Yoani Sánchez: Cubanen maken zich op om te reizen

De blogger Yoani Sánchez  die 20 maal te horen kreeg dat zij geen buitenlandse reizen mocht maken, heeft maandag onmiddellijk een nieuw paspoort aangevraagd, op de dag dat de ‘actualisering’ van de migratieregels inging. Functionarissen deelden Sánchez mee dat zij voortaan reizen kan maken. De blogger moet nu 15 dagen wachten tot het nieuwe paspoort klaar is. ‘Ik geloof het pas als ik in het vliegtuig zit,’ meldt Sánchez op Twitter. Ook haar man, de onafhankelijk journalist Reinaldo Escobar, zegt dat hij te horen heeft gekregen, binnenkort te kunnen reizen. Voor Sánchez en Escobar geldt dat zij reizen willen maken. maar ook weer naar Cuba willen terugkeren. Voor de website Huffington Post schreef zij vorige week over de emigratie-ervaringen van Cubaanse echtparen.

Paraiso of ParadijsFoto: Yoani Sanchez

Paraiso of Paradijs
Foto: Yoani Sánchez

Er liggen een paar koffers onder het bed en in de hoek van de kamer staat een kleerkast met een paar kledingstukken. Elke dag kopen ze pizza’s of broodjes van de straat want zij hebben niks meer om mee te koken, geen borden, geen lepels, geen vorken. Zij hebben alles, bijna alle verkocht. Het huis, de auto uit de jaren vijftig en de huishoudelijke apparaten die ze ooit bezaten. Zij hebben zelfs het familiegraf op het kerkhof van de hand gedaan, de porseleinen vazen en de postbus die ze bezaten in het postkantoor van de wijk en die ze nauwelijks gebruikten. Familieleden op het platteland hebben alles gekregen dat niemand meer wilde kopen, de gebruikte kleren, het versleten speelgoed en de oude naaimachine. Toen huurden ze het kleine kamertje dat ze nu bewonen, in afwachting van de emigratiewetten die maandag van kracht worden.

Minderjarige kinderen
Zoals zoveel Cubanen, heeft dit stel met twee minderjarige kinderen jarenlang gewacht op het moment dat ze konden emigreren. Enkel als de nieuwe versoepelingen van kracht wordt, zullen ook kinderen die jonger zijn dan 18, toestemming krijgen om mee te gaan. Het lijkt een triviaal element, maar ik ken veel ouders die aan dit land gebonden zijn, omdat zij hun kinderen niet wilden achterlaten. Mensen die moesten kiezen tussen elders op de planeet leven of hier blijven, vervuld met frustratie. Tientallen jaren waren de enige jonge kinderen die konden reizen de kinderen van geprivilegieerde ouders, ouders die aan internationale missies deelnamen, of die ‘definitief’ vertrokken zonder de mogelijkheid terug te keren. Er was geen middenweg als het om de kinderen ging.

Levendige handel
Zij lijken erop gebrand te zijn – als hardlopers aan de start – zich onmiddellijk naar het vliegveld te haasten om te kunnen vertrekken, met de kinderen aan hun hand. Ondertussen wonen ze in huurwoningen en proberen ze hun convertibele peso’s in te wisselen voor een betaalmiddel dat ook in het buitenland waarde heeft. Sinds in oktober vorige jaar Decreet 102 werd gepubliceerd, is de koorts om te vertrekken gestegen. Het bericht was nog niet gepubliceerd of op websites verschenen advertenties waarin huizen te koop werden aangeboden en allerlei huisraad. Een deel van het geld dat nodig is om de tickets te kunnen betalen en ergens anders een nieuw leven te kunnen beginnen, wordt verkregen uit de opbrengsten van dergelijke transacties. Je moet eerst alles zien kwijt te raken en jezelf ‘ontmantelen’ om te kunnen vertrekken. Die trend begon toen het eind 2011 werd toegestaan huizen te kopen en te  verkopen en dat proces in nu geïntensiveerd.

paspoortcuba5Vindingrijkheid
Diverse ambassades scherpen op dit moment de eisen om een visum te krijgen aan. Maar we moeten de vindingrijkheid en de duizend-en-een uitwegen die Cubanen bedenken, niet onderschatten. Er circuleert al een lijst met de namen van landen die geen visum vragen van inwoners die paspoorten hebben waarop een enkele palm staat afgebeeld. Maar triest genoeg zijn er van hieruit meestal geen rechtstreekse vluchten naar deze landen en is er dus een visum nodig voor die landen waar een tussenstop nodig is. Zij hebben geduldig gewacht op dit moment en geen obstakel zal in staat zijn deze illusie te vernietigen. Zij tellen de dagen, eten op halve kracht. Veertien januari kan voor hen de start zijn van een nieuw leven. Zal het lukken?

Bron
* Huffington Post, 10 januari 2013

Blogger Yoani Sánchez mag niet naar Brazilië

De Cubaanse autoriteiten hebben de kritische blogger Yoani Sánchez opnieuw een visum geweigerd, ditmaal om in Brazilië een filmfestival bij te wonen.

Dilma: 'Ik had de dissidenten moeten ontmoeten. Maar zij weten niks van investeringen.' Raúl: 'Dilma, leert snel''. Aldus de cartoonist Garrincha.

‘Het verbaast me niet,’zegt Yoani Sánchez via Twitter, waarbij ze constateert dat het de 19e maal is dat haar een visum wordt geweigerd. ‘Als al deze inspanningen er toe leiden dat er aandacht geschonken wordt  aan de absurde migratiepolitiek waarmee de Cubanen gevangen worden gehouden, is het de moeite waard geweest.’ Zij wijst erop dat de Cubaanse president Raúl Castro dit weekend naar Venezuela reist, terwijl men haar niet toestaat naar Brazilië te reizen. De blogger schreef eerder een brief aan de president van Brazilië, Dilma Rousseff en vroeg haar bij Raúl Castro om bemiddeling. Rousseff weigerde echter elk contact met dissidenten en schonk vooral aandacht aan de economische relaties van haar land met Cuba.