitgenodigd als vertegenwoordiger van Miami voor de opname van de Cuban All Stars waar ‘het beste van Cuba’ aan deel zou nemen.

'Ik ga een brede brug bouwen van Havana naar Miami,
zodat zij in Havana naar Miami, en zij in Miami naar Havana kunnen gaan'

De musicus concludeert in zijn Facebook dat de autoriteiten niet willen dat de Cubanen hem zien en horen. ‘Maar dat gaat een keer gebeuren, of ze het willen of niet.’ Manolín verliet Cuba enkele jaren geleden toen zijn lied El Puente / De Brug daar werd verboden. ‘Ik kan alles aan, tot die gekken daar,’ met een verwijzing naar de regering van het eiland.

De brug
In september vorig jaar kwam El Médico de la Salsa tussenbeide in de polemiek tussen de zangers Pablo Milanés en Silvio Rodríguez en vroeg aan de laatste en meeste Castrogetrouwe musicus of hij niet geïnteresseerd zou zijn in ‘een andere Cubaan’ en niet altijd Fidel Castro. ‘Alles wat we hebben moeten we opofferen voor Fidel (…) afzien van onze persoonlijke rechten en elke vorm van onrechtvaardigheid en vernedering accepteren en tegelijkertijd Viva Fidel roepen,’ schreef Manolín toen.

Verbod
‘Enkel omdat ik een lied zong met de titel ‘Ik ga een brug bouwen…’ en jij kent de geschiedenis, kreeg ik een verbod om te zingen, te leven in mijn land en zij laten me niet toe om te zingen, ik kan zelfs geen burger van mijn land zijn,’ vervolgt de musicus.
Rodríguez antwoordde: ‘Ik ken dit geval en ik geloof dat het extreem was je te verbieden dit lied te laten zingen. Ik denk dat de samenleving niet voorbereid is deze boodschap te verwerken. Jij weet dat het paternalisme hier bestaat. En van mij had je je land niet hoeven te verlaten.’ Hij nodigt Manolín uit terug te keren naar het eiland en ‘zich met mij te verbinden om dit te verbeteren’, maar zijn politieke invloed is blijkbaar niet voldoende.

Een recente foto van Manolin

Silvio  gecensureerd
Vorig jaar september zei Silvio Rodríguez in de officiële krant Trabajadores dat hij hoopte dat de regering van Raúl Castro snel met nieuwe migratiewetten zou komen, die Cubanen toestaan het land te verlaten en Cubaanse emigranten de mogelijkheid biedt hun geboorteland te bezoeken. Een zinsnede over de noodzaak de opvattingen van anderen in Cuba te eerbiedigen, werd toen door Trabajadores gecensureerd waarna Rodríguez de volledige tekst op zijn eigen weblog Segunda City plaatste.

Bron
*
Diario de Cuba
Linken
*
Cubaweblog, 22 september 2012

* You Tube: Manolin met El Puente tijdens een concert in Parijs

Silvio Rodríguez wil ‘snelle’ wijziging migratiepolitiek

De populaire Cubaanse zanger Silvio Rodríguez heeft in de officiële krant Trabajadores gezegd dat hij hoopt dat de regering van Raúl Castro snel komt met nieuwe migratiewetten, die Cubanen toestaan het land te verlaten en Cubaanse emigranten de mogelijkheid biedt hun geboorteland te bezoeken. Een zinsnede over de noodzaak de opvattingen van anderen te eerbiedigen, werd door Trabajadores gecensureerd waarna Rodríguez de volledige tekst op zijn eigen weblog Segunda City plaatste.

Silvio Rodríguez drong aan op een snelle hervorming van de migratieregels, maar zei te beseffen dat deze niet direct prefect zullen zijn en er zaken zouden ontbreken maar ‘wat je niet begint, kun je ook niet verbeteren,’ aldus de 64-jarige zanger in een gesprek met de digitale krant Trabajadores. ‘Het is zeer pijnlijk dat zoveel mensen naar hun land willen terugkeren maar het niet kunnen. Dat lijkt me onacceptabel.’ Hij verwijst o.a. naar de zogeheten ‘deserteurs’ zoals ze in het jargon van het regime worden genoemd. Het betreft dan Cubaanse artsen die tijdens een internationale missie in het buitenland, besluiten niet naar Cuba terug te keren. Silvio Rodríguez voegde er aan toen dat ‘niemand mag worden gediscrimineerd vanwege zijn opvattingen, zijn gevoelens, zijn geloofsopvattingen, zijn kleur of seksuele voorkeur.’ Raúl Castro kondigde in augustus de flexibilisering van reisbeperkingen aan, maar details en een planning ontbraken.

Wie is de ware Silvio? Aldus de vraag van cartoonist El Guama over de Cubaanse zanger en zijn politiek geschipper.

Censuur
Een van de meest polemische uitspraken van Silvio Rodríguez werd door Trabajadores gecensureerd. Citaat: ‘Ik streef ernaar dat wanneer iemand protesteert en wij het daarmee oneens zijn, wij voldoende niveau kunnen opbrengen om het recht op vrije meningsuiting, te respecteren.’ De zanger, die in tegenstelling tot zijn collega Pablo Milanés, bekend staat als een revolutionair en sympathisant van de Castro’s, plaatste vervolgens de oorspronkelijke tekst van het interview op zijn eigen weblog Segunda City.  Ook de officiele site Cubadebate publiceerde vandaag de gecensureerde tekst van het interview. De uitspraak van Rodríguez lijkt op een eerdere uitspraak in april 2011 van Pablo Milanés toen deze zei dat  ‘deze regering een open houding moet hebben tegen hen die anders denken.’ (…) ‘Ideeën moeten bediscussieerd worden, men zet mensen daarom niet gevangen,’ zei hij.

 Linken
* Weblog Rodríguez met niet-gecensureerde tekst
*
De krant Trabajadores met de gecensureerd tekst