Aanhouding taxichauffeur vanwege racismeklacht

Na een klacht wegens racistisch gedrag door een taxichauffeur tegenover een zwarte klant, heeft het Openbaar Ministerie deze zaak in onderzoek genomen. Het incident werd maandag jl. gemeld in de officiële krant Trabajadores. De chauffeur had de passagiere toegesnauwd ‘geen negers in zijn auto te willen.’

racisme-carro-rojo-matrícula P158682

De rode auto met kenteken P158682P15

Student rechten Yanay Aguirre Calderín klaagde over de ‘woedende wijze’ en het ‘gewelddadige karakter’ waarop de chauffeur van de almendrón – de oude Amerikaanse auto’s die voor het vervoer van passagiers worden gebruikt – haar behandelde en publiceerde een ingezonden brief in de officiele krant Trabajadores. Volgens Aguirre stapte ze in een taxi in de wijk Marianao en zei tijdens de rit dat zij enkele haltes eerder wilde uitstappen dan gepland. De chauffeur reageerde woedend en zei ‘dat hem dat elke keer overkwam als er een neger in zijn taxi stapte en dat hij daar niet langer tegen kon.’ De chauffeur beviel haar de auto te verlaten voor de gewenste halte en riep ‘in zijn auto geen negers te willen.’ Yanay Aguirre kon met haar mobieltje de taxi fotograferen evenals het kenteken van de wagen.

Veel reacties sociale media
De Officier van Justitie, Rafael Soler López, zei tegen Trabajdores ‘niet vooruit te willen lopen op de uitkomsten van het proces’ tegen de chauffeur wiens naam niet is gepubliceerd. Maar hij zegde toe de zaak te onderzoeken. Tot die tijd blijft de verdachte in de cel. De officier meldde verder via telefoon en sociale media tientallen telefoontjes te hebben gehad waarin de houding van de chauffeur werd veroordeeld en aangedrongen op stevige maatregelen. De Cubaanse grondwet en het Wetboek van Strafrecht kennen verbodsartikelen vanwege discriminatie op basis van ras, sekse en gender waarbij de gelijkwaardigheid van elke burger is vastgelegd.  De politie van Havana liet na publikatie in Trabajadores ook bekend maken dat de eigenaar van de wagen was aangehouden en bekend had bij de kwestie betrokken te zijn geweest. De verdachte chauffeur was inmidddels ook door de klager erkend.

Linken
* Bericht Trabajadores, 2 juli 2017 over racisme incident  
* Reacties Trabajadores, 7 juli 2017 over racisme-incident

Advertenties

Officiële krant als toiletpapier. Gecensureerd!

Een foto van Erick Coll op een expositie in de Salón de Arte Erótico in Alamar is verwijderd omdat deze een vrouw toont die de officiële krant Trabajadores als toiletpapier gebruikt. Dat meldt de fotograaf op zijn Facebookaccount.

erik-coll-foto-trabajadores-11022017

Foto van Erick Koll

De aankondiging van Coll wordt gevolgd door verschillende reacties zoals die van ingenieur Víctor González, die schrijft  ‘de foto bevalt mij, maar ik had de voorkeur gegeven aan Granma’ (de partijkant, redactie). En fotograaf en ontwerper Frank Guiller prijst ‘het schitterende beeld, het goede concept. Het is logisch dat men de foto weghaalde, talent wordt niet gewaardeerd als het niet gebruikt wordt ten dienste van de Staat.’ Enkelen stellen vragen bij het ‘erotische’ karakter van de fotografie. Anderen beschuldigen Coll ervan ‘een mediahype’ te willen creëren ten gunste van de huurlingen, term waarmee het Cubaanse regime dissidenten aanduidt. Coll zou naam en faam willen verwerven in de kritische persmedia die vijandig staan tegenover de Cubaanse regering. De meerderheid van  de reacties op zijn Facebook  verwerpt echter de censuur.

Angst en hypocrisie
‘Het werk is spectaculair, men censureert uit angst, hypocrisie en overgevoeligheid en omdat men geen helder beeld heeft van het concept van kunst,’ aldus Oscar González. Erick Coll is medewerker van het Departement voor Fotografie, een onderdeel van de staatsinstelling Instituto Superior de Diseño. Hoe lang nog? De expositie over erotische kunst vindt sinds de jaren negentig plaats in het Centro Cultural de Artes Fajad Jamis in Alamar.

Bron
* Diario de Cuba, 11 februari 2017

Link
* Facebook Erick Coll

Celebrities haasten zich naar Cuba (deel 1)

De afgelopen maanden hebben meer internationale celebrities Cuba bezocht dan in alle jaren van de revolutie samen. Dat concludeert Yuris Nórido, medewerker van de officiële krant Trabajadores en van de website CubaSi, die ook een column schrijft voor de website BBC Mundo. En Michael Weissenstein van Associated Press begeeft zich in het nachtleven van Havana waar celebrities en buitenlandse zakenlieden elkaar tegenkomen. ‘Iedereen wil nog voor de ander hier zijn,’ aldus een van hen. Rockzanger Gorki, tegenstander van het regime, verwelkomt de buitenlandse gasten, maar zou willen dat ze niet hun ogen sluiten voor de onderdrukking.

Rihanna - met groene hoofddoek -, bezocht Cuba in mei van dit jaar

Rihanna – met groene hoofddoek – bezocht Cuba in mei van dit jaar

Yuris Nórido concludeert dat dergelijke bezoeken tot nu uitzonderlijk waren en de weinige artiesten van wereldniveau die Cuba bezochten, deden dat discreet. Zo kon het gebeuren dat Leonardo di Caprio in alle rust een wandeling door de Cubaanse hoofdstad kon maken. En de Cubanen konden zich toen niet indenken dat iemand als Leonardo hen zou bezoeken. De reactie was soms: ‘Wat lijkt deze man veel op Di Caprio!’. Maar aldus, Yuris Nórido, de tijden zijn veranderd en in sommige opzichten radicaal. ‘Cuba is tegenwoordig in de mode bij celebrity’s overal ter wereld. Iedereen wil op de foto met de Malecón op de achtergrond, een Amerikaanse auto uit de jaren vijftig of al etend in de ontelbare particuliere restaurantjes (enkelen zoals de fameuze Guarida, kunnen zich meten met etablissementen in New York of Parijs) of nachtclubs, omgeven door fanatieke fans’. Nórido noemt een lange lijst: Beyoncé, Rihanna, Mick Jagger, Katy Perry, Usher, Paris Hilton… Er zijn concerten aangekondigd van Olga Tañón en Julio Iglesias en hij stelt vast dat de vips niet langer verborgen blijven voor de officiële media. Partijkrant Granma kondigde de komst van Mick Jagger aan.

De Coca-Cola raakt op door al die bezoekers uit het buitenland

De Coca-Cola raakt op door al die bezoekers uit het buitenland

Betere relaties
Oorzaak van deze betrokkenheid zijn de verbeterde relaties tussen Cuba en de VS hoewel Amerikaanse artiesten nog steeds een speciale vergunning nodig hebben om het eiland te kunnen bezoeken. Veel mensen willen getuige zijn van de ‘ontspanning’ na een periode van tientallen jaren van confrontatie. En men ontdekt dat ‘het volk perfect is geïnformeerd over de artiestenwereld op wereldschaal.’ Nórido: ‘Het lijkt dwaas, maar sommigen personen op de de wereld denken dat de Cubanen geïsoleerd zijn van de internationale artiestenwereld, alsof het gaat om de bevolking van Noord-Korea. In Cuba waren altijd Amerikaanse films te zien – de goede, de slechte en de middelmatige – en men heeft er de muziek uit dit land beluisterd.’ De schrijver van het artikel op BBC Mundo, denkt dat dit fenomeen van voorbijgaande aard kan zijn, maar alles wijst erop dat er steeds meer bekenden naar Cuba zullen komen, aangetrokken door het nieuwe van deze bestemming,maar ook vanwege de rijkdom aan historie en cultureel erfgoed van een land dat zich naar de wereld opent.

Bron
* Yuris Nórido is medewerker van het officiële dagblad Trabajadores, lid van de Cubaanse Communistische Partij omdat hij ‘gelooft dat deze de motor van de noodzakelijke veranderingen in dit land kan zijn’ en schrijft regelmatig een column op de website van BBC Mundo, voor de rubriek Voces desde Cuba. Regina Coyula, mensenrechtenactiviste en Alejandro Rodriguez, jonge ondernemer uit Camagüey schrijven ook voor deze rubriek.

Internationale Arbeidsorganisatie ILO: ‘Cuba verdient navolging’

Onafhankelijke vakbonden in Cuba zijn woedend over de lovende woorden van de regionale directeur Latijns-Amerika en de Cariben van de Internationale Arbeidsorganisatie ILO, Elizabeth Tinoco over de rol van de staatsvakbeweging CTC en de productiviteitsplannen van de Cubaanse regering. Tinoco bezocht Cuba in februari en had slechts contacten met overheidsinstellingen. Zij weigerde onafhankelijke vakbondsgroepen in Cuba te ontmoeten. Sinds 1959 kent Cuba geen vakbondsvrijheid meer. De ILO is de VN-organisatie waar regeringen, vakbonden en werkgevers in deelnemen.

Leus tegen de 'verraders' van de staatsvakbeweging CTC

Leus tegen de ‘verraders’ van de staatsvakbeweging CTC

Deze vakbondsactivisten benadrukken dat Elizabeth Tinoco door deze uitspraken bijdraagt aan ‘de legitimering van de zijde van de ILO van de oudste dictatuur van de wereld.’ Zij achten dat strijdig met de systematische veroordelingen in de afgelopen 50 jaar van Cuba door diezelfde ILO. De Coalitie van Onafhankelijke Vakbonden CSI heeft in een brief aan de directeur-generaal van de ILO, Guy Ryder, gewezen op de vele rapporten van deze internationale VN-organisatie over de schendingen van vakbondsrechten op het eiland zoals ‘ discriminatie om politieke redenen bij het verkrijgen van werk, het ontbreken van vakbondsvrijheid, van collectieve onderhandelingen en het ontbreken van het stakingsrecht’.

CTC-monumentjeErnstige misstap
De leiders van deze vakbondscoalitie Maybell Padilla Pérez, María E. Mir Marrero en Iván Hernández Carrillo, stellen dat ‘het steunen van programma’s van de Central de Trabajadores de Cuba (CTC) en de castristische regering, zoals de directeur-generaal Tinoco deed ‘een ernstige misstap.’ Zij wijzen erop dat de nieuwe Arbeidswet het vakbondsmonopolie van de CTC handhaaft en staken verbiedt. In de officiële vakbondskrant Trabajadores zei Tinoco dat Cuba ‘een weg volgt die navolging verdient’ wat betreft de pensioenen en de arbeidsrechten. Zij zei verder kennisgemaakt te hebben met ‘een samenleving in verandering, niet alleen uiterlijk, maar ook in redevoeringen die opener en kritischer zijn,’ aldus de directeur-generaal.

Linken
* Interview met Elizabeth Tinoco in Trabajadores, 1 maart 2015
* Zie ook op deze Cubaweblog, december 2013: Nieuwe arbeidswet: geen vakbondsvrijheid en geen stakingsrecht. Deel 1 en Deel 2

Santiago de Cuba zit zonder condooms

De officiële krant Trabajadores meldt dat Santiago de Cuba al drie maanden zonder condooms zit. De krant zegt zich zorgen te maken omdat in deze regio ook het aantal seksueel overdraagbare ziekten ‘en in het bijzonder hiv en aids’ dreigt te groeien. Santiago de Cuba telt nu meer dan 1.000 inwoners met een hiv-besmetting. Blogger Miriam Celaya constateert dat de geruststellende woorden van de overheidsfunctionarissen over het condoomtekort vooral op wantrouwen kunnen rekenen. Wat moet je trouwens geloven over het bericht dat condooms uit 2012 worden ‘omgenummerd’ naar 2014?

condoomsenmelktekortEl-Condon_Periodista_DigitalRamón Suárez Ramírez, hoofd van de provinciale organisatie die medische zaken distribueert, zegt dat de situatie zich in het tweede kwartaal van dit jaar zal stabiliseren vanwege de komst van condooms uit het buitenland. Hij wijst ook op een ander aspect namelijk het veranderen van de datum november 2012 op reeds in voorraad zijnde condooms naar december 2014. De voorraad zou, aldus Suárez Ramírez, per vergissing een onjuiste datum hebben gekregen. Hij verzekert dat de omnummering met instemming van de fabrikant plaats vindt en dat de staatsinstelling Cecmed voor medicijnen en verwante producten de kwaliteit van deze condooms garandeert. Wat de oorzaak is van de vermelding van de onjuiste datum, vermeldt de krant niet.

Miriam Celaya

Miriam Celaya

Meer tekorten
Miriam Celaya, onafhankelijk blogger, liet 30 maart op haar blog Sin Evasion weten dat Cuba niet alleen condooms te kort komt. De ‘cyclische tekorten’ van producten als toiletpapier, tandenborstels, tandpasta, tarwemeel, melkpoeder, zeep en afwasmiddel komen volgens Celaya steeds frequenter voor. Over voedsel wil zij niet eens spreken: ‘Voortdurend doen zich elke ochtend angstaanjagende tonelen voor van lange rijen wachtenden omdat iemand heeft verkondigd dat in deze of gene boerenmarkt ‘aardappels te koop zijn.’ De politie in het centrum van Havana staat op voet van oorlog met de wachtenden omdat zij de spanningen moet bedwingen onder de wachtenden, die vastbesloten zijn de felbegeerde knollen te kopen.’

Houdbaarheidsdata?
Het huidige tekort aan condooms, aldus Miriam Celaya, ‘vraagt aanpassingen voor de praktijk van wat sommigen ‘Cuba’s nationale sport’ noemen. En de nood is zo groot dat in drogisterijen en douaneopslagplaatsen voor medicijnen personeel wordt gemobiliseerd om de houdbaarheidsdata van de condooms ‘up te graden’ zodat ze weer voor de markt geschikt zijn. In sommige provincies in het binnenland worden zelfs jonge rekruten ingezet; een aanvalsstrategie als antwoord op de alarmbellen rond dit kleine en eenvoudige latexvoorwerp.’

Condooms van het merk Vigor zoals die door het aidspreventieprogramma in Cuba worden verspreid

Condooms van het merk Vigor zoals die door het aidspreventieprogramma in Cuba worden verspreid

Achterdocht
Celaya: ‘Maar de consument is achterdochtig. In een land waar corruptie en bedrog onderdeel zijn van de werkelijkheid, voelt niemand zich veilig. Sommigen paranoide types spreken nu al over een officiële samenzwering die bedoeld is om het geboortecijfer in Cuba te doen stijgen….maar dat zou slechts leiden tot een toename van het aantal abortussen. Een vriendin die haar bezorgdheid weg lacht vertelt me hoe zij tijdens de crisis in de jaren negentig condooms moest kopen om als ballonnen te gebruiken op de verjaardagsfeesten van haar zoon – nu een twintiger – en nu moeten we zeker ballonnen kopen om veilige seks te kunnen hebben.’

Link
* De Engelstalige website van Miriam Celaya Sin Evasion / Zonder uitvluchten.
* De berichtgeving van de officiele website Cubadebate.  Dit bericht telt een 60-tal reacties waarin de stereotypen van veel Cubanen tegenover de ‘orientales’ niet geschuwd worden.  De reactie van Luis is vooral nuchter en luidt: ‘Wat goed. Het schijnt het enige te zijn  dat in Santiago ontbreekt. Voor de rest geen nieuws. Behalve dat het aan condooms ontbreekt. Wat een geluk hebben die Santiagueros/bewoners van Santiago toch.’

Zijn er wel vakbonden in Cuba? (1)

De belangen van de staat, ook van de socialistische staat, lopen lang niet altijd parallel met die van de werknemers in een land. Ook niet in Cuba. De huidige vakcentrale CTC met zijn persoonlijke en ideologische verwevenheid aan het Castroregime, kan niet gezien worden als de verdediger van de Cubaanse arbeiders ondanks de mooie sprookjes die de aftredend secretaris-generaal Salvador Valdés Mesa onlangs vertelde. Hij is nu vicevoorzitter van de Cubaanse Staatsraad geworden. Dimas Castellanos, onafhankelijk sociaaldemocraat en publicist, publiceerde op 2 april 2013 onderstaand artikel op de website Diario de Cuba o.a. over de opkomst en de ondergang van de Cubaanse vakbeweging.

Cubaanse arbeiders in 1939

Sigarenmakers  in 1939

‘Zonder een sterke vakbond kan er geen economie bestaan,‘ zei Salvador Valdés Mesa, vicevoorzitter van de Staatsraad en lid van het Cubaans Politburo tijdens de kortgeleden afgesloten bestuursvergadering van de nationale Vakbond van Suikerarbeiders / Pleno del Sindicato Nacional de Trabajadores Azucareros. Het was een visie die haarscherp aansluit bij de opvatting dat vakbonden instrumenten zijn van de Staat zijn en geen verenigingen om de belangen van hun leden, de arbeiders te behartigen. Valdés Mesa legde vorige maand zijn functie als secretaris-generaal van de Central de Trabajadores de Cuba (CTC) neer. Hij was de afgelopen 20 jaar eerste partijsecretaris van de Cubaanse Communistische Partij (PCC) in de gemeente en de provincie Camagüey, secretaris-generaal van de Vakbond van landbouwondernemingen en Bosbouw en Minister van Arbeid en Sociale Zekerheid.

Salvador Mesa tijdens de Eerse Meimanifestaite in 2011

Salvador Mesa (links) tijdens de Eerste Meimanifestatie in 2011. Rechts staat Machado Ventura

Partij volgt vakbeweging
Toen hij zijn functie als voorman van de arbeidersorganisatie neerlegde, legde Machado Ventura, tweede secretaris van de PCC uit dat de nieuwe verantwoordelijkheid van Salvador Mesa onverenigbaar was met die van leider van de CTC, maar ‘gezien het belang en de betekenis om te kunnen rekenen op een sterke en gevestigde arbeidersbeweging’ zal hij ook in zijn nieuwe functie die ontwikkelingen blijven volgen. In zijn plaats werd de huidige 2e secretaris-generaal Carmen Rosa López Rodríguez, aangewezen als leider van de CTC tot in november van dit jaar het congres van deze organisatie bijeenkomt.

Stoelendans in PCC
Het vertrek van Valdés Mesa bij de CTC valt samen met het vertrek van de leiders van andere politieke en massaorganisaties. Carlos Rafael Miranda Martínez, Félix González Vigo, Yuniasky Crespo Vaquero en Teresa María Amarelle Boué zijn de afgelopen maanden aangetreden als de nieuwe leiders bij de wijkcomités CDR, de boerenorganisatie ANAP, de jeugdbeweging UJC en de vrouwenbond FMC. De vier maken sinds 24 februari ook deel uit van de Staatsraad waar Valdés Mesa werd benoemd tot een van de vicevoorzitters. Dit bevestigt nog eens het gebrek aan autonomie bij de Cubaanse arbeidersbeweging zonder welke geen sterke economie mogelijk moge zijn, maar in elk geval op dit moment sterke vakbonden ontbreken.

Oprichtingscongres in 1939 van de CTC

Oprichtingscongres in 1939 van de CTC

Ontwikkeling Cubaanse vakbeweging
Een beknopte geschiedenis van de Cubaanse arbeidersbeweging toont het proces aan dat leidde tot de karaktermoord op deze belangenorganisatie. De Cubaanse vakbeweging ontstond in de tweede helft van de 19e eeuw toen de slavenarbeid vervangen werd door betaalde werknemers. De Cubaanse vakbeweging organiseerde zijn eerste acties met stakingen in de tabaksindustrie en de oprichting van de eerste arbeiderskranten. De vakbeweging kon zich uitbreiden dankzij de afkondiging van de Ley General de Asociación / Wet op de verenigingen in 1888; gesteund door de vrijheden en rechten die sinds 1901 in de Carta Magna werden gegarandeerd. De eerste tastbare resultaten werden in eerste tien jaren van de 20ste eeuw behaald met afspraken over feestdagen, de achturige werkdag voor ambtenaren, een verbod op uitbetaling van salarissen via bonnen of goederen en de sluitingwet voor commerciële instellingen en werkplaatsen om 6 uur ’s middags. De groei in kracht, bleek door de oprichting in 1925 van de Confederación Nacional Obrera de Cuba; de staking in 1933 die het regime van Gerardo Machado ten val bracht, de arbeidswetgeving van 1938 waardoor een minimumsalaris werd gegarandeerd en er een pensioenwetgeving tot stand kwam en de oprichting in 1939 van de CTC.

Linken
* De visie van het Cubaanse regime op de geschiedenis van de vakbeweging; website Trabajadores van de CTC. 
Tijden van verandering, 20 januari 2013
Eenheid als centrum van de strijd, 6 januari 2013

Vakbondsvoorzitter Mesa legt functie neer

Valdés Mesa, de secretaris-generaal van de Cubaanse staatsvakbeweging CTC, legt zijn functie neer omdat hij op 24 februari verkozen werd tot een van de vicepresidenten van het land. Zijn collega vicepresident Machado Ventura liet weten dat deze nieuwe functie niet samengaat met die van voorzitter van de enige vakcentrale in het land.

Mesa met links achter hem zijn tijdelijke opvolger Carmen Rosa López

Mesa, met links achter hem zijn tijdelijke opvolger Carmen Rosa López

Maar het Politburo heeft wel besloten dat ‘gegeven het belang en de betekenis van een sterke en gevestigde arbeidersbeweging’ Valdés de ontwikkelingen in de CTC met speciale aandacht zal blijven volgen. De tweede algemeen-secretaris, Carmen Rosa López, die ook in februari werd gekozen als lid van de Staatsraad, zal voorlopig Mesa vervangen tot het 20ste vakbondscongres van de CTC een nieuwe leiding kiest.

Uniek
In een bezoekersreactie op de website Diario de Cuba wordt vastgesteld dat deze vakcentrale ‘uniek’ is. ‘En hoe moet het nu verder met de bond zonder de leiding van Valdés Mesa, men zegt dat deze heer altijd de juiste dingen deed voor de Cubaanse arbeiders. Een vakbond die nooit een staking uitroept, een vakbond die te vuur en te zwaard het ‘eervolle salaris’ van 15 tot 30 dollar per maand verdedigt dat de Cubaanse arbeiders verdienen. Voorwaar, zonder twijfel is de CTC uniek;’

Link
* Het bericht op de website van de eenheidsvakcentrale CTC, Trabajadores